Η «καυτή πατάτα».

Του Πάνου Τσορμπατζόγλου*

Ας ξεκινήσω από μια αδιαμφισβήτητη παραδοχή. Το λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» μπορεί να γίνει αφετηρία μιας ελπιδοφόρας πορείας προς την κατεύθυνση της συνειδητοποίησης, εν δυνάμει, κοινωνικών υποκειμένων ότι μπορούν να παρέμβουν, , έτσι ώστε στρεβλοί κανόνες που ταλανίζουν τον καθημερινό μας βίο να αλλάξουν προς το καλύτερο. Με προϋποθέσεις, προφανώς αναγκαίες, τις οποίες τα ίδια καλούνται να ορίσουν.

Από το σημείο αυτό όμως μέχρι το σημείο να φαντασιωνόμαστε ότι από τους εύγευστους, αυτούς κονδύλους θα ανθίσουν πολύχρωμα άνθη κοινωνικής προσφοράς και αλληλεγγύης υπάρχει μια τεράστια απόσταση. Χωρίς να φιλοδοξώ να τεκμηριώσω με όποιο «επιστημονικό» τρόπο τις σκέψεις μου είμαι αναγκασμένος να αναφερθώ σε κάποιες αλήθειες που πολλοί από τους «ρομαντικούς αφελείς», -μιλώ για τους καλοπροαίρετους γιατί υπάρχουν και οι άλλοι- μοιάζει να αγνοούν. Εκστασιασμένοι από την «κοινωνική παρέμβαση» που μπορεί να είναι το «πρώτο βήμα» για μια «άμεση δημοκρατία»(!) χάνουν την ουσία του δάσους και παραμένουν στη θέαση του εντυπωσιακού δέντρου.

Οι πατάτες λοιπόν του Νευροκοπίου «περίσσεψαν» καθώς δεν έγινε μια εξαγωγή που ήταν προγραμματισμένη για τη σοδειά του περασμένου καλοκαιριού όπως είχε γίνει το 2010. Αφού λοιπόν κρατήθηκαν στις αποθήκες των παραγωγών πάνω από έξη μήνες και με τον κίνδυνο να καταστραφούν βρέθηκε ο τρόπος να δοθούν στην κατανάλωση με τιμές που συνέφεραν και τις δύο πλευρές. Στη συναλλαγή το ενδιαφέρον, πιστεύω εστιάζεται στην πρωτοβουλία των καταναλωτών και στην ομάδα των εθελοντών της Πιερίας. Είναι το ζήτημα κλειδί που, ακόμη κι αν πρόκειται για απλή διακίνηση ενός «ανθεκτικού» προϊόντος όπως η πατάτα, απαιτεί κάποιον να συντονίσει την αγορά και την πώληση, να διασφαλίσει την πληρωμή χωρίς να προσθέσει κι άλλο «μαύρο χρήμα» και να εγγυηθεί τη συνέχεια της οικονομικής συναλλαγής.

Τι από όλα αυτά διασφαλίζεται στο εγχείρημα της πατάτας; Μήπως οι δήμοι, έτσι όπως τους ξέρουμε και όπως έχουν διαμορφωθεί εσχάτως, θα μπορέσουν να παίξουν τον ρόλο του χονδρέμπορου-λιανοπωλητή; Μήπως πάλι το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο ενθαρρύνει τη δημιουργία σοβαρών καταναλωτικών συνεταιρισμών που θα αναλάβουν σχετικές πρωτοβουλίες; Ή φανταζόμαστε ότι εθελοντικές ομάδες πολιτών χωρίς ειδικές γνώσεις και πόρους θα μπορέσουν να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως τα «καλά παιδιά της Πιερίας»;

Για τους παραγωγούς των προϊόντων ας μη γίνεται λόγος. Καμιά κοινωνική ευαισθησία, (το αποδεικνύει ο τρόπος που έμαθαν ή εξαναγκάσθηκαν να λειτουργούν τις τελευταίες δεκαετίες,) δεν θα τους πείσει να προσφέρουν τη σοδειά τους στους δοκιμαζόμενους συμπολίτες τους με περιορισμένο κέρδος. Όσες φορές λειτούργησαν συλλογικά (συνεταιρισμοί, ενώσεις παραγωγών) για μια σειρά από λόγους που δεν βαραίνουν αποκλειστικά τους ίδιους, (νομοθεσία, στήριξη, παιδεία), το αποτέλεσμα ήταν τραγικά αποκαρδιωτικό. Και γι αυτούς αλλά και για τους καταναλωτές. Το σημερινό εγχείρημα της πατάτας (και ότι παρόμοιο τυχόν θα το ακολουθήσει ) κινδυνεύει να τους αφήσει έκθετους στην οργή των θιγμένων εμπορικά πελατών τους μεγαλεμπόρων που, αν η πολιτεία δεν μεριμνήσει τους «περιμένουν στη γωνία».

Και έτσι φτάνουμε στο «δια ταύτα». Τι πρέπει να γίνει για να μην αποδειχτεί η όλη πρωτοβουλία μια ακόμη «πατάτα» της κοινωνίας των πολιτών όταν, χωρίς γνώση και μελέτη, απλά αυτοσχεδιάζει; Για μια ακόμη φορά αυτή η «καυτή πατάτα» είναι στα χέρια του κράτους. Εδώ και τώρα να ξανακοιταχθεί το συνεταιριστικό κίνημα, σε όλες του τις μορφές, (παραγωγών και καταναλωτών) με βάση τις εμπειρίες της χώρας μας αλλά κυρίως των αναπτυγμένων στον τομέα αυτών χωρών της Ευρώπης. Χωρίς υπερβολές «αυτοοργάνωσης, και ακτιβισμού» που ονειρεύονται κατάργηση του εμπορίου σε μια περιοχή που ζει και λειτουργεί στα πλαίσια της Ε.Ε., να υιοθετήσει πρακτικές και κανόνες δοκιμασμένους στις αναπτυγμένες γεωργικά χώρες που αποδεδειγμένα προσέφεραν τόσο στους αγρότες τους όσο και στους καταναλωτές τους. Γιατί αν το «φαινόμενο της πατάτας» αφεθεί στην τύχη του θα εκφυλιστεί σύντομα αφήνοντας ανοιχτές πληγές στην αυτοπεποίθηση των καταναλωτών και, κυρίως, στα συμφέροντα των παραγωγών με απρόσμενες συνέπειες.

*Γεωτεχνικός, πρ, διευθυντικό στέλεχος επιχειρήσεων

Αναρτήθηκε από Αριστερός ψάλτης

Έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά αξίζει τον κόπο…

Έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά αξίζει τον κόπο… (Traverso Rossa)

Όλοι οι κομμουνιστές, και εγώ υπόρρητα, ή υποσυνείδητα αναφερόμαστε στην εργατική τάξη με δέος, με ελπίδα με προσδοκία ότι όταν αφυπνισθεί θα σαρώσει με μιας τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό. Όταν εξεγερθεί θα σαρώσει την φτώχεια, την εξαθλίωση, την αδικία. Η εργατική τάξη, ο επιούσιος λαός, η τάξη με την ιστορική αποστολή να αλλάξει την μοίρα της και την μοίρα του κόσμου.

Στην δουλειά μου περιτριγυρίζομαι από εργάτες όπως και εγώ. Μιλάω μαζί τους, τσακώνομαι, τους βρίζω συχνά, απογοητεύομαι ακόμη συχνότερα. Κυρίως γιατί αντιλαμβάνονται την ταξική τους θέση ως προσωπική τους αποτυχία να επιτύχουν ως ιδανικοί μεσοαστοί ή ως πολλά υποσχόμενοι μικροαστοί. Δύσκολα το αποδέχονται, ακόμη πιο δύσκολα ωστόσο αποδέχονται την τωρινή τους ταξική θέση : Είσαι εργάτης κατάλαβε το επιτέλους…

Βρίζουν τους ανθέλληνες πολιτικούς και δακρύζουν με συνθήματα του τύπου «είμαστε όλοι Έλληνες» κατ ‘ αναλογία του «είμαστε όλοι Αλβανοί» θυμίζω. Αυτοί οι εργάτες είναι τα πάντα, ντύνονται κάθε φορεσιά: αυτή του Eλληνάρα, αυτή του απογοητευμένου δημοκράτη πασόκου, αυτή του αγανακτισμένου έλληνα. Κοιτάξου στον καθρέφτη. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ρούχα. Φοράς τα ρούχα της τάξης σου. ΕΙΣΑΙ ΕΡΓΑΤΗΣ.

Είναι για μένα ξεκάθαρο πια: Δεν βρισκόμαστε στην φάση που πρέπει να ανασυγκροτηθεί η εργατική τάξη. Δεν βρισκόμαστε πια στην φάση να συζητάμε για την επαναστατική εμβάθυνση της ταξικής συνείδησης των εργατών. Βρισκόμαστε στην φάση που πρέπει να φτιαχτεί η εργατική τάξη απ' την αρχή. Να δημιουργηθούν εξαρχής οι όροι κοινωνικού, πολιτικού και ιδεολογικού επαναπροσδιορισμού της ίδιας της οντολογίας της εργατικής τάξης. Είναι τελείως απαραίτητο, η εργατική τάξη, οι εργάτες, να χτίσουμε από την αρχή την κοινωνική και πολιτική μας φυσιογνωμία, τον τρόπο ζωή μας και τον πολιτισμό μας. Πρέπει να μολύνουμε κάθε μέρα κάθε στιγμή, την αστική τάξη, την πολιτική και την θεωρία της, τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής της, με την εργατική επαναστατική προοπτική, με τον κομμουνισμό και την ελευθερία.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά, υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να γίνει. Να πειστούμε οι εργάτες, ότι αξίζει να είναι κάποιος εργάτης. Να μην παλεύουμε κατά μόνας για να απαλλαγούμε από την ταξική μας θέση εντός του καπιταλισμού. Να παλέψουμε για να αλλάξουμε την ταξική μας θέση και τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας, η δυνατότητα της οποίας γονιμοποιείται και επωάζεται μέσα στο μυαλό, την ψυχή και τα χέρια των εργατών. Δεν είναι ντροπή να είσαι εργάτης, είναι ντροπή να είσαι εργάτης και να μην θέλεις να πάρεις πίσω ένα κόσμο που φτιάχτηκε από σένα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά αξίζει τον κόπο…

Πηγή: Traverso Rossa

Εικόνα: Απ' την σεκάνς των κοιμισμένων λιονταριών που ξυπνούν, Sergei Eisenstein, Θωρηκτό Ποτέμκιν.

ΓΥΝΑΙΚA: Από την Κλάρα Τσέτκιν στο σήμερα!

Kλαρα Tσετκιν  (Clara Zetkin, 1857-1933) 

(Aναδημοσιευση απο Βlack Bedlam)

 

Το 1857 στις 8 του Μάρτη στην Ν.Υόρκη, οι εργάτριες στα ραφτάδικα και στα υφαντουργία

αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και μείωση των ωρών εργασίας.

Να σκεφτεί κανείς ότι οι γυναίκες τότε εργάζονταν για 16 περίπου ώρες! Και πληρώνονταν με μισθούς σημαντικά μικρότερους των ανδρών συναδέλφων τους. 

Απαιτούν, 10 ωρη εργασία και εξίσωση των μεροκάματών τους με τα ανδρικά. Οι δυναμικές και αποφασιστικές διαδηλώσεις των γυναικών αντιμετωπίζονται με τα όπλα και πνίγονται στο αίμα.

Οι υφαντουργίνες  της Ν.Υόρκης και η απεργία τους στις 8 του Μάρτη του 1857, υπήρξαν από τις πιο σημαντικές του Παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Έμπαινε το ζήτημα της ανισοτιμίας ανδρών και γυναικών ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, έθιγε το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων.

Στην Β΄Διεθνή συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών γυναικών το 1910 και μετά από πρόταση της Κλάρα Τσέτκιν, η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε σαν Διεθνής μέρα της Εργαζόμενης  Γυναίκας.Μάλιστα, της εργαζόμενης γυναίκας, όχι της γυναίκας γενικά.

Το γυναικείο ζήτημα δεν είναι κάτι που μπορεί να το δει κανείς αποκομμένα από το οικονομικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα,γιατί έτσι και αλλιώς και αυτό όπως και όλες οι κοινωνικές σχέσεις απορρέουν και είναι άμεσα συνδεδεμένες με το σύστημα και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.

Στην Ελλάδα τα πρώτα  ψήγματα γυναικείου κινήματος εκφράστηκαν το 1907,κυρίως από γυναίκες της αστικής τάξης,που  στρέφονταν ενάντια στην Φεουδαρχία και  διεκδικούσαν το δικαίωμα στην μόρφωση και στην ψήφο.

Ήταν το λεγόμενο Φεμινιστικό κίνημα το οποίο γρήγορα έχασε και τα χαρακτηριστικά προοδευτικού κινήματος, αγγίζοντας μέχρι και τον συντηρητισμό.

Με την ανάπτυξη του καπιταλισμού η γυναίκα μπαίνει στην παραγωγή.

Με βάση στοιχεία από τον Κορδάτο στην Ελλάδα το 1907 οι εργαζόμενες γυναίκες ανέρχονταν στις 31.9811

20 χρόνια μετά διαβάζουμε στον Ριζοσπάστη, 8 Μάρτη 1928, ότι  οι εργαζόμενες γυναίκες σύμφωνα με στατιστικές στην Ελληνική βιομηχανία είναι  περισσότερες από 60.000, σε σύνολο 285.000 εργατών και εργατριών.

Το ΣΕΚΕ από την ίδρυσή του (4-10/17-23 Νοέμβρη του 1918)ανέλαβε το καθήκον να αγωνιστεί για την ισοτιμία των γυναικών βάζοντας μάλιστα στο πρόγραμμά του τα αιτήματα:

*Δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι

*Πλήρη πολιτική οικονομική και κοινωνική εξίσωση των γυναικών(με τους άντρες)

κατάργηση των νόμων που περιορίζουν τα δικαιώματα της γυναίκας και του νόθου παιδιού

 

*Ίδρυση χωριστών φυλακών για ανήλικους και γυναίκες και για τα πολιτικά αδικήματα. (σημείο 14)

* Απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας για παιδιά και γυναίκες.(με νόμο)

*Την υποχρέωση των δήμων και κοινοτήτων να συντηρούν γυναικολογικά μαιευτήρια για τις γυναίκες των εργατών, με πλήρεις αποδοχές για 8 εβδομάδες πριν και 8 εβδομάδες μετά τον τοκετό.

*Την καθιέρωση του πολιτικού γάμου»

Από το 1929 κιόλας με το ιδιώνυμο, τον αντικομουνιστικό νόμο τους Βενιζέλου οι πρώτες κομουνιστριες βρέθηκαν στις φυλακές Αβέρωφ

Οι κομουνίστριες πήραν με αυτοθυσία μέρος σε όλους τους απελευθερωτικούς και ταξικούς αγώνες.

Οι κομουνίστριες,και άλλες προοδευτικές γυναίκες, βρέθηκαν στις εξορίες και στις φυλακές, υπερασπιζόμενες το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας, της ζωής και το δικαίωμά τους σε αυτήν.

Στάθηκαν αλύγιστες, με το κεφάλι ψηλά, κατέβαλαν μεγάλες θυσίες, κάποιες φορές ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. 

Στην Ελλάδα η  ισοτιμία των γυναικών "αναγνωρίστηκε" και θεσμοθετήθηκε το 1981, αλλά μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα ποτέ η γυναίκα δεν απαλλάχτηκε από την κοινωνική καταπίεση, δεν της αναγνωρίστηκε η μητρότητα σαν κοινωνικό λειτούργημα και στην ουσία οι προκαταλήψεις σε βάρος της, όσο και αν  αμβλύνθηκαν, ποτέ δεν έπαψαν,όπως ποτέ δεν έπαψαν οι αντιδραστικές αντιλήψεις  και πρακτικές στις σχέσεις των δύο φύλων.

Θεσμοθετήθηκε η ισοτιμία των γυναικών.Τι είναι όμως η ισοτιμία;

Είναι ίσα δικαιώματα στην εργασία, στην μόρφωση, στην οικογένεια και σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας.

Τα δικαιώματα όμως όχι μόνον των γυναικών, αλλά και των δύο φύλων μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι πραγματικά και ουσιαστικά.

Οι εργαζόμενοι, άνδρες και γυναίκες, μέσα στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα, δεν μπορεί να κατακτήσουν ολόπλευρα τα δικαιώματά τους, μιας και οι εργαζόμενοι στον καπιταλισμό είναι το αντικείμενο εκμετάλλευσης του κεφαλαίου. 

Η πραγματική τους απελευθέρωση, μόνον με την κατάργηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης μπορεί να πραγματωθεί.

Τα δυο φύλα μπορεί να είναι διαφορετικά,  αλλά είναι ίσα και σαν τέτοια θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται.

Μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και στις ανταγωνιστικές σχέσεις, ανταγωνιστικά αναπτύχθηκαν και οι σχέσεις των δύο φίλων, αυτή άλλωστε ήταν η επιδίωξη της Αστικής τάξης.

Τα δύο φύλα αν δεν αναπτύξουν ανταγωνιστικές σχέσεις, τότε θα μπορούσαν να ανακαλύψουν την δύναμη που μπορούν να ασκήσουν  από κοινού ενάντια στον πραγματικό τους εκμεταλλευτή.

Το κεφάλαιο.

Και ο κοινός τους αγώνας, είναι που θα μπορούσε πραγματικά να δώσει αποτελέσματα. Καταργώντας κάθε μορφή εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας, πράγμα που σημαίνει ανατροπή του καπιταλιστικού  συστήματος,γιατί μέσα στον καπιταλισμό δεν μπορεί να καταργηθεί η εκμετάλλευση. 

Το σύστημα όπως σε όλους τους τομείς του επικοδομήματός του, διαθέτει μηχανισμούς εκπονεί προγράμματα αντιμετώπισης της όποιας μορφής πίεσης μπορεί να ασκηθεί σε βάρος του και να θέσει σε κίνδυνο την κυριαρχία του.

Έτσι με παρεμβάσεις,και με τους μηχανισμούς που διαθέτει, μετέτρεψε τον αγωνιστικό χαρακτήρα του γυναικείου εργατικού κινήματος.

Μετετράπηκε  σε νεοφεμινιστικό και έβαλε στόχο της γυναίκας να φορέσει την ποδιά στον άντρα, πείθοντάς την ότι με αυτόν τον τρόπο κατακτούσε την ανεξαρτησία της.

Η διεθνής μέρα των εργαζομένων γυναικών όλου του κόσμου μετατράπηκε σε μασκαράτα με γυναικοπαρέες  σε τσιφτετέλάδικα και  πάνω στα τραπέζια να ανεμίζουν την "σημαία" της απελευθέρωσής τους. 

Και εκείνη την μέρα, στις 8 του Μάρτη κάθε χρόνου, ή γυναίκα αισθάνεται απελευθερωμένη από τα δεσμά του "αντρός", γιατί μπορεί να λέει σόκιν ανέκδοτα για άντρες.

Εκείνη την μέρα γιορτάζει η Ματίνα ταμίας στο S/M της γειτονιάς μου και η κυρία Βαρδινογιάννη!

Εκείνη την μέρα γιορτάζει η Τρέμη και η Κατερίνα της Κοκκινιάς!

Η Στάη-Γουλανδρή, με την Ειρήνη από την Καισαριανή!......

Παρ΄όλη την επίθεση αποπροσανατολισμού γυναίκες που ανέπτυξαν  ταξική συνείδηση, δεν έπαψαν να αγωνίζονται μέσα από τα ταξικά τους σωματεία για την πραγματική απελευθέρωση από την καταπίεση του εκμεταλλευτικού συστήματος. 

Σήμερα και κάτω από την βάρβαρη και ανελέητη επίθεση του πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου ενάντια στην ζωή μας, ενάντια στο μέλλον των παιδιών μας, ενάντια στις οικογένειές μας,έχουμε χρέος να υψώσουμε το ανάστημα.

Εμείς οι γυναίκες οι εργαζόμενες, οι γυναίκες της εργατικής οικογένειας, οι φοιτήτριες, οι αυτοαπασχολούμενες, οι επιστημόνησες, όλες οι γυναίκες,τώρα, να πάρουμε την ζωή στα δικά μας χέρια, να υπερασπιστούμε την ζωή των παιδιών μας πριν είναι αργά.

Στο σωματείο, στην γειτονιά, στις λαϊκές επιτροπές, στον γυναικείο σύλλογο, παντού όπου υπάρχει εστία ταξικής αντίστασης ενάντια στην βαρβαρότητα,να συμβάλλουμε στην δημιουργία της οικοδόμησης της λαϊκής συμμαχίας για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Η γιορτή της γυναίκας

Η γιορτή της γυναίκας σήμερα .Και όσο και αν ακούγεται πλέον γραφική για μας, που τα βρήκαμε όλα έτοιμα, αυτή η γιορτή έχει χρώμα και πρόσωπο.Δεν φοράει ακριβά Σανέλ ταγέρ, ούτε έχει τσιτώσει το πρόσωπο της, πριν κάθε απονομή βραβείου πρέσβειρας καλής θέλησης.Έχει καλή θέληση και ρυτίδες στο μέτωπο.Απ τον αγώνα, τους κόπους, και της έννοιες.Είναι αφοσιωμένη εκ γενετής.Έχει το πρόσωπο της Κωνσταντίνας Κούνεβα, τα μάτια των γυναικών της Γάζας, τα χέρια ταλαιπωρημένα απ το μεροκάματο.Έχει τα πόδια κάθε προσφυγοπούλας που περπατάει μέρες ολόκληρες, ζητώντας μια καλύτερη ζωή.Είναι μετανάστρια αλλά δεν έσκυψε ποτέ το ανάστημα της.
Έχει το μυαλό να δουλεύει και δεν θεώρησε ποτέ την ομορφιά της δύναμη.
Σιωπά σαν την μάνα του Αλέξη, και παλεύει σαν τις μανάδες όλων αυτών των κακοποιημένων παιδιών.
Ξέρει να μάχεται μα δεν το κάνει θέμα.

Έχει μάθει να αντέχει και να πολεμά.
Ξέρει να σηκώνει το ποτήρι με το κρασί,
και να κατεβάζει τα φαρμάκια κάτω
Με θεριά και ανθρώπους.

Έχει το κούτελο της στραμμένο στον ήλιο, σαν τις αγρότισσες που ποτίζουν ιδρώτα τα χωράφια.

Παλεύει με τον καρκίνο του στήθους, την οστεοπόρωση, την εμμηνόπαυση, τις ορμόνες και τους πόνους της γέννας, κρατώντας σφιχτά το χέρι του συντρόφου της.

Ξέρει καλά, πως πια δεν είναι γυναίκα εναντίον άντρα, γιατί το κεφάλαιο και οι δυνάστες δεν έχουν φύλο.

Θυμάται καλά, όλες εκείνες που πάλεψαν κάποτε για την αυριανή γιορτή, και τιμά όσες συνεχίζουν ακόμα να αντέχουν .

Αυτή η γιορτή κρατάει στα χέρια της ένα μάτσο ανεμώνες, χαρισμένες απ τα χέρια ενός παιδιού...

Η αυριανή γιορτή είναι για την γυναίκα.

Είναι για την αγάπη της κάθε γυναίκας.

Χρόνια πολλά λοιπόν...
Βαθύ Κόκκινο

Όταν ακούμε λέξεις όπως ‘’προδοσία’’ ή προδότης, που πηγαίνει αλήθεια η σκέψη μας;

Ποιος προδίδει ποιόν και σε τι;

Κείμενο που λάβαμε απο aristeroblog



Παναγιώτης Μαυροειδής

Όταν ακούμε λέξεις όπως ‘’προδοσία’’ ή προδότης, που πηγαίνει αλήθεια η σκέψη μας; Κάποιοι ανακαλούν στη μνήμη τους την προδοσία του έλληνα Εφιάλτη, που προσέτρεξε στον Ξέρξη για να καταμαρτυρήσει το μυστικό πέρασμα που θα εξασφάλιζε την Περσική νίκη κατά των συμμαχητών του στη μάχη των Θερμοπυλών. Άλλοι φέρνουν στο νου τους την προδοσία του Χριστού από τον Ιούδα. Αληθινά ιστορικά γεγονότα, μύθοι και δοξασίες, αναδείχνουν τον κρίσιμο όσο και ποταπό από ηθική άποψη ρόλο της προδοσίας σε αναμετρήσεις κάθε είδους.

Για να προδώσεις, πρέπει πρώτα να ανήκεις

Προδίδεις την ομάδα σου σε μια προσπάθεια.

Τους συμπολεμιστές σου σε μια μάχη.

Τους φίλους σου, όταν εγκαταλείπεις μια κοινή στάση.

Τους συντρόφους σου σε ένα κοινό αγώνα.

Μια αδελφότητα κοινών σκοπών.

Τους συναδέλφους σου σε μια απεργία.

Προδίδεις, κάτι στο οποίο ανήκεις. Αλλιώς δεν έχει νόημα να μιλάμε για προδοσία.

Είναι ακόμη περισσότερο χωρίς νόημα, μάλλον είναι και ανόητο, αλλά και επικίνδυνο, να θεωρείς προδότη τον εχθρό σου.

Ο εχθρός είναι εχθρός. Τον αναγνωρίζεις και τον πολεμάς.

Προδότες επιχειρηματίες;

Είναι λοιπόν προδότης ο επιχειρηματίας που κλείνει την επιχείρηση σε ένα κλάδο με χαμηλό ποσοστό κέρδους και επενδύει σε ένα άλλο με καλύτερη προσδοκία;

Θα είχε νόημα να απευθύνουμε ηθική κατηγορία σε βάρος πασίγνωστης τεχνικής εταιρείας που αφού θησαύρισε μέσω αναθέσεων τη χρυσή ολυμπιακή εποχή, άφησε στη συνέχεια εργοτάξια ρημάδια και εργαζόμενους στο δρόμο, για να μεγαλουργήσει η οικογένεια των ιδιοκτητών της στην πληροφορική;

Άλλοι επιχειρηματίες επέλεξαν την εξ ολοκλήρου μεταφορά οικονομικής δραστηριότητας εκτός Ελλάδας. Το ύψος των ελληνικών επενδύσεων στην τουρκική αγορά υπερβαίνει τα 6,5 δισ. Ευρώ (2011). Οι ελληνικές επιχειρήσεις αφού εξάντλησαν τις δυνατότητες των βαλκανικών αγορά (Βουλγαρία, Ρουμανία, πΓΔΜ και Αλβανία) έχουν πλέον στραφεί στην Τουρκία. Στην τουρκική αγορά δραστηριοποιούνται σήμερα περί τις 450 ελληνικές επιχειρήσεις, ενώ εκατοντάδες άλλες απλά μετέφεραν εκεί την έδρα τους.

Σε άλλες περιπτώσεις, εγκαταλείπεται-προσωρινά ή μόνιμα- η παραγωγική ή και εμπορική δραστηριότητα για να επικεντρωθεί το ‘’επιχειρείν’’ στο χρηματοπιστωτικό τομέα.

Στην πραγματικότητα, ο σύγχρονος κόσμος του κεφαλαίου, συγκροτείται από μια διαρκή σύνθεση των παραπάνω μετακινήσεων τοποθέτησης κεφαλαίων, σε μια διαρκή αναζήτηση όλο και πιο βραχυχρόνιου κέρδους, καθώς η εποχή της (σχετικής πάντα) σταθερότητας και των υψηλών αποδόσεων, έχει παρέλθει από καιρού.

Η ιστορία με τις offshore εταιρείες είναι πολύ καλά γνωστή. Έλληνες και ξένοι κεφαλαιούχοι, εξαντλούν και την τελευταία νόμιμη δυνατότητα για να αποφύγουν την φορολογία, τόσο προσωπικής όσο και εταιρικής περιουσίας. Στην Ελλάδα, μόνο με την αγορά και τη διαχείριση ακινήτων δραστηριοποιούνται περί τις 2.100 off shore, ενώ άλλοι τομείς, όπως η ναυτιλία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας (πολλές τράπεζες έχουν παράκτιες εταιρείες), τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια καθώς και δραστηριότητες που αφορούν τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, αποτελούν αντικείμενο των «ημεδαπών» αυτών εταιρειών.

Έχει νόημα εδώ να μιλήσουμε για προδοσία ή θα προκαλέσουμε γέλιο;

Επαγγελματίες σύμβουλοι στον υψηλό κόσμο των επιχειρήσεων

Είναι αλήθεια προδότης ο Λ. Παπαδήμος και τι ακριβώς προδίδει;

Το 2002 ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση από την οποία αποχώρησε το 2010. Εδώ και χρόνια είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission). Η ένωση αυτή σύμφωνα με τα δημοσιευμένα ντοκουμέντα της πασχίζει να διαχειριστεί την ‘’πολιτική σταθερότητα’’, χωρίς ‘’υπερβολική’’ δημοκρατία και υπεραμύνεται της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων. Αποτελεί αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου κεφαλαίου και προωθεί εκπαιδευμένους απ’ αυτήν τεχνοκράτες στα πολιτικά κέντρα αποφάσεων.

Στην ίδια ένωση ανήκει και ο Ιταλός δοτός πρωθυπουργός Mόντι.

Σήμερα, ο διορισμένος από την τρόικα πρωθυπουργός, πρωταγωνιστεί στην εφαρμογή μιας πολιτικής διάσωσης των δανειστών της Ελλάδας, και πριν όλα των τραπεζών, θέτοντας σε διαρκή λειτουργία τη γνωστή χρεομηχανή αφαίμαξης των λαϊκών εισοδημάτων, εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και περιστολής της δημοκρατίας.

Ο οικονομικός του σύμβουλος Γκίκας Χαρδούβαλης είναι και σύμβουλος της EUROBANK.

Θα λέγαμε ότι αυτοί και πολλοί άλλοι είναι καλοί στρατιώτες του εχθρού, δηλαδή της ευρωπαϊκής και διεθνούς κεφαλαιοκρατίας και όχι προδότες.

Πολιτικά κόμματα και πολιτικοί: ανεξάρτητοι από οικονομικά συμφέροντα;

Οι μούντζες και οι κατάρες στους πολιτικούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ (της ουράς που απέμεινε…), είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο και ας ουρλιάζει η φραου Διαμαντοπούλου. Ούτε καφέ, ούτε νερό, ούτε ποτό δεν μπορούν να πιουν χωρίς φρουρά. Πόσω μάλλον να εμφανιστούν σε παρέλαση ή δημόσια εκδήλωση. Ο λαός-και ειδικά η νεολαία-βρίσκει πάντα τρόπο να εκδικηθεί τους τυράννους, τους βιαστές των δικαιωμάτων, τους κλέφτες του μέλλοντος.

Θα ήμασταν αφελείς αν εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε πως οι βουλευτές των αστικών κομμάτων εξουσίας, είναι ανεξάρτητοι από τα οικονομικά συμφέροντα. Δεν είναι μόνο τα διαχρονικά οικονομικά σκάνδαλα και το κουκούλωμα τους από τη Βουλή, που πείθουν για το αντίθετο.

Είναι το γεγονός ότι τα κόμματα αυτά είναι ταγμένα να κάνουν νόμο του κράτους ότι απαιτεί ο αστικός επιχειρηματικός κόσμος ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Να ψηφίζουν οι βουλευτές τους αγεληδόν τους αντεργατικούς νόμους, χωρίς καν να τους διαβάσουν. Αντάλλαγμα τους είναι η (όλο και πιο υποβαθμισμένη) συμμετοχή τους στο άχαρο παιχνίδι της διαχείρισης και της εφαρμογής της αντικοινωνικής πολιτικής, προσπορίζοντας χρήμα, δημόσια αναγνώριση, κολακεία, ματαιοδοξία. Τα κατέβασαν σε μια νύχτα μπροστά στην τρόϊκα. Τη δουλειά τους κάνουν… Δεν μπορούν να δαγκώσουν το χέρι που τους ταΐζει το βρώμικο ψωμί τους. Δεν προδίδουν τα αφεντικά τους. Αλλιώς διαγράφονται και παίρνουν δρόμο, αναζητώντας άλλη στρούγκα επανόδου στο παιχνίδι της περιορισμένης τυπικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Διαφορετικά κέντρα, συμφέροντα, χρηματοδοτήσεις, συμπράξεις. Δεν είναι κακό να τα αξιοποιεί κανείς όλα αυτά.

Αλλά, θα ήταν …τιμητικό για αυτούς να τους λέγαμε ‘’προδότες’’. Αυτό θα σήμαινε πως, για κάποιο έστω διάστημα, ήταν μέρος του λαού. Δεν ήταν όμως. Αυτό είναι η πικρή αλήθεια για τους (τέως) οπαδούς και ψηφοφόρους των αστικών κομμάτων. Το μόνο που μπορεί να ‘’πρόδωσαν’’ ήταν την εμπιστοσύνη που αυτοί τους είχαν δείξει. Αλλά, αυτό μπορεί να είναι και λυτρωτικό…

Προδότες και πατριώτες στην ιστορική μνήμη

Είναι συνηθισμένο: σε κάθε μεγάλη κοινωνική και πολιτική τομή, στην πρώτη τουλάχιστον φάση της, οι αγωνιζόμενοι, σηκώνουν ψηλά τις σημαίες ενός –σχεδόν πάντα φανταστικού- άδολου, ένδοξου, λαμπρού παρελθόντος, για να ξορκίσουν συμβολικά το παρόν που απορρίπτουν.

Επιδιώκουν, να στιγματίσουν και να μειώσουν ηθικά τους κυρίαρχους κύκλους που σαπίζουν, με οικειοποίηση των καλύτερων στιγμών της κληρονομημένης συλλογικής ιστορικής μνήμης, ακόμη και αν αυτή είναι σε σημαντικό βαθμό κατασκευασμένη. Η πιο αντιφατική ίσως εκδήλωση αυτού του ‘’νόμου’’ ήταν η εικόνα των χιλιάδων νέων στην πλατεία Τιεν Αμέν του Πεκίνου να τραγουδούν τον ύμνο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, την ώρα που τα τανκς του τυραννικού καθεστώτος τους συνέθλιβαν στο όνομα της υπεράσπισης δήθεν του κομμουνισμού.

Στην ελληνική ιστορία, η έννοια της προδοσίας, συνδέθηκε με το εθνικό ζήτημα. Κυριολεκτικά σαν ένα μαχαίρι δύο όψεων.

Στον πολιτικό λόγο της κομμουνιστικής αριστεράς, ο αστικός πολιτικός κόσμος, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό και η ίδια η αστική τάξη, κατηγορήθηκε για προδοσία των εθνικών και κοινωνικών συμφερόντων. Οι γερμανοτσολιάδικες κυβερνήσεις της κατοχής, τα Τάγματα Εθνικής Ασφάλειας που εξόπλισαν οι Γερμανοί και στη συνέχεια οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί, την ώρα που η εαμική αριστερά μαχόταν τον κατακτητή και οργάνωνε την επιβίωση του λαού με το όπλο στο χέρι, αρκούσαν για να τεκμηριώνεται βάσιμα αυτή η κατηγορία.

Στην προπαγάνδα του εμφυλιακού και μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς, η κατηγορία της ‘’εθνοπροδοσίας’΄ ενάντια στους κομμουνιστές, επιχειρούσε να αντιδιαστείλει τον διεθνισμό της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, με το οργανωμένο σε αστικό πλαίσιο ‘’εθνικό συμφέρον’’.

Χούντα, ευρω-κατοχή ή και κάτι περισσότερο;

Ο μανδύας του ‘’εθνικού’’ και η συνακόλουθη κατηγορία της ‘’προδοσίας’’, έκρυβαν πάντα, πετυχημένα ή όχι, ανταγωνιστικές ταξικές και κοινωνικές επιδιώξεις.

Κάθε τάξη πάντοτε επιδιώκει να παρουσιάζει τα δικά της συμφέροντα, ως συμφέροντα όλης της κοινωνίας και του έθνους.

Μόνο που, η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, όντας κοινωνική μειοψηφία, στηριζόμενη στην οικονομική δύναμη, στην πολιτική βία και στην προπαγάνδα των ελεγχόμενων ΜΜΕ, δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να αποδεικνύει, πως το δικό της συμφέρον, η αγωνία και το αδιέξοδο, ταυτίζονται με αυτά της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ο σύγχρονος αγώνας ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό του κεφαλαίου με ενορχηστρωτή την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι αγώνας κοινωνικός και ταξικός. Όχι μόνο ‘’σε τελευταία ανάλυση’’, όπως ήταν πάντα. Αλλά, άμεσα και συγκεκριμένα.

Ποτέ άλλοτε στον διακηρυγμένο πυρήνα της κυρίαρχης πολιτικής δεν βρισκόταν το ‘’κοινωνικό ζήτημα’’, ο στόχος για συντριβή του εργατικού κόστους και των κοινωνικών πολιτικών.

Να αναγνωρίσουμε σωστά τον αντίπαλο. Είναι κρίσιμο ζήτημα.

Απέναντι μας είναι ο αστικός καπιταλιστικός κόσμος, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο. Η βαθειά κρίση του. Αλλά και η προσπάθεια αντιδραστικής εξόδου από αυτήν, στην πλάτη του κόσμου της εργασίας. Αυτή είναι η κόκκινη κλωστή στα ελληνικά, πορτογαλικά ή ιρλανδικά μνημόνια. Στην νέα ‘’οικονομική διακυβέρνηση’’ της ΕΕ, που βάζει πλώρη και στόχο για κινεζικούς μισθούς σε όλη την Ευρώπη.

Πως όμως όλα αυτά επιβάλλονται; Χρειαζόμαστε το ''κλειδί'' της αναγνώρισης. Της σωστής τακτικής και στρατηγικής απέναντι σε ένα αντίπαλο απελπισμένο, βάρβαρο και ασυγκράτητο.

Πρέπει να δούμε τον ειδικό ρόλο του χρέους, ως μηχανισμό μεταφοράς πόρων από τους λαούς στις καπιταλιστικές αγορές και συνακόλουθης αφαίρεσης κυριαρχικών δικαιωμάτων των λαών.

Να εντοπίσουμε τον δεσμό αίματος και συμφέροντος που συνδέει την ελληνική άρχουσα τάξη και το άθλιο πολιτικό της σύστημα, με την ευρωπαϊκή και διεθνή κεφαλαιοκρατία, μέσω ακριβώς της συμμετοχής και αιχμαλωσίας στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Έχουμε και χούντα και ευρω-κατοχή. Όταν ακόμη και επί σημιτικής κυριαρχίας η αντικαπιταλιστική αριστερά μιλούσε για ‘’χούντα των εκσυγχρονιστών’’, υπήρχαν κριτικές για υπερβολές. Όταν από την αρχή της μνημονιακής εφόδου, γινόταν λόγος από τη μεριά της για τριπλή κατοχή ΕΕ-ΔΝΤ-ελληνικής κυβέρνησης/κεφαλαίου, πάλι ακούγονταν κατηγορίες για απλουστεύσεις.

Μη ξεχνιόμαστε όμως... Η γερμανική κατοχή διήρκησε 4 χρόνια σχεδόν και η ελληνική απριλιανή χούντα άλλα 7 χρόνια. Δεν πάμε για κάτι τέτοιο τώρα. Δεν έχουμε τανκς και στολές, αλλά πάμε για οικονομική και πολιτική κατοχή διαρκείας κάθε πτυχής της οικονομικής και κοινωνικής ζωής από το κεφάλαιο. Οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές.


Δημοκρατία, αξιοβίωτη ζωή στην σύγχρονη Ελλάδα: Ανατροπή της αστικής κυριαρχίας


Την τελευταία βδομάδα, πύκνωσαν οι πρωτοβουλίες συγκρότησης ‘’πατριωτικών’’ σχηματισμών. Μετά το ΕΠΑΜ και την Σπίθα ή/και ΕΛΛΑΔΑ του Μίκη, ξεφύτρωσαν δεξιόστροφα νεοδεξιά πολιτικά κόμματα, πάντα προσωποπαγή, όπως αυτό του Π. Καμμένου και του Π. Ψωμιάδη.

Έτσι λοιπόν, ενώ στα αριστερά του πολιτικού φάσματος περισσεύει η προσπάθεια να ισοσκελιστούν τα πάντα σε μια άχρωμη ‘’αντιμνημονιακή’’ ενότητα, στα δεξιά της πολιτικής ζωής θα υπάρξει ένας διαγκωνισμός για την έκφραση των ‘’πατριωτικών’’ αισθημάτων με τη συνακόλουθη καταδίκη των ‘’προδοτών’’ της βουλής.

Και τα δύο αυτά στρατόπεδα διεκδικούν να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την απέχθεια απέναντι στα μνημόνια και το σάπιο πολιτικό σύστημα. Τα προγράμματα ποικίλλουν. Η γλώσσα διαφέρει. Οι αφετηρίες και οι ιεραρχήσεις είναι διαφορετικές, ακόμη και εντός των ίδιων σχηματισμών. Υπάρχουν ωστόσο δύο στοιχεία που λείπουν σχεδόν από παντού.

Πρώτο έλλειμμα: Ενώ υψώνονται οι τόνοι της εθνικής αξιοπρέπειας και περισσεύουν τα καλέσματα ενάντια στην ‘’κατοχή’’, ακόμη και όταν καταγγέλλεται η τρόικα, όλως περιέργως λείπει η αναφορά στον ξεχωριστό ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο στόχος για έξοδο από αυτήν και απελευθέρωση της ελληνικής κοινωνίας από τα δεσμά της. Ή τουλάχιστον, δεν ιεραρχείται σωστά…

Δεύτερο έλλειμμα: Ενώ καταγγέλλεται η εξαθλίωση του λαού, στα μέτρα διεξόδου και στις ‘’φιλολαϊκές’’ πολιτικές που προτείνονται, απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά κάθε καταγγελία του κεφαλαίου και οποιαδήποτε κατεύθυνση για μέτρα κατά της ελληνικής αστικής τάξης. Στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται λόγος για κρατικοποίηση των τραπεζών και επανάκτηση των πρώην ΔΕΚΟ από το δημόσιο.

Σπάνια υπάρχει η ειλικρίνεια να δηλωθούν ρητά η πίστη και η εμμονή σε αντίστοιχες μεγάλες δοξασίες σε ότι αφορά την ΕΕ και το ελληνικό κεφάλαιο, που σαφώς όμως υποδηλώνονται.

Την ώρα που ακόμη και η Γερμανία για τους δικούς της λόγους, έχει στο συρτάρι 4 και 5 σενάρια σε σχέση με τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, πολλές ‘’αντιμνημονιακές’’ δυνάμεις, συμπεριλαμβανόμενων και δυνάμεων της αριστεράς, εμμένουν τυφλά στη λεγόμενη ευρωπαϊκή προοπτική. Ακόμη και ο Μ. Γλέζος και η Σ. Σακοράφα, αδυνατούν να φανταστούν την Ελλάδα έξω από την ΕΕ και ας πρωτοστατούν στη μάχη κατά του ληστρικού χρέους και την τροϊκανή κηδεμονία.

Την ώρα που πρέπει να μπει σε συζήτηση το αδιέξοδο της στρατηγικής αλλά και ο ρόλος της αστικής τάξης στην κοινωνική καταστροφή που συντελείται μπροστά στα μάτια μας, αναπαράγεται ο μύθος των τίμιων παραγωγικών ελλήνων επιχειρηματιών που θα συμβάλλουν σε εθνική αναγέννηση της χώρας και παραγωγική ανασυγκρότηση. Ίσως για τη σημαία και την πατρίδα…

Δεν ζούμε σε συνηθισμένη περίοδο. Έχουμε δει τις πρώτες πράξεις μιας μεγάλης αντιδραστικής μεταβολής του καθεστώτος και της αστικής δημοκρατίας που γνωρίζαμε. Επιχειρείται να αφαιρεθεί το απαραίτητο έδαφος, αυτό της εθνικής κυριαρχίας, για διεκδίκηση και πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Το εθνικό κράτος, αλλά και οι υπερεθνικές μορφές καταλαμβάνονται όλο και πιο άμεσα από το κεφάλαιο, ιδιαίτερα στην πολυεθνική του μορφή.

Η αξιοβίωτη ζωή, η δημοκρατία, η αξιοπρέπεια, όλο και περισσότερο συσχετίζονται με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, την αποτίναξη της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, την αναζήτηση μιας μεγάλης επαναστατικής τομής στις κοινωνικές σχέσεις.

Δεν εξαρτάται μόνο από τις δικές μας επιλογές: Είτε θα έλθουν στο προσκήνιο και στην εξουσία νέες κοινωνικές δυνάμεις, ο ματωμένος κόσμος της εργασίας με νέες απελευθερωτικές αξίες, είτε θα καταβυθιστούμε σε ένα απίστευτο καφκικό και οργουελιανό μεσαίωνα.

Ο αντικαπιταλιστικός ορίζοντας, δεν τίθεται με όρους τυπικής προϋπόθεσης ‘’πλατφόρμας’’ ή χρονικής ακολουθίας, αλλά ως ουσιαστική πλευρά και πυρήνας του σύγχρονου αιτήματος για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία απέναντι στον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου.

Η ανατροπή θα έχει πρόσημο

Σε λίγες μέρες, θα έχουμε τις παρελάσεις με αφορμή την 25η Μαρτίου. Ένας νέος μεγάλος λαϊκός σεισμός, μπορεί και πρέπει να σαρώσει τον αντεργατικό συνασπισμό κυβέρνησης-ΕΕ-τρόϊκας και κεφαλαίου.

Το ζήτημα της εξέγερσης και της ανατροπής είναι ανοιχτό, ακόμη και αν οι εκλογές γίνουν σε δύο μήνες. Δε γλυτώνουν εύκολα από την λαϊκή οργή.

Όσο όμως σκληρά και αποφασιστικά προετοιμαζόμαστε και δίνουμε τα πάντα για τη μάχη των δρόμων, άλλο τόσο είναι αναγκαίο να δώσουμε και να κερδίσουμε τη μάχη των ιδεών, της κριτικής σκέψης και των αξιών. Χωρίς φοβίες, αλαζονεία και ελιτισμό, αλλά και χωρίς υπόκλιση και κολακεία σε εύκολα ή/και λαθεμένα συνθήματα.

Στο διάχυτο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης και διασυρμού που έχει ο κόσμος, χωρίς να εξαντλούμαστε σε μαθήματα για τη σχέση εθνικού-διεθνικού και ταξικού-εθνικού, υποχρεούμαστε να προβάλλουμε το βασικό και το κύριο. Κρίκος για να ανατραπεί η υπερεθνική ιμπεριαλιστική επιβολή από την ΕΕ πάνω στις τύχες του λαού μας, είναι να τσακιστεί ο ντόπιος εταίρος, εκπρόσωπος και υπηρέτης: Η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα. Να σπάσει ο δεσμός που τη συνδέει με τα υπερεθνικά αφεντικά μέσω της αποχώρησης από την ΕΕ.

Στην πλειοψηφική απαίτηση για ανατροπή της επίθεσης εδώ και τώρα, πρέπει να συνεισφέρουμε προβάλλοντας παράλληλα την ανάγκη συγκεκριμένου πρόσημου σε αυτή την ανατροπή. Όχι με όρους ιδεολογικούς. Μιλώντας κατ’ ευθείαν για την ουσία.

Ζητούμενο είναι η κοινωνική δικαιοσύνη και αυτό προϋποθέτει βήματα προς την κοινωνική ιδιοκτησία, τις δημόσιες αναβαθμισμένες κοινωνικές πολιτικές, το χτύπημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Στόχος και μέσο είναι η δημοκρατία, ο λαός ελεύθερος και οργανωμένος σε δικούς του αυθεντικούς θεσμούς εργατικής κοινωνικής δημοκρατίας. Αυτή είναι η απάντηση στο σάπιο πολιτικό σύστημα, όχι ηγέτες, Βοναπάρτες και καραβανάδες.

Ανάγκη και ελπίδα είναι ο διεθνισμός, η αδελφοσύνη, η αλληλο-στήριξη με άλλους λαούς, της περιοχής και της Ευρώπης, κόντρα στον εθνικισμό, το ρατσισμό και τον ιμπεριαλιστικό ηγεμονισμό.

Σε αυτό τον αγώνα, στην ''από εδώ πλευρά'', θα βρίσκονται όλο και περισσότεροι, καθώς ''προδωμένοι'' από τις αυταπάτες τους για τον αστικό κόσμο και απηυδισμένοι από τα ψεύδη του και τις υποκριτικές μεταμφιέσεις του, θα αλλάζουν στρατόπεδο...

Αναρτήθηκε από Praxis red

Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσα

(Από τη στήλη Εναλλάξ, «Δρόμος της Αριστεράς», 3/3/3012)

Μια φορά  κι έναν καιρό, ίσως και δύο ή τρεις καιρούς, ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγαν Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσα. Ζούσε με τη μητέρα της στην άκρη του δάσους ενώ στην άλλη άκρη του δάσους, ανατολή μεριά, ζούσε η γιαγιά της. Γιατί δεν μένανε μαζί, είναι άγνωστο. Μια μέρα, η μητέρα της Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσας είπε στην κόρη της: «Φίτσα (σ.σ. το υποκοριστικό της), θα φτιάξω λίγο φαγητό να το πας στη γιαγιά σου που είναι πολύ άρρωστη. Αλλά, προσοχή, καθώς θα διασχίζεις το δάσος, μη μιλήσεις σε κανέναν ξένο, και προ παντός μακριά από τον Κακό Λύκο.
Θυμάσαι τι πάθαμε την προηγούμενη φορά». «Δεν πάω πουθενά», είπε η Φίτσα, «ας ψοφήσει η κωλόγρια, που μας έχει ρημάξει με τις αρρώστιες της, τζάμπα τρώει, τζάμπα πίνει και περιμένει από μας να τη σώσουμε κάθε φορά». «Φίτσα, δεν σκέφτεσαι πραχτικά. Ό,τι δίνουμε στη γιαγιά θα το πάρουμε στο πολλαπλάσιο, θα μας μείνει το σπίτι και τα χωράφια της. Άσε που είμαι βέβαιη πως στο γιούκο πρέπει να έχει χωμένα μπόλικα χρήματα και δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν βρεθούν και καταθέσεις της στην Ελβετία». Η Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσα το σκέφτηκε, άλλαξε γνώμη, κι αποφάσισε να γίνει η task force διάσωσης της γιαγιάς.

Πήρε δρόμο,  λοιπόν, με το φαγώσιμο σχέδιο Μάρσαλ στο καλαθάκι της, κι άρχισε να διασχίζει το δάσος. Στα μισά της διαδρομής βρίσκει και τον Κακό Λύκο, «έλα μαζί μου», του λέει, «έχουμε νέα επιχείρηση διάσωσης της γιαγιάς», του Λύκου του τρέξανε τα σάλια και την ακολούθησε. Λίγο παρακάτω συνάντησαν και τον κυνηγό, «έλα μαζί μας», είπε με επιτακτικό ύφος η Φίτσα, «πάμε να ταΐσουμε την κωλόγρια», κι ο κυνηγός ακολούθησε συμπληρώνοντας την τρόικα διάσωσης της γιαγιάς. Στη διαδρομή η Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσα μοιράστηκε με τους συνεργούς της το σχέδιο διάσωσης- «εσύ θα αναλάβεις να της κάνεις PSI», είπε στον Λύκο, «εσύ θα αναλάβεις την αποκρατικοποίησή της, θα κάνεις το σπίτι φύλλο φτερό, θα καταγράψεις οτιδήποτε έχει αξία», είπε στον κυνηγό, «κι εγώ θα την ταΐσω με τη θρεπτική σούπα από δηλητηριώδη μανιτάρια».

Η τρόικα  διάσωσης της γιαγιάς μπούκαρε στο σπίτι, η γιαγιά κατατρομαγμένη πετάχτηκε από το κρεβάτι της, ύστερα ηρέμησε κάπως αντικρίζοντας την εγγονή της, αλλά φοβισμένη πάντα, άρχισε τις ερωτήσεις. «Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσα, γιατί ο κυνηγός ψάχνει όλο το σπίτι;» «Ψάχνει για εγγυήσεις, γιαγιά μου, γιατί σ’ αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι δωρεάν, ούτε καν μια σούπα». «Φίτσα μου, από πότε ο Λύκος έχει γίνει φίλος σου; Και γιατί με πασπατεύει με τα γαμψά του νύχια;» «Σου κάνει PSI, γιαγιούλα, είναι νέου τύπου θεραπευτικό μασάζ». «Φίτσα μου, γιατί η σούπα μου με ταΐζεις είναι κατάπικρη; Γιατί νιώθω να χάνω το φως μου;» «Γιατί δεν υπάρχουν ανώδυνες θεραπείες, γιαγιούλα μου. Α, και πριν χάσεις εντελώς το φως σου, βάλε μια υπογραφούλα εδώ να τελειώνουμε».
……..........................................................................................
«Όλα καλά  με τη γιαγιά», ρώτησε την Μαυρογαλαζοπρασινοσκουφίτσα η μητέρα της όταν γύρισε σπίτι. «Όλα καλά. Το PSI πέτυχε, η ασθενής απέθανε. Ίσα που πρόλαβα και της πήρα υπογραφή στη διαθήκη».

H Ευρώπη στο σταυροδρόμι. Για τις καταιγιστικές αλλαγές που δεν έχουν έρθει ακόμα

Δημήτρης Λένης

Κανονικά, τους απρόβλεπτους λαβύρινθους που ακολουθεί η ιστορία μιας χώρας τούς χαράζει πρώτα και κύρια η εξέλιξη της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της. Η αλληλεπίδραση ενός κοινωνικού σχηματισμού με τον εξωτερικό περίγυρο εξαρτάται από το δυναμισμό ή την αδυναμία που επιδεικνύουν οι παραγωγικές σχέσεις στο εσωτερικό του κοινωνικού σχηματισμού, οι εσωτερικές του αντιφάσεις.

Κανονικά· γιατί η στρατηγική απόφαση της ελληνικής αστικής τάξης για πρόσδεση στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό μεταβίβασης εξουσίας που καταλήγει να είναι το ευρώ έχει αλλάξει την ισορροπία των αντιθέσεων στη χώρα, μεταφέροντας σε έναν βαθμό (και μάλλον προσωρινά) το βάρος λήψης αποφάσεων σε κέντρα αποστειρωμένα από την όποια πίεση της εγχώριας ταξικής πάλης, στοιχείο και αυτό της διαδικασίας που η κυρίαρχη γλώσσα αποκαλεί «παγκοσμιοποίηση».

Έτσι οι εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας είναι ασυνήθιστα ευαίσθητες σε σχέση με τις εξελίξεις στο εξωτερικό. Εξελίξεις που για το 2012, ακόμα και από τους πιο πεπεισμένους απολογητές του συστήματος, δεν προβλέπονται καθόλου θετικές: οι εφεδρείες του συστήματος κοντεύουν να εξαντληθούν από τον προηγούμενο γύρο του 2008. Έτσι, η ανάλυση του τι πρέπει να γίνει στη χώρα μας είναι πραγματικά αδύνατο να γίνει χωρίς εκτίμηση για την πορεία της γενικευμένης κρίσης που συνεχίζεται και οξύνεται στο ιμπεριαλιστικό κέντρο και που ενδεχομένως έχει αρχίσει να εξαπλώνεται στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και τις ανερχόμενες χώρες. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να ανιχνεύσει τις διαφαινόμενες στρατηγικές διεξόδους για τις μεγάλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να φανεί πιο καθαρά ότι μονόδρομος για την εργασία στην Ελλάδα δεν είναι η παραμονή στο ευρώ, αλλά η έξοδος από αυτό.

Ο Τιτανικός που τον λένε Ευρώπη

Για να ξεπεράσει τα τρέχοντα προβλήματά της και να συνεχίσει να υπάρχει και να «ανθεί» με την τρέχουσα μορφή της η ευρωζώνη θα έφτανε να γίνει μία και μόνο απλή κίνηση: συγκεκριμένα, θα αρκούσε ο Άι-Βασίλης να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρόεδρος της ΕΚΤ και καγκελάριος της Γερμανίας ταυτόχρονα, κάτι που δυστυχώς απαγορεύεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Αν δεν γίνει αυτό, το στοίχημα των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών είναι χαμένο.

Το αδιέξοδο των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών, πέρα από τους πολιτικούς ανταγωνισμούς, την ανισόμετρη ανάπτυξη και τις τεράστιες ανισότητες στο εσωτερικό της ευρωζώνης, οφείλεται επίσης και στο γεγονός ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο έχει την ιστορία απέναντί του. Το κέντρο της παραγωγής έχει πια φύγει από τη γερασμένη Ευρώπη. Ήδη το ΑΕΠ της Βραζιλίας ξεπέρασε το ΑΕΠ της Ιταλίας και σύντομα θα ξεπεράσει και της Γαλλίας. Και η όλο και πιο γερασμένη δημογραφικά Ευρώπη εμφανίζεται συστημικά ανίκανη σε επίπεδο παραγωγής να ξεπεράσει το αδιέξοδο, κάνοντας αυτό που πάντα ως τώρα γινόταν στην ιστορία του καπιταλισμού: εισάγοντας νέες μορφές παραγωγής, νέες μεθόδους, νέες παραγωγικές δυνάμεις. Τίποτα τέτοιο δεν φαίνεται δυνατό στο άμεσο μέλλον: οι νέες τεχνολογίες δεν αναπτύσσονται τόσο στην Ευρώπη όσο στις ΗΠΑ και την Ασία.

Η Γερμανία…

Η γερμανική πρόταση για φυγή προς τα μπρος ήταν η μείωση του εργατικού μισθού, η αύξηση της απόλυτης υπεραξίας. Το σχέδιο αυτό έδωσε πρόσκαιρα φτερά στο γερμανικό κεφάλαιο. Τα γερμανικά προϊόντα έγιναν πιο φτηνά στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς να χρειαστούν νέες επενδύσεις στη Γερμανία (αύξηση της οργανικής σύνθεσης). Η Γερμανία όλη την περίοδο του ευρώ δεν επένδυε σε εξοπλισμό, επειδή απλώς δεν χρειαζόταν. Οι επενδύσεις στη χώρα ήταν οι χαμηλότερες στην ευρωζώνη. Τα γερμανικά κέρδη πήγαν σε πιο κερδοφόρες επενδύσεις, όπως οι φούσκες της Wall St., η ισπανική οικοδομή (οι επενδύσεις στην Ισπανία έφτασαν στο 30% του ΑΕΠ), σε ελληνικούς δρόμους, αεροδρόμια, φτηνό χρήμα για δημόσιο και ιδιωτικό χρέος στις χώρες του Νότου. Η κρίση ήταν η στιγμή της αλήθειας για τα «εκπατρισμένα» γερμανικά κεφάλαια που άρχισαν να φεύγουν πανικόβλητα από τον Νότο και να γυρίζουν στο Κέντρο. Η διαδικασία αυτή όμως δεν είναι αρκετά γρήγορη και, κυρίως, είναι επισφαλής. Οι επενδύσεις κατάρρευσαν στον Νότο (ειδικά στην Ελλάδα), χωρίς να φτάσουν σε επίπεδα που να εγγυώνται ανάκαμψη στον Βορρά. Ο Νότος, σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορεί να συνεχίζει να αγοράζει γερμανικά προϊόντα, άρα ο γερμανικός αστισμός αντιμετωπίζει ένα αδιέξοδο: μέχρι τώρα οι επενδύσεις στη Γερμανία δεν χρειάζονταν· τώρα, με τις πωλήσεις να μειώνονται, οι επενδύσεις δεν συμφέρουν.

Οι γερμανοί κεφαλαιοκράτες, όσο κρατάει η αβεβαιότητα, πιστεύουν ότι επειδή παράγουν εργαλειομηχανές υψηλής ποιότητας, δεν θα χάσουν διεθνή πελατεία, είτε στις ΗΠΑ είτε στην Κίνα. Δεν φαίνεται να τα λογαριάζουν σωστά. Οι Κινέζοι όχι μόνο έχουν μειώσει την εξάρτησή τους από τους Γερμανούς, αλλά τους «χτυπάνε» πλέον στα ίσα. Ήδη απειλούν το μεγαλύτερο γερμανικό μονοπώλιο, τις εργαλειομηχανές της αυτοκινητοβιομηχανίας. Πρόσφατα η Ford, που, όπως λέει με δικαιολογημένο κομπασμό και η Λαϊκή Ημερησία (31/12/11), «πάνε πάνω από 20 χρόνια που δεν έχει αγοράσει εξοπλισμό από άλλη χώρα εκτός της Γερμανίας», έκλεισε μια μεγάλη δουλειά για τα αμερικανικά της εργοστάσια, στα οποία θα εγκαταστήσει πέντε νέες γραμμές παραγωγής κατασκευασμένες από κινεζική εταιρεία. Τα γερμανικά λιμνάζοντα κεφάλαια σύντομα θα αναγκαστούν να ψάξουν να βρουν άλλους προορισμούς εύκολου κέρδους, δημιουργώντας νέες φούσκες. Και όλα αυτά, χωρίς την απολύτως αναγκαία στρατιωτική ισχύ για να υποστηρίξει τα επεκτατικά τους σχέδια… Το επιθετικό γερμανικό «σχέδιο» που εκφράζεται από τη Μέρκελ είναι πολύ πιθανό ότι σύντομα θα πρέπει να επαναξιολογηθεί.

…και οι άλλοι

Η Γαλλία πάλι, ο άλλος πόλος της ΕΕ, είναι ζαλισμένη και μπερδεμένη από τις προοπτικές υποβάθμισης της θέσης της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Έχοντας παλιότερα θέσει για τον εαυτό της τον στρατηγικό στόχο να είναι το πολιτικό και στρατιωτικό αντίβαρο στη Γερμανία, έχει γνωρίσει τη συντριβή. Ο στρατός της απέδειξε στη Λιβύη την ανικανότητά του σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις· το βιομηχανικό της κεφάλαιο δείχνει πλέον και αυτό να χάνει τον ανταγωνισμό με τον γερμανικό γίγαντα· ο τραπεζικός της τομέας φούσκωσε πέρα από κάθε φαντασία (οι γαλλικές τράπεζες έχουν ενεργητικό 300% του ΑΕΠ. Συγκριτικά, οι αμερικανικές είναι στο 100% του ΑΕΠ και οι γερμανικές στο 150%). Και το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος τα δάνεια των γαλλικών τραπεζών να αποδώσουν, είναι δηλαδή χρεοκοπημένες. Ο πανικός του Σαρκοζί και η συνθηκολόγησή του στις απαιτήσεις της Μέρκελ, αυτή την αιτία έχουν, ότι προσπαθεί να εξασφαλίσει την κάλυψη της Γερμανίας για να κρατήσει το ΑΑΑ της Γαλλίας. Το σχέδιο αυτό έχει κοντά ποδάρια.

Την ίδια στιγμή η Βρετανία όλο και περισσότερο απομακρύνεται από το καράβι που βουλιάζει. Ο Κάμερον προτίμησε την «ευρω-απομόνωση» παρά να διακυβεύσει έστω κι ένα μικρό κομμάτι των κερδών του Σίτι (που, ας μην το ξεχνάμε, είναι επίσης ο κύριος διαχειριστής των ευρωπαϊκών χρεών). Το βρετανικό κεφάλαιο θα προτιμήσει να κάνει δουλειές με ανερχόμενες αγορές έστω και αν κάτι τέτοιο σημαίνει ότι δεν θα είναι αυτό που καθορίζει την πορεία των πραγμάτων. Αλλά ο βρετανικός ιμπεριαλισμός έχει μάθει ιστορικά να διαχειρίζεται την ήττα του. Η πορεία της Βρετανίας είναι μια εικόνα από το μέλλον της Ευρώπης: από ηγέτης του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο ξεδοντιασμένος βρετανικός λέων έγινε μεταπολεμικά κολαούζος των ΗΠΑ για να καταντήσει μια αποβιομηχανοποιημένη δευτεροκλασάτη ιμπεριαλιστική δύναμη, με συνεχώς καθοδική πορεία τα τελευταία 100 χρόνια…

Κρίση, το άλλο όνομά σου είναι ευρώ…

Η Ευρώπη, επίκεντρο στη δεύτερη φάση της πιθανότατα μεγαλύτερης κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού, βρίσκεται επομένως και αυτή σε ένα σταυροδρόμι. Μόνο που μπροστά της δεν βλέπει καθόλου ευκαιρίες, μόνο κινδύνους και παρακμή. Μπορεί να ελπίζει μόνο σε ένα θαύμα, δηλαδή η κρίση να χτυπήσει έντονα κάποιον από τους ανταγωνιστές της, δημιουργώντας έτσι ευκαιρίες, πριν καταρρεύσει η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία ή κάποιος άλλος.

Η συσσώρευση χρόνιων αντιφάσεων στην ευρωζώνη, σε επίπεδο διαμόρφωσης πολιτικής, συμπυκνώθηκε σε μια ασταθή, «αναρχο-καπιταλιστική» συνθήκη: η προφανής, πλέον, αποτυχία του προηγούμενου καθεστώτος συσσώρευσης και η κρίση ερμηνεύονται από τους παρόντες ηγέτες ως αποτυχία των όποιων υπολειμμάτων «κρατισμού» είχαν μείνει ζωντανά. Τη «λύση» θα τη δώσει η περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών, η περαιτέρω σμίκρυνση του κράτους, η καταστροφή και των τελευταίων στοιχείων δημόσιας επένδυσης που είχαν απομείνει, η υποχώρηση ακόμα και του επιτελικού κράτους-στρατηγείου από το ρόλο του.

Η νεοφιλελεύθερη καθήλωση της γερμανικής πολιτικής στους αριθμούς είναι σύμπτωμα του πολιτικού-οικονομικού αδιεξόδου. Είναι αδύνατο για τα ευρωπαϊκά κέντρα να συνειδητοποιήσουν ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι μοχλός, κουμπί που το ελέγχουν οι κυβερνώντες κατά βούληση. Το δημόσιο χρέος είναι μια σχέση μεταξύ του δημόσιου τομέα (του κράτους, ως πεδίου συμβιβασμού ταξικών συμφερόντων) και του χαοτικού, απρόβλεπτου ιδιωτικού τομέα, ο οποίος φυσικά δεν επιδέχεται τέτοια όρια – αν τον πολυζορίσεις, παίρνει τα λεφτά και τρέχει, χρεοκοπώντας… Τα αυστηρά όρια (που επιχειρείται να επιβληθούν με λιτότητα) δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, εφόσον, εξ ορισμού, δεν περιλαμβάνουν και το στοιχείο του συμβιβασμού με τις υποτελείς τάξεις.

Σε συγκυρία οξείας κρίσης, αυτή η «στρατηγική»… έλλειψης στρατηγικής και παραχώρησης της πολιτικής εξουσίας στους «τεχνοκράτες» των τραπεζών, στις ίδιες τις «αγορές» προσωποποιημένες, ενέχει τον προφανή κίνδυνο της κατάρρευσης. Το «αόρατο χέρι» δεν είναι ιδιαίτερα ικανό στο να κρατάει το τιμόνι στη φουρτούνα, όταν δηλαδή χρειάζεται μακροπρόθεσμη στοχοθεσία και όχι βραχυπρόθεσμη κερδοσκοπία. Το πιθανό κέρδος που διαβλέπει το κεφάλαιο από αυτή την πολιτική δεν είναι, όμως, η έκρηξη της κερδοφορίας σε βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα (χρειάζονται χρόνια καταστροφής κεφαλαίων μέχρι να επανακάμψει η κερδοφορία), αλλά η τελική συντριβή των πολιτικών αντιστάσεων.

Μπορεί να επιτύχει αυτή η πολιτική; Το σύστημα του ευρώ, με την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιφάσεων που προκαλεί, το κάνει απίθανο. Ποτέ, κανένα σύστημα νομισματικής ολοκλήρωσης (τέτοιο ήταν ο κανόνας του χρυσού) δεν επιβίωσε όταν το χτύπησε κρίση. Εξάλλου, υπάρχουν βαθιοί, δομικοί λόγοι που κάθε αναπτυγμένο καπιταλιστικό κράτος στην ιστορία είχε το δικό του νόμισμα – το ότι ήταν υπεύθυνο πρώτα αυτό το ίδιο (και όχι οι εξωτερικοί παράγοντες, όπως στην περίπτωση του ευρώ) για τη διαχείριση των εσωτερικών του αντιθέσεων.

Εντούτοις, το κεφάλαιο έχει πολιτικές εφεδρείες. Σε περίπτωση επιδείνωσης των οικονομικών μεγεθών δεν μπορεί να αποκλειστεί η επιστροφή συντηρητικών, κεϋνσιανού τύπου πολιτικών που θα κάνουν «οικονομία δυνάμεων» για το κεφάλαιο, με λελογισμένη αναδιανομή του πλούτου, διάλυση ή αναμόρφωση της ευρωζώνης (με γερμανικό πυρήνα), προστατευτισμό, ενδεχομένως εθνικισμό. Και ταυτόχρονα, το γεγονός ότι υπάρχουν «σεβάσμιες» φωνές στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό που ζητούν η Γερμανία να αναλάβει τις ευθύνες της και να μην επαναλάβει τα καταστροφικά λάθη του παρελθόντος, όπως και η κατάρρευση στις δημοσκοπήσεις του έξαλλου συνεταίρου της Μέρκελ, των Φιλελεύθερων, δείχνουν προς μια πιο ευρωπαϊκή τέτοιου τύπου λύση. Και οι δύο λύσεις θα είναι λύσεις ανάγκης· δεν είναι θέμα αν θα υπάρξει μια υποβάθμιση μεσομακροπρόθεσμα της Ευρώπης, αλλά πόσο μεγάλη θα είναι.

Σε κάθε περίπτωση όμως, το παράθυρο ευκαιρίας της Αριστεράς για ανατροπή του σκηνικού είναι στενό. Το σύστημα τώρα μπαίνει στην περίοδο μέγιστης αστάθειάς του, διεθνώς και όχι μόνο στην ευρωζώνη. Η αδυναμία της εργασίας να αντιδράσει τώρα θα σημάνει την ιστορικών διαστάσεων ήττα της και οριστική υποταγή της στο κεφάλαιο. Αντίθετα, το σπάσιμο του αδύναμου κρίκου στο ζουρλομανδύα της ευρωζώνης μπορεί να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα για την απελευθέρωση των αντιστάσεων στο σύνολο των χωρών της, αν όχι κι αλλού.

πηγή: περιοδικό Εκτός Γραμμής, τεύχος 29 / Φεβρουάριος 2012 (via αριστεροblog)

Θρησκεια Εκκλησία και Πολιτική

Η αντίσταση δυναμώνει. Νέες αποδοκιμασίες κατά πολιτικών της νέας δημοπρασίας και του μπατσοκ. Με πατερίτσα! επιτέθηκε στον πρώην υπουργό Γιώργο Ντόλιο, ένας κάτοικος των Φερών. Ενώ συμβαίνουν αυτά και ο κόσμος ψάχνει στα σκουπίδια για λίγο φαγητό, το σύστημα επιστρατεύει το τελευταίο αλλά πιο ισχυρό όπλο. Το Ιερατείο.

Σήμερα θα αναφερθώ στον Παποκαισαρισμό. Ονομάζεται έτσι η προσπάθεια ενός ανώτερου Ιερέα να αναμιχτεί στην Πολιτική ζωή ώστε να τη ελέγξει. Αναπτύχθηκε κυρίως το Μεσαίωνα. Ο Πάπας, επίσκοπος Ρώμης, κατανοώντας από τη μια την αδυναμία της πολιτικής εξουσίας και από την άλλη την μεγάλη επιρροή της θρησκείας στις μάζες, αναμίχτηκε με την πολιτική και κινούσε παρασκηνιακά τα νήματα. Έτσι πολιτικοί ηγέτες έπρεπε να πάρουν έγκριση από τον Πάπα για να αναδειχθούν αυτοκράτορες, βασιλείς κλπ, ενώ αντίπαλοι τους αφορίζονταν. Η πολιτική ζωή υπηρετούσε τα συμφέροντα του Βατικανού. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Δεισιδαιμονία, φόβος, εκτελέσεις, βασανιστήρια από την Ιερά Εξέταση, πόλεμοι θρησκευτικοί, Σταυροφορίες.

Αντίστοιχο του Παποκαισαρισμού ο Καισαροπαπισμός. Οι πολιτικοί ηγέτες, προσπαθούσαν ανέκαθεν να ελέγξουν το Ιερατείο ώστε να χρησιμοποιήσουν την θρησκεία για όφελός τους. Κάνανε νόμους όπου ο άρχοντας θα είχε δικαίωμα λόγου στην επιλογή Επισκόπου. Ο βασιλιάς θεωρείται ταυτόχρονα ιερέας (Φαραώ στην Αίγυπτο, θεοποίηση Ρωμαίων αυτοκρατόρων), ή κεφαλή της Εκκλησίας στη γη.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Βρετανός βασιλιάς, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας, ο Ιάπωνας αυτοκράτορας μέχρι το τέλος του ΒΠΠ κα. Οι υποτελείς δεν έπρεπε να αμφισβητούν τις πράξεις του «ελέω Θεού» μονάρχη, γατί κάτι τέτοιο θα ήταν «αμαρτία», επομένως δεν θα είχε μόνο κυρώσεις σ αυτό τον κόσμο αλλά και τον «επόμενο»! Αποτέλεσμα ήταν η αδικία να παίρνει μόνιμη μορφή, η καταπίεση να αυξάνεται, ο παραλογισμός να δικαιολογείται.

Τα ανάφερα αυτά, γιατί σήμερα ακούω όλο και περισσότερους ανώτερους κληρικούς να σχολιάζουν την πολιτική ζωή. Είναι βεβαίως, δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να λέει τη γνώμη του. Αν ο σχολιασμός τους ήταν σύμφωνος με αυτά που υποτίθεται ότι πιστεύουν, τότε θα μπορούσα να κάνω μια καλόπιστη κριτική, σεβόμενος τις απόψεις τους. Βλέπω όμως, από τη μια να κατηγορούν την Αριστερά, από την άλλη να αποπροσανατολίζουν το λαό.

Ο φόβος τους για την Αριστερά είναι κατανοητός. Όποιος έχει βολευτεί σε μια κατάσταση, δε θέλει να αλλάξει. Με μια Αριστερή κυβέρνηση, ο καθένας θα προσφέρει στην κοινότητα και οι τεράστιες περιουσίες θα χρησιμοποιηθούν προς όφελος του λαού. Φοροαπαλλαγές θα καταργηθούν, προνόμια θα εκλείψουν. Η πορεία προς την αταξική κοινωνία περνάει μέσα από τα ίσα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Ισότητα ανδρών - γυναικών, πλουσίων - φτωχών, ντόπιων και ξένων.

Μας λένε ότι η κατάσταση είναι άσχημη, αλλά εμείς θα ανταμειφθούμε στον Ουρανό! Και γιατί να μην ανταμειφθείτε εσείς που πιστεύετε στον  άλλο κόσμο, ενώ εμείς να αγωνιστούμε να αλλάξουμε αυτόν; Η αδικία στην σύγχρονη κοινωνία είναι εμφανής. Θα αντισταθούμε όσο μπορούμε, προσπαθώντας να βελτιώσουμε αυτή την κατάσταση. Άλλωστε αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με κανένα πιστεύω, αφού οι πάντες ανεξαρτήτως δόγματος (εκτός σατανιστών) καταδικάζουν την απάτη, το ψέμα, την κλεψιά, το φόνο κλπ.

Υποστηρίζουν ακόμα, ότι μόνο λίγοι πολιτικοί «αμαρτάνουν», ενώ οι κληρικοί και οι υπόλοιποι είναι καλοί. Η αμαρτία,  όμως, δηλαδή η αποτυχία, το λάθος, δεν υπάρχει μόνο σε λίγα πρόσωπα. Είναι το πολιτικό κατεστημένο που οδηγεί σε αυτές τις ενέργειες. Όταν έχεις θεό το Μαμμωνά, το κέρδος, τότε είναι αναπόφευκτο να εκμεταλλευθείς τους συνανθρώπους σου για το αποκτήσεις. Θα κάνεις τα πάντα. Αν στη θέση του ανθρώπου μπει κάτι άλλο, ο χρυσός για τον καπιταλισμό, ο θεός για τη θρησκεία, ή το μίσος για το φασισμό, μοιραία ο άνθρωπος μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Αντί να υπηρετείται, υπηρετεί. Καταργείται η ελευθερία και ως άλλοι δούλοι χτίζουμε τα μνημεία των «θεών».

Κάθε τι που δεν έχει ως κέντρο τον άνθρωπο, απαιτεί θυσία ανθρώπινη. Δεν αναφέρομαι μόνο στις ανθρωποθυσίες διάφορων θρησκειών, αλλά και στις θυσίες που κάνει σήμερα ο λαός μας, για να ικανοποιήσει τους «ιερείς» των τραπεζών και του «θεού» ΔΝΤ. «Θεοί»  που απειλούν με ακόμα μεγαλύτερες τιμωρίες (χρεοκοπία) αν δεν γίνουν τα ολοκαυτώματα.

Γι αυτό, ας με συγχωρέστε «άγιοι», που δε θα πάρω από την προπαγάνδα σας. Οφείλατε, να είστε σύμφωνοι με όσα κηρύσσετε και να βοηθάτε ουσιαστικά, όχι μόνο για τα μάτια του κόσμου, τους πολίτες. Να μην είστε υποκριτές.

   
Σύμφωνα με τον Μαρξ η πραγματικότητα είναι αυστηρά υλική και η εξέλιξη έχει υλική βάση και αίτια. Δεν είναι η συνείδηση που ρυθμίζει τη ζωή, είναι η ζωή που ρυθμίζει τη συνείδηση την ηθική, τη θρησκεία. Η θρησκεία είναι η πίστη σε δυνάμεις πάνω ή έξω από τον κόσμο.
Για τον υλισμό, θρησκεία είναι μια φανταστική αντανάκλαση των φυσικών και κοινωνικών δυνάμεων που κυριαρχούν στους ανθρώπους. Η αδυναμία του πρωτόγονου ανθρώπου να εξηγήσει τη φύση, γέννησε την ιδέα ότι υπάρχουν κάποια όντα με υπερφυσικές ιδιότητες, που αν τους αποδώσει τιμές, θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Είναι μια απλοϊκή αντιεπιστημονική απάντηση, για το πώς έγινε κόσμος, γιατί πεθαίνουμε και κυρίως το πρόβλημα της θεοδικίας, γιατί δηλαδή υπάρχει η αδικία, το κακό. Ο Μαρξ τη χαρακτήρισε όπιο, ο Λένιν μια μορφή πνευματικής καταπίεσης. Η αδυναμία του ανθρώπου να αντισταθεί στο άδικο κοινωνικό σύστημα, τον οδήγησε να ελπίζει σε βοήθεια από θεούς και μεταθανάτια ζωή. Έτσι οι αδικημένοι παρηγορούνται από τον πόνο της εκμετάλλευσης, αλλά ταυτόχρονα αδρανούν, περιμένοντας μάταια τη σωτηρία από δυνάμεις εκτός του κόσμου. Τέτοιες δυνάμεις όμως δεν υπάρχουν. Η θρησκεία λοιπόν, αν και προσφέρει ανακούφιση, δεν δίνει τη λύση, που είναι η αλλαγή της κοινωνίας. Λειτουργεί ως ένα ναρκωτικό, δίνοντας ψεύτικους παραδείσους στο χρήστη, χωρίς να λύνει στο παραμικρό την άσχημη κατάσταση. Αντίθετα τη διαιωνίζει. Αναγορεύει σε νόμο την αδυναμία των φτωχών και χρησιμεύει σαν όπλο καταπίεσης. Κηρύττει την υποταγή, την εγκαρτέρηση, απορρίπτει την επαναστατική βία στο όνομα μιας μεταθανάτιας σωτηρίας.
Είναι εχθρός της επιστήμης και της λογικής. Πολεμάει κάθε τι νέο, γιατί τρέμει τη διασάλευση τουstatus quo. Χιλιάδες φωτεινά ελεύθερα πνεύματα, καταδικάστηκαν ως βλάστημοι, διότι απέδειξαν με επιστημονικό τρόπο τις ανακρίβειες των θρησκειών. Ο Γαλιλαίος πχ αναγκάστηκε να ανακαλέσει τη θεωρία του περί κίνησης της γης γύρω από το ήλιο, γιατί ήταν αντίθετη σε όσα πρέσβευε η θρησκεία.Oι κυριότερες θρησκείες παγκοσμίως, κηρύσσουν σήμερα τα ίδια πράγματα που κήρυτταν και πριν από χιλιάδες χρόνια ενώ τα ιερά βιβλία τους έχουν παραμείνει τα ίδια χωρίς ανανέωση ιδεών. Το μόνο που άλλαξε είναι η ερμηνεία των ιερών κειμένων, τακτική που ακολουθείται για να συνυπάρχει η θρησκεία με τις αναμφισβήτητες σύγχρονες επιστημονικές αλήθειες.

Γεωγραφική κατανομή Θρησκειών

Οι θρησκείες, ιδιαίτερα οι μονοθεϊστικές, απαιτούν αποκλειστικότητα. Δεν δέχονται άλλες θρησκείες ή αντίθετες απόψεις. Καλλιεργείται έτσι ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Οι Σταυροφορίες και οι Ιεροί πόλεμοι έγιναν για να προσηλυτιστούν οι άλλοι στη «σωστή πίστη».
Πηγή της θρησκείας είναι η άγνοια και η απελπισία. Με την επικράτηση της αταξικής κοινωνίας και την πρόοδο της επιστήμης θα εξαφανιστούν οι συνθήκες που συντηρούν τη θρησκεία. Παρόλα αυτά η θρησκευτική συνείδηση δεν εξαλείφεται εύκολα. Οι πεποιθήσεις αιώνων έχουν ριζώσει στο υποσυνείδητο των ανθρώπων και διαιωνίζονται με το υπάρχον σύστημα. Ακόμα και με την εξαφάνιση του καπιταλισμού, θα αργήσει να εξαφανιστεί η θρησκεία. Σεβόμενοι την προσωπική ελευθερία του κάθε ανθρώπου, πιστεύουμε ότι ένας άνθρωπος έχει δικαίωμα να πιστεύει ή να είναι άθεος. Γι αυτό, παρόλο που εμείς δεν πιστεύουμε, δεν προκαλούμε τους συνανθρώπους μας. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν ασκούμε κριτική στα δόγματα, δεν ενημερώνουμε των κόσμο για τις δικές μας απόψεις.
Κυρίως όμως είναι ανάγκη να υπάρξει χωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Η Εκκλησία έχει πάρα πολλά προνόμια τα οποία είναι απαράδεκτα για μια κοινωνία ισονομίας. Ακόμα, μια πολυπολιτισμική κοινωνία, που αναπόφευκτα θα διαμορφωθεί, πρέπει να εξασφαλίζει τη ισότητα μεταξύ όλων, ανεξάρτητα το τι πιστεύουν.
Το άρθρο αυτό έρχεται ως απάντηση στην προσπάθεια του ιερατείου να μας πείσει ότι είναι αμαρτία να πιστεύουμε κάτι διαφορετικό. Σε κάποιες χώρες λχ είναι αμαρτία να κυκλοφορεί στο δρόμο γυναίκα, σε άλλες καταπιέζονται μειονότητες. Η παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή του ανθρώπου είναι ολοφάνερη. Μας επιβάλουν τρόπο σκέψης, ενδυμασίας, ακόμα και σεξουαλικών προτιμήσεων. Έτσι άλλου καταδικάζουν την πολυγαμία, αλλού την ομοφυλοφιλία κλπ. Αντίθετα κάνουν τα στραβά μάτια στα «λάθη» των πολιτικών. Είναι σίγουρο πως αν ζούσαν οι ιδρυτές θρησκειών όπως ο Ιησούς, ο Μωάμεθ, ο Βούδας κλπ θα κατακεραύνωναν τους υποκριτές ιερείς των θρησκειών, που γεμίζουν τις κοιλίες τους σε βάρος των φτωχών.
   Βαθύ Κόκκινο
mitsos175