Οι τραπεζικοί κολοσσοί και τα ένοχα μυστικά τους

Οι τραπεζικοί κολοσσοί και τα ένοχα μυστικά τους

http://wwwpraxisred.blogspot.com/2012/05/blog-post_23.html

Μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι ο κόσμος των τραπεζικών κολοσσών. Οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες κρύβουν στα ντουλάπια τους σκελετούς, που συχνά-πυκνά βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας. Ωστόσο τρεισήμισι χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες της Wall Street, που πυροδότησαν την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση προκαλώντας ύφεση και την κρατική κρίση χρέους στην Ευρωζώνη, είναι πιο ισχυρές από ποτέ. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν τα καλύτερα σε κερδοφορία και παράλληλα οι ρυθμιστικοί κανόνες που προαναγγέλθηκαν τους έχουν αγγίξει ελάχιστα. Τούτο καθώς φρόντισαν συντεταγμένα -και με επιτυχίανα αντικρούσουν την όποια πολιτική απάντηση στην κρίση, επιβεβαιώνοντας την άποψη που θέλει το πολιτικό σύστημα ακόμα όμηρο των αγορών.



«Η αμερικανική κυβέρνηση, που υποσχέθηκε να κάνει πιο ασφαλές το χρηματοοικονομικό σύστημα, ενέδωσε στον καταιγισμό των διαμαρτυριών του κλάδου», παρατηρούσε σε άρθρο του το δίκτυο Bloomberg, και συνέχιζε: «Οι νομοθέτες εγκατέλειψαν τις αλλαγές που θα προστάτευαν απαγόρευαν τις εμπορικές -αποταμιευτικές- τράπεζες από ρισκαδόρικες συναλλαγές. Αρνήθηκαν να περιορίσουν το μέγεθος των τραπεζών ή να απαγορεύσουν οποιαδήποτε μορφή παράγωγων προϊόντων. Ακόμα και οι πιο αυστηρές προϋποθέσεις κεφαλαιακής επάρκειας και ρευστότητας που συμφωνήθηκαν από τις ρυθμιστικές Αρχές παγκοσμίως αναβλήθηκαν, με στόχο να μην υπάρξουν αναταράξεις στην προσπάθεια της οικονομικής ανάκαμψης»!





Υπό αυτών των συνθηκών οι τραπεζικοί κολοσσοί ζουν και βασιλεύουν και δεν φαίνεται να πτοούνται από τα σκάνδαλα στα οποία κατά καιρούς εμφανίζονται μπλεγμένοι.

Goldman: Περίεργες πρακτικές και ροζ σκάνδαλα

«Η Goldman Sachs κάνει θεάρεστο έργο», είχε πει το 2009 ο διευθύνων σύμβουλός της, Λόιντ Μπλάνκφειν. Κανείς δεν τον είχε πιστέψει, βέβαια, αφού το κάθε άλλο παρά… χριστιανικό προφίλ της τράπεζας ήταν γνωστό σε όλους, ακόμα και πριν αυτή βάλει το χέρι της στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους και στα όσα έφεραν την ελληνική οικονομία στη σημερινή της κατάσταση. Η Goldman έχει χαρακτηριστεί σαν ένα «μεγάλο καλαμάρι-βρικόλακας, που έχει τυλιχτεί γύρω από την ανθρωπότητα και χώνει διαρκώς τα πλοκάμια της, ρουφώντας το αίμα, όπου μυριστεί χρήμα». Και όμως. Ακόμα και για τους πιο κυνικούς της Wall Street, που πιστεύουν ότι έχουν πια ακούσει τα πάντα, η αποκάλυψη ότι η τράπεζα-κολοσσός είναι μέτοχος κυκλώματος εμπορίας λευκής σαρκός, ήταν μάλλον σοκαριστική.

Το πώς η «τράπεζα του Θεού» κατέληξε να ελέγχει ποσοστό του site που δημοσιεύει 7 στις 10 διαφημίσεις πορνείας στις ΗΠΑ, είναι μια μεγάλη ιστορία. Αλλά είναι και ο νέος πονοκέφαλος για την ομάδα που διαχειρίζεται τη δημόσια εικόνα της Goldman Sachs, η οποία τους τελευταίους μήνες τρέχει και δεν φτάνει, αντιμετωπίζοντας το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Όλα ξεκίνησαν το 2000, όταν ένα από τα private equity funds της τράπεζας επένδυσε 30 εκατ. δολάρια στην Village Voice Media. Επρόκειτο για μια μικροσκοπική και μάλλον αθώα επένδυση από έναν κολοσσό, που διατηρεί επενδυτικά συμφέροντα σε όλο τον κόσμο. Όμως, όταν το 2005 η Village Voice αποφάσισε να διευρύνει την παρουσία της, αποκτώντας το site Backpage.com, η Goldman βρέθηκε μπλεγμένη σε αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «το μεγαλύτερο φόρουμ σεξουαλικής διακίνησης ανήλικων κοριτσιών στις ΗΠΑ». «Για περισσότερα από έξι χρόνια, η Goldman κατείχε σημαντικό ποσοστό σε μία εταιρεία γνωστή για τους δεσμούς της με τη διακίνηση λευκής σαρκός, ενώ κατείχε και θέση στο διοικητικό της συμβούλιο για τέσσερα από αυτά τα χρόνια», αποκάλυψαν πριν από λίγες ημέρες οι New York Times. Η ίδια η τράπεζα, πάντως, δηλώνει αθώα. Όπως έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν οι εκπρόσωποί της, η Village Voice Media δεν είχε την παραμικρή σχέση με το Backpage το 2000, όταν έγινε η αρχική επένδυση. Αλλά και αργότερα, η διοίκηση της Goldman Sachs δεν είχε καμία επιρροή πάνω στη στρατηγική της εταιρείας, δηλώνουν, έστω και εάν στέλεχος της τράπεζας κατείχε για χρόνια μία θέση στο δ.σ. της. Για να αποφύγει τα χειρότερα, η Goldman έσπευσε να ξεφορτωθεί όπως-όπως το 16% της Village Voice Media που κατείχε. Η ανακοίνωση για την πώληση του ποσοστού, που εκδόθηκε στα τέλη του Μαρτίου, ανέφερε ότι οι σχετικές διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει από το 2010, όταν η τράπεζα άρχισε να νιώθει άβολα με την κατεύθυνση της εταιρείας.

Η «φάλαινα» του Λονδίνου…

Εδώ και ένα μήνα, ολόκληρο το City έμοιαζε να μην έχει άλλο θέμα συζήτησης από τη «Φάλαινα του Λονδίνου». Αυτός ο trader της JP Morgan και οι τεράστιες θέσεις του στην αγορά των παραγώγων δεν άργησαν να λάβουν τις διαστάσεις ενός αστικού θρύλου. «Η Φάλαινα είναι τόσο σπουδαία για την αγορά των παραγώγων όσο είναι ο Μπέν Μπερνάνκι για τα κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ», έλεγαν κάποιοι. «Όλοι γνωρίζουν τη Φάλαινα. Όποτε υπάρχει μια μεγάλη κίνηση στην αγορά των CDS, ξέρουμε ότι πίσω της κρύβεται η Φάλαινα», έλεγαν άλλοι. «Υπερβολές!», απαντούσε ο διευθύνων σύμβουλος της JP Morgan, Τζέιμι Ντίμον. Όμως, όταν τα ριψοκίνδυνα στοιχήματα του μυστηριώδους trader στο «καζίνο» των παραγώγων, άνοιξαν μια μαύρη τρύπα 2 δισ. δολαρίων στα βιβλία της τράπεζας, η Φάλαινα ξεβράστηκε στην ακτή. Και τότε αποκαλύφθηκε ότι δεν δρούσε μόνη της. Πίσω από το πιο πολυσυζητημένο αλλά και αποτυχημένο trade των τελευταίων χρόνων κρύβεται ένας Έλληνας, καθώς και μία από τις ισχυρότερες γυναίκες της Wall Street.

Η ταυτότητα της Φάλαινας του Λονδίνου δεν αποτελεί πια μυστήριο. Πρόκειται για τον Μπρουνό Ικσίλ, έναν 40άρη Γάλλο που τον τελευταίο καιρό είχε καταφέρει να γίνει ο φόβος και τρόμος των traders. Ανάμεσα στους διαχειριστές των hedge funds ήταν γνωστός και ως «Βόλντεμορτ», από τον κακό μάγο του Χάρι Πότερ. Όπως συνέβαινε και με τον ήρωα της διάσημης σειράς βιβλίων, όσοι είχαν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο του δεν τολμούσαν καν να προφέρουν το όνομά του.

Οι ανταγωνιστές του τον αποκαλούσαν «trader-τέρας». Όμως όσοι τον γνωρίζουν προσωπικά κάνουν λόγο για έναν συμπαθητικό άνθρωπο, μια πατρική φιγούρα που σε τίποτα δεν μοιάζει με τον τυπικό trader που οδηγεί Ferrari και φορά Rolex. Το σίγουρο είναι ότι ο Ικσίλ είναι μια αντιφατική προσωπικότητα. Στο προφίλ του στο Bloomberg επαίρεται ότι «περπατά πάνω στο νερό», αλλά από την άλλη, περιγράφει τον εαυτό του σαν μετριόφρονα.

Ο Ικσίλ δούλευε στη μονάδα Chief Investment Office (CIO) της JP Morgan, που εδρεύει στο Λονδίνο. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια μονάδα αντιστάθμισης κινδύνου. Δουλειά του trader ήταν να λαμβάνει θέσεις στην αγορά οι οποίες να «εξουδετερώνουν» τα ρίσκα που αναλαμβάνει η τράπεζα από τα δάνειά της προς επιχειρήσεις και άλλους πελάτες. Ουσιαστικά, η CIO είχε στη διάθεσή της 360 δισ. δολάρια, δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στις καταθέσεις της τράπεζας και τα δάνεια που έχει μοιράσει.

Όμως, όπως αποδείχθηκε, η αμαρτωλή μονάδα του Λονδίνου έκανε πολύ περισσότερα από το να αντισταθμίζει τους κινδύνους της τράπεζας. Στο κυνήγι του κέρδους, πόνταρε τόσο επιθετικά στις αγορές, ώστε έφτασε να αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις τους. Η ομάδα της CIO έφτασε να έχει ένα χαρτοφυλάκιο 200 δισ. δολαρίων, από το οποίο το 2010 έβγαλε 5 δισ. δολάρια, δηλαδή πάνω από το 1/4 των συνολικών κερδών της JP Morgan για τη χρονιά εκείνη.

Αυτό ακριβώς το τεράστιο μέγεθος των trades της CIO φαίνεται να ευθύνεται για το φιάσκο του Ικσίλ. Τα hedge funds δεν άργησαν να αντιληφθούν την παρουσία της JP Morgan στις αγορές. Η Φάλαινα ήταν πια ένας εύκολος στόχος. Κάθε φορά που το έξυπνο χρήμα της αγοράς των εντόπιζε σε ένα trade, έσπευδε να ποντάρει εναντίον του. Αυτή η επίθεση των hedge funds ήταν που άφησε τον Ικσίλ με ζημιογόνες θέσεις, οι οποίες μέρα με τη μέρα αυξάνονταν. Όταν η JP Morgan αντιλήφθηκε τι συνέβαινε, η αιμορραγία είχε ήδη φτάσει στα 2 δισ. δολάρια. Πηγές της τράπεζας εκτιμούν ότι μέχρι να κλείσουν τις θέσεις του Ικσίλ, θα έχουν χάσει άλλο ένα δισεκατομμύριο. Όμως αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως σύμφωνα με τα διεθνή δημοσιεύματα ο πραγματικός ηθικός αυτουργός για το φιάσκο της JP Morgan δεν είναι άλλος από έναν Έλληνα. Ο Αχιλλέας Μακρής, ή «η Αχίλλειος πτέρνα της JP Morgan», όπως κάποιοι έσπευσαν να τον ονομάσουν. Ο 50χρονος Μακρής, Έλληνας υπήκοος με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας σε μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού τραπεζικού κλάδου, ήταν ο επικεφαλής της CIO. Αλλά και ο άνθρωπος που αποφάσισε να αναστείλει όλες τις ασφαλιστικές δικλείδες, οι οποίες ίσχυαν για να προστατεύουν την τράπεζα από τέτοιες ζημιές. Όσοι έχουν δουλέψει μαζί του μιλούν για μια ιδιοφυία των αγορών. Μια «μηχανή παραγωγής σκέψεων», ένα εξαιρετικά συνθετικό μυαλό που μπορεί να διαβάζει πίσω από τις γραμμές και να κινείται έξω από την πεπατημένη. Πρόκειται, βέβαια, για έναν trader που δεν απολογείται για το επιθετικό του στυλ. Στο διαμέρισμά του στο Λονδίνο, σε ένα δωμάτιο με περισσότερα από έξι τερματικά συναλλαγών, έχει μια τεράστια φωτογραφία ενός πύραυλου σε πτήση. Έπειτα από τις ζημιές των 2 δισ. δολαρίων, μια ιδιαίτερα ντροπιαστική εξέλιξη για τη μοναδική τράπεζα που είχε βγει από την κρίση του 2008 με το κύρος της βελτιωμένο, ο Μακρής αποτελεί παρελθόν για την JP Morgan. Η υπόθεση κόστισε, επίσης, τη θέση μιας από τις ισχυρότερες και πιο καλοπληρωμένες γυναίκες του finance. Η Ίνα Ντρου, που γιγάντωσε την CIO, αποτελούσε έως πρότινος έναν έμπιστο υπαρχηγό του Τζέιμι Ντίμον. Κέρδιζε περίπου 1,2 εκατ. δολάρια το μήνα. Παρότι βοήθησε την τράπεζα να επιβιώσει σε δύσκολες περιόδους, όπως μετά την κατάρρευση του LTCM το 1998 αλλά και τις τρομοκρατικές επιθέσεις του 2001, η υπόθεση της Φάλαινας του Λονδίνου κόστισε τη θέση της.

…και τα τοξικά

Όμως η JP Morgan Chase παραμένει στο μάτι του κυκλώνα, μετά την αποκάλυψη για ζημιές ύψους 2 δισ. δολ. εξαιτίας πράξεων και συναλλαγών για την αντιστάθμιση κινδύνου. Μάλιστα η τράπεζα προειδοποίησε ότι η «τρύπα» μπορεί να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο ξεπερνώντας τα 3 δισ. δολάρια στο σύνολο του τρέχοντος τριμήνου, αν οι εξελίξεις στις αγορές δεν αποδειχθούν ευνοϊκές. Πρόκειται για εξέλιξη που έχει σημάνει συναγερμό για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Κυρίως γιατί το αφεντικό της, ο διευθύνων σύμβουλος Τζέιμς Ντάιμον, ελληνοαμερικανικής καταγωγής, είχε καταφέρει να αποκτήσει τη φήμη του «πιο σοφού τραπεζίτη της Γουόλ Στριτ», όταν μπόρεσε να διασχίσει το τσουνάμι της διετίας 2008-2009 έχοντας τις μικρότερες ζημιές έναντι όλων των άλλων ανταγωνιστών του. Η JP Morgan ήταν το μοναδικό τραπεζικό ίδρυμα που δεν χρειάστηκε να ζητήσει ελεημοσύνη από την κυβέρνηση Ομπάμα.Ο δεύτερος λόγος ανησυχίας είναι ότι οι ζημιές των 2 δισ. ευρώ είναι συνδεδεμένες με πράξεις γύρω από ασφάλιστρα έναντι κινδύνου χρεοκοπίας (τα γνωστά μας CDS). Τα συμβόλαια αυτά αποτελούν ασφάλιστρα έναντι ομολόγων που εκδίδουν είτε κράτη είτε επιχειρήσεις, τα οποία αγοράζουν οι επενδυτές για να καλυφθούν από τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας ή της επιχείρησης. Οπως ωστόσο αποδείχθηκε περίτρανα στην περίπτωση της Ελλάδας, τα ίδια αυτά προϊόντα χρησιμοποιούνται ως εργαλεία κερδοσκοπίας από όσους ποντάρουν στην κατάρρευση της χώρας. Ηταν τέτοιου τύπου και τα προϊόντα που έκαναν την εμφάνισή τους την περίοδο κατάρρευσης της Lehman Brothers το 2008 και που παραλίγο να προκαλέσουν τη χρεοκοπία της AIG, της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας των ΗΠΑ, η οποία σώθηκε στο παρά πέντε εξαιτίας της παρέμβασης από την κυβέρνηση Ομπάμα.



Η τράπεζα των «καζίνο»




Άλλη μία πανίσχυρη επενδυτική τράπεζα, η Deutsche Bank είναι μπλεγμένη στις διόλου πολιτικά ορθές business των καζίνο. Όλα ξεκίνησαν από ένα «αθώο», όσο και συνηθισμένο επιχειρηματικό δάνειο ύψους 60 εκατ. δολαρίων. Η γερμανική τράπεζα δάνεισε το ποσό αυτό στον κατασκευαστή Μπρους Έιχνερ, για να αγοράσει ένα οικόπεδο στο Λας Βέγκας.
Ο επιχειρηματίας, όμως, είχε μεγάλα σχέδια. Ήταν ο καιρός του εύκολου χρήματος. Η παγκόσμια οικονομία έμοιαζε με ένα τεράστιο καζίνο. Όσο για τα αληθινά καζίνο, αυτά ζούσαν χρυσές εποχές. Έτσι, η Deutsche Bank ήταν περισσότερο από πρόθυμη να δανείσει ακόμα 1 δισ. δολάρια στον Έιχνερ, για την κατασκευή ενός τεράστιου καζίνο, που θα στεγαζόταν σε δύο εντυπωσιακούς ουρανοξύστες. Και μετά ήρθε η κρίση του 2008. Ο επιχειρηματίας κήρυξε στάση πληρωμών. Και η Deutsche Bank κατάσχεσε το ακίνητό του. Παρότι προσέγγισε τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κλάδου, όπως οι MGM Resorts International και Hilton Worldwide, η τράπεζα δεν βρήκε κανέναν πρόθυμο να αγοράσει το υπό κατασκευή καζίνο. Το Λας Βέγκας ήταν το «σημείο μηδέν» της οικονομικής κρίσης. Η αγορά ακινήτων κατέρρεε εκκωφαντικά. Οι επισκέπτες στα καζίνο συνεχώς λιγόστευαν. Θα πίστευε κανείς ότι η Deutsche Bank θα θεωρούσε χαμένα τα λεφτά που δάνεισε στον Έιχνερ και θα διέγραφε το δάνειο. Αλλά η διοίκησή της κατέληξε σε μία μάλλον ασυνήθιστη απόφαση: επένδυσε άλλα 3 δισ. δολάρια για να ολοκληρώσει μόνη της το project. Οπότε ο Άκερμαν έγινε και καζινάρχης. Και μάλιστα, υπερήφανος. Το Cosmopolitan, με 3.000 δωμάτια, εγκαινιάστηκε με μια φαντασμαγορική τελετή, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2011.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι ο πυρετός του χρήματος, που συνήθως πιάνει τους τζογαδόρους του Λας Βέγκας, δείχνει να έχει συνεπάρει τους τραπεζίτες της Deutsche Bank. Οι Financial Times αποκάλυψαν ότι η γερμανική τράπεζα είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους μεγαλύτερους πιστωτές και επενδυτές, στην αμερικανική πρωτεύουσα τυχερών παιχνιδιών.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η Deutsche Bank έχει ρίξει στα καζίνο σχεδόν όσα επένδυσε στα -υποτίθεται μηδενικού ρίσκου- κρατικά ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Συγκεκριμένα, εκτός από τη γραμμή πίστωσης των 3,9 δισ. δολαρίων στο Cosmopolitan, που αποτελεί θυγατρική του ομίλου, η Deutsche, μέσω δανείου 1 δισ. δολ., κατέχει το 25% μιας ακόμα εταιρείας τζόγου, της Station Casinos. Τέτοια είναι η επιρροή της γερμανικής τράπεζας στο Λας Βέγκας, που τα σωματεία των εργαζομένων στα καζίνο, της ζητούν να παρέμβει για να επιλυθούν οι διαφορές, που έχουν με τους άλλους καζινάρχες. Η λειτουργία του Cosmopolitan δημιούργησε 2.400 νέες θέσεις εργασίας στην πόλη, την ώρα που άλλα φιλόδοξα projects μπαίνουν στον πάγο ή και ακυρώνονται. Παρ’ όλα αυτά, η Deutsche διαβεβαιώνει ότι το Cosmopolitan ουδέποτε υπήρξε στρατηγική ή μακροπρόθεσμη επένδυσή της. Εκπρόσωπος της τράπεζας, επεσήμανε ότι το συνολικό ενεργητικό της αγγίζει τα 2,5 τρισ. δολάρια. Μία επένδυση 4,9 δισ. δολαρίων θεωρείται μάλλον λογική, στο πλαίσιο διαφοροποίησης του χαρτοφυλακίου της





Πηγή : Sofokleus10

ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον τους αναστατώσαμε. Γι' αυτό ξαναψηφίζουμε!!! Ας ουρλιάζουν οι λύκοι, το καραβάνι προχωρά.

 ΣΥΡΙΖΑ.
http://kdetsikas.blogspot.com/2012/05/blog-post.htmlΕίμαστε πάλι μπροστά στο μαγειρείο των πολιτικών εξελίξεων. Το ψευδο-πολιτικό σύστημα είναι αδύνατον να χωνέψει ότι ο λαός σκοπό δεν έχει πια να κολακεύει τα σχήματά του, μήτε να υμνεί την τηλεοπτική φωτογένεια των αυλικών του.  Οι πολιτικοί του εγκάθετοι κι αντιπρόσωποι, αυτοί που ελάχιστα αντιπροσωπεύουν εκλογείς και κοινωνία, είναι ανίσχυροι μπρος στην απάντηση-καταδίκη του Μνημονίου και των επιλογών των.
Το μικρό σκυλάκι που θερμαινόταν στο τζάκι τους, τάχα  με την αγάπη και τη στοργή του συστήματος, έγινε λιοντάρι  και γυρεύει να παραμερίσει την καθεστωτική ταυτότητά τους. Κανείς δεν προσδοκούσε από μεριά τους τούτη την επικύρωση της συμφωνίας λαού και ΣΥΡΙΖΑ στη πράξη. Παρά την καθημερινή σοφία των ΜΜΕ, παρά τον συνεχή ανεφοδιασμό των καναλιών από ψευτιά και ίντριγκα , παρά τις μιμητικές τάσεις όλων των φερέφωνων, τάχα για επανεξετάσεις και περιθώρια βελτίωσης των συνθηκών(τίποτα δεν υπήρχε πριν βγάλει αυτό το ποσοστό ο ΣΥΡΙΖΑ), παρά την προσπάθεια αμφισβήτησης της ικανότητας των εκπροσώπων της αριστεράς, παρά την αλλοίωση της εικόνας τους(είπε αυτό, κοίταξε αλλού, εννοούσε εκείνο, κ.λ.π.), παρά την τρομερή οργή της εξουσίας για ότι τραντάζει την τάξη και την πειθαρχία της,  το καραβάνι θα συνεχίσει να προχωρά.
Η αφηνιασμένη και βάρβαρη συκοφαντία, η τρομολαγνεία με τις διδαχές της καταστροφολογίας, δεν πρόκειται να δρομολογήσουν άλλη κατεύθυνση πέρα από αυτή της περιφρόνησης. Ο λαός δεν θα στραφεί στην απάθεια, την ιδιώτευση, την αυτομαστίγωση ή στην πλήρη κενότητα, μόνο και μόνο για να υπάρξει η πολιτική ανταλλαγή εξουσίας και πλούτου. Η τάχα αποπομπή από την Ευρώπη είναι το φόβητρο της οπισθοχώρησης, είναι η προσπάθεια καταστολής της κοινωνικής αντίστασης, είναι το παραδοσιακό τερτίπι-επιχείρημα των οικονομικών εταιριών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ένα μήνα, κατάφερε δυο πράγματα. Πρώτο, με τη θέση του για ''ψήφο εξουσίας'', έβγαλε την αριστερά από την επαναστατική ενδοσκόπηση, από μέρος ενός συστήματος βολής και στείρου αρνητισμού, από μια επανάληψη της ίδιας τάχα επαναστατικής μορφής, που ήταν σαφώς καταδικασμένη  στη συνείδηση του κόσμου, κάνοντάς τη δημιουργία, ''πολίτη'', προσπάθεια αυτοκυβέρνησης...
 ...και δεύτερο, με τη θέση του για ''καταγγελία του μνημονίου'', προκάλεσε σε όλους τους οικονομικά λάγνους ταραχή, αναστάτωση  και κατάπληξη.Όποια χαρά για τον δικό μας ταπεινό συμπεριφορισμό...
 Ο ''πρωταρχικός χυλός'' των οικονομικών εταιριών είναι ο κάθε υποταγμένος λαός, η κοινωνία που ομογενοποιείται στην υπακοή, ο πληθυσμός που καναλιζάρεται στην υποπολιτισμική του ζωή. Κανείς εξουσιαστής δεν γυρεύει την μεταβολή, την ανάδυση νέων μορφών, την αμφισβήτηση, την πραγματική ελευθερία. ''Όταν δεν υπάρχει διαύγεια σε αυτό που σκεφτόμαστε και κάνουμε, τότε δεν υπάρχει κι ελευθερία''.
Τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέση, αντίθεση, αντίφαση, σύνθεση, διαφορετικότητα.Είναι ζωντανός οργανισμός κι όχι στρατευμένη ιδεολογία. Κάνει τους ανθρώπους πολίτες κι ισότιμους συζητητές κι όχι σταθερούς στην απόγνωση της ιδεοληψίας. Προσπαθεί να μεγεθύνει τη δημοκρατία κι όχι να την καταργήσει στην αυθεντία του κάθε πολιτικάντη. Η ισότητα, έλεγε ο Αριστοτέλης, πηγάζει μέσα από την ανισότητα.
Τουλάχιστον τους αναστατώσαμε. Γι' αυτό ξαναψηφίζουμε!!!
Ας ουρλιάζουν οι λύκοι, το καραβάνι προχωρά.

Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης τα παραδείγματα επαναλαμβανόμενων ψεμμάτων, που κατέληξαν να θεωρούνται ως «αλήθειες», είναι πολλά.

Η... «ηγεμονία των αριστερών ιδεών» στην καπιταλιστική Ελλάδα

 Νικόλαος Μότταςhttp://aristeroblog.gr/node/773

Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν είχε πεί κάποτε ότι «ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται πολλές φορές γίνεται...αλήθεια». Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης τα παραδείγματα επαναλαμβανόμενων ψεμμάτων, που κατέληξαν να θεωρούνται ως «αλήθειες», είναι πολλά. Ένα από αυτά εκστόμισε πρόσφατα, μιλώντας ενώπιον της κοινοβουλευτικής του ομάδας, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ.Αντώνης Σαμαράς. Αναφερόμενος στη «μεγάλη Κεντροδεξιά», που ο ίδιος οραματίζεται, είπε: «...Με βάση τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό. Και με στόχο να τελειώσει η ηγεμονία των Αριστερών ιδεών στην Ελλάδα, ώστε να βρει ξανά η χώρα μας και ο λαός μας τις ιδέες που του ταιριάζουν καλύτερα. Τις ιδέες και τις αξίες που μπορούν να απελευθερώσουν τις αστείρευτες δυνάμεις που κρύβει ο Έλληνας μέσα του. Οι Αριστερές ιδέες δοκιμάστηκαν διεθνώς. Παντού κατέρρευσαν! Στην Ελλάδα επικράτησαν και οδήγησαν στο σημείο μηδέν».

 

Εκ πρώτης όψεως, τα όσα είπε ο κ.Σαμαράς θα μπορούσαν να θεωρηθούν προϊόν πανικού, μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαϊου. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό το χιλειοειπωμένο επιχείρημα - πως για τα κακά της μεταπολιτευτικής περιόδου φταίει η «ηγεμονία των αριστερών ιδεών» - είναι μια πολιτική απάτη πρώτου μεγέθους. Ένα ψέμα που αναπαράγει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα (αυτό του δικομματισμού) προκειμένου να «νομιμοποιήσει» στα μάτια της κοινωνίας τις αντιλαϊκές και αποτυχημένες επιλογές του. Ποιά είναι όμως η πραγματικότητα που υποκριτικά αποκρύπτουν οι πραιτωριανοί του «οικονομικού φιλελευθερισμού» και της καθ' ημάς σοσιαλδημοκρατίας;

 

Από την ίδρυση του μέχρι και σήμερα, το σύγχρονο ελληνικό κράτος αναπτύχθηκε μέσα σε συνθήκες καπιταλισμού, περνώντας στις αρχές του 20ου αιώνα απ' τις πρώιμες μορφές ανάπτυξης του κεφαλαίου στον βιομηχανικό Καπιταλισμό. Από τα ληστρικά δάνεια του 1824-1825 [1] μέχρι και το μνημόνιο του 2010, η χώρα υπήρξε δέσμια του ξένου και ντόπιου Κεφαλαίου, κάτι που καθόρισε τους κοινωνικούς σχηματισμούς και διαμόρφωσε την, κατά καιρούς εξασκούμενη, εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Από το 1823 έως το 1932 η Ελλάδα είχε δεθεί χειροπόδαρα με δάνεια (από ξένους και Έλληνες ομολογιούχους-τοκογλύφους) ύψους 2 δισεκατομμυρίων φράγκων. Στα μέσα του 20ου αιώνα, το περίφημο Σχέδιο Μάρσαλ έγινε "βορά" στα χέρια της ντόπιας, δεξιάς και φιλελεύθερης, πλουτοκρατίας - το 1952, 60% των πιστώσεων που είχαν εκταμιευτεί από το Σχέδιο είχαν απορροφηθεί από δέκα μεγάλες βιομηχανίες. Υπέρογκοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου», κεφάλαια για την ανοικοδόμηση της τραυματισμένης απ' τον πόλεμο χώρας, καινούργιοι δανεισμοί του κράτους και φοροεπιδρομές στα λαϊκά στρώμματα αποτέλεσαν ιστορικά τη βάση στην οποία χτίστηκε και γιγαντώθηκε ο νεότερος ελληνικός καπιταλισμός. Τη δεκαετία του 1950 ο, υπουργός τότε, Σπύρος Μαρκεζίνης είχε πει: «Λέγεται ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω, ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200» [2]. Τι έχει αλλάξει επί της ουσίας περισσότερο από μισό αιώνα μετά;

 

Να έρθουμε όμως στις τελευταίες δεκαετίες. Από την ένταξη της στην ΕΟΚ (1980) και έπειτα η Ελλάδα βαδίζει στα χνάρια του «οικονομικού φιλελευθερισμού», έχοντας προσαρτηθεί στο άρμα του δόγματος της ελεύθερης αγοράς και των πολιτικών που επιτάσσει η συμμετοχή της στην Ενωμένη Ευρώπη. Ακόμη και οι γεναιόδωρες κοινωνικές παροχές της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (1981-1985) έγιναν μέσα στο πλαίσιο της φιλελεύθερης καπιταλιστικής οικονομίας, όχι έξω απ' αυτήν. Με τις αστικές δομές του κράτους να παραμένουν ουσιαστικά άθικτες, αντί για τον σοσιαλιστικό (αριστερό) μετασχηματισμό της κοινωνίας επήλθε ο αστικός, φιλελεύθερος μετασχηματισμός των κυβερνώντων.

 

Η φιλελεύθερη - και στην συνέχεια νεοφιλελεύθερη - πορεία της ελληνικής οικονομίας πιστοποιείται από τις ίδιες τις ασκούμενες πολιτικές. Ποιές πολιτικές; Αυτες που επιτάσσουν την ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, το ξεπούλημα αντί πινακίου φακής του εθνικού πλούτου, τη διάλυση των εργατικών κεκτημένων, τα «ελαστικά» ωράρια εργασίας, την ολοένα και αυξανόμενη συμπίεση (προς τα κάτω πάντα) μισθών και συντάξεων. Με λίγα λόγια την ηγεμονία του νόμου των αγορών, την θεοποίηση του κέρδους και την αχαλίνωτη τραπεζοκρατία. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το άρθρο 102Α της περιβόητης Συνθήκης του Μάαστριχτ (την οποία υπερψήφισαν το 1992 η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο τότε Συνασπισμός) λέει αυτολεξεί: «Τα κράτη - μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοιχτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό» [3]. Από το 1992 και μετά λοιπόν ξεκινά μια νέα σελίδα στην κεφαλαιοκρατική ασυδοσία σε Ευρώπη και Ελλάδα, με βάση τη θεωρία του «λιγότερου κράτους», των ιδιωτικοποίησεων και των προϋπολογισμών λιτότητας.

 

Τι αποτελέσματα είχαν, στην πράξη, τόσο το Μάαστριχτ όσο και οι εγχώριες νεοφιλελεύθερες επιλογές; Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους [4]:

 

1. Το 1990 το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 38 δις. ευρώ. Το 2007 είχε αυξηθεί πέντε φορές αγγίζοντας τα 208 δις. Παρατηρήθηκε δηλαδή μεγέθυνση της ελληνικής οικονομίας και υπερσυσσώρευση κεφαλαίων. Προς όφελος ποιών όμως;

 

2. Το 1990 τα κέρδη των επιχειρήσεων στην Ελλάδα (ΑΕ και ΕΠΕ) ανέρχονταν σε 575 εκατομ. ευρώ. Μετά 17 χρόνια, το 2007, τα κέρδη των εν Ελλάδι εταιριών-επιχειρήσεων είχαν φτάσει τα 16 δις. ευρώ, έχοντας αυξηθεί 28 (εικοσιοκτώ) φορές. Τα επίσημα καθαρά κέρδη της ελληνικής βιομηχανίας, των κεφαλαιοκρατών και των πραιτωριανών τους, μεταξύ 1991 - 1994 αυξήθηκαν κατά 1.476%, δηλαδή 1.576 φορές.

 

3. Την ίδια στιγμή που η κερδοφορία των ιδιωτικών επιχειρήσεων μεγεθύνονταν με απίστευτους ρυθμούς, η ουσιαστική αύξηση του μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Δηλαδή, ο εργαζόμενος λαός - στον οποίο οφείλεται κάθε πρόοδος στην οικονομία της χώρας - έλαβε τα ψίχουλα που περίσσεψαν απ' το μεγάλο φαγοπότι του νεοφιλελευθερισμού. Την περίοδο 1990-2007, η αύξηση του κατώτατου μισθού ήταν μόλις 1%! Το πραγματικό δηλαδή εισόδημα της εργατικής τάξης παρέμεινε ουσιαστικά στα επίπεδα της δεκαετίας του '80.

 

4. Το 1990 (κυβέρνηση ΝΔ) οι μισθοί και οι συντάξεις που πλήρωνε το Δημόσιο έφταναν στο 14,1% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε από το 1994 και μετά (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ) στο 11% και από το 2004 και μετά (κυβέρνηση ΝΔ) άγγιξε το 9%. Ο μύθος περί του μεγάλου αριθμού «μοσχαναθρεμένων» δημοσίων υπαλλήλων διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγαν τα Πανεπιστήμια Στρασβούργου και Μαγδεμβούργου και το Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών της Αυστρίας, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων στην Ελλάδα είναι 11,4% - πρόκειται για ένα από τα τέσσερα χαμηλότερα στην Ευρώπη (το 1/3 του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων που διαθέτει η Σουηδία και η Δανία).

 

5. Την περίοδο 1998-2007 (επί κυβερνήσεων Κ.Σημίτη και Κ.Καραμανλή) η Ελλάδα διέθεσε 3.530 ευρώ κατά κεφαλήν για προγράμματα κοινωνικής προστασίας την στιγμή που ο μέσος όρος στην ευρωζώνη ήταν 6.251,78 ευρώ. Οι περιθρύλητες λοιπόν «δημόσιες δαπάνες» δεν είναι παρά ένα κομμάτι της πίτας που μοιράζεται η οικονομική ολιγαρχία, στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης της με τις αστικές, φιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές, κυβερνήσεις.

 

6. Οι νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες δυνάμεις πρέπει να εξηγήσουν κάποια στιγμή στον ελληνικό λαό το κόστος που έχει η πρόσδεση της χώρας στο ΝΑΤΟ. Την τριετία 1990-1993, παραδείγματος χάρην, η Ελλάδα αγόρασε πολεμικό εξοπλισμό αξίας 2,8 δις. δολαρίων. Την εικοσαετία 1990-2010, οι ελληνικές κυβερνήσεις δαπάνησαν 21,4 δις δολάρια για εισαγωγές όπλων [5]. Ποιά είναι άραγε η άποψη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (PΕS) για τις υπερκοστολογημένες αγοραπωλησίες οπλικών συστημάτων μεταξύ ελληνικών κυβερνήσεων, Γερμανίας και Γαλλίας;

 

Προφανώς τα στοιχεία και οι αριθμοί αποτελούν «ψιλά γράμματα» για τους υπέρμαχους του «κοινωνικού φιλελευθερισμού». Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Έτσι, για τη μείωση των εισοδημάτων, την ανεργία, τη «νεολαία των 400 ευρώ» δεν ευθύνεται ο αντιλαϊκός νεοφιλελευθερισμός αλλά η...«ηγεμονία των αριστερών ιδεών». Για το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων, για την ραγδαία αύξηση των άστεγων συνανθρώπων μας, για την εξόφθαλμη διαπλοκή Κεφαλαίου και πολιτικής ελίτ δεν ευθύνονται οι αστικοκαπιταλιστικές οικονομικές συνταγές αλλά το Π.Α.ΜΕ. και οι λιμενεργάτες που υπερασπίζονται τα αυτονόητα εργασιακά τους δικαιώματα. Οι εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από νεοφιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες στο όνομα της Ε.Ε. - του Μάαστριχτ, της Λισαβώνας, του Συμφώνου σταθερότητας, της δήθεν δημοσιονομικής σύγκλισης - «ξεπλένονται» στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και η δικαιολογία είναι πάντα έτοιμη: φταίει η «ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς», το Π.Α.ΜΕ., οι κομμουνιστές, τα εργατικά συνδικάτα και οι απεργοί που αγωνίζονται για το μεροκάματο της πείνας.

 

Σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα της ψεύτικης και επίπλαστης ευημερίας που δημιούργησε επί τόσα χρόνια ο υπαρκτός Καπιταλισμός, ο οικονομικός φιλελευθερισμός και τα παράγωγα του, ο νεοφιλελευθερισμός και η σοσιαλδημοκρατία της αυταπάτης. Σήμερα, οι ίδιοι που είτε μετείχαν ενεργά είτε υποστήριξαν θερμά την οικονομική και κοινωνική ερημοποίηση της χώρας μιλούν υποκριτικά για την... «σωτηρία της πατρίδας», ρίχνοντας τις ευθύνες στους άλλους. Επιβεβαιώνοντας, για πολλοστή φορά στην ιστορία, τα λόγια του άγγλου συγγραφέα Σάμουελ Τζόνσον, πως «ο πατριωτισμός είναι το ύστατο καταφύγιο των απατεώνων».

 

Υποσημειώσεις:

[1] Νίκος Μπελογιάννης, Το ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Σύγχρονη Εποχή, 1998.

[2] "Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950, εκδόσεις Θεμέλιο.

[3] Ο κ. Αντώνης Σαμαράς είχε υπογράψει τότε, ως υπουργός εξωτερικών, την συνθήκη για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης. Την συνθήκη είχαν επίσης υπερψηφίσει στη Βουλή τον Ιούλιο του 1992 το ΠΑΣΟΚ, η Πολιτική Άνοιξη και ο Συνασπισμός.

[4] Στατιστικά στοιχεία του "ICAP" & «Ριζοσπάστης», 10.10.2004 και 24.2.2010.

[5] Στοιχεία του SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute).

*Ο Νικόλαος Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ (PhD) Πολιτικής Ιστορίας και Εξωτερικής Πολιτικής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το Γενάρη του 1984, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Διπλωματικές Σπουδές (Διπλωματική Ακαδημία Λονδίνου) και στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβιβ). Υπήρξε επί τριετία τακτικός συνεργάτης των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» αρθρογραφώντας γιά διεθνή γεγονότα, ενώ κείμενα του περί ελληνικής, ευρωπαϊκης και διεθνούς πολιτικής έχουν δημοσιευθεί και σε αγγλόφωνες πηγές. Είναι ίδρυτής και διαχειριστής του ελληνικού αρχείου Τσε Γκεβάρα, www.guevaristas.net.

από: Palmografos.com - Η... «ηγεμονία των αριστερών ιδεών» στην καπιταλιστική Ελλάδα - Του Νικόλαου Μόττα*

Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: τι σημαίνει, πρακτικά, η άρνηση πληρωμής του χρέους;

Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: τι σημαίνει, πρακτικά, η άρνηση πληρωμής του χρέους;

Του Χάρη Σαββίδη.* 

http://aristeriantepithesi.blogspot.com/2012/05/blog-post_19.html?spref=fbΤο ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πχ Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ) καθώς και μια σειρά από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν ανήκουν σε κάποιο από τα πιο πάνω σχήματα, με άλλα λόγια η πλειοψηφία της Αριστεράς, τάσσεται πλέον ανοικτά υπέρ της άρνησης πληρωμής του χρέους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ, μιλά για «επαναδιαπραγμάτευση», για «αναστολή πληρωμής» ή για δραστική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Συχνά οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας της ηγεσίας του ΣΥΝ τονίζουν ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» που στην «καλύτερη» περίπτωση θα σημαίνει άρνηση πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα πρέπει να γίνει στο πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα, ακόμα, με τις δημοσκοπήσεις, η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι αυτή τη στιγμή η πρόταση που μπορεί να συσπειρώσει το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο κατά της Τρόικα.

Παρότι λοιπόν η πλειοψηφία της Αριστεράς υποστηρίζει την άρνηση πληρωμής του συνόλου ή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας οδηγείται προς τα εκεί, εντούτοις, δεν φαίνεται να υπάρχει συμφωνία για το τι θα συνοδεύει μια τέτοια εξέλιξη.

Στο θέμα των συνεπειών αυτής της πρότασης και του τι προτείνει η Αριστερά για να αντιμετωπιστούν αυτές, επικρατεί μεγάλη σύγχυση.

Έχει λοιπόν ιδιαίτερη αξία να περιγραφεί τι αναμένεται να συμβεί αν η Ελλάδα αρνηθεί να πληρώσει το χρέος και να προταθούν λύσεις για τα προβλήματα που θα ανακύψουν.

Αποτελεί πολιτική ευθύνη της Αριστεράς όχι μόνο να προτείνει στον Ελληνικό λαό την άρνηση πληρωμής αλλά και να τον ενημερώσει για το τι αυτή σημαίνει. Να αφηγηθεί την ιστορία του τι θα συμβεί αν βρισκόταν αυτή στην κυβέρνηση, είτε με διακηρυγμένο στόχο είτε με πρακτικό αποτέλεσμα των πολιτικών της την άρνηση πληρωμής του χρέους.

Αυτή η συζήτηση δεν είναι πια αφηρημένη ή θεωρητική. Σε μερικές βδομάδες από σήμερα η ύπαρξη μιας κάποιου είδους «αριστερής» κυβέρνησης στην Ελλάδα αποτελεί μια σοβαρή πιθανότητα.

Ας υποθέσουμε: η Αριστερά στην εξουσία!

Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνει ακριβώς αυτό – ότι δηλαδή μετά από τις ερχόμενες εκλογές, μία νέα, αριστερή (ή εργατική) ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αποπληρώσει τα ομόλογα που έχει εκδώσει. Κάνουμε ακόμη την αφαίρεση ότι η Ελλάδα παραμένει κανονικά μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης στο βαθμό που η ίδια το επιθυμεί (όπως σήμερα καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, από την πλειοψηφία του πληθυσμού) και δεν υπάρχει νομικός τρόπος να την αποπέμψουν παρά τη θέλησή της.

Στο βαθμό που η στάση πληρωμών δεν θα γίνει σε συνεννόηση (ασφαλώς) με την Τρόικα, είναι προφανές ότι οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα κοινοτικά όργανα θα έχουν απολύτως εχθρική στάση.

Θα μπορούσε, όμως, η Ελληνική κυβέρνηση να ποντάρει στο κίνημα αλληλεγγύης που θα δημιουργηθεί στα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη και να ελπίζει ότι οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν από τους πολίτες να μεταβάλλουν την στάση τους. Αυτό είναι απόλυτα σωστό και εντελώς απαραίτητο, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί εντός μερικών ημερών! Είναι άρα προφανές ότι σε πρώτη φάση, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, κοινοτικά όργανα, ΔΝΤ και αγορές θα τηρήσουν απόλυτα εχθρική στάση!

«Bank run»

Ακόμα και αν η Ελληνική κυβέρνηση επιμείνει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, είναι βέβαιο ότι θα υπάρχει έντονη ανησυχία για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Πιθανότατα θα υπάρξει αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν «bank run», δηλαδή μαζικές αναλήψεις από χιλιάδες καταθέτες που θα συρρέουν υπό συνθήκες πανικού στις τράπεζες. Κανένα τραπεζικό σύστημα δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει του φαινομένου αυτού, καθώς οι τράπεζες διατηρούν σε ρευστά διαθέσιμα εξαιρετικά μικρό κομμάτι των καταθέσεων που έχουν προσελκύσει.

Οι τράπεζες (όπως και τα ασφαλιστικά ταμεία) θα δεχθούν, επίσης, από την στάση (ή και την «απλή» αναστολή) πληρωμών άμεσο πλήγμα στα κεφάλαιά τους, καθώς είναι οι μεγαλύτεροι κάτοχοι Ελληνικών ομολόγων.

Άρα εκ των πραγμάτων προκύπτει η ανάγκη κρατικοποίησης του τραπεζικού συστήματος. Αυτό άλλωστε προβλέπει να συμβεί πρακτικά και το σχέδιο της Τρόικα, μόνο που οι τραπεζίτες κατάφεραν αφού σωθούν από το κράτος να διατηρήσουν τον έλεγχο των τραπεζών τους.

Κρατικοποίηση τραπεζών

Η πρόταση λοιπόν για άρνηση πληρωμής (του συνόλου ή ενός μεγάλου μέρους) του χρέους δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται και από την πρόταση κρατικοποίησης (ή εθνικοποίησης) των τραπεζών.

Αυτό όμως, από μόνο του, δεν λύνει το πρόβλημα ρευστότητας που θα αντιμετωπίσει η οικονομία.

Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλο κράτος της Ευρωζώνης, η ρευστότητα εισέρχεται στην οικονομία μέσω του Ευρωσυστήματος που έχουν δημιουργήσει οι κεντρικές τράπεζες. Από εκεί προέρχονται όλα τα νέα χαρτονομίσματα που εμφανίζονται στην οικονομία, ακολουθώντας την οδό των πράξεων χρηματοδότησης που πραγματοποιεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Πώς λειτουργεί η χρηματοδότηση στα πλαίσια του Ευρωσυστήματος

Καθημερινά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) καλεί όλες τις τράπεζες να δανειστούν όσα κεφάλαια επιθυμούν, με προκαθορισμένο επιτόκιο (συνήθως 1%) και χρονική περίοδο (από ένα βράδυ μέχρι και 3 χρόνια) έναντι καταβολής κάποιου ενεχύρου (συνήθως κρατικά ομόλογα). Καθώς τα Ελληνικά ομόλογα θα τελούν πλέον υπό στάση πληρωμών, δεν θα έχουν αξία ως ενέχυρο. Άρα οι Ελληνικές τράπεζες δεν θα μπορούν να αντλήσουν ρευστότητα από την ΕΚΤ.

Στο Ευρωσύστημα υπάρχει και μια δεύτερη «δίοδος» χρηματοδότησης – ο μηχανισμός Έκτακτης Βοήθειας Ρευστότητας (ELA), που επιτρέπει στις εθνικές Κεντρικές Τράπεζες να δανείσουν τις τράπεζες της χώρας. Μπορεί, δηλαδή, μέσω του ELA η Τράπεζα της Ελλάδος (και όχι η ΕΚΤ, στη Φραγκφούρτη) να δανείσει με ευρώ τις Ελληνικές τράπεζες.

Για να ενεργοποιηθεί, όμως, ο ELA, θα πρέπει να υπάρξει σχετική απόφαση της Διοίκησης της ΕΚΤ. Όσο αυτή θα τηρεί εχθρική στάση απέναντι στην Ελλάδα, ο ELA δεν θα ενεργοποιείται και άρα στην οικονομία δεν θα υπάρχει τρόπος να χορηγηθεί νέα ρευστότητα.

Φυγή κεφαλαίων

Πιθανότατα, δε, αυτό θα συμβαίνει σε ένα περιβάλλον μαζικής φυγής κεφαλαίων, καθώς όσοι διατηρούν ρευστότητα σε ευρώ θα προσπαθούν να την φυγαδεύσουν στο εξωτερικό.

Για να αποφευχθεί αυτό η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να επιβάλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, αναστέλλοντας την ισχύ βασικών άρθρων της Ευρωσυνθήκης.

Ακόμα και αν καταφέρει «νομικά» να το υπερασπίσει αυτό η Ελληνική κυβέρνηση (π.χ. επικαλούμενη ρήτρες εθνικής ασφάλειας, που υπάρχουν στην Ευρωσυνθήκη) είναι αμφίβολο αν αποδειχθεί πρακτικά εφικτό, στο παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα και με εχθρικό το διεθνές περιβάλλον.

Πιστωτική ασφυξία

Η Ελληνική οικονομία, κατά συνέπεια, δεν θα έχει δυνατότητα εισροής ρευστότητας και στην καλύτερη πιθανότητα θα καταφέρει να ελέγξει την εκροή.

Ακόμα κι έτσι, η απουσία νέων δανείων από τις τράπεζες (που δεν θα μπορούν να αντλούν «φρέσκο» χρήμα) θα προκαλέσει «πιστωτική ασφυξία» σχεδόν στο σύνολο των μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων.

Η άρνηση πληρωμής μισθών θα γενικευθεί και οι (κρατικοποιημένες) τράπεζες θα κληθούν να αντιμετωπίσουν χιλιάδες «κανόνια» επιχειρήσεων. Η αδυναμία εξεύρεσης έστω και κεφαλαίου κίνησης, θα οδηγήσει ακόμα και μεγάλες επιχειρήσεις σε αδυναμία εφοδιασμού με πρώτες ύλες και προϊόντα. Τα ράφια στα μαγαζιά θα αρχίσουν όντως να αδειάζουν, καθώς η «αναιμία ρευστότητας» θα παραλύει την οικονομία.

Η παράλυση της οικονομικής δραστηριότητας θα περιορίσει δραματικά τα φορολογικά έσοδα και, μη έχοντας πρόσβαση σε δανεισμό, η κυβέρνηση θα αδυνατεί να καταβάλει μισθούς και συντάξεις. Θα έχει, ταυτόχρονα, αυτονόητο χρέος, υπό αυτές τις συνθήκες, να αποκαταστήσει την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Να υπάρχει, δηλαδή ασφάλεια, απαραίτητες υπηρεσίες υγείας, να λειτουργούν οι τηλεπικοινωνίες και να επαρκεί ο εφοδιασμός της αγοράς σε τρόφιμα και καύσιμα.

«Νέο» χρήμα – καινούργιο νόμισμα

Για να συνεχίσει να απασχολεί τους δημοσίους υπαλλήλους (παιδεία, νοσοκομεία, σώματα ασφαλείας, δημόσια διοίκηση, κλπ) η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να «εφεύρει» κάποιας μορφής νέο χρήμα ακόμα και αν επιμένει να παραμείνει στην Ευρωζώνη.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πληρώσει τους δημοσίους υπαλλήλους σε νέα ομόλογα – άλλωστε ακριβώς αυτό (ομόλογα της ΤτΕ, πληρωτέα επί τη εμφανίση) είναι τυπικά και τα χαρτονομίσματα.

Για να συνεχίσει, δηλαδή, η ομαλή λειτουργία της κοινωνίας ακόμα και παραμένοντας στην Ευρωζώνη, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να δημιουργήσει μια οικονομία «δύο νομισμάτων» – στην πραγματικότητα, δηλαδή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα έχουμε επιστροφή σε «εθνικό» νόμισμα, είτε αυτό ονομαστεί δραχμή, είτε όχι.

Το πρόβλημα που ανακύπτει σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι αρχικά το νέο νόμισμα (η νέα δραχμή, σε αυτή την περίπτωση) γίνεται δεκτό με απόλυτη καχυποψία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι προφανώς θα προτιμούσαν να συνεχίσουν να πληρώνονται σε ευρώ, καθώς δεν θα είναι σίγουροι για την αγοραστική δύναμη που θα έχει «αύριο» η δραχμή. Ακόμα και αν το κράτος τους επιβάλλει την απόφαση, η πραγματική αξία των δραχμών στην αγορά θα είναι αμφίβολη (ειδικά καθώς το νομικό καθεστώς που θα την διέπει θα είναι θολό, εξαιτίας της ύπαρξης δύο νομισμάτων) και όλοι θα προτιμούν να πληρώνονται σε ευρώ.

Διεθνώς η αξία της δραχμής έναντι των υπολοίπων νομισμάτων θα υποχωρεί διαρκώς, όσο η ζήτηση για αυτή θα υπολείπεται της προσφοράς. Σε πρώτη φάση θα υπάρξει και έντονη κερδοσκοπία, με τους «επενδυτές» να «ποντάρουν» στην περαιτέρω εξασθένηση του νομίσματος. Αυτοί που προ 20ετίας κατάφεραν να «γονατίσουν» την (ισχυρή) βρετανική λίρα μέσα σε λίγες ημέρες, προφανώς και θα μπορούν να οδηγήσουν όσο χαμηλά επιθυμούν το νέο νόμισμα. Μεσοπρόθεσμα η ισοτιμία θα διαμορφωθεί, όμως, από την προσφορά και τη ζήτηση, που προκύπτουν από τις εισαγωγές (προσφορά δραχμών για ξένα νομίσματα) και τις εξαγωγές (ζήτηση δραχμών από ξένους για να αγοράσουν ελληνικά προϊόντα). Μέχρι να γίνει πλεονασματικό το ισοζύγιο αυτό, η δραχμή θα δέχεται υποτιμητικές πιέσεις και η αγοραστική αξία της θα μειώνεται.

Πρακτικά αυτό συνεπάγεται διαρκώς υψηλότερες τιμές στα εισαγόμενα αγαθά αλλά και διαρκώς χαμηλότερες για τις εξαγωγές. Αφενός, δηλαδή, θα ακριβαίνουν τα προϊόντα στην εγχώρια αγορά, αφετέρου θα γίνεται πιο ανταγωνιστική η εγχώρια παραγωγή. Οι τελικές συνέπειες για τους εργαζόμενους / καταναλωτές θα εξαρτηθούν από τον τρόπο που θα οργανωθεί η αναδιάρθρωση της παραγωγής – αν δηλαδή αξιοποιηθούν οι εγχώριοι πόροι ώστε γρήγορα να καλύψουν τα κενά που θα δημιουργήσει η αδυναμία αγοράς εισαγόμενων αγαθών. Αν, για παράδειγμα, καταστεί δυνατό να φτιάχνονται στην Ελλάδα τηλεοράσεις αντίστοιχες των εισαγόμενων και σε προσιτή για τους ντόπιους τιμή, τότε τελικά οι καταναλωτές δεν θα είναι χαμένοι και η οικονομία θα έχει ωφεληθεί.

Διαγραφή χρεών

Η συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών θα αδυνατεί να αποπληρώσει τα δάνεια που έχει λάβει από τις τράπεζες, κυρίως αν οι οφειλές παραμένουν σε ευρώ. Έχοντας κρατικοποιήσει τις τράπεζες η κυβέρνηση πιθανότατα θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε διαγραφή των χρεών αυτών (στεγαστικά, καταναλωτικά και προσωπικά δάνεια).

Για να επιβιώσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα πρέπει πιθανότατα να διαγραφούν και τα δικά τους κέρδη. Επιχειρήσεις μεσαίου και μεγάλου μεγέθους θα μπορούσαν να τύχουν διαφορετικής αντιμετώπισης, καθώς προκύπτει η ευκαιρία το Δημόσιο να αποκτήσει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής.

Καύσιμα και φάρμακα

Η κυβέρνηση θα έχει, επίσης, απόλυτη ανάγκη τα ευρώ που μπορεί να κατέχει, καθώς με αυτά θα διασφαλίζεται ο εφοδιασμός της οικονομίας σε αγαθά πρώτης ανάγκης: καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα. Δεδομένου του ελλείμματος στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας, θα πρέπει να υπάρξουν ειδικές συμφωνίες αγοράς καυσίμων. Για τα δε φάρμακα, το σύστημα υγείας δύσκολα θα κληθεί είτε να συνεχίσει να προμηθεύεται με εξωφρενικές τιμές από το διεθνές καρτέλ των φαρμακευτικών, είτε να εξοικονομήσει πολύτιμα ευρώ στρεφόμενο σε εναλλακτικούς προμηθευτές (π.χ. την Κούβα) και σε εθνική παραγωγή φαρμάκων. Έτσι όμως, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να παραβιάσει τους διεθνείς νόμους προστασίας «πατέντας», οπότε, και πάλι εκ των πραγμάτων, θα προκύψει θέμα αμφισβήτηση των διεθνών συνθηκών προστασίας «πνευματικής ιδιοκτησίας».

Εκ των πραγμάτων: ένα εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο

Περισσότερο πολύπλοκο είναι το σκέλος της προσπάθειας που θα κληθεί να καταβάλει η κυβέρνηση για την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς, αρχικά με τρόφιμα και στη συνέχεια με όλα τα αγαθά.

Θα έχει στη διάθεσή της χιλιάδες ακίνητα και επιχειρήσεις (μέσω των κατασχέσεων) ενώ θα υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι. Θα μπορεί, επομένως, κι αυτό θα είναι και το βασικό, το κρίσιμο καθήκον της, να οργανώσει από την αρχή την παραγωγή, θέτοντας ως πρώτο στόχο την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς με τρόφιμα.

Το σύστημα οικονομίας που θα δημιουργήσει θα προσφέρει τα αγαθά πρώτης ανάγκης έναντι δραχμών και έτσι θα γεννήσει την ζήτηση για το νέο νόμισμα. Προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί η οικονομία θα προκύψει εκ των πραγμάτων η ανάγκη μετασχηματισμού της προς μια κατεύθυνση που τον κυρίαρχο λόγο θα έχει η κοινωνία και όχι η αγορά.

Συνεπώς…

Η πρόταση για άρνηση αποπληρωμής του χρέους, ή ακόμα και απλά η καταγγελία του μνημονίου και η άρνηση εφαρμογής των πολιτικών που απαιτεί η τρόικα και οι «αγορές», κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κατατίθεται αυτοτελώς. Συνεπάγεται μια σειρά πολιτικών επιλογών μεγάλου βεληνεκούς όπως:

- κρατικοποίηση τραπεζικού συστήματος και μεγάλων επιχειρήσεων,

- αναστολή ισχύος άρθρων της Ευρωσυνθήκης και άλλων σημαντικών διεθνών Συνθηκών,

- παράλληλη (ή και αποκλειστική) κυκλοφορία εθνικού νομίσματος,

- διαγραφή χρέους νοικοκυριών και μικρομεσαίων,

- κοινωνικό μετασχηματισμό της οικονομίας.

Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις η αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της κοινωνίας είτε δεν θα υπάρξει ποτέ, είτε θα γίνει με απείρως μεγαλύτερο κόστος για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Θα υπάρχει, για παράδειγμα, έλλειψη καυσίμων, θα δημιουργηθεί μαύρη αγορά σε είδη πρώτης ανάγκης, θα πολλαπλασιαστούν οι ελλείψεις φαρμάκων κλπ.

Τι θα σημαίνει η σύγκρουση με ΕΕ και αγορές

Είναι σημαντικό να γίνει σαφές στην κοινωνία ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς που προτείνουν τις παραπάνω πολιτικές επιλογές, δεν το πράττουν από… αρτηριοσκλήρωση. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι επί δεκαετίες η Αριστερά κατέθετε (τουλάχιστον στα… λόγια) προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Σε αυτά τα «μέτωπα» ήταν περισσότερο έντονες οι αντιφάσεις του συστήματος και άρα εκεί καταθέτονταν οι περισσότερες απαντήσεις-προτάσεις.

Σήμερα, όμως, όλα αυτά δεν προτείνονται απλά από κεκτημένη ταχύτητα αλλά επειδή συνθέτουν τη μόνη ρεαλιστική πορεία εξόδου από το αδιέξοδο όπου οδηγήθηκε η Ελληνική οικονομία.

Ακόμα επομένως και αν υιοθετηθεί η στάση της παραμονής στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, οι παραπάνω πολιτικές επιλογές θα απαιτηθεί να γίνουν, από τη στιγμή που κάποιος είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί με τα Μνημόνια και τις πολιτικές της Τρόικας. Όσο μάλιστα πιο ξεκάθαρο είναι εκ των προτέρων ότι αυτός είναι ο μοναδικός εναλλακτικός δρόμος, τόσο ισχυρότερη θα γίνεται η διεθνής διαπραγματευτική θέση «της χώρας». Το θέμα της «διαπραγματευτικής ισχύος» υπάρχει κάτω από όλες τις συνθήκες και περιστάσεις – είτε με κυβέρνηση των καπιταλιστών είτε με μια κυβέρνηση της αριστεράς και κάτω από εργατική και λαϊκή εξουσία. Γιατί προφανώς, για να έχει νόημα η επιλογή της παραμονής στην Ευρωζώνη, στόχος θα πρέπει να είναι η ενίσχυση του κινήματος αλληλεγγύης στον υπόλοιπο κόσμο και της κοινής και συντονισμένης πάλης με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στην Ευρώπη, ειδικά αυτούς που δέχονται αντίστοιχες επιθέσεις μ’ αυτές των Ελλήνων εργαζομένων.

Ισοζύγια δύναμης, μέσα και έξω

Η όποια φιλολαϊκή, ή εργατική, ή αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα θα ξεκινά από μια εξαιρετικά δεινή διαπραγματευτική θέση, έχοντας απέναντί της κυβερνήσεις και αγορές.

Ελπίδα της θα είναι ότι η κοινή γνώμη στον υπόλοιπο κόσμο θα κινητοποιηθεί υπέρ του αγώνα του ελληνικού λαού, πιέζοντας τις κυβερνήσεις. Ακόμα, ελπίδα της θα είναι οι αγώνες του ελληνικού κινήματος να λειτουργήσουν σαν καταλύτης για αντίστοιχους αγώνες στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην προοπτική της πάλης για μια σοσιαλιστική Ευρώπη αντί της σημερινής ΕΕ του κεφαλαίου και των πολυεθνικών.

Οι συνθήκες που θα επικρατούν στην Ελλάδα θα καθορίζουν την αντοχή της όποιας αριστερής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις. Αν τα ράφια είναι άδεια, αν αναπτυχθεί μαύρη αγορά, αν υπάρχουν ελλείψεις βασικών φαρμάκων, αν δεν επαρκεί το ρεύμα, κλπ, η όποια Ελληνική κυβέρνηση θα βρίσκεται σε εξαιρετικά αδύναμη θέση – θα κινδυνεύει να πέσει ή να οδηγηθεί σε οδυνηρούς συμβιβασμούς. Αν από την άλλη έχει ένα αξιόπιστο εναλλακτικό πλάνο στο τραπέζι, η διαπραγματευτική της θέση ενισχύεται. (Με μια είναι η ίδια λογική με το περίφημο «πιστόλι στο τραπέζι» του κ. Παπακωνσταντίνου. Το ζητούμενο είναι αυτή τη φορά το «πιστόλι» να είναι γεμάτο – να υπάρχει δηλαδή μια καλά οργανωμένη εναλλακτική πρόταση).

Η απόλυτη αναγκαιότητα του εναλλακτικού σοσιαλιστικού οικονομικού μοντέλου

Οποιοσδήποτε συμφωνεί με τη διαγραφή χρέους (ακόμα και αν κατά τα άλλα πιστεύει, λ.χ. ότι για να ξεπεραστεί η κρίση αρκεί η έκδοση Ευρωομολόγων) είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει στη διατύπωση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης.

Και εφόσον επιθυμεί η πρόταση αυτή να είναι η ευνοϊκότερη για την Ελληνική κοινωνία, υποχρεωτικά θα οδηγηθεί στην κατεύθυνση των παραπάνω πολιτικών επιλογών.

Το θέμα, έτσι, ενός προγράμματος ανατροπής της εξουσίας των τραπεζιτών και του μεγάλου κεφαλαίου δεν αποτελεί –ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες– προνόμιο κάποιων «αδιόρθωτων» ή «ρομαντικών» επαναστατών.

Αποτελεί το μοναδικό τρόπο να αντιμετωπιστεί η επιθετικότητα της Τρόικας και των «αγορών», οι οποίες επιβάλλουν τις πολιτικές τους με ένα εκβιαστικό δίλημμα: ή κάνετε αυτό που απαιτούμε ή σας κόβουμε τη χρηματοδότηση και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναγκάζεστε να επιστρέψετε στη δραχμή. Αυτό το εναλλακτικό πρόγραμμα είναι, στην ουσία, το ζητούμενο απ’ την Αριστερά που θέλει ανατροπή των σημερινών πολιτικών. Ακόμα και αν δηλώνει πως δεν θέλει ανατροπή του συστήματος είναι υποχρεωμένη να κινηθεί προς την κατεύθυνση που περιγράφουμε πιο πάνω διαφορετικά θα μετατραπεί σε υποχείριο της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Και, παρόμοια, είναι το ζητούμενο από την αριστερά που μιλά για έξοδο από το € και την ΕΕ, χωρίς να κατανοεί πλήρως ότι αυτά από μόνα τους δεν προσφέρουν καμία λύση στα πρωτόγνωρα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός.

Η μοναδική προοπτική για καλύτερες μέρες είναι έτσι η πάλη για την ανατροπή του σημερινού, καπιταλιστικού συστήματος, όχι αφηρημένα, σε κάποιο μακρινό κι αόριστο μέλλον, αλλά ξεκινώντας από το σήμερα.

Και πάνω σ’ αυτή τη βάση η Αριστερά των διάφορων αποχρώσεων οφείλει να συνεργαστεί αν θέλει να συμβάλει στην έξοδο της κοινωνίας από τη βαρβαρότητα των τροϊκανών πολιτικών. Σε αντίθετη περίπτωση θα είναι δυστυχώς συνυπεύθυνη.

* O Χάρης Σαββίδης είναι Διδάκτωρ Οικονομικών, επικεφαλής του διεθνούς οικονομικού ρεπορτάζ στην εφημερίδα Ημερησία.

Τελευταία ελπίδα για την Ευρώπη: ΣΥΡΙΖΑ

http://pitsirikos.net/2012/05/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6/Η Ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια. Η Ελλάδα θεωρήθηκε ο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης αλλά σήμερα έχει τη δυνατότητα να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Ένωση των κοινωνιών και των πολιτών, όχι την Ευρωπαϊκή Ένωση των τραπεζών.

Τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ –και όλους όσοι εκπροσωπούν το σύστημα που οδήγησε τη χώρα μας στην χρεοκοπία- προσπαθούν με λύσσα να παρουσιάσουν μια πιθανή νίκη της Αριστεράς στις επόμενες εκλογές, ως καταστροφή για τη χώρα και υποστηρίζουν πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει την έξοδο από το ευρώ.

Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η νίκη της Αριστεράς είναι η μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη.

Η κυρία Μέρκελ και οι διοικούντες την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τόσο χαζοί, ώστε να οδηγήσουν στην έξοδο από το ευρώ την Ελλάδα επειδή οι πολίτες της ψήφισαν ένα κόμμα το οποίο δεν μπορούν να ελέγξουν και να εκβιάσουν, όπως έκαναν επί δεκαετίες με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Αν μετά από νίκη του ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα αναγκαστεί σε έξοδο από την ευρωζώνη, το μήνυμα που θα σταλεί σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες είναι πως όποιος δεν υπακούει στη Γερμανία τιμωρείται.

Η «αποβολή» της Ελλάδας από την ευρωζώνη –μετά από νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές- θα έμοιαζε με μια πράξη εκδίκησης απέναντι στους Έλληνες που δεν συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις και δεν ψήφισαν αυτό που πρόσταζε η Γερμανία.

Η κυρία Μέρκελ και η γερμανική κυβέρνηση δεν θα έκαναν ποτέ ένα τέτοιο λάθος. Ήδη, πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι τρομερά ενοχλημένες από την ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρώπη. Μια τέτοια στάση απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες θα προκαλούσε οργή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες εναντίον της Γερμανίας. Αυτό η Γερμανία δεν το θέλει. Θα αναγκαστεί να φανεί γενναία απέναντι στην επιλογή των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές και να αντιμετωπίσει το εκλογικό αποτέλεσμα με σεβασμό.

Συζητώντας επί χρόνια για τις αγορές, ξεχάσαμε τη Δημοκρατία. Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Το Ευρώ δεν είναι Δημοκρατία. Το Ευρώ είναι ένα νόμισμα.

Ακόμα κι αν το ευρώ πάψει να είναι το κοινό νόμισμα των ευρωπαϊκών χωρών, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να υπάρχει και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Και δεν μπορεί να υπάρξει Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Δημοκρατία.

Και πού οφείλεται η λύσσα των καθεστωτικών ΜΜΕ, των τηλεδημοσιογράφων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο στους πολίτες;

Είναι απλό. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει στις εκλογές και γίνει κυβέρνηση, θα αποκτήσει πρόσβαση σε μια σειρά από στοιχεία και συμφωνίες που «καίνε» αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα επί 38 χρόνια αλλά «καίνε» και αυτούς που έκαναν τις συμφωνίες μαζί τους. Εντός και εκτός Ελλάδας.

Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και η οικονομική ελίτ παλεύουν για να σωθούν. Παλεύουν για να σώσουν τους εαυτούς τους, όχι τη χώρα – άλλωστε, για να σωθούν οι ίδιοι, υπέγραψαν και το Μνημόνιο.

Γιατί ξέρουν πως για πολλούς από αυτούς –μετά από την πλήρη αποκάλυψη των πεπραγμένων τους- η κατάληξη θα είναι το δικαστήριο και η φυλακή.

Δεν ξέρω πώς συνέβη αυτό αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ –από κεί που ήταν ένας μικρός συνασπισμός κομμάτων που σχεδόν κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά- έχει μετατραπεί στη μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει με αξιοπρέπεια μέσα στην ευρωζώνη.

Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές εγγυάται τη Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δείχνει πως οι λαοί αποφασίζουν για την τύχη τους.

Ξεπερνάει κάθε φαντασία αλλά είναι η πραγματικότητα:

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές είναι η μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει με αξιοπρέπεια στην ευρωζώνη, ενώ, παράλληλα, μπορεί να σώσει και την Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

(Το αν θα συνεχίσει να υπάρχει το ευρώ είναι μια άλλη συζήτηση, ένα άλλο θέμα. Ήδη, κορυφαίοι ξένοι οικονομολόγοι και μεγάλα έντυπα του εξωτερικού υποστηρίζουν πως το ευρώ έχει τελειώσει και η ευρωζώνη θα διαλυθεί πολύ σύντομα.)

(Πριν από λίγες ημέρες, έγραψα γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να διαπραγματευτεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση:

ΝΕΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ,

Άρθρο του Γ.Δελαστίκ : ΝΕΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΑΛΛΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ.

Του Γιώργου Δελαστίκ

http://kke4ever.blogspot.com/2012/05/blog-post_3936.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Kke4ever+%28K.K.E4Ever%29

Εκλογές τον Ιούνιο, λοιπόν. Από πλευράς δημοκρατίας, αυτή η λύση ήταν αναγκαία εξαρχής. Με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να έχουν καταβαραθρωθεί από σχεδόν το 80% στο 32% των ψήφων, δεν ήταν νοητό να συνεχίσουν να κυβερνούν ως εκπρόσωποι λιγότερο του ενός... τρίτου των ψηφοφόρων! Ακόμη χειρότερα, όταν το 60% τουλάχιστον των Ελλήνων ψήφισε αντιμνημονιακά, είναι άκρως ενοχλητικό να σχηματίζει μνημονιακή κυβέρνηση το 32% ελέω καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου. Ευτυχώς, Σαμαράς και Βενιζέλος συγκέντρωσαν μόνο 149 έδρες. Στην απόγνωση που βρίσκονται, είναι βέβαιο ότι αυτοί θα σχημάτιζαν κυβέρνηση ακόμη και αν είχαν μόνο 151 βουλευτές μαζί, ανεξαρτήτως των δεκάρικων λόγων που έβγαζαν κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών και διαβουλεύσεων.

Επιπροσθέτως, η ραγδαία πολιτική τους αποδυνάμωση λόγω του εκλογικού καταποντισμού των κομμάτων τους κατέστησε αδύνατη την προσέλκυση στο στρατόπεδό τους είτε του Φώτη Κουβέλη είτε του Πάνου Καμμένου, οπότε οδηγηθήκαμε υποχρεωτικά σε νέες εκλογές τον επόμενο μήνα.

Οσον αφορά την απερίγραπτη φαρσοκωμωδία που παίχτηκε γύρω από τις δήθεν προτάσεις σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ - ΔΗΜΑΡ, αυτή ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε αποτυχία επί της ουσίας. Υπηρετούσε αποκλειστικά προπαγανδιστικές σκοπιμότητες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Για να το πούμε ωμά, θα πρέπει να ήταν... πολιτικά ηλίθιος ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης ενός εκρηκτικά ανερχόμενου κόμματος που κατόρθωσε να εκφράσει τις αντιμνημονιακές διαθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, για να πάει να συνεργαστεί με δύο καταρρέοντα κόμματα και δη μνημονιακά, τα οποία μάλιστα είχαν 149 βουλευτές!

Πολύ σωστά από την πλευρά του επεδίωξε ευθύς εξαρχής νέες εκλογές, ελπίζοντας βάσιμα ότι το κόμμα του μπορεί να έρθει πρώτο. Καρπωνόμενος ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα τις 50 «κλεμμένες» έδρες αντί της ΝΔ, θα μπορέσει σε μια τέτοια περίπτωση να αποσπάσει ίσως 120 ή 130 ή άγνωστο πόσες έδρες, ενισχύοντας ασύλληπτα τη διαπραγματευτική του θέση και απαιτώντας ντε φάκτο να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο κορμός της νέας κυβέρνησης. Μόνο οι κάλπες θα δείξουν φυσικά αν ο σχεδιασμός του θα πετύχει. Σε μια τέτοια περίπτωση πάντως, αν το ανιδιοτελές πάθος συνεισφοράς στη σωτηρία της πατρίδας συνεχίσει να πυρπολεί τις καρδιές των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όπως μέχρι χθες, θα έχουν την ευκαιρία ίσως να στηρίξουν ενδεχομένως ως «ελάσσονες εταίροι» μια κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ενας μήνας υπομονή αρκεί...

Εχουμε την εντύπωση -για να μην πούμε τη βεβαιότητα- ότι τα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου θα έχουν τεράστια διαφορά από εκείνα των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής. Κανένα κόμμα δεν πρόκειται να πάρει το ίδιο ποσοστό - ούτε καν το ΚΚΕ, το οποίο δεν έχει ευκαιριακούς ψηφοφόρους. Πολύ πιο τεταμένη και φορτισμένη, ίσως και με σημαντικά γεγονότα, θα είναι και η συντομότατη και πάλι προεκλογική περίοδος, η οποία δεν προβλέπεται ήρεμη όπως η προηγούμενη.

Καθόλου δεν άρεσε, βέβαια, τόσο στους Ευρωπαίους επικυρίαρχους όσο και στο ελληνικό κατεστημένο ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε η αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Πρώτος στόχος τους φυσικά θα είναι να αποτρέψουν να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ νικητής των εκλογών ώστε να μην πάρει τις 50 έδρες. Προς επίτευξη του στόχου αυτού θα δοθεί κάθε δυνατή βοήθεια στη ΝΔ για να βγει αυτή πρώτο κόμμα.

Θα καταβληθεί επίσης κάθε δυνατή προσπάθεια υπονόμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το ποσοστό του ώστε ακόμη και αν αναδειχθεί πρώτο κόμμα, να απέχει όσο το δυνατόν περισσότερο από την αυτοδυναμία. Να υπάρχουν δηλαδή τα περιθώρια να πλαισιωθεί από μετριοπαθείς μνημονιακές ή κρυφομνημονιακές δυνάμεις προκειμένου να σχηματιστεί η αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Μια τέτοια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα ξεκινήσει από αντιμνημονιακή βάση, αλλά θα επιχειρηθεί σταδιακά να εγκλωβιστεί στο πλαίσιο του Μνημονίου με την ευρεία έννοια. Θα είναι σίγουρα μια κυβέρνηση πολύ πιο μαχητική από τις δύο τελευταίες, θα απαλύνει τις πιο ακραίες αντεργατικές πλευρές των Μνημονίων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, θα αναχαιτίσει ίσως τη ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας.

Αν πραγματικά πετύχει να νικηθεί στο πλαίσιο αυτό, θα έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση που καμιά κυβέρνηση από όσες συζητήθηκαν τις μέρες αυτές δεν θα μπορούσε να έχει.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Στρατηγικού χαρακτήρα ήττα που θα την απειλήσει με ουσιαστική εξαφάνιση από την πολιτική σκηνή ενδέχεται να υποστεί η ελληνική Αριστερά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσει μετά τις εκλογές τον κορμό μιας κυβέρνησης και αποτύχει να υλοποιήσει τις θεμελιώδεις υποσχέσεις του. Ο πραγματικός κίνδυνος για μια τέτοια κυβέρνηση δεν είναι τα καταστροφολογικά σενάρια για χρεοκοπία κ.λπ. Ο πραγματικός κίνδυνος θα είναι η βαθμιαία ενσωμάτωση μιας τέτοιας κυβέρνησης στις πολιτικές επιλογές του κατεστημένου. Αυτό θα οδηγήσει φυσικά σε συνέχιση της πορείας επιδείνωσης της ζωής των εργαζομένων, των νέων, των μεσαίων στρωμάτων, οπότε η απογοήτευση του λαού θα προσλάβει καταστροφικές για την πολιτική επιρροή της Αριστεράς διαστάσεις.

Πηγή:www.ethnos.gr

Τόσο μαλάκας;

http://antipetroula.blogspot.com/2012/05/blog-post_6748.html

Θα τρελάνει κόσμο ο Αντωνάκης. Είπαμε, πως εν μέρει τον δικαιολογούμε, μετά το στραπάτσο των εκλογών, κάθε άλλη κοπέλα, θα ήταν στο δωμάτιο της πνιγμένη στο μαξιλάρι της και θα ξόδευε τόνους χαρτομάντηλα diana, αλλά όχι ο Αντώνης. 

Βλέπετε, ο Αντώνης είναι ο πιο εγωκεντρικός, φυσικά μετά το Βενιζέλο που είναι εκτός συναγωνισμού και δεν τον μετράμε στις λίστες, Έλληνας πολιτικός ever. Έχει ένα στόχο, ο οποίος μπορεί να τον τυφλώνει και να τον οδηγεί σε λάθος κινήσεις, αλλά παραμένει εκεί. Θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Και το θέλει όσο τίποτα στον κόσμο. Όταν είναι σπίτι του κοιτάζει την πρωθυπουργική καρέκλα και μονολόγεί. My own, my precious και άλλα παρανοϊκά. Αυτός είναι και ο λόγος που ήθελε να πάμε άρον άρον σε εκλογές, χωρίς να υπολογίσει ή απλά να δει, τα δεδομένα και τις συνέπειες πιθανής αποτυχίας απόκτησης αυτοδυναμίας. Αν δεν ήταν και οι 50 έδρες, θα είχαμε και τον πρώτο πολιτικό αυτόχειρα του 2012, αλλά τι να κάνεις, ας βολευτούμε και έτσι.


Και μετά τον απαραίτητο, για την κατανόηση της ψυχικής υγείας του Αντώνη, πρόλογο, πάμε στις δηλώσεις του. "προτεραιότητα μας, είναι να αλλάξουμε τους όρους του μνημονίου" δήλωσε ο έχων τη λαϊκή (χαχα) εντολή Αντώνης Σαμαράς. Δηλαδή τι θες να μας πεις, ότι θα σε έχουμε να υπογράφεις όρους και μετά να τους αλλάζεις; Τόσο μάγκας; Σα να λέμε, σας αγοράζω και σας πουλάω; Εντάξει φίλε, προσωπικά ξεκινάω εκστρατεία υπέρ σου να ξέρεις, αλλά με έναν όρο. Θέλω αύριο να φέρεις μπουλντόζες και να μου γκρεμίσεις το σπίτι, με την προϋπόθεση φυσικά ότι μετά από κάνα μήνα θα μου το ξαναχτίσεις.

Ξέρουμε φυσικά, πως η Νέα Δημοκρατία φώναζε για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου ΠΡΙΝ συμμετάσχει στην συγκυβέρνηση. Μετά το χάος. Άρα ή νομίζεις ότι οι Έλληνες είναι διανοητικά καθυστερημένοι, ή απλά είσαι τόσο μαλάκας.

Και μια πρόταση, ενώστε επιτέλους τις δυνάμεις σας με το άλλο το τσίρκο το ΠΑΣΟΚ, γιατί είναι κουραστικό να ασχολούμαστε και με τους δυο σας.

Όπως λέει και ένας φίλος μου, μετά το σίκουελ, η τριλογία είναι δεδομένη, οπότε να περιμένετε και το part 3

RAMNOUSIA 

Προς τα 2 πρώην κόμματα εξουσίας: Λίγη τσίπα μωρέ

Προς τα 2 πρώην κόμματα εξουσίας: Λίγη τσίπα μωρέ

http://harryklynn.blogspot.com/2012/05/2.html
Βγαίνουν χωρίς ντροπή στα παράθυρα τα στελέχη και οι βουλευτές σας και ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για την ακυβερνησία στη χώρα.

Ξιφουλκούν εναντίον όσων υψώνουν φωνή προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον. Διαλαλούν την τραγική κατάσταση της χώρας, κραδαίνουν τα βάρβαρα σχέδια των δανειστών και απειλούν πως εδώ που έφθασε η χώρα δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό κύριοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με το κεφάλι ψηλά. Δεν μπορείτε να μας κοιτάτε στα μάτια και να μας λέτε λίγο πολύ ανώριμους γιατί επιλέξαμε τον λαϊκισμό αντι την υπευθυνότητα. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει άλλος δρόμος οφείλετε να το παραδέχεστε με τρεμάμενη φωνή και σκυμμένο κεφάλι. Γιατί είστε ένοχοι. Διαχρονικά οι παρατάξεις σας φέρανε τον τόπο σε αυτό το σημείο.

1. Δικοί σας υπουργοί έπαιρναν μίζες για να δίνονται υπεριμολογημένα έργα τα οποία πληρώνονταν με τα δανεικά που δανειζόμασταν τόσα χρόνια. Η ανάπτυξή μας ήταν δανεική και υπερκοστολογημένη. Είναι αυτό λαϊκισμός;

2. Δικοί σας υπουργοί εξυπηρετούσαν συντεχνιακά συμφέροντα καθηλώνοντας την ανταγωνιστικότητα. Είναι απίστευτη υπεκφυγή ευθυνών να κατηγορείτε τις απεργίες για την ανυπαρξία μεταρρυθμίσεων. Είναι σαν να λέτε ότι η αστυνομία αν πιάσε έναν κλέφτη πρέπει να τον αφήσει αν ξεσηκωθούν οι συνάδελφοι του. Είναι κι αυτό λαϊκισμός;

3. Δικές σας ήταν οι κυβερνητικές αποφάσεις που ευνοούσαν μονίμως τους μεγαλοεισαγωγείς και αποβιομηχάνισαν εντελώς τη χώρα.

4. Δική σας ήταν η επιλογή να υπερχρεωθούμε για να διοργανώσουμε τους ακριβότερους Ολυμπιακούς αγώνες στην Ιστορία.

5. Δική σας ήταν η επιλογή να αφήσετε εντελώς ανεξέλεγκτο το τραπεζικό σύστημα με αποτέλεσμα τον ασφυκτικό υπερδανεισμό των νοικοκυριών.

6. Δικές σας ήταν οι προεκλογικές δεσμεύσεις που αθετούσατε πάντα μετά τις εκλογές.

7. Βρείτε μου πόσοι προϋπολογισμοί των τελευταίων 38 ετών εφαρμόστηκαν πλήρως. Ήταν όλοι δικοί σας.

8. Δική σας ευθύνη είναι η κατάντια της δικαιοσύνης, που καθυστερεί χρόνια ολόκληρα να βγάλει αποφάσεις, που κατα καιρούς ελέγχεται από το πολιτκό σύστημα

9. Δική σας ευθύνη είναι η κατάσταση της παιδείας.

10. Δική σας ευθύνη είναι η κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων. Οι κυβερνήσεις σας ορίζαν τις διοικήσεις. Γνωρίζετε καλά ότι το ασφαλιστικό στην Ελλάδα δεν έχει ώς ρίζα το Δημογραφικό αλλά την κακοδιαχείριση και την καταλήστευση των χρημάτων των εργαζομένων.

11. Δική σας ευθύνη είναι η εξωτερική πολιτική και φταίτε αποκλειστικά για την καταρράκωση της χώρας διεθνώς.

12. Δική σας ευθύνη είναι η μη αξιοποίηση επί τόσα χρόνια του ορυκτού πλούτου της χώρας, θέμα που είστε πολύ λίγοι για να το διαχειριστείτε όπως φαίνεται.

13. Είναι δική σας ευθύνη που τόσα χρόνια δεν αντιμετώπισατε τη φοροδιαφυγή. Δεν θέλατε είναι προφανές. Και σε άλλες χώρες θα είχαν παλιά και το αντιμετώπισαν. Θα μπορούσατε να βρείτε λύσεις.

14. Είναι πρωτίστως δική σας ευθύνη να καταπολεμήσετε την διαφθορά από τα πιο ψηλά κλιμάκια αλλά ακόμα και του γείτονα μου, που λάδωσε στην πολεοδομία για το αυθαίρετο. Τα λεφτά που σας πληρώνω κάθε χρόνο σε φόρους υποτίθεται ότι πληρώνουν αστυνομία, δικαιοσύνη και ελεγκτικούς μηχανισμούς.

15. Είναι δική σας ευθύνη η γιγάντωση και η σαθρή λειτουργία του Δημοσίου. Διορίζατε με αντάλλαγμα ψήφους. Εγώ όμως σας ψήφιζα για να κυβερνάτε. Δεν έχω υποχρέωση να ψάξω ποιον διορίσατε και να του ζητήσω τα ρέστα.

16. Είναι δική σας ευθύνη και δικά σας δημιουργήματα οι μεγαλοεπιχειρηματίες που ελέγχουν κανάλια, εφημερίδες και δημόσια έργα. Είναι δική σας ευθύνη η αποθράσυνση τους. Είναι δική σας και μόνο η ευθύνη που σας ελέγχουν.

17. Είναι δική σας ευθύνη που στο κέντρο της Αθήνας ένας Έλληνας νιώθει persona non grata. Και αφήστε τα παράπον ότι οι αριστεροί διαμαρτύρονταν. Ας καθαρίζατε εσείς το κέντρο και αυτοί ας διαμαρτύρονταν.

18. Εξάλλου τα σύνορα είναι δική σας ευθύνη και όχι δική μου ή της αντιπολίτευσης. Το οτι δεν τα σέβονται οι δουλέμποροι είναι γιατί ουδείς φόβος υπάρχει για την παραβίαση τους.

19. Είναι δική σας ευθύνη η διαχείριση των δημοσιονομικών. Έσείς διαχειριζόσαστε χρέος, έσοδα και δαπάνες.

20. Είναι δική σας ευθύνη, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας. Και όχι ρε ξετσίπωτοι δεν είναι λαϊκισμός το ότι εσείς δεν έχετε ζήσει ποτέ με 600 ευρώ για να ξέρετε.

21. Αν φτάσαμε στο σημείο να εξαρτόμαστε από τους ξένους για την οικονομική μας επιβίωση, είναι δική σας ευθύνη και αυτό.

22. Μην υψώνετε λοιπόν φωνή, γιατί είναι δική σας η ευθύνη που στην χώρα που δημιούργησε το θεσμό της Δημοκρατίας οι εκλογές χαρακτηρίζονται ατυχές συμβάν.

23. Αν είχατε ελάχιστη τσίπα, όλα τα στελέχη που έχουν συμμετάσχει σε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί και να μην συνεχίζουν την συμμετοχή στον πολιτικό βίο της χώρας μετά από 38 αποτυχημένα και καταστροφικά χρόνια.

24. Είναι δικοί σας ευθύνη που οι περισσότεροι από σας έχασαν τις έδρες τους και τα 5000 το μήνα. Άλλωστε γι αυτό τρέμετε τις εκλογές. Για να μην χάσετε τις παχυλές απολαβές.

25. Και μην μου απαντήσετε ότι η Δημοκρατία στοιχίζει γιατί 38 χρόνια πληρώνω για ένα ανεπαρκές και σάπιο πολιτικό σύστημα που μόνο η ταμπέλα του θυμίζει ότι είναι Δημοκρατία.

26. Είναι δική σας ευθύνη η άνοδος της ακροδεξιάς. Οχι, οι συμπολίτες μου δεν είναι ανώριμοι, ούτε νεοναζί. Εξοργισμένοι είναι από την διαχείριση των Εθνικών Θεμάτων, των συνόρων του Εθνικού Πλούτου.

27. Κατηγορείτε για αλαζόνες, ανευθυνους και επικίνδυνους αυτους που δεν κυβέρνησαν ποτέ. Εσείς οι υπεύθυνοι της οικονομικής καταστροφής της χώρας.

28. Και σταματήστε να μας εκβιάζετε και να μας λέτε τις υπεύθυνες σας προτάσεις σας. Με δική σας ευθύνη έχετε απωλέσει κάθε εμπιστοσύνη

Φταίω βέβαια κι εγω… γιατί σας ψήφιζα τόσα χρόνια και είμαι και εγώ υπόλογος απέναντι στους συμπολίτες μου.

Άλλαξα όμως και δεν πρόκειται να πάρετε ούτε μία ψήφο ξανά από εμένα. Γιατί η μεγαλύτερη μου ευθύνη είναι απέναντι στο παιδί μου. Τα δικά μου όνειρα τα γκρεμίσατε. Τα δικά του δεν θα σας αφήσω.

Ντροπή σας

NewsNow

Σοσιαλδημοκρατία, Ευρωκομμουνισμός και καταπίεση

Sergio Bologna-Σοσιαλδημοκρατία, Ευρωκομμουνισμός και καταπίεση

Κείμενο που λάβαμε απο τον μεταφραστή. Τον ευχαριστούμε για την αποστολήhttp://wwwpraxisred.blogspot.com/2012/05/sergio-bologna.html

«Σοσιαλδημοκρατία, Ευρωκομμουνισμός και καταπίεση»



του Sergio Bologna, απόσπασμα από την μπροσούρα με τίτλο «Ιταλία 1977-1978, Ζώντας με έναν Σεισμό», η οποία δημοσιεύθηκε στα Quaderni Rossi.



Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, η Σοσιαλδημοκρατία ήταν το κύριο κανάλι, μέσα από το οποίο εξεφράσθησαν οι στόχοι και οι διεκδικήσεις της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης. Πολλές φορές η σοσιαλδημοκρατία κατέστη έναν κανάλι για μεταρρυθμίσεις και πρόοδο, αλλά το βασικό είναι ότι σε περιόδους επαναστατικών κρίσεων (όπως σήμερα), η σοσιαλδημοκρατία επέδειξε έναν καθαρά αντεπαναστατικό ρόλο.

Σε αυτό το κεφάλαιο ισχυριζόμαστε ότι οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν εργατική αναφορά στην Δυτική Ευρώπη, η σοσιαλδημοκρατία και ο ευρωκομμουνισμός, μετατρέπονται από «σύμμαχοι» της εργατικής τάξης σε «εχθρούς», εφαρμόζοντας καταπιεστικές και αντιπρολεταριακές πολιτικές. Αυτό εμφανίζεται στην Αγγλία με την κυβέρνηση των Εργατικών και στην Ιταλία με το Κομμουνιστικό Κόμμα.



Λίγο από την ιστορία

Ο Victor Serge στο έργο του «Ο πρώτος χρόνος της Ρώσικης Επανάστασης» περιγράφει το πώς στα 1918 όλη η Γερμανία παραδόθηκε στην εξουσία των Σόβιετ των εργατών και των στρατιωτών και το πώς εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά το επαναστατικό κίνημα. Η ακριβοϋπολογισμένη επιλογή της άρχουσας τάξης (των Χίντεμπουργκ, των Κρουπς και των Λουντεντορφ) ήταν να τεθούν επικεφαλής του κινήματος, προκειμένου να αποφύγουν να ανατραπούν από αυτό. Αυτό δεν ήταν απλά μια επιλογή μεταξύ κοινωνικής επανάστασης και επανόρθωσης της καθιερωμένης τάξης. Ήταν κάτι παραπάνω από αυτό. Οι Διεθνείς Δυνάμεις μέσω της Συνθήκης των Βερσαλλιών είχαν επιβάλει εξαθλιωτικούς όρους στην γερμανική εργατική τάξη, οι οποίοι στόχευαν στο να αποδιαρθρώσουν την γερμανική εργατική τάξη και να τσακίσουν τους επαναστατικούς της οργανισμούς, με βασικό στόχο να αποδεχθεί αρκετά χρόνια κακοπληρωμένης εργασίας προς όφελος των συμφερόντων των υπολοίπων διεθνών δυνάμεων.

Προκειμένου να πετύχει αυτήν την αποδιάρθρωση, η άρχουσα τάξη εστράφη στις οπορτουνιστικές μερίδες μέσα στο σοσιαλδημοκρατικό στρατόπεδο. Ο Έμπερτ και ο Σάιντεμαν προσκλήθηκαν στην κυβέρνηση, μαζί με τον Νοσκ και τον Μπάτσερ ως επικεφαλής της. Το καθήκον τους ήταν να επιλέξουν την κατάλληλη στιγμή χτυπήματος του κινήματος, η οποία ήλθε, όταν έφεραν τον στρατό ενάντια στην εξέγερση των εργατών στο Βερολίνο και δολοφόνησαν τον Λίμπκενχτ και την Λούξεμπουργκ, τους διαλεχτούς ηγέτες εκείνου του κινήματος.

Ο Serge λέει για τον Έμπερτ και τον Σάιντεμαν ότι ήταν «σοσιαλιστές ηγέτες της απόλυτης ευπρέπειας, αλλά με επιρροή μέσα στις μάζες». Αυτές είναι οι δύο ειδικές ποιότητες, οι οποίες ξεσηκώνουν αναλογίες με το σήμερα και με μερικούς σύγχρονους «σφαγείς της επανάστασης», οι οποίοι είναι συγχρόνως «σοσιαλιστές ηγέτες της απόλυτης ευπρέπειας», και έχουν εξασφαλίσει την «επιρροή τους μέσα στις μάζες» μέσα από μια ποικιλία συμφωνιών με τους επίσημους αξιωματούχους και στελέχη του συνδικαλισμού. Αυτοί οι κύριοι προσφέρουν ανεκτίμητες υπηρεσίες στον διεθνή καπιταλισμό με το να αποδέχονται και να εφαρμόζουν την πολιτική λιτότητας ενάντια στην εργατική τάξη. Αυτοί επίσης μεταχειρίζονται της βίας εις βάρος των επαναστατικών δυνάμεων….



Μια νέα φάση για την Σοσιαλδημοκρατία - από τον ρεφορμισμό στην καταπίεση.

Το πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας έχει αλλάξει άρδην τα τελευταία 5 χρόνια στην Ευρώπη, καθώς η ίδια η ταξική πάλη έχει αναπτυχθεί. Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε ως ακολούθως:

Στην Ευρώπη η καπιταλιστική κρίση του 1973 και εντεύθεν, εκδηλώθηκε ως απόρροια της δυναμικότητας της εργατικής τάξης μέσα στην παραγωγή την προηγούμενη περίοδο. Η κρίση είναι ένα αναγκαίο μέσο και εργαλείο για να καταστραφεί αυτή η δυναμικότητα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αξιοποίησε τους αυστηρούς όρους δανεισμού του σε χώρες όπως η Αγγλία και η Ιταλία, ως ένα είδος «Συνθήκης Βερσαλλιών», προκειμένου να επανακτήσει τον έλεγχο της εργατικής τάξης μέσω μιας ραγδαίας πολιτικής λιτότητας. Ωστόσο μία λύση αλά Χιλή (εκρίζωση του εργατικού κινήματος) έχει καταστεί αδύνατη στην τρέχουσα περίοδο (λόγω αφενός της δύναμης της εργατικής τάξης και αφετέρου λόγω του ότι μία τέτοια λύση είναι γνωστό ότι περιορίζει την καπιταλιστική ανάπτυξη και θα χρησιμοποιηθεί μόνο ως ύστατη λύση). Ο μόνος τρόπος, με τον οποίο θα μπορούσε η κρίση να λειτουργήσει αποτελεσματικά εις βάρος της εργατικής τάξης είχε να κάνει με το να επιστρατεύσει το κεφάλαιο την αρωγή της σοσιαλδημοκρατίας (στην Αγγλία την κυβέρνηση των Εργατικών και τα συνδικάτα, ενωμένα σε μια ενδοταξική συμμαχία παρόμοια με αυτήν την πολεμικής και μεταπολεμικής περιόδου ανασυγκρότησης).

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουμε ζήσει ήδη τέσσερα χρόνια σοσιαλδημοκρατίας μαζί με μέτρα λιτότητας. Η Δεξιά έχει εξωθηθεί στο παρασκήνιο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Το επίκεντρο της σκηνής έχει τώρα καταληφθεί από τους σοσιαλδημοκράτες και τους συμμάχους τους, τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα.

Το σημαντικό γεγονός είναι ότι παρόλο του η σοσιαλδημοκρατία έχει καταφέρει να περιορίσει τους αγώνες σε μισθολογικά ζητήματα, νέοι αγώνες, νέες μορφές συμπεριφοράς και νέες αντιθέσεις έχουν εμφανισθεί σε άλλες σφαίρες.

Μπορούμε να πούμε ότι παρόλη την κρίση, η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη δεν έχει καταφέρει ακόμα να εκπληρώσει τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις για μια καπιταλιστική ανασυγκρότηση, δηλαδή μια επιστροφή στην παραγωγική εργασία και την εργασιακή πειθαρχία μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία. Σε πολλές σφαίρες και εντός και εκτός εργασιακού χώρου νέες μορφές ανυπακοής, οργανωτικότητας και πάλης έχουν γεννηθεί και αντιτίθενται στο σοσιαλδημοκρατικό σχέδιο. Νέοι χώροι πάλης έχουν διανοιχθεί.

Γι’ αυτό και εντοπίζουμε σε μια νέα φάση την σοσιαλδημοκρατία, η οποία στοιχίζεται με αυτή την νέα φάση της αντίστασης. Η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι πια ένας ρεφορμιστικός αντίπαλος που πρέπει να υπερνικηθεί με τους κατάλληλους πολιτικούς ελιγμούς, αλλά ένας ταξικός εχθρός, ο οποίος προτίθεται να καταστρέψει τις δυνάμεις που αντιστέκονται στην καπιταλιστική ανασυγκρότηση, προκειμένου να κατοχυρώσει μία «ειρηνική» και «σχεδιασμένη» επιστροφή σε μια «ομαλή» εκμετάλλευση.

….



Και τι γίνεται με τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα;

Δεν είναι ακραίο να πούμε ότι σε τέτοιες καταστάσεις και στιγμές, η σοσιαλδημοκρατία γίνεται ο κύριος εχθρός, καθώς λειτουργεί ως ο προπομπός για το συνολικό σχέδιο ανασυγκρότησης του καπιταλισμού. Στην Αγγλία είναι τα συνδικάτα παρά τα διευθυντικά στελέχη, τα οποία συναινούν στις απολύσεις αγωνιστών από τα εργοστάσια (Μάρτιος 1978). Ωστόσο η ερώτηση είναι αν μπορούμε να συμπεριλάβουμε τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα ως μέρος των αντεπαναστατικών δυνάμεων;

Προφανώς ο ευρωκομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία προέρχονται από διαφορετικές ρίζες και διαθέτουν διαφορετική ιστορία. Αλλά όταν τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα στην Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, πιέζουν για το σχηματισμό εθνικών κυβερνήσεων, τότε είναι σωστό, όπως θα δούμε παρακάτω, να πούμε ότι ανήκουν στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης.

Από την μελέτη μας σε αυτή την μπροσούρα είναι καθαρό πως το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ιταλία ανήκει στην ίδια τάση, με την οποία τα «παραδοσιακά κόμματα της εργατικής τάξης» καλούνται να συνδράμουν την αστική τάξη, προκειμένου να φορτωθούν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στους εργάτες. Σε αυτό το φυλλάδιο περιγράψαμε το πώς το ΚΚΙ κινήθηκε ενάντια σε εκείνες τις επαναστατικές δυνάμεις, τις οποίες δεν μπορούσε να ελέγξει.

Το ΚΚΙ τώρα μετατρέπεται σε Κόμμα του Νόμου και της Τάξης. Δίνει υποστήριξη σε κάθε νέο μέτρο καταπιεστικής πολιτικής και περιστολής των πολιτικών ελευθεριών. Τώρα λέει ότι η λιτότητα είναι αναγκαίο βήμα προς τον δρόμο για τον σοσιαλισμό και ότι η εργατική τάξη γι’ αυτό το λόγο πρέπει να σφίξει το ζωνάρι. Έχει εγκαταλείψει την υπεράσπιση της εργασίας των εργατών και την προστασία τους μέσα στην αγορά εργασίας.

Η αντίσταση σε αυτό το ΚΚΙ είναι δύσκολο να μετρηθεί και να προσδιορισθεί, ωστόσο αναμφίβολα υπάρχει. Το κεντρικό ερώτημα για την άμεση περίοδο είναι το κατά πόσον αυτές οι δυνάμεις θα είναι ικανές consolidate την δύναμή τους μέσα σε οργανωμένες μορφές, κατά πόσο θα είναι ικανές να βαδίσουν και αυτήν την φάση της πάλης, καθ’ όσον το ΚΚΙ ξεκινά να αποκαλύπτει όλο και πιο ανοιχτά την καταπιεστική και αντιπρολεταριακή του φύση;

Μετάφραση από τα αγγλικά «πετροπόλεμος», υπογραμμίσεις του μεταφραστή.


ΥΓ: οποιαδήποτε ομοιότητα, παρομοιότητα ή αναλογία με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και παρακαλείται ο αγαπητός αναγνώστης να μην τις λάβει υπ’ όψη για ευκταία κατά τα άλλα κυβερνητικά εγχειρήματα.