Σελίδες

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010

μπoυχαρια η νοχταρια

geop._7geop._8geop._13geop._16geop._17geop._19geop._23geop._24geop._20geop._25geop._12geop._14geop._18
Ούτε και ο πλέον αισιόδοξος θα μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη αυτή, όταν πριν περίπου τέσσερα περίπου χρόνια είχε ξεκινήσει η προσπάθεια ανάδειξης των γεωλογικών σχηματισμών των Μπουχαριών. Ήδη σχεδόν ολοκληρώθηκαν οι δυο βασικοί διάδρομοι περιήγησης και ο οικίσκος υποδοχής και υπολείπονται να συναρμολογηθούν τα δυο κιόσκια, να διευθετηθεί ο περιβάλλον χώρος του οικίσκου και να γίνει η περίφραξη της βόρειας πλευράς. Και για την τελειοποίηση του θα πρέπει να γίνουν συμπληρωματικά  η διευθέτηση του χώρου parking, τα δίκτυα του νερού και του ηλεκτρικού ρεύματος καθώς και η σήμανση προς την περιοχή. Κυρίως όμως πρέπει να ληφθεί μέριμνα για την προστασία των σχηματισμών από περαιτέρω διάβρωση.

Σκοπός του έργου σύμφωνα με την περίληψη της διακήρυξης είναι «η διατήρηση, η αποκατάσταση και η ανάδειξη του τοπίου μιας περιοχής ιδιαίτερου οικολογικού ενδιαφέροντος, στα πλαίσια ορθολογιστικής διαχείρισης προκειμένου να καταστεί πόλος έλξης επισκεπτών με άμεσες θετικές επιπτώσεις για την τοπική κοινωνία, αφού θα συμβάλλει στη διευκόλυνση της συγκράτησης του πληθυσμού στις ορεινές αγροτικές ζώνες και στη διαφύλαξη-βελτίωση του περιβάλλοντος, του τοπίου και της φυσικής κληρονομιάς».
Ακόμη δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι από το 2007 έχει ασφαλτοστρωθεί ο δρόμος από το Μικρόβαλτο μέχρι τα Μπουχάρια,.
Θα θυμίσουμε επιπλέον ότι τα Μπουχάρια είναι φυσικές γεωμορφές που προήλθαν από τη διάβρωση του εδάφους σε διάστημα χιλιάδων χρόνων. Έχουν το σχήμα χωμάτινης κολόνας και αποτελείται από άμμους, κροκάλες, μάργες και αργίλους με πιθανή «συγκολλητική» ύλη οξείδια του σιδήρου και διοξείδιο του πυριτίου, ενώ την κορυφή τους καλύπτει σχιστολιθική πλάκα που «έπαιξε» το ρόλο της ομπρέλας στην εξέλιξη των σχηματισμών, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας Α. Κελεπερτζή. Τα Μπουχάρια πήραν την ονομασία αυτή από το σχήμα τους που μοιάζει με καμινάδα, καθότι «μπουχάρι» στην τοπική διάλεκτο σημαίνει καμινάδα. Βρίσκονται σε απόσταση 3 χλμ ΝΑ του Μικροβάλτου με εύκολη πρόσβαση αφού ο δρόμος -όπως προαναφέραμε- έχει ασφαλτοστρωθεί.
geop._10geop._26geop._28geop._29geop._31geop._31geop._32geop._37geop._38geop._33geop._34geop._35geop._36geop._30geop._39geop._40geop._41
Παράλληλα στην ίδια περιοχή, που επεκτείνεται μέχρι τον ακατοίκητο οικισμό της Πάδης και κυρίως από την πλευρά των διοικητικών ορίων του Λιβαδερού, απαντώνται οι εντυπωσιακές κωνικές γεωμορφές των Νοχταριών, της ίδιας σύστασης και γενεσιουργού αιτίας με τα Μπουχάρια, χωρίς όμως το σχιστολιθικό «καπέλο». Τα Μπουχάρια και τα Νοχτάρια συνθέτουν ένα φυσικό τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς και υψηλής αισθητικής που καθηλώνει τους επισκέπτες. Αυτό καθιστά επιτακτική την ανάγκη να δημιουργηθεί άμεσα, σ’ αυτή τη διαδρομή, περιπατητικό μονοπάτι, ώστε να «αποκαλυφθούν»  η μοναδικότητα της μορφολογίας των σχηματισμών και η οικολογική αξία τους.
Πέρα βέβαια από την ικανοποίηση που δημιουργεί αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να πει κανείς ότι τώρα αρχίζουν τα «δύσκολα». Οι υποδομές φιλοξενίας σ’ ολόκληρη την περιοχή των Καμβουνίων είναι σχεδόν ανύπαρκτες και ασφαλώς παράγοντας ανασταλτικός για την προσέλευση και προσωρινή διαμονή των επισκεπτών. Η τοπική κοινωνία δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες και εμφανίζεται μάλλον απρόθυμη και διστακτική να αναλάβει επενδυτικές πρωτοβουλίες σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Η Δημοτική αρχή καλείται να διαχειριστεί ένα έργο που γεννά προσδοκίες  για την ανάπτυξη της περιοχής, αλλά χρειάζεται να ενταχτεί σε ένα ευρύτερο στρατηγικό σχέδιο δράσεων και συνεργασιών για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα. Και αναφερόμαστε εν συντομία, για την ίδια περιοχή, στη δημιουργία περιπατητικών μονοπατιών και την ασφαλτόστρωση του δρόμου μέχρι το Λιβαδερό. Για την ευρύτερη περιοχή στη διεκδίκηση παράλληλων έργων με τη λίμνη του Ιλαρίωνα -πεζογέφυρα, υγροβιότοπος Αναβρυκών, οδικές υποδομές-, την ανάδειξη των θρησκευτικών και ιστορικών μνημείων και την ανάδειξη του φυσικού πλούτου του δάσους της Ελάτης. Πάντα με την ορθολογιστική εκμετάλλευση του μαρμάρου και την επιτάχυνση των διαδικασιών αποκατάστασης των ΜΑΒΕ.
Κυρίως όμως πρέπει να γίνει συνείδηση η διαδημοτική συνεργασία  με τους όμορους δήμους -Σερβίων, Αιανής, Βελβενδού, Δεσκάτης, κοινότητα Λιβαδερού- ώστε το συνολικό προσφερόμενο τουριστικό «προϊόν» να είναι περισσότερο ελκυστικό, τόσο για τους επισκέπτες όσο και για τους υποψήφιους επενδυτές.
Για να έχει αντίκρισμα η κατασκευή του γεωπάρκου.

Μπουχάρια Μικροβάλτου ειναι 10 km απο υο χωριο μας πολυ εντυπωσιακο


Γεωπάρκο

στα Μπουχάρια Μικροβάλτου!!

.
Οι καμινάδες των μαγισσών!
Οι κυρίες με τα ομπρελίνα!
Οι χαράδρες των ακοίμητων γιγάντων και των νεράιδων!
Το φαράγγι των δαιμόνων!

Διάφοροι μύθοι που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το εντυπωσιακό αυτό  γεωφυσικό φαινόμενο.
Στην πραγματικότητα είναι φυσικές γεωμορφές που προήλθαν από τη διάβρωση του εδάφους σε διάστημα χιλιάδων χρόνων. Έχουν το σχήμα χωμάτινης κολόνας και αποτελούνται από άμμους, κροκάλες, μάργες και αργίλους με πιθανή "συγκολλητική" ύλη οξείδια του σιδήρου και διοξείδιο του πυριτίου. Την κορυφή των κολόνων αυτών καλύπτει μια σχιστολιθική πλάκα που "έπαιξε" το ρόλο της ομπρέλας στην εξέλιξη του σχηματισμού.

!! πηγαινεις απο τον χωματοδρομο λειβαδερου τρανοβαλτου [καλη κατασταση του δρομου]

.

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

αΝεμος

Αριστερά του φαιδρού...


Είναι επιλήψιμο να είσαι πρώην ηγέτης της αριστεράς και μετά να γίνεις πρόεδρος μιας ΠΑΕ;
Αντε καλέ! Γιατί να είναι;
Και νόμιμον είναι και ηθικόν είναι και πολιτικώς ορθόν είναι και ιδεολογικώς... ιδεολογικώς;;; και ιδεολογικώς συνεπές είναι...
Μα πάνω από όλα είναι μια θεμιτή φιλοδοξία (άρα και νόμιμη και ηθική και ορθή και συνεπής και ο,τι άλλο γουστάρεις, να 'ουμ!).
Πρόεδρος να 'μαι κι ό,τι να 'μαι, που λέει και ο λαός (τα συμφέροντα του οποίου προασπίζω)(ως συνήγορος βεβαίως, βεβαίως!)

Κάποτε η Αριστερά παρήγαγε -μεταξύ άλλων- ποιητές, πεζογράφους, διανοητές, φιλοσόφους, αγωνιστές!
Σήμερα παράγει προέδρους!
Πολλούς προέδρους!
Τι να κάνουμε; (Β.Ι.Λένιν)

Και όχι μόνο!

Εχει παράξει και μεγαλοτραπεζίτες και μεγαλοεκδότες και μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλομπαταριάδες και μεγαλομετόχους και μεγαλοδημοσιογράφους και μεγαλοπαρουσιαστές/τριες.

Μεγάλα πράγματα!

Φαντάζομαι οτι στο βάθος, βάθος, βάθος, βάθος, βάθος της ψυχούλας τους αντιλαλεί το σύνθημα: "Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος και ο σοσιαλισμός!"

Απλώς, μέχρι τότε, βρε σύντροφοι, το παρόν μας είναι ο καπιταλισμός, οπότε...

...Ορθόν, συνεπές, ηθικόν και νόμιμο το "μεγάλο-"!

Μετά βλέπουμε! Θα ενωθούμε με τους εργάτες, τους αγρότες και τους φοιτητές! Κάτι θα κάνουμε!
Αφ' ενός θα την γλιτώσουμε το κεφάλι μας μέσα στο επαναστατικό χάος και αφ' ετέρου θα επανδρώσουμε (και πάλι) το μετα-επαναστατικό λαϊκό (χμμμ!) κράτος!

Οχι;
Ναι;

Απαντήστε διότι έχω βαρεθεί να γράφω φαιδρότητες για τους φαιδρούς!
Κουράστηκα!
Εγκωσα!
Σιχάθηκα τους ψυχάκηδες της εξουσίας!
Τους εξουσιομανείς και προεδρολάγνους!
Τους σοσιαλ-γελωτοποιούς και τους ανανεωτικούς φασουλήδες...

Από τη μνήμη μου δεν θα σβήσει ΠΟΤΕ ο τρόπος που αποχώρησε η αγέλη της Τηλεοπτικής Αριστεράς από το Συνέδριο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ... Με τα σάλια να τους τρέχουν από τα σαγόνια...

Αλλά και η αναγόρευση του νέου προέδρου του ΠΑΟ, επίσης αξέχαστη!
Χρόνων πολλών επιβεβαίωση των όσων έλεγα και δεν με πίστευαν...


Ομως...

Αριστερά των Φαιδρών υπάρχει ακόμη κάτι που μένει!

Εμείς! Ολοι!

Οι μικροί!

Και έχει ο τροχός γυρίσματα!

Τρίτη 20 Ιουλίου 2010

μπραβο καιν

Ένας αναρχικός για τη Σέχτα
20/07/2010
Κανονικό Mέγεθος ΓραμματοσειράςΜικρότερο Mέγεθος ΓραμματοσειράςΜεγαλύτερο Mέγεθος ΓραμματοσειράςBookmark and Share

του Κάιν*
Με αφορμή τη μαφιόζικη εκτέλεση του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια.

Η απόφαση του "ποιός θα ζήσει και ποιός όχι", η καθιέρωση της εξουσίας του θανάτου σε μια κοινωνία ήδη φοβισμένη και ακρωτηριασμένη απο τις αποφάσεις και τις ενέδρες ενός απάνθρωπου πολιτικού συστήματος, διευκολύνουν τον δρόμο της απόλυτης βίας, το ρίζωμα ενός ισχυρότερου νεοφασισμού, της προσφυγής "γιά κάθε πρόβλημα ή διαφωνία" στον μιλιταρισμό.

Κανείς θάνατος δεν είναι δίκαιος
και τίποτα
δεν μπορεί να νομιμοποιήσει
τη Βαρβαρότητα και τη Βία
που κρατά μέσα στα χέρια της τα εξουσιαστικά
την απόφαση της "αυτόκλητης δικαιοσύνης" της
αν ο άλλος θά ζήσει ή όχι...
Αν δεν είναι αυτό τελικά ο Φασισμός και η αναπαραγωγή της κυριαρχίας του Τρόμου και του Φόβου των λίγων επάνω στούς πολλούς...
τότε ποιός είναι;
Μπορεί σέ αρκετά νά διαφώνησα, μά ποτέ δέν σκότωσα...
Καί λόγο έχουμε και άποψη, μα πάνω απ' όλα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή...

....επειδή αυτοί πού μένουν πίσω έχουν το πρόβλημα, τι να βρώ να πω στη συντροφό του που έχοντας ήδη ένα παιδί, είναι έγκυος στο δεύτερο;

καλό ταξίδι Σωκράτη Γκιόλια

*ένας αναρχικός, Παπαδόπουλος Παναγιώτης, Κάιν.
Καιρό τώρα περπατούσα και υπέφερα σε μια αρένα τρόμου, εξουσίας, φόβου και θανάτου. Τό αίμα έρχεται να αντικαταστήσει το νερό, οι σφαίρες τη φωνή μας, η αγωνία το γέλιο, η "οικονομία" καί η "αγορά" την πολιτική! Δέν αντέχω πιά εδώ, είπα να τα μαζέψω και να φύγω, να "εξαφανισθώ". Οριστικά γειά χαρά (δεν λέμε αντίο) και στο......επανιδείν!

ανεμογενητρια


νεστος

τα λογια ειναι περιττα για οποιον εχει παει εκει

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

προσοχη στον σταβλο

μετεωρα

σε γυναικειο μοναστηρι ισως το μονο καλο

εκει θελω να παω

νεο αιμα μηχανοβιου

ολυμπος χιονισμενος

βασιλικα βορεια ευβοια

απο την χτεσινη επισκεψη

Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010

ο τιτλος τα λεει ολα

Τα παιδιά των «πρέπει» της Αρτέμιδος Καπούλα

Το πρώτο «πρέπει» της ζωής μου το άκουσα πολύ μικρή. Δεν θυμάμαι πια αν ήταν το «πρέπει να φας το φαί σου» ή το «δεν πρέπει να τραβάς την κοτσίδα της αδελφής σου», το μόνο που θυμάμαι είναι ότι μια λεξούλα τόση δα εισέβαλε μια μέρα στην ζωή μου και από τότε εγκαταστάθηκε εκεί, έβγαλε ρίζες σαν ελιά και ξεθεμέλιωσε τα «θέλω» μου.  Όσες φορές ρώτησα την μάνα μου παιδί ακόμα γιατί πρέπει ποτέ δεν πήρα μια απάντηση που να ικανοποιούσε την παιδική μου απορία. «Γιατί έτσι» ήταν η πιο συνηθισμένη της απόκριση ή ακόμα χειρότερα «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις»

Από τότε πολλά χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα μα ποτέ δεν κατάλαβα. Για κάθε χρόνο εφηβικής και ενήλικης ζωής πολλά πρέπει ήρθαν και συσσωρεύτηκαν το ένα πάνω στο άλλο, σαν ένα ατέλειωτο ντόμινο από χιλιάδες κομμάτια που έπεφταν και συμπαρέσυραν  τα πάντα στο πέρασμα τους.  Από το  πρέπει να διαβάζεις  για να μπεις στο πανεπιστήμιο μέχρι το δεν πρέπει να του δείξεις ότι σου αρέσει  των πρώτων ερωτικών σκιρτημάτων  περνάς  χωρίς να το καταλάβεις  στο πρέπει να βρεις δουλειά, να κάνεις οικογένεια, παιδιά, να βγάλεις λεφτά, να πάρεις σπίτι. Πρέπει να κάνεις υπομονή, να είσαι ψύχραιμος, δυνατός. Πρέπει να αντέξεις, χωρισμούς, απώλειες μικρές ή μεγάλες, αρρώστιες και θανάτους. Πρέπει να υποταχθείς σε δουλειές που δεν σου αρέσουν, να συμβιβαστείς με καταστάσεις που σε θυμώνουν, να μάθεις να ζεις σε μια κοινωνία που σε έχει εγκλωβίσει στους δικούς της κανόνες που σε έμαθε να τους υιοθετείς.

Πόσα «δεν θέλω αλλά πρέπει» έχουμε πει για τα πιο σημαντικά αλλά και τα πιο ασήμαντα στην ζωή μας σκέφτομαι.
 Πως καταφέραμε να ξεχάσουμε εκείνο το μικρούλι «θέλω» που λέγαμε παιδιά και που χτυπώντας με δύναμη το πόδι και κλαίγοντας γοερά το διεκδικούσαμε; Ακόμα και τώρα, όταν το διατυπώνουμε, γίνεται πάντα μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια. Με τάξη, ευπρέπεια. Μας ακούν, αλλά δεν μας ικανοποιούν. Μας ικανοποιούν, αλλά γίνεται μερικώς, ποτέ πλήρως. Πως γίναμε έτσι, ανήμποροι να διεκδικήσουμε έστω και μια στιγμούλα για τα θέλω μας, τις ανάγκες μας; Γίναμε επειδή κατά βάθος έτσι προστατεύουμε και εμείς τον εαυτό μας από τις διεκδικήσεις των άλλων. Και επειδή αλλάζουμε ρόλους. Δεν είμαστε πάντα παιδιά. Γινόμαστε γονείς, αφεντικά, πηδάμε από το ένα ρολάκι στο άλλο.

Όλες αυτές οι σκέψεις τρύπωσαν στο μυαλό μου χθες το πρωί όταν άκουσα για τον έφηβο που επιχείρησε να αυτοκτονήσει δύο φορές μαθαίνοντας τα αποτελέσματα των εξετάσεων του και που δεν ήταν εκείνα που έπρεπε. Εκείνα που τον είχαμε μάθει ότι πρέπει να είναι. Και μαζί με σκέψεις γέμισα και ενοχές και ντράπηκα. Νομίζω πως η ντροπή πρέπει να είναι συλλογική. Μας αφορά ως κοινωνία, αλλά μας αφήνει αδιάφορους ως πολίτες. Κάποτε και αυτό το παιδί θα προσπαθήσει να αλλάξει ρόλο. Φοβάμαι πως δεν θα τα καταφέρει. Το σύστημα που φτιάξαμε τον έχει καταδικάσει να είναι μονίμως κομπάρσος. Και θύμα.

Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

εργασια και χαρα

του Γιώργου Λακόπουλου
Υπάρχουν τα  εφτά θανάσιμα αμαρτήματα:  Απληστία , Οκνηρία, Αλαζονεία –Λαγνεία, Οργή , Ζηλοφθονία , Λαιμαργία.   Τα περισσότερα τα βρίσκουμε σε αφθονία στο ελληνικό δημόσιο και στον ελληνικό δημόσιο βίο εν γένει. Η ελληνική δημόσια διοίκηση  και το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πολύ αμαρτωλές «οντότητες».  Γι αυτό και θα πάνε στην  κόλαση, όπου άλλωστε μας στέλνουν καθημερινά, εδώ και δεκαετίες - από τότε που υπάρχουν για την ακρίβεια.

 Ο μόνος τρόπος να σώσουν την ψυχή τους και να σωθούμε κι εμείς οι υπόλοιποι,  είναι να  βρεθεί ένας υπουργός – λέγε με  Γιάννη Ραγκούση-που θα επιβάλει  για κάθε ένα   αμάρτημα, ένα αντίστοιχο προτέρημα. Έχουμε και λέμε.

Πρώτο: από αύριο το πρωί όλοι οι κρατικοί αξιωματούχοι  θα πηγαινοέρχονται στη δουλειά τους  , όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι και εργαζόμενοι.  Ούτε μαύρα αυτοκίνητα , ούτε φρουρές, ούτε  οδηγοί και ορντίναντσες.  Με κρατικό αυτοκίνητο μετακινούνται μόνο τα μέλη του υπουργικού συμβούλιου για υπηρεσιακούς λόγους, μόνο. Όποιος δεν βολεύεται ας φύγει ,  να αναλάβει  κάποιος άλλος.

Δεύτερο. Από αύριο καμία  προμήθεια,  δραστηριότητα,  αγοραπωλησία , κατασκευή , κλπ  στο δημόσιο δεν μπορεί να  κοστίζει περισσότερο από  αντίστοιχο της στον ιδιωτικό τομέα.  Δηλαδή δεν μπορεί να υπάρχει  ικανοποιητικότερος συνδυασμός τιμής και ποιότητας, από αυτόν που εξασφαλίζει το δημόσιο.  Όποιος  βάζει το κράτος  να πληρώνει περισσότερο από  όσο αξίζει   οτιδήποτε , χάνει τη θέση του. Και η υπογραφή που έβαλε δεν αναγνωρίζεται. Δηλαδή η πράξη δεν ισχύει.

Τρίτο. Από αύριο κάνεις  κατώτερος στον ευρύτερο δημόσιο τομέα   δεν μπορεί να  προσέρχεται στην εργασία  του αργότερα από τον ανώτερο του. Οι υπουργοί δεν μπορούν να πιάνουν δουλειά – ούτε καν να προσέρχονται σε συνεδριάσεις- μετά τον Πρωθυπουργό, τα στελέχη ενός υπουργείου αργότερα από τον υπουργό, οι υπάλληλοι αργότερα από τους προϊσταμένους τους. Για  την  πιστή τήρηση του  μέτρου εφαρμόζεται το σύστημα Πάγκαλου: μπαίνεις και κλειδώνεις την πόρτα.

Τέταρτο. Από αύριο κανένα  σημαντικό νομοσχέδιο δεν  ψηφίζεται στη Βουλή αν δεν υπάρχει απαρτία του Σώματος. Για να  πάρει το δρόμο προς τη δημοσίευση του ένας νόμος , πρέπει να έχει ψηφιστεί από μια κανονική  Βουλή. Και όχι από ένα νομοθετικό σώμα στο όποιο παρίστανται ένας υφυπουργός, ένας αντιπρόεδρος , έξι βουλευτές , οι πρακτικογράφοι και οι υπάλληλοι που αλλάζουν τα ποτήρια με το νερό. Αν μπορεί να γίνει κι έτσι η νομοθετική εργασία, τότε να πάμε σε Βουλή των 20- 25 μελών!

Πέμπτο. Από αύριο κανένα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής  κόμματος δεν  μπορεί να κατέχει οτιδήποτε θέση αξιωματούχου στο  δημόσιο και αντιστρόφως.  Όποιος θέλει να μετέχει στο   Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ σήμερα, ή στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ-λέμε- αύριο πρέπει να ξεχάσει καριέρα προέδρου, διοικητή, διευθύνοντος συμβούλου και  δεν συμμαζεύεται στο δημόσιο τομέα.

Έκτο. Από αύριο όποιος   απασχολούμενος  σε οποιαδήποτε θέση  στον ευρύτερο δημόσιο τομέα , των ΑΕΙ και των ΟΤΑ συμπεριλαμβανομένων κυρίως, απουσιάζει, αδικαιολόγητα  από την εργασία για την οποία προσελήφθη για ένα χρονικό διάστημα, για οποιονδήποτε λόγο ,χάνει τη θέση του. Οι υπηρεσίες που έχουν απολεσθέντες υπάλληλους ή θα τους δηλώνουν ή δεν θα τους πληρώνουν.

Έβδομο. Κανείς απολύτως δεν ανακηρύσσεται υποψήφιος βουλευτής, δήμαρχος, περιφερειάρχης και κανείς δεν διορίζεται σε θέση  ευθύνης στο δημόσιο, αν δεν προσκομίσει φορολογική δήλωση  από την οποία να προκύπτουν:  συγκεκριμένο εισόδημα, από συγκεκριμένη εργασία για συγκεκριμένο διάστημα.

ΥΓ. Όλα αυτά δεν είναι πλάκα. Είναι απλοί και πρακτικοί τρόποι, αμέσως εφαρμόσιμοι,  για να αποκτήσει ξανά  το πολιτικό σύστημα την αξιοπιστία του, οι πολιτικοί το κύρος τους, το κράτος τη λειτουργία του και οι πολίτες την ησυχία τους.

Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

αδαμ και ευα

Ανέκδοτο επίκαιρο: Τι εθνικότητας είναι ο Αδάμ και η Εύα;


Ανατολικά της Εδέμ

Ένας Γερμανός ένας Γάλλος, ένας Άγγλος κι ένας Έλληνας σχολιάζουν ένα πίνακα του Αδάμ και της Εύας στον Παράδεισο.

Ο Γερμανός λέει:

- Κοιτάξτε την τελειότητα στα σώματα: Εκείνη ψηλή και ευκίνητη, εκείνος μ’ αυτό το αθλητικό κορμί, τους καλογυμνασμένους μύες… Πρέπει να είναι Γερμανοί.

Αμέσως ο Γάλλος αντέδρασε:

- Δεν το πιστεύω. Είναι ξεκάθαρος ο ερωτισμός που εκλύεται και από τις δύο φιγούρες. Εκείνη τόσο θηλυκή…. Αυτός τόσο ανδροπρεπής… Γνωρίζουν ότι σύντομα θα έρθει ο πειρασμός… Πρέπει να είναι Γάλλοι.

Κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του ο Άγγλος σχολιάζει:

- Παρατηρήστε την ηρεμία στα πρόσωπά τους, την λεπτότητα στη στάση τους, τη νηφαλιότητα της κίνησης. Μόνο Άγγλοι μπορεί να είναι.

Μετά από μερικά λεπτά συγκέντρωσης, ο Έλληνας φώναξε:

- Τι λέτε ρε; Για κοιτάξτε καλά: Είναι κι οι δυο ξεβράκωτοι, ξυπόλυτοι, κοιμούνται κάτω από ένα δέντρο, έχουν μόνο ένα ξερό μήλο για να φάνε, δε διαμαρτύρονται και επιπλέον οι μαλάκες νομίζουν ότι είναι στον Παράδεισο!

Αυτοί είναι Έλληνες!!!

θρακη 2010

PROTAGON - Lightheaded, του Mike Dacko. Ένα 3D animation με μουσική των Thievery Corporation

PROTAGON - Lightheaded, του Mike Dacko. Ένα 3D animation με μουσική των Thievery Corporation