Επαναστάτης των Βορείων Προαστίων

Από καιρό θα μπορούσα να έχω κάνει αυτή την ανάρτηση, μια και παρατήρησα τα φαινόμενα που θα περιγράψω, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, αλλά ενδιάμεσα προέκυψαν μερικά σοβαρότερα θέματα για να ασχοληθεί κανείς.http://gregordergrieche.blogspot.gr/2012/07/blog-post_1973.html

Τώρα όμως που είναι καλοκαίρι, και μάλιστα καύσωνας, και ο κόσμος αναπαύεται όσο μπορεί, σωματικά και πνευματικά, είπα να καταπιαστώ και με αυτή τη συνομοταξία φυτών που εγώ ονομάζω “επαναστάτες των Βορείων Προαστίων“.

Στον τύπο και στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να εντοπίσει αυτό το είδος φυτού σε πολλά και διάσημα ιστολόγια και ιστοσελίδες, μια και, όπως θα δείξω στη συνέχεια, είναι ιδιαίτερα αγαπητό σε αυτό που ονομάζουμε “κυρίαρχο σύστημα”, καθώς όχι απλά του είναι χρήσιμο και απαραίτητο, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του.

Ο “επαναστάτης των βορείων προαστίων”, κατά κανόνα κατοικοεδρεύει στα καλοβαλμένα και σικ προάστια της Αθήνας και άλλων πόλεων και περιοχών της Ελλάδας, σε σπίτια που του εξασφάλισε ο πλούσιος μπαμπάς του. Από εκεί εφορμά στο κέντρο της πόλης, Εξάρχεα, Ψυρρή και ότι άλλο είναι της επαναστατικής και κουλτουριάρικης μόδας, και γι αυτόν οι εργατικές ή υποβαθμισμένες συνοικίες είναι κάτι σαν χαριτωμένο φολκλόρ που έχει τη γραφικότητά του και είναι πολύ όμορφο να παραμείνει έτσι.

Ενίοτε μπορεί και να εγκαταλείψει το σπίτι που του έφτιαξε ο μπαμπάς, και – με τα λεφτά του μπαμπά πάντα – να αγοράσει ή να νοικιάσει κάτι πιο εξτρίμ, μια αποθήκη, ένα παλιό νεοκλασικό στα Εξάρχεια ή στην Πλάκα που να ταιριάζει με το όλο επαναστατικό στυλ.

Στη συντριπτική πλειοψηφία του είναι γένους αρσενικού. Αλλά μπορεί να είναι και θηλυκού, που φέρει κάπως παρόμοια χαρακτηριστικά.

Ο επαναστάτης των βορείων προαστίων, είναι φυσικά αλληλέγγυος με τους μετανάστες, το σπίτι όμως το καθαρίζει μια - τουλάχιστον – μετανάστρια, γιατί αυτές οι δουλειές δεν είναι για εκείνον, που έχει άλλα, πιο σημαντικά πράγματα να κάνει. Συνήθως καταπιάνεται με πνευματικό έργο, κυρίως γιατί θέλει πάση θυσία να περάσει στην ιστορία, δεν καταδέχεται δηλαδή να είναι αυτός ένας ανώνυμος, όπως οι κοινοί θνητοί. Το όνομα του πρέπει απαραιτήτως να φιγουράρει σε βιβλία, περιοδικά και φυσικά στο διαδίκτυο. Γι αυτό φροντίζει και να έχει τις κατάλληλες γνωριμίες, συνήθως με εκδότες, δημοσιογράφους, και γενικά επώνυμους, ανθρώπους του πνεύματος που λένε, εναλλακτικούς καλλιτέχνες κ.λπ. Έτσι γίνεται και αυτός σιγά σιγά κομμάτι αυτού που λέμε επαναστατική κοινότητα και κουλτούρα.

Για να είσαι όμως κομμάτι της επαναστατικής κοινότητας πρέπει απαραιτήτως να υπερασπίζεσαι μια κάποια επανάσταση. Επειδή καμιά σχέση όμως δεν θέλει να έχει με τους εργαζόμενους και τον μέσο άνθρωπο τον οποίο και σιχαίνεται – είπαμε, πρέπει να ξεχωρίσει, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής του – πολιτικοιδεολογικά στρέφεται προς τον χώρο της ευρύτερης αριστεράς και του αναρχισμού, που κατά κάποιον τρόπο χωράει τα πάντα. Εξάλλου είναι κατεξοχήν η προσωπικότητα που δεν δέχεται καμιά αρχή, και καμιά εξομοίωση, φύσει και θέσει νάρκισσος.

Αυτό που λέμε αναρχισμός, είναι ένα καλό άλλοθι για να χρησιμοποιεί όποιον μπορεί προκειμένου να επιβεβαιώνεται η φιλαυτία του. Και το πρώτο απ’ όλα είναι οι γκόμενες. Οι γκόμενες αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Ένας επαναστάτης των βορείων προαστίων που σέβεται τον εαυτό του, δεν δεσμεύεται, δεν έχει αστικά ταμπού και περιφέρεται από “κανάρα σε κανάρα” αλλά με άριστο ιδεολογικοπολιτικό περιτύλιγμα. Τα παιδιά είναι κάτι το πολύ φυσικό να προκύψει – αρκεί βέβαια να τα μεγαλώσει ή η γκόμενα, ή η μάνα του ή η μάνα της, ή τέλος πάντων κάποιος άλλος. Ο ίδιος έχει πάντα τα γραψίματα και τα διαβάσματά του.

Ο Τσε και άλλες αντίστοιχες προσωπικότητες της ιστορίας που προέρχονταν από την αστική τάξη, είναι η φιγούρα που τον εκφράζει.

Ο επαναστάτης των βορείων προαστίων είναι φυσικά διεθνιστής. Μέσα σε αυτό το σχήμα καμουφλάρεται η αδυναμία να δεθεί συναισθηματικά με οτιδήποτε – πώς άλλωστε, αφού ένας ναρκισσιστής αγαπά μόνο τον εαυτό του -  είτε είναι άνθρωπος, είτε τόπος, και η βαθύτερη περιφρόνηση προς οτιδήποτε γνήσια λαϊκό, παρ’ εκτός αν το αποστειρώσει κατάλληλα και το περιβάλλει με την υποτιθέμενη διεθνιστική ρητορική.

Ακριβώς εξαιτίας συναισθηματικής αναπηρίας, από την απέχθεια στο οικείο, λατρεύει ότι ξένο και μισεί ότι ντόπιο. π.χ. όλες οι λαϊκές μουσικές αποτελούν μέρος του ρεπερτορίου του, πλην της ελληνικής λαϊκής και δημοτικής μουσικής. Για τον ίδιο λόγο τοποθετείται αλληλέγγυος με όλα τα εθνικιστικά κινήματα, αλλά απεχθάνεται τον ντόπιο πατριωτισμό.

Ακόμα και αν μελετήσει και καταπιαστεί με κάτι που έχει να κάνει με την παράδοση, θα το αποκόψει από την αντίληψη των γνήσιων φορέων του, για να το αποδώσει στο .. παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Ο ναρκισσιστής και επί της ουσίας μισάνθρωπος, στρέφεται σε ότι τον κρατά σε απόσταση, και αποστειρώνει τα πάντα, είναι ένα είδος μικροβιοφοβίας. Γι αυτό σιχαίνεται τον ανθρωπισμό, και γενικά την εγγύτητα. Γι αυτό προτιμά να υπερασπίζεται και να αναφέρεται σε ότι είναι μακριά π.χ. χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Τώρα, γιατί αυτός ο αρρωστημένος τύπος διαλέγει να γίνει επαναστάτης: μα για να αποτελέσει το κέντρο του κόσμου, το ίνδαλμα των γυναικών, μαθημένος από την οικογένειά του στη ψυχρότητα και ταυτόχρονα τον μεγαλοϊδεατισμό.

Τι ακριβώς προσφέρει αυτή η υποτιθέμενη επαναστατικότητα και σε ποιόν; Κυρίως προσφέρει πάρα πολλά στον ίδιο, τροφοδοτώντας έναν αρρωστημένο εγωισμό, ενώ ταυτόχρονα απομυζά βίαια τους γύρω του, από τις γυναίκες που κυριολεκτικά χρησιμοποιεί, μέχρι φίλους που επίσης χρησιμοποιεί ως αυλή, για να του προσδίδουν αίγλη, διαλέγοντας τους κατάλληλους για αυτή τη δουλειά, δηλαδή να τον υπηρετούν και να τον γλείφουν.

Αν πρόκειται για γυναίκα, υιοθετεί αντίστοιχες συμπεριφορές και ρόλους, δήθεν απελευθερωμένης, που δεν δεσμεύεται συναισθηματικά, στην πραγματικότητα μιμούμενη αντρικά πρότυπα, αλλά πολλές φορές κακοποιώντας τον ίδιο τον εαυτό της.

Αυτού του είδους οι επαναστάτες, είναι γνήσια τέκνα της εξουσίας. Πρόκειται δηλαδή για απόλυτα εξουσιαστικές προσωπικότητες – κάθε νάρκισσος είναι – συνεπώς από τη φύση τους είναι οι καλύτεροι εχθροί κάθε γνήσιας επανάστασης, γιατί κάθε επανάσταση ορίζεται ενάντια στην εξουσία.

Η ιδέα που διαδίδουν με τις πράξεις και τα έργα τους είναι αυτή του εκλεκτού, δηλαδή αυτού που εξουσιάζει δικαιωματικά. Η φωνή που θέλουν να ακουστεί είναι αποκλειστικά και μόνο η δική τους, και δεν έχει σημασία τι λέει αυτή η φωνή, το μήνυμα είναι πως μιλάει ο εκλεκτός.

Η εξουσία αποδομείται στην πράξη, όχι στα λόγια. Η εξουσία ως τρόπος να είναι μια κοινωνία, γκρεμίζεται όταν εγκαταστήσεις ως ισότιμες όλες τις φωνές, όλες τις παρουσίες, όλους τους τρόπους και φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση ισότιμης συνύπαρξης είναι ο αλληλοσεβασμός, χωρίς τον οποίο δεν γίνεται. Αυτή η ισορροπία είναι το διαρκές ζητούμενο.

Αυτό το είδος του επαναστάτη των βορείων προαστίων είναι πολύ επικίνδυνο και βλαβερό για κάθε προοδευτική εξέλιξη. Πρώτον γιατί, καθώς γίνεται σε κάποιους φανερός ο βαθύτερος εξουσιαστικός χαρακτήρας του, απομακρύνει κάθε υγιή φωνή, που δεν έχει όρεξη να υπηρετεί προσωπικές φιλοδοξίες. Δεύτερον γιατί δυσφημεί τις ιδέες που επικαλείται, καθώς στην πράξη τις κακοποιεί. Τρίτον, επειδή με τη ματαιοδοξία που κουβαλάει, μπορεί να ηγηθεί και να οδηγήσει σε αντιδραστικούς δρόμους γνήσιους αγωνιστές, ακυρώνοντας την ορμή και τις προσπάθειές τους.

Καλό είναι την εξουσία να τη διακρίνουμε και στα φαινομενικά μικρά και να μην επιτρέπουμε με την ανοχή και πολύ περισσότερο με την υποταγή μας, να μεγαλώσουν, συμβάλλοντας έτσι στο να εκτρέφονται τέρατα.

Υ.Γ. Κατά τύχη διάβασα το παρακάτω σε ένα σχόλιο σε άλλο ιστολόγιο:

“Η αρνητική έννοια στον όρο γκρουπούσκουλο δόθηκε από τον Γ.Γ. του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ζωρζ Μαρσέ, σε άρθρο του στην Humanite με την ευκαιρία της εξέγερσης του Μάη του 1968. Για τον Μαρσέ τα γκρουπούσκουλα είναι ψευδοεπαναστατικά, προέρχονται από διασπάσεις κομμουνιστικών κομμάτων, δεν θεωρούν πρωτοπόρα την εργατική τάξη αλλά τους φοιτητές, τους διανοούμενους κ.λ.π., η ιδεολογία τους εξυπηρετεί την αστική τάξη και τον καπιταλισμό, ενώ τα μέλη του ηγετικού πυρήνα ανήκουν στη μπουρζουαζία”.

 πηγή : Κεράσια και Κρίνα

Έλληνες ως μετανάστες…

http://peri-planomenos.blogspot.gr/2012/07/blog-post_269.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/dyyow+%28%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82%29#axzz1zayTT12Q

Κατά καιρούς έχουν διεξαχθεί πολλές έρευνες σχετικά με τους Έλληνες που κατά περιόδους έφυγαν από τη χώρα μας πηγαίνοντας να βρουν την τύχη τους σε άλλα εδάφη. Εδάφη που έμελλαν να γίνουν οι νέες γλυκές πατρίδες τους. Ο απόηχος σε κάποιες απ’ τις έρευνες αυτές πήρε μορφή μένους εναντίων των συντελεστών τους από κορυφαίες τόσο «προοδευτικές» όσο και «συντηρητικές» πένες.

Ο λόγος που ερέθισε τις παραπάνω πένες είναι ότι η αλήθεια συγκρούεται με την κατεστημένη αντίληψη. Μια αντίληψη που θέλει του Έλληνες μετανάστες να είναι οικογενειάρχες δουλευταράδες, που παρά τις δυσκολίες «τα κατάφεραν». Μια αντίληψη που σε αντιδιαστολή με τους «εγχώριους» μετανάστες από Αλβανία, Πακιστάν κ.ο.κ., οι Έλληνες «δεν ήταν το ίδιο». Ήταν άλλη η «ποιότητα» της «ράτσας».


Οι έρευνες αυτές συγκλίνουν ως προς τα ευρήματά τους και διεξήχθησαν από την ομάδα του « Ιού της Ελευθεροτυπίας» και του «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα», του Στ. Κούλογλου, εν έτη 1998. Αξίζει να τις διαβάσετε και να τις δείτε αντίστοιχα.

Η έρευνα του GMT εξαντλήθηκε στην εξακρίβωση των στοιχείων που παρατίθενται στα παραπάνω πονήματα, μέσα από το κυνήγι των πηγών που χρησιμοποίησαν, την αξιοπιστία τους και το ειδικό βάρος που αυτές φέρουν. Το αποτέλεσμα της έρευνας του GMT δικαιώνει τις εργασίες τους και επιβεβαιώνει τα ευρήματά τους, τα οποία και αναπαράγει και διανθίζει στο παρόν κείμενο.

Το κείμενο διαιρείται σε δύο μέρη που αποτελούν τις απαντήσεις σε δύο ερωτήματα:

A. Πώς φέρονταν οι Έλληνες μετανάστες;
B. Πώς φέρονταν οι ντόπιοι στους Έλληνες μετανάστες;



Μέρος Α: Πώς φέρονταν οι Έλληνες μετανάστες;


Πολλοί δικαιολογημένα «αγανακτισμένοι» με την υπερσυσσώρευση παράτυπων μεταναστών, αδικαιολόγητα προβαίνουν από γενικούς αφορισμούς, όπως «σκαταλβανοί» και «βρωμοπακιστανοί», μέχρι και σε αυτοδικία (βλ. μαχαιρώματα, ξυλοκόπημα κ.α.). Γενικεύουν, δηλαδή, με αφορμή τις παράνομες συμπεριφορές ορισμών μελών μιας εθνικότητας, προς όλα τα μέλη της εθνικότητας αυτής. Προσδίδονται, μ’ άλλα λόγια, χαρακτηριστικά περιπτώσεων, σε όλον τον πληθυσμό μιας εθνικότητας. Αυτό, βέβαια, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Είναι φαινόμενο που συναντάται σε κάθε κοινωνία και, όπως θα δούμε, ακόμη και εις βάρος των Ελλήνων.


Τουλάχιστον, λένε, εμείς οι Έλληνες δεν σφάζαμε όταν πηγαίναμε έξω! Μια ματιά, όμως, στα ντοκουμέντα που αφορούν τις περιόδους όπου σημειώθηκαν τα κύρια μεταναστευτικά κύματα Ελλήνων προς το εξωτερικό (κυρίως ΗΠΑ), δεν δείχνουν ακριβώς αυτό.


Ένα κλασικό ανάγνωσμα στις εγχώριες σχολές εγκληματολογίας είναι εκείνο του Κ. Γαρδίκα (Εγκληματολογία, 1947) στο οποίο παραθέτει πίνακα για την εγκληματικότητα σε ευρωπαϊκές χώρες το 1902. Μεταξύ άλλων αναφέρει «...Ει και η σύγκρισις στατιστικών είναι επισφαλής, όμως αι υπάρχουσαι διαφοραί είναι τόσω μεγάλαι, ώστε είναι ενδεικτικαί... Χαρακτήρ της τότε εγκληματικότητος της Ελλάδος είναι η μεγίστη συχνότης των φονικών…».


Η πρώτη αναφορά για Έλληνες που είχαν «μπλεξίματα» με τον Νόμο ήταν το 1890 όταν 3 ομοεθνείς που συνελήφθησαν με παραχαραγμένα νομίσματα. Η τελευταία «διάσημη» περίπτωση είναι εκείνη της Ελληνικής «Συμμορίας» ( Greek Mob) που δραστηριοποιήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ από το ’60 μέχρι τη δεκαετία του ’90. Μέσα σε αυτούς συγκαταλέγονται φίρμες όπως ο Pete the Greek, Prokos the Greek, Steve Bouras, Satto the Greek και ο Anton the Greek, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν σε υποθέσεις με ναρκωτικά, τοκογλυφία, τζόγο αλλά και άλλες μορφές οργανωμένου εγκλήματος.


Δείχνουν, όμως, ορισμένοι συμμορίτες και 3 παραχαράκτες την αξία εκείνων που έχουν ελληνική καταγωγή; Σε καμία περίπτωση! Εκείνο που ευνόησε τέτοιες αντιλήψεις ήταν οι επιδόσεις Ελλήνων μεταναστών στα λεγόμενα εγκλήματα του «δρόμου». Το 1929 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Herbert Hoover, διέταξε μια εκτενή έρευνα της εγκληματικότητας στις ΗΠΑ. Η Επιτροπή Wickersham, όπως ονομάστηκε, συνέταξε μια τεραστίων διαστάσεων Έκθεση της οποίας ο 10ος τόμος αφορά τη μετανάστευση & το έγκλημα (Crime & The Foreign Born).


Στην έκθεση αυτή, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Ιός και στη σελίδα 107 αναφέρεται ότι «…σε 20 από τις 30 πόλεις οι Έλληνες είχαν δείκτη εγκληματικότητας μεγαλύτερο από των ντόπιων. Το ίδιο ισχύει για τους Ιταλούς και τους Πολωνούς για τις 13 από τις 30 υπό εξέταση πόλεις…».


Ο παρακάτω πίνακας δείχνει των αριθμό συλληφθέντων άνω των 18 στην πολιτεία της Νέας Υόρκης το 1929, κατά αδίκημα και με αναγωγή σε πληθυσμό 100.000 της ίδιας εθνικότητας (Έκθεση Wickersham- σελ. 109).

Στον παρακάτω διευρύνεται ο χρονικός ορίζοντας της έρευνας σε 15 χρόνια (τρεις 5ετίες) δείχνοντας τις κατηγορίες για κακουργήματα, σύμφωνα με την Αστυνομία του Σικάγο.


Η Ελλάδα στις 2 από τις 3 πενταετίες προηγείται στα κακουργήματα, ενώ στην τρίτη πενταετία (1925-1929) έρχονται δεύτεροι πίσω από τους Ιταλούς. Στον επόμενο πίνακα, τα πλημμελήματα (στην ίδια Έκθεση- σελ 113):


Τα στοιχεία της Έκθεσης Wickersham εκμεταλλεύτηκε και ένας εκ των θεμελιωτών της επιστήμης της Εγκληματολογίας, Thorsten Sellin, στο έργο του «Culture Conflict & Crime» του 1938. Δύο Πίνακες ευανάγνωστα παρατιθέμενοι απ’ τον Ιό και προερχόμενοι απ’ το έργο αυτό είναι οι κάτωθι:





Δηλαδή, αυξήθηκε η εγκληματικότητα επειδή πήγαν οι Έλληνες; Η απάντηση στα Συμπεράσματα του κειμένου. Έτσι, όπως τα λες, μου ακούγονται λες και άδειασε η Ελλάδα από εγκληματίες, όπως άδειασε η Αλβανία μετά τη Μπερίσα εποχή. Δεν ξέρω. Πάντως ο Henry Pratt Fairchild, το 1911, στο έργο του « Ελληνική Μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες» (εκδόσεις του Yale University, σ.226- όπως τη παραθέτει & ο Ιός) αναφέρει "Μια μάλλον διασκεδαστική επίπτωση της μετανάστευσης, ευεργετική τουλάχιστον για την Ελλάδα, μου επισημάνθηκε από τον κ. Νάθαν. Σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στη Σπάρτη, είχε μια συνομιλία με τον επικεφαλής της χωροφυλακής της περιοχής, και ο αξιωματικός παρατήρησε ότι επειδή η μετανάστευση είναι τόσο μαζική, η Σπάρτη έχει αλλάξει, από τόπος πολύ ταραχώδης που ήταν στο παρελθόν, σε ένα από τα πιο ήσυχα μέρη που μπορεί κανείς να φανταστεί. Στην πραγματικότητα, είπε, όχι μόνο η δική του περιφέρεια αλλά όλη εν γένει η Ελλάδα μοιάζει να έχει απαλλαγεί από τους πιο ακόλαστους εγκληματίες της".


Η εγκληματικότητα και η γενικότερη παραβατική συμπεριφορά των Ελλήνων μεταναστών έκανε την ελληνόφωνη εφημερίδα « Ελληνικός Αστήρ» αρθρογραφώντας με αφορμή τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Νότια Ομάχα (South Omaha) της πολιτείας Νεμπράσκα (για τα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια), να προσπαθήσει να «συμμορφώσει» τους Έλληνες παροτρύνοντάς τους να προσπαθήσουν να υπακούν τους Νόμους της χώρας υποδοχής. Των ΗΠΑ.


Είναι γεγονός ότι τα πρώτα «καραβάνια» μεταναστών που έπιασαν τη στεριά των ΗΠΑ αποτελούνταν από άντρες (κατά 95%), ανύπαρκτης μόρφωσης και ηλικίας από 15 έως 35. Αναγκάστηκαν να ζουν σε αγελαία κατάσταση εντός καταλυμάτων σε ομάδες των 20 ατόμων ανά δωμάτιο. Το γεγονός αυτό προκαλούσε καταπιέσεις οι οποίες «εξωτερικευόντουσαν» σε «λευκές» κοπελιές και κατά συνέπεια διοχετεύονταν αρνητικές αντιλήψεις για τους μετανάστες με καταγωγή απ’ τη χώρα μας.


Σε όλο το φάσμα των αναλύσεων, εκθέσεων, ερευνητικών και συγγραφικών πονημάτων που αναφερθήκαμε, αποτελεί κοινό τόπο η πραγματικότητα ότι οι Έλληνες (και οι περισσότεροι μετανάστες τις εποχής) εμπλέκονταν σε εγκλήματα του
δρόμου» και όχι στο οργανωμένο έγκλημα, στο οποίο όπως είδαμε οι Έλληνες ενεπλάκησαν μεταγενέστερα με… αξιώσεις.


Οι Έλληνες, μ’ άλλα λόγια, είχαν καλό «πλασάρισμα» στα στατιστικά των εγκληματιών. Πολλές φορές πρώτοι, άλλες δεύτεροι, άλλες τρίτοι. Στις παραπάνω βέβαια αναλύσεις θα παρατηρήσατε ότι συντριπτική συμμετοχή στο έγκλημα είχαν οι μαύρου δέρματος μετανάστες και οι Μεξικανοί. Γιατί; Απλούστατα γιατί είχαν τη μερίδα του λέοντος στη ρατσιστική καταπίεση και, κυρίως, γιατί αποτελούσαν το κύριο σώμα των μεταναστών σε όρους απόλυτων αριθμών. Άρα, εξαιρώντας τους μαύρου δέρματος και τους Μεξικανούς ισχύουν οι κατατάξεις που αναφέρουμε παραπάνω.


Για τα στατιστικά στοιχεία που αναπαρίστανται σε έναν σωρό πίνακες της σχετικής βιβλιογραφίας, οι ερευνητές πάντα επισημαίνουν ότι αποτελούν μια ένδειξη και όχι απόδειξη, διότι απλούστατα υπάρχουν και κοινωνικά ζητήματα που υπεισέρχονται και τα επιβαρύνουν πολλές φορές άδικα.


Για παράδειγμα, αν δείτε έναν Πακιστανό και έναν Έλληνα να πλακώνονται στον δρόμο ποιόν θα συνδράμει η ΕΛ.ΑΣ.; Μάλλον τον Έλληνα (στις περισσότερες των φορών). Έτσι, ο Πακιστανός θα κρατηθεί, θα κατηγορηθεί για πλημμέλημα ή για ό,τι άλλο και έτσι χτίσαμε ένα επιπλέον στατιστικό. Με αυτού του είδους την προκατάληψη «φουσκώνονται» και τα στατιστικά που αφορούν τους Έλληνες ως μετανάστες αυτή την φορά.


Επίσης, το ίδιο παράπτωμα επισύρει, σύμφωνα με τις παραπάνω έρευνες, μεγαλύτερες ποινές προς τον ένοχο μετανάστη παρά στον ντόπιο. Έτσι, στο διάβα του χρόνου, οι μετανάστες πλειοψηφούν πίσω απ’ τα σίδερα και δημιουργείται έτσι ένα ακόμη στατιστικό.


Στο επόμενο μέρος, πως μας αντιλαμβάνονταν οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί και οι Αυστραλοί (της έρευνας εξαιρούνται οι Γερμανοί λόγω χρόνου) ως μετανάστες και πως εν τέλει μας αντιμετώπιζαν. Ένα έθνος «νόμιμο κληρονόμο» μιας πολύτομης περιουσίας και ενός αξιακού συνόλου που απλώς μας φουσκώνει το στήθος αντί τον νου.

Μέρος Β: Πώς φέρονταν οι ντόπιοι στους Έλληνες μετανάστες;

Διάχυτη στη συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ ήταν η άποψη ότι οι Έλληνες είναι ανάξιοι των προγόνων τους. Φτωχοί συγγενείς της δοξασμένης κληρονομιάς. Ανατολίτες, όχι ευρωπαίοι, άξεστοι και αδύναμοι να σηκώσουν το βάρος του κλέους του αρχαίου πολιτισμού.


Αν πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή θα δούμε ότι οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς άφηναν πίσω μια πατρίδα που η γη της είχε «ζήσει» την εξευτελιστική ήττα από τους Τούρκους (1897), τον Εθνικό Διχασμό, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποτυχία της εκστρατείας κατάληψης της Άγκυρας (με συνέπεια τη Μικρασσιατική Καταστροφή) και δύο Χρεοκοπίες (1893 & 1932)…


Την πείνα της περιόδου και την ανάγκη για εργασία εκμεταλλεύτηκαν οι «ευαγγελιστές» της Γης της Επαγγελίας. Άνθρωποι περιέγραφαν με λαμπρούς και γεμάτους μέλι χαρακτηρισμούς τη ζωή στις ΗΠΑ και τον Καναδά (όπως οι δουλέμποροι δείχνουν βίντεο με πισίνες στους «δικούς μας» μετανάστες). «Στο ψωμί τους βάζουν βούτυρο!» έλεγαν στο ξυπόλητο 15χρονο και η οικογένεια αποχωρίζονταν τους άντρες της. Τα ναύλα είτε τα πλήρωναν κανονικά, είτε τα χρωστούσαν στον μεταφορέα με υποθήκη περιουσία τους (σπίτια ή κτήματα). Αν δεν είχαν περιουσία, τότε υπέγραφαν «σύμβαση εκμετάλλευσης» γινόμενοι πια δούλοι υπό ενοικίαση ή πώληση.


Στο ταξίδι τους κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα, είτε στο κουφάρι του πλοίου. Συνωστισμένοι, άπλυτοι επί 30 σχεδόν μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα που πολλοί από αυτούς πρώτη φορά έβλεπαν (με αποτέλεσμα πολλούς εμέτους και αρρώστιες).


Φθάνοντας στον κόλπο που στέκει το «νεανικό» τότε Άγαλμα της Ελευθερίας, κοίταζαν και χαιρετούσαν ενεοί τους πελώριους ουρανοξύστες. Η Α’ και Β’ Θέση αποβιβάζονταν για έλεγχο χαρτιών ενώ η Θέση Deck έμπαινε σε πλοιάριο για το… Έλλις Άιλαντ.


Το Έλλις Άιλαντ ήταν το νησί στο οποίο στεγαζόταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής των μεταναστών. Ιατρικός έλεγχος. Έλεγχος πολιτικών φρονημάτων. Οι άρρωστοι επέστρεφαν «με το ίδιο εισιτήριο», ενώ το ίδιο γινόταν και σε εκείνους για τους οποίους αντιλαμβάνονταν ότι ήταν θύματα δουλεμπόρου. Οδυρμοί, αυτοκτονίες αλλά και δάκρυα χαράς στα μάτια των Ελλήνων, Ιταλών, Πολωνών κ.ο.κ. μεταναστών.


« Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»


Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής, όπως μας μεταφέρει ο Έλληνας ομογενής από το Ντιτρόιτ κος Dan Georgakas. Προκαλεί η άποψη ότι στα τέλη του 19ου και στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν, όπως προκύπτει απ’ τα δημοσιεύματα και τις μαρτυρίες της περιόδου, Ανατολίτες και μη Ευρωπαίοι. Αυτό μη σας λυπεί διότι την ίδια αντιμετώπιση επιφύλασσαν οι Αμερικάνοι για όλους τους νοτιοευρωπαίους.


Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφήρμοζαν στους αφροαμερικάνους ή αλλιώς τους «νέγρους», όπως επιτιμητικά τους αποκαλούσαν. Στους κινηματογράφους η πλατεία ανήκε στους λευκούς, ενώ ο «γυναικωνίτης» (το πατάρι) στους νέγρους και στους μη λευκούς (Έλληνες, Ιταλούς κ.ο.κ.).


Μα πώς γίνεται; Το δέρμα μας δεν το έβλεπαν; Ο χαρακτηρισμός «λευκός» δεν απευθυνόταν στο δέρμα και το χρώμα του, αλλά στην κοινωνική τάξη- αντίληψη. Οι βορειοευρωπαίοι, για παράδειγμα, θεωρούνταν λευκοί. Το αστείο είναι φορείς της εν λόγω προκατάληψης ήταν οι εξαμερικανισμένοι Ιρλανδοί που είχαν προηγηθεί ως μεταναστευτικό κύμα και είχαν αφομοιωθεί απ’ την Βορειοαμερικανική κοινωνία των ευγενών προτεσταντών. Οι Ιρλανδοί οι οποίοι υπέστησαν την ίδια διάκριση θεωρούμενοι απ’ τους ντόπιους ως «μη λευκοί»! Είναι ακριβώς, όπως στο ρεπορτάζ που ένας Σύριος μιλά για ληστεία που του έκαναν στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας και ζητά εδώ και τώρα να φύγουν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί!;! Όπως μια φίλη Ρωσίδα που έχει απηυδήσει με τους Αλβανούς κ.ο.κ..

Την απέχθεια αυτή την σημάδεψε το μένος της Κου-Κλουξ-Κλαν (ΚΚΚ), της περίφημης ρατσιστικής οργάνωσης, που έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια πέραν από τους ανθρώπους μαύρου δέρματος και… στους Έλληνες. Πυροβολισμοί, εμπρησμοί και άλλες κορυφώσεις έγραψε η ιστορία αυτής της «σχέσης».


Ο τρόπος διαβίωσης των Ελλήνων ήταν όπως σχεδόν βλέπουμε σήμερα τους μετανάστες στη χώρα μας. Αλλά ακριβώς, όπως και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνταν πηγή μόλυνσης. Κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Εκεί μας κόλλησαν το «filthy Greeks», δηλαδή « βρωμοέλληνες». Η επαίσχυντη συμπεριφορά θωρούνταν σε μαρκίζες εστιατορίων, όταν οι Έλληνες έκαναν τα πρώτα βήματα στην εστίαση, αναγράφοντας «All American. No rats. No Greeeks» (εδώ, σελ. 22). Μετάφραση; «Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες». Ακριβώς σαν το πιο πρόσφατο «Απαγορεύονται οι Έλληνες και τα σκυλιά!» που λέγεται για τη Γερμανία και το δικό της ρατσισμό.


Σε αυτά προσθέστε και μια έλλειψη διάθεσης από τους Έλληνες να μάθουν Αγγλικά και να ενταχθούν στην κοινωνία «υποδοχής», πράγμα που στηλιτεύονταν από τους Αμερικάνους. Μαζεύονταν μαζί στα καφενεία τους και μιλούσαν πολιτικά μεταξύ τους πίνοντας και τζογάροντας. Πράγματα ασυνήθιστα για τον συντηρητικό Βορειοαμερικάνο.


Στα εργασιακά; Όπως λέει ο καθηγητής κος D. Georgakas, όταν πρωτοσυστάθηκαν εργατικά συνδικάτα στους μύλους της Ουάσινγκτον, οι Έλληνες αποκλείστηκαν απ’ τις κεντρικές οργανώσεις ως μη λευκοί. Έτσι, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους σχημάτισαν εργατικό συνδικάτο με τους Τούρκους και τους Αλβανούς μετανάστες.


Οι πόλεμοι του πρώτου μισού του αιώνα σφυρηλάτησε «σκληρές» καρδιές στους Έλληνες δίνοντας μέσα από το πρίσμα των εχθροπραξιών και απ’ τα στατιστικά που αναφέραμε παραπάνω, την εντύπωση ενός έθνους μιλιταριστών και αμοραλιστών. Όπως οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούν φυλές που έρχονται από περιοχές που οι Αμερικανοί φρόντισαν να εκδημοκρατίσουν, όπως το Αφγανιστάν.


Επιστέφοντας στην εργασιακή συμπεριφορά και οργάνωση οι Έλληνες έδειξαν ένα μεικτό πρόσωπο. Από τη μία πρωτοστάτησαν ή συμμετείχαν σε συνδικάτα και αγώνες, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο ενός άλλου Dan Georgakas (και εδώ), Έλληνα αναρχικού αυτήν τη φορά.


Από την άλλη, όμως, χρησιμοποιήθηκαν ως απεργοσπάστες όπου η εργοδοσία εύρισκε ανθρώπους που θα ρίσκαραν ώστε να κερδίσουν τα ως προς το ζην. Χαρακτηριστικό ήταν το πογκρόμ που υπέστη η Ελληνική κοινότητα της Νότιας Ομάχα (South Omaha- 1909), πληθυσμού γύρω στους 2.000. Δεν ήταν τα μόνα κρούσματα διωγμών που συνέβησαν εις βάρος των ομοεθνών μας τη δύσκολη εκείνη εποχή. Νιου Χαμσάιρ- 1906, Σικάγο 1907, Γουάιτ Πάιν-1908 κ.α.. Μάλιστα σε ένα συμβάν στην Ουάσινγκτον, Αμερικάνοι έβαλαν Έλληνες σε πλοιάριο και τους είπαν να μην επιστρέψουν γιατί θα πυροβοληθούν…


Τα φθηνά χέρια των Ελλήνων τους έφερναν στις δουλειές και ελέω Μεγάλης Ύφεσης (1929) οι Αμερικάνοι «στενεύονταν» στο καρεκλάκι του σοφρά της ανεργίας. Αλλά κατηγορούσαν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές στις οποίες την ίδια ώρα οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν να εργάζονται θεωρώντας τες κατώτερες και ευτελείς. Όπως δηλαδή, τώρα κατηγορούμε τους μετανάστες για το ότι δεν βρίσκεις δουλειά σε οικοδομή, αλλά ο φραπέ πήγαινε σύννεφο.


Βέβαια, για την εικόνα του μιλιταριστή απεργοσπάστη ευθύνη κυρίαρχη έχουν και τα ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν το στερεότυπο την ίδια ώρα που το «μεικτό» πρόσωπο των Ελλήνων συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες εναντίων εργοδοτών που χρησιμοποιούσαν απεργοσπάστες (βλ. εδώ - σελ. 209 και εδώ). Καθίσταται σαφές ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λανθασμένη.


Επιστρέφοντας στην South Omaha, η χρήση Ελλήνων ως απεργοσπάστες σε κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής εξόργισε τον κόσμο. Σε μια ένταση που δημιουργήθηκε συνέπεια αντίδρασης των εργαζομένων, ένας αστυνόμος (Εντ Λόουρι) )δολοφονείται από Έλληνα απεργοσπάστη (Γιάννης Μουσουρίδης). Τότε ξεσπά λυντσάρισμα σε όποιον Έλληνα κινούνταν στην πόλη και εμπρησμοί των ιδιοκτησιών (κατοικιών και καταστημάτων) των ομοεθνών μας. Λεπτομέρειες μας παρέχει ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής John G. Bitzes εδώ για το πως προστατεύτηκαν οι συμμετέχοντες, για την καλή τύχη του Ι. Μουσουρίδη και την… κακή του Νικόλα Τζιμίκα που δολοφονήθηκε μάλλον ως οφθαλμός αντί του οφθαλμού του αστυνόμου.


Τα γεγονότα της South Omaha αναπαρήγαγαν τα μέσα της εποχής με τρόπο που ερέθιζε το ρατσιστικό ένστικτο, τον φόβο και το μίσος (σας θυμίζει τίποτα;) κατά των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν πολύ σύντομα να έχουμε προβλήματα πογκρόμ σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Κάνσας Σίτυ (Κάνσας) και το Ντέιτον (Οχάιο).


Τι έλεγε ο Τύπος της εποχής; ( παράθεση από τον Ιό):


ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Ξεφυλλίζοντας τις ομογενειακές εφημερίδες της εποχής, διαπιστώνει κανείς ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των ελλήνων μεταναστών αφθονούσαν στις στήλες του αμερικανικού τύπου, με θεματολογία που παρουσιάζει εκπληκτικές αναλογίες με όσα γράφονται κι ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για τους Αλβανούς συμπολίτες μας. Πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους Ελληνες, έτσι γενικά, είναι η υψηλή εγκληματικότητα. Καθρέφτης της σχετικής αρθρογραφίας μπορεί να θεωρηθεί η τακτική στήλη "Ελληνες εν Αμερική" του "Ελληνικού Αστέρος" του Σικάγου, που περιείχε ως επί το πλείστον αναδημοσιεύσεις από τον τοπικό τύπο διάφορων περιοχών: σε σύνολο 149 ειδήσεων που δημοσιεύθηκαν στις 12 πρώτες εβδομάδες του 1909, οι 78 (ποσοστό 52,3%) αφορούσαν πραγματικά εγκληματικά περιστατικά με δράστες Ελληνες μετανάστες ενώ άλλες 16 (10,7 %) ασχολούνταν με παρεμφερείς κατηγορίες που -λανθασμένα ή `φουσκωμένα'- τους απευθύνθηκαν. Ακολουθεί επιλογή από χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εν λόγω στήλης.


ΤΣΑΝΤΑΚΗΔΕΣ. "Η εν Φιλαδελφεία της Πενσυλβανίας συνάδελφος `Ημερολόγιον' γράφει ότι συνελήφθη ο Ελλην Βουζάνης, κατηγορούμενος ότι κατέριψε χαμαί μίαν Αμερικανίδα με τον σκοπόν να της αφαιρέσει τα διαμαντικά και τα πολύτιμα αυτής ενώτια" (15/1/1909).


ΒΙΑΣΤΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Επίθεσις Ελληνος κατά μικράς αμερικανίδος. Εν Πουέβλω της πολιτείας Κολοράδου κατά την εκεί συνάδελφον `Chieftain' συνελήφθη ο Ελλην Ιωάννης Σωτηρίου, διότι νύκτα τινά μεθυσμένος ών κατεδίωξε μικράν τίνα Αμερικανίδα. Εις τας φωνάς της παιδίσκης προσέτρεξαν κλητήρες, οίτινες συνέλαβον τον μεθυσμένον ομογενή, όν οδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου την επομένην κατεδικάσθη εις πρόστιμον 100.000 δολλαρίων και τα έξοδα παρ' όλας τας διαμαρτυρίας του ότι ουδέν κακόν διεννοείτο και ότι η μικρά Αμερικανίς ωμοίαζε τα μέγιστα προς την εν τη γενετείρα διαμένουσαν αδελφήν του" (5/2/1909).


ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Κατά την εν Μέμφιδι της πολιτείας Τεννεσή συνάδελφον `Scimiter' συνελήφθησαν οι Ελληνες Ηλίας και Νικόλαος Καλαμούζος, κατηγορούμενοι επί παραβάσει του περί μεταναστεύσεως νόμου δια της εισαγωγής ενταύθα Ελληνοπαίδων ανηλίκων, ούς ετοποθέτουν ως υπαλλήλους εις στιλβωτήρια υποδημάτων, λεγόντες και διαβεβαιούντες ενόρκως προ των μεταναστευτικών αρχών ότι οι εισαγόμενοι Ελληνόπαιδες ήσαν συγγενείς των" (19/2/1909).

ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ. "Την φρικώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω `Νέα'. Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Ελληνες ζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Ελληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις έν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία και του περιοίκου πληθυσμού. Ενεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ' ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως" (5/3/1909).


ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. "Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ' ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενεργούμεν και καθ' ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου άι διάφοροι Αμερικανικαί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων" (29/1/1909).


ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ. "Ετερον κρούσμα σωματεμπορίας μας έρχεται από την πόλιν Κάνσας της πολιτείας Μιζούρι, κατά την εκεί συνάδελφον `Αστήρ'. Ενεκα τούτων οι επί της μεταναστεύσεως επόπται ήρξαντο σταυροφορίαν κατά των Ελλήνων, ενώ άι Αμερικανικαί εφημερίδες πλάσσουσι διαφόρους φανταστικάς ιστορίας, αίτινες γράφονται επί το τραγικώτερον προς εξερέθισιν των Αμερικανών κατά των Ελλήνων. Το βέβαιον είναι ότι τοιαύτα κρούσματα συμβαίνουσιν, αλλ' είναι όντως πολύ άδικον να μέμφεται ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός δια την παρανομίαν δύο ή τριών Ελλήνων ιδιοκτητών στιλβωτηρίων" (1/1/1909).


(τέλος παράθεσης)


Φεστιβάλ Τορόντο- Καναδάς


Θέλετε σουβλάκι και πίτες ωραία ψημένες από Καναδούς; Καλωσορίσατε στο Τορόντο του Καναδά. Εδώ κάθε χρόνο και προς τιμήν των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν βάναυσα από την πόλη, με εμπρησμούς και απείρου… μίσους σκηνές, πραγματοποιείται κάτι σαν φεστιβάλ με παραδοσιακές Ελληνικές λιχουδιές, όχι τόσο για τον εξευγενισμό των Καναδών αλλά κυρίως ως αντιρατσιστική πρωτοβουλία συμφιλίωσης και ανθρωπισμού.


Τότε, γύρω απ’ το 1918 (λίγο νωρίτερα για την ακρίβεια) ο Εθνικός Διχασμός επηρέασε την εικόνα των Ελλήνων στο εξωτερικό (;!;). Η μη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εκληφθεί από τους Καναδούς, εν προκειμένω, ως υπεκφυγή. Την ώρα που Καναδοί στρατιώτες άφηναν τις οικογένειές τους για να πολεμήσουν στο πλευρό της Ανάντ.


Η επιστροφή των στρατιωτών βρήκε τους Έλληνες να έχουν κυριαρχήσει στο εμπόριο και να έχουν διεισδύσει στα οικονομικά του Τορόντο με καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ.. Αυτό δεν άρεσε στους βετεράνους που με τα χούγια του πολέμου στο σώμα τους αναζητούσαν ελπίδα στη χώρα τους. Το ποτήρι έσταξε τον Αύγουστο του 1918 όταν βετεράνοι και απλοί πολίτες (γύρω στους 20.000) επιτέθηκαν σε ό,τι υπήρχε ελληνικό και δεν άφησαν εστιατόριο για εστιατόριο. Σχεδόν τέσσερεις μέρες οδομαχίες έλαβαν μέρος με τελικό αποτέλεσμα σωματικές βλάβες Ελλήνων (μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά) και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές.


Αυτά τα γεγονότα είναι, λοιπόν, η αφορμή που το Τορόντο κάθε χρόνο μυρίζει γύρο. Αυτόν τον βίαιο Αύγουστο ( Violent August).


Συμπεράσματα:


Σε αυτήν τη μακροσκελή αναφορά προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα περίγραμμα τόσο των συμπεριφορών των Ελλήνων μεταναστών όσο και των διακρίσεων τις οποίες υπέστησαν στις αρχές κυρίως του προηγούμενου αιώνα μας.


Ειλικρινή επιθυμία μας ήταν να αντιληφθούμε ότι την εγκληματικότητα δεν πρέπει να την εντοπίζουμε στα Έθνη αλλά στα άτομα. Σε κάθε χρονική στιγμή, όπως είδατε, την εγκληματικότητα την «παράγουν» άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όπως εύστοχα αναφέρει η Έκθεση Wickersham (Τόμος 13, σελ. 69), η συγκέντρωση πολλών αντρών, νέων και χαμηλής καλλιέργειας σε γκετοποιημένες συνθήκες είναι κάποιοι από τους λόγους.


Το αντίδοτο στην αύξηση των πιθανοτήτων παραβατικότητας φέρνει η ισορροπία στη σύνθεση αντρών-γυναικών, η μόρφωση, η εκμάθηση της γλώσσας υποδοχής και άλλες ενέργειες που ωθούν σταδιακά σε αφομοίωση των «ξένων» στη νέα τους πατρίδα.


Η ισορροπία αυτή επέρχεται σταδιακά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή όταν άρχισαν περισσότερες Ελληνίδες να περνούν τον Ατλαντικό. Χαρακτηριστική είναι η μείωση της εγκληματικότητας των παιδιών των μεταναστών. Ακόμη πιο μικρή (πάντα σε σχέση με εκείνη των ντόπιων) εκείνη των παιδιών των παιδιών των πρωτο-μετανταστών. Η αφομοίωση εξομαλύνει σχέσεις και συμπεριφορές. Σε σημείο μάλιστα που πολλοί από τους τωρινούς ομογενείς Έλληνες των ΗΠΑ να δυσανασχετούν με την αύξηση της μετανάστευσης στη χώρα του Θείου Σαμ…


Η διάκριση μεταξύ Βορρά-Νότου για τους κατοίκους της Ευρώπης δεν συναντιόταν μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες Αγγλοσαξονικές χώρες. Η Αυστραλία, λόγου χάρη, έστειλε απεσταλμένο στην Ευρώπη για να ανακοινώσει τη μείωση των μεταναστών που θα δέχεται από Ελλάδα (και άλλες χώρες του Νότου) και την προτίμηση προς χώρες όπως η Γερμανία (και άλλες χώρες του Βορρά). Στις εφημερίδες της Εθνικής Βιβλιοθήκης θα βρείτε τα σχετικά δημοσιεύματα. Τα έχασα και δεν τα ξαναψάχνω.


Η αντίληψη του κόσμου για τον «Έλληνα» άλλαξε όταν ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Ελληνικό Λαό ο οποίος χίμηξε στον άνισο αγώνα κατά της Ιταλικής και μετά της Γερμανικής πολεμικής μηχανής. Στον αγώνα της αξιοπρέπειας (και όχι του ρεαλισμού). Τότε και μόνον τότε το να αποκαλείσαι Έλληνας αποτέλεσε στοιχείο αυτοσεβασμού ( εδώ 7η παράγραφος πριν το τέλος).

Απαραίτητη φαίνεται, επίσης, να είναι η ύπαρξη μεταναστευτικής πολιτικής (τί είπα τώρα;). Πολιτική που θα κινείται μακριά από τη "χρήση" των μεταναστών για λόγους εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας από πατριδοκάπηλους και Κάλαχαν. "Χρήση" που επιδεινώνει τη ροπή προς το έγκλημα μιας και ο μηδενισμός οδηγεί σε συμπλέγματα που κάποια φορά μπορεί να εκδηλωθούν παραβατικά. Αλλά μια Πολιτική σύμφωνη με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αποφασιστική (με την καλή την έννοια).


Το συμπέρασμα, λοιπόν, από αυτό το κείμενο είναι ότι το «άθλημα» της καλλιέργειας και της αξιοπρέπειας είναι αυτό που δίνει αυθυπαρξία στη γη τούτη και καμιά εθνοτική ταμπέλα. Δεν είσαι «ψηλός» επειδή είσαι Έλληνας ή Λιθουανός, αλλά επειδή στέκεσαι στη γη ως προσωπικότητα. Δύσκολο αλλά αληθές.

Τι κάνεις; Καλά μωρέ εδώ τα ίδια.

Tι κάνεις; Καλά είμαι. Και λίγο αργότερα ο "καλά είμαι" μπορεί να βάζει τέρμα στη ζωή του....

Τι κάνεις;  Καλά μωρέ εδώ τα ίδια. Εσύ; Καλά και γω...προσπαθώ δηλαδή...

  Στιχομυθία  που σε καθημερινή φαντάζομαι βάση όλοι ανταλλάσσουμε.  Μηχανικά χωρίς πολύ σκέψη. Νομίζω πως οι πιο ειλικρινείς ή έστω αυτοί που δεν νιώθουν άβολα με το συναίσθημά τους,  στο τι κάνεις, απαντούν : χάλια.  

http://anarhogatoulis.blogspot.gr/2012/07/t.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/GNOKa+%28%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%9F%CE%93%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%97%CE%A3%29

   Αυτό το μηχανικό «καλά είμαι» είναι ύπουλο ξέρεις, πολλοί από αυτούς που παίρνουν απόφαση να βουτήξουν απο τα μπαλκόνια, βάζω στοίχημα ότι την προηγούμενη μέρα σε ανάλογη ερώτηση είχαν απαντήσει «καλά είμαι». 

  Η κρίση που διανύουμε οδηγεί δυστυχώς καθημερινά ανθρώπους στην αυτοκτονία, άνθρωποι που μπορει να άγγιξαν τα όρια τους ή να βρίσκονταν κοντά σε αυτά και να τα υπερέβησαν. Κρίση οχι μονο οικονομική, κρίση ανθρωπιάς, κρίση εαυτού, διάλυση δεδομένων. Η κατάθλιψη σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το έτος 2020 θα αποτελεί παγκοσμίως την δευτερη σε συχνότητα αιτία θανάτου και αναπηρίας. Οι άνθρωποι στον μισό πλανήτη πεθαίνουν απο ασιτία και έλλειψη νερού, από έλλειψη φαρμάκων και ιατρική περίθαλψη και στο υπόλοιπο μισό υποφέρουν απο ψυχικές νόσους και βουτάνε από τα παράθυρα....Αύξηση στις πωλήσεις αντικαταθλιπτικών χαπιών, στροφή στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά.

    Η οικονομική κρίση είναι απόρροια μιας ατελείωτης σειράς κρίσεων,  στρώθηκε το εδαφος στην ψυχολογία των ανθρώπων χρόνια τώρα, δεν ξύπνησαν ένα ωραίο πρωί και επειδή δεν έχουν καινούργιο αυτοκίνητο τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα. Βάδισμα τυφλό σε καθορισμένες μπακαλίστικες ζωές, "μια ζωή με το μοιρογνωμόνιο" να τελειώσεις το σχολείο, να σπουδάσεις ή έστω να μάθεις μια τέχνη, να πας στρατό, να πιάσεις δουλειά, να κάνεις οικογένεια, να πάρεις αυτοκίνητο, να έχεις ασφάλεια και λεφτά στην άκρη για τα γεράματα, οι φόβοι μας καθορισμένοι και συγκεκριμένοι χτίζονται μέσα μας χρόνια επί χρόνια, φόβος για την αρρώστια, για την φτώχεια, τα γεράματα, φόβος μη φανούμε ευάλωτοι ή αποτυχημένοι με τα αστικά δεδομένα, ακόμα και κείνοι που τα απορρίπτουν κυρίως θεωρητικά μέσα τους μια αγωνία υποβόσκει, δεν καταρρίπτονται εύκολα πρότυπα τόσων ετών. 

   Μετρημένα βήματα και ένα κομπόδεμα προφυλάξεων μη και βγούμε από την πεπατημένη. Και όταν οι φόβοι αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα, όταν ανατρέπονται τα δεδομένα και η απολύτως οργανωμένη ζωή που έχουμε και μας έχουν φτιάξει στο μυαλό μας, όταν χαλάει η σειρά που θα μας πρόσφερε δήθεν μια ολοκληρωμένη ζωή και ένα αίσθημα ευτυχίας και επιτυχίας, εκεί ξεκινάει ο πανικός, εκεί χάνεται ο μπούσουλας κι αρχίζει η θλίψη, η κατάθλιψη και πολύ συχνά η παραίτηση από την ίδια την ζωή. 

  Νομίζω πως όλοι νιώθουμε γύρω μας μια μαυρίλα, μια θλίψη, μια απογοήτευση και το χειρότερο κοιτάμε παγωμένοι, δεν ξέρω αν τελικά είναι που δεν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, αν είναι ότι φοβόμαστε πως δεν μπορουμε ή αν απλώς–και αυτό ειναι τρομακτικό- δεν εχουμε την διάθεση. Και κάποιοι που με πάθος υποστηρίζουν την δυνατότητα για μια ανατροπή, για μια αλλαγή πλεύσης σε αυτό που θεωρούμε σημαντικό στις ζωές μας, την ανάγκη για αλλαγή αξιών, την ανάγκη για αλληλεγγύη, για αντίδραση σε ό,τι μας φθείρει και μας έχει φτάσει στο τέλμα αυτό, με τα χρόνια εγκαταλείπουν ή απογοητεύονται πλέον πιο συχνά βλέποντας πράγματι αυτή την έλλειψη διάθεσης γύρω. 

   Συνηθίσαμε την μιζέρια, την απάθεια, συνηθίσαμε τον θάνατο, τον κυριολεκτικό αλλά και τον μεταφορικό, γιατι υπάρχει κι αυτός και πιθανόν να ειναι χειρότερος, όπως αυτό που γραφουν στους τοίχους «Ζεις ή απλώς αναπνέεις;». 

Τα κρουσματα κατάθλιψης που μάλιστα φτάνουν και στη διάθεση αυτοκαταστροφής βρίσκονται σε έξαρση, δεν θα μιλήσω βεβαια για τις κρίσεις πανικού, έχουν πάρει πλέον την μορφή ίωσης, νομίζω πως όλοι ή έστω οι περισσότεροι ξέρουμε πώς ειναι........

    Διάβασα κάπου πως η κατάθλιψη έχει γινει επιδημία, διανύουμε μια εποχή που περισσότερο απο ποτέ χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον ως στήριγμα. Καλά τα λόγια, όταν όμως έχεις γαλουχηθεί επί χρόνια να μην ξέρεις τι σημαίνει αλληλεγγύη, να ντρέπεσαι να ζητήσεις βοήθεια, να ντρέπεσαι να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις δεν είμαι καλά, ή κι αν το κάνεις να ακούσεις, «έλα μωρε χαλάρωσε όλα καλά τι να πουν κι άλλοι που ζουν χειρότερα;»  δεν ειναι τόσο ευκολο να γίνουν τα λόγια αυτά πράξη. Ο καθένας περνάει το λούκι του, άλλοι δυστυχώς πλέον έχοντας να αντιμετωπίσουν και θέματα καθαρής επιβιωσης και άλλοι απλά παλεύουν με την απογοήτευση τους, την απουσία ονείρων, το τέλμα στο οποίο έχουν βρεθεί. 

   Και το αίσθημα του «πνίγομαι» γίνεται πιο έντονο σε καιρούς που το σύστημα σε έχει μάθει ότι πρέπει να περνάς καλά, στις γιορτές, τα σαββατοκύριακα, το καλοκαίρι.
 

   Τις επιστημονικές και πολιτικές αιτίες για τα παράπανω τις αφήνω στους ψυχιάτρους και στους οικονομικούς αναλυτές. Εγώ απλώς επιλέγω να μεταφέρω εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Ελένης Γκίκα «Αν ο Καρυωτάκης παντρευόταν την Πολυδούρη» κι ας φανεί γλυκανάλατο και μελό........θεωρώ πως με ένα λογοτεχνικό και ιδιαίτερο τρόπο κάτι λέει για αυτό που όλοι ή έστω πάρα πολλοί, βιώνουμε είτε προσωπικά είτε μέσω των γύρω μας.......

<<Δεν ήμασταν δυνατοί, επιθετικοί μόνο. Δεν ήμασταν ελεύθεροι, αλλ’αδειούχοι. Δεν ήμασταν πονόψυχοι, αλλά ευγενικοί. Ούτε καλοί – απλώς καθωσπρέπει....Όντας μονίμως οπαδοί των ρητών " ο θανάτος σου η ζωή μου" και "η κόλαση μου είναι οι άλλοι", ιδέα δεν έχουμε για της ευαισθησίας την δύναμη. Κρατώντας μονίμως μια αξιοπρεπή κι αφ'υψηλού στάση, ποτέ μας δεν αντιληφθήκαμε την κρυφή μας αδιαφορία....Οι μεγαλύτεροι τζογαδόροι, εξάλλου, είναι εκείνοι "της ζωής". Όσοι φοβούνται το τέλος και γι'αυτό το προκαλούν. Όσοι θλίβονται με της ζωής μας το χάλι και γι'αυτό την απορρίπτουν. Όσοι τρομάζουν τη μοναξιά και γι'αυτό την επιδιώκουν. Όσοι επιζητούν ένα νόημα και γι'αυτό αρνούνται τα πάντα. Όσοι διψούν για τα πάντα, και για τούτο, δεν κάνουν τίποτα. Αφήνοντας τους "ευγενικούς" και "καθωσπρέπει" να γεμίζουν με ψευτοσεβασμό και ηθικοπλαστική διάθεση την κορνιζαρισμένη ζωή μας. Το πλαίσιο, μη διαταραχθεί επ' ουδενί, το πλαίσιο. Και έτσι όλες οι ελευθερίες μας είναι, μονίμως, διατελώντας εν αδεία.
Εν αδεία ο έρωτας, η ευαισθησία, η αλήθεια και το συναίσθημα. Εν αδεία το όνειρο, η ελπίδα και το θαύμα. Εν αδεία η παιδική μας αθωότητα. Εν αδεία ο εαυτός μας, που έχει κουρνιάσει ζωάκι φοβισμένο κάτω από τον ένδυμα το κοινωνικό. Εν αδεία η ζωή μας χωρίς καν να μας υπόσχεται κιόλας μιαν άλλη ζωή. Εν αδεία η ιδεολογία μας κι αυτή καθαυτή η ανθρώπινη ύπαρξη. Χωμένη κάτω από τα ερείπια, χαμένη μέσα στη μικρή μας οθόνη, αόρατη σε ένα, ες αεί, μπανιστήρι ζωής που μας προσφέρουν στο έπακρον τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η Οργάνωση της Μικροαστικής μας Τάξης..........

Μονάχα η ζωή μας σαν να ξεφεύγει από τα χέριά μας. Ένα τρενάκι που τρέχει στον κάμπο χωρίς μηχανοδηγό. Κοιμάσαι χειμώνα και όταν ξυπνάς έχει φτάσει άνοιξη....Γίγαντες ταπεινοί και υπερφίαλοι νάνοι. Χωρίς παιδεία ζωής, δίχως καμιά παιδεία θανάτου. Πώς θα μπορούσαμε , άλλωστε, αφού ποτέ δεν ζήσαμε όντως ζωή. Αφού ποτέ δεν καταλάβαμε τι πράγματι θελήσαμε. Αφού ποτέ μας δεν τολμήσαμε να δούμε στον καθρέφτη την εικόνα μας. Διατελώντας μονίμως σε μια νεύρωση : να μη σταθούμε ούτε δευτερόλεπτο, να μη βρεθούμε ενώπιος - ενωπίο....Κι έτσι απλά και εύκολα φορτωνόμαστε μια αλυσίδα συμβιβασμούς : σε επίπεδο φιλίας, επαγγέλματος και νοσταλγίας, σε επίπεδο επιδιώξεων, κοινωνίας ακόμα και φιλοσοφίας. Ό,τι μάθαμε, μάθαμε κι ας μην ταράξουμε τις σταθερές μας....>>

Αφιερωμένο όπως λέει και η ίδια η Ελένη Γκίκα σε όλους τους "ερασιτέχνες ανθρώπους", που πιθανόν δεν τους καλύπτουν μόνο οι πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις του φαινομένου.
 http://omniatv.com/blog/2219-t--------q-q-------

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΡΟΒΑΤΑ.

Μπαίνω στο πολυκατάστημα να χαζέψω. Η κοπελίτσα έρχεται δίπλα μου και με παρακολουθεί. Την κοιτάζω με κοιτάζει. Στην αρχή δεν αντιλαμβάνομαι τι θέλει μετά σκέφτομαι τσκάρει αν είμαι κλέφτρα. Επειδή άρχισα να τα παίρνω λιγάκι και την κοίταζα κι εγώ εντόνως κάνει νόημα κι έρχεται κι αλλη μια κοπελίτσα κοντά. Ετσί δυο τσεκάρανε αν και τι θα βουτήξω...

Την επόμενη μέρα το πρωί πηγαίνω στο περίπτερο και σκέφτομαι να ψαχουλέψω λίγο τα περιοδικά να πάρω κανένα να περάσει η ώρα μέσα στο μετρό. Ο περιπτεράς βγαίνει έρχεται δίπλα μου με ρωτάει, του λέω ότι θέλω να κοιτάξω τα περιοδικά στέκεται εκεί αμίλητος καρφωμένος επάνω μου και παρακολουθεί κάθε κίνηση.

Αυτή τη φορά ένοιωσα την ανάγκη να είμαι πιο άμεση. Κοιτάς μήπως σου βουτήξω τίποτα? Χαμογελάει αμήχανα και μου λέει «ε.. ξέρετε στις μέρες μας δεν το γράφει και κανείς στο κούτελο....»

Ενοιωσα να τσαντίζομαι έντονα. Δεν γούσταρα καν να αγοράσω τίποτα. Δεν έφταιγε ο έρημος ο περιπτεράς που τον έχουν καταρημάξει... απλά μου έφερε στο μυαλό, άθελά του, ένα σκηνικό που με ταράζει. Οι συνειρμοί που γίναν μέσα μου απλώθηκαν και ένοιωσα τη γνωστή ασφυξία...

Αλλη μια στιγμή ασφυξίας στο μαντρί του παραλόγου. Ξέρετε ποιό μαντρί..
Αυτό εδώ. Το μαντρί που διοικούν καμμιά εκατοστή λύκοι και επιβάλουν τη τάξη με μερικές χιλιάδες ψωριάρικα τσοπανόσκυλα που ταχουν βάλει να προσέχουν τα πρόβατα.

Το μαντρί όπου τα μικρά ταλαίπωρα τσοπανόσκυλα στέκονται δίπλα στα προβατάκια και τα προσέχουν μην κλέψουν καμμιά οδοντόκρεμα από το σουπερ μάρκετ, μη καπνίσουν ένα ύποπτο τσιγάρο, μην προσθέσουν καμμιά ύποπτη αποδειξούλα στο ήδη άθλιο εισόδημα, μη δε δόσουν τη δόση στη τράπεζα κι εκείνη μελαγχολήσει....

Οι λύκοι βουτάνε φιλέτα από παντού. Τα καλύτερα. Ανενόχλητοι. Κάνουν ότι θέλουν. Το μαντρί είναι δικό τους.
Κι η δικαιοσύνη έχει ανάγκη να εκτονωθεί κάπου. Πρέπει να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Και ελπίζει να κάνω εγώ τη στραβή..

Ελπίζει να μου κάτσει κάτι άσχημα να μη μπορώ να πληρώσω τη δόση από το δάνειο και αφού βάλει το ψωριάρικο τσοπανόσκυλο να με απειλεί από το τηλέφωνο με θεούς και δαίμονες, (έτσι πρέπει να κάνει για να πάρει τα ψίχουλα που του δίνουν σα μισθό...) μετά θα μου στείλει το κλητήρα για να κάνει κατάσχεση στο σπίτι του κλέφτη. Εκείνου του πρόβατου δηλαδή που ήδη έχουν κατακλέψει όλοι. Ο εργοδότης, το ασφαλιστικό ταμείο, η κυβέρνησή του και η ΄ιδια η αγαπημένη του Τράπεζα.

Είναι το ίδιο με το τσοπανόσκυλο που στέλνουν να δει μήπως κρατάει μια σφεντόνα το φοιτητάκι το αγανακτισμένο στο δρόμο και ελπίζουν να κάνει τη στραβή να σπάσει κανα τζάμι για να έχουν να μπουζουριάσουν κάποιον. Για να έχει ένα λόγο ύπαρξης η παρουσία των άλλων τσοπανόσκυλων, εκείνων που επίσης πληρόνονται ψίχουλα αλλά τους έχουν πει ότι δουλεύουν για το καλό της πατρίδας.....

Και το άλλο δύστυχο ψωρόσκυλο , εκείνος ο ρουφιάνος της διπλανής πόρτας που έχει αναλάβει έργο ιερό. Είναι ο δοσίλογος της κατοχής, είναι ο χαφιές της αστυνομίας, είναι ο γλύφτης στη δουλειά που καρφώνει τους άλλους, είναι η φιλενάδα που βάζει λόγια να χωρίσει το ζευγάρι, είναι η πεθερά που καραδοκεί να βρει πάτημα να χωρίσει ο γιόκας της απ΄την άχρηστη, είναι ο φτωχομπινές που παρακαλάει για μια θεσούλα το κοιλαρά το βουλευτή της περιφέρειάς του, είναι το βλήμα που ετοιμάζεται να κατατροπώσει τους εχθρούς που τουχουν ρίξει από παντού κι εκείνος τους μυρίζεται.....

Είναι τα ψωριάρικα ανθρωπάκια που βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ τους για να μπορούν οι λύκοι να κοιμούνται ήσυχα και να απολαμβάνουν τους μεζέδες ανενόχλητοι. Αυτά τα ψωριάρικα ανθρωπάκια που πάνω τους στηρίζεται η ησυχία της εξουσίας. Τα ανθρωπάκια που επιβιώνουν σαν καταδότες. Καταδότες της ζωής, της αγάπης, της οικογένειας, του φίλου, του παιδιού, της ψυχής τους της ίδιας. Δεν έχει σημασία αν έχουν το τίτλο του επίσημου χαφιέ ή το κάνουν για το κέφι τους. Το μέσα είναι το ίδιο. Γεμάτο ψώρα, πείνα και μιζέρια. Ενα τίποτα που επιβεβεώνεται καταδίδοντας, παρακολουθώντας, επικρίνοντας άλλα ...τίποτα..

Κι ακόμα ένα τσοπανόσκυλο, αυτό που θα παρακολουθεί αυτά που γράφω εδώ τώρα και θα καταγράφει ποιά είμαι, το ιστορικό μου, αν έχω «προηγούμενα» αν είμαι τρελλή ή επικίνδυνη.

Το κράτος της ψιλικατζίδικης δικαιοσύνης είναι ο περιπτεράς που παρακολουθεί κάθε μέρα να με τσακώσει να του κλέβω μια τσιχλόφουσκα, για να έχει κι αυτό το ίδιο ένα λόγο ύπαρξης.....http://vasiliskos.blogspot.gr/2008/06/blog-post.html

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»

Συνεχίζονται οι αυτοκτονίες στη χώρα μας, όπως συνεχίζονται και οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς.http://wwwaristofanis.blogspot.gr/2012/06/blog-post_4133.html

Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους…εκμεταλλευτεί.

Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: 

να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς.

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.

Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία -την αληθινή εξουσία δηλαδή- να βλέπει να σέρνονται εκλιπαρώντας στα πόδια της άνθρωποι που μέχρι χτες ...αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»

«Λυπάμαι, είστε περιττός»

«Και τι θα κάνω;»

«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά -το κυριότερο- εξαφανιστείτε από μπροστά μας»

Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας -ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να υπάρξουν- και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους. Στατιστικά τρικ και νέοι όροι που παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους.

Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.

Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: συμβάλλουν στο να μένουν φρόνιμοι και φοβισμένοι οι δούλοι που κατάφεραν να έχουν μια δουλειά.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.

Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.

Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους -και από τον εαυτό του- αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; 

Αποδεχόμενοι ως δεδομένα αυτά που έπρεπε να αμφισβητήσουμε. Αν αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη -και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος-, όλα αυτά μοιάζουν λογικά. Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους. Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Και τώρα τι θα κάνουμε; 

Τουμπεκί. Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε πριν δυο εβδομάδες και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.

Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί. Παραδεχτείτε πως σας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση. Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα.

Είναι υπέροχο πως οι αγορές -δια των εκπροσώπων τους- ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία. Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο -πολλές φορές- ακόμα και τη ζωή τους.

Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας.

Η βία της αδιαφορίας.

pitsirikos

Σιγά, η πατρίδα κοιμάται

Τελειώνοντας αυτός ο επεισοδιακός Ιούνης βρίσκει τη χώρα σε κατατονία, 2 βδομάδες μετά τις εκλογές όπου η Ελλάδα απέκτησε επιτέλους κυβέρνηση υπεύθυνη και καθωσπρέπει.

Υπουργοί και πρωθυπουργοί αρρωσταίνουνε ή παριστάνουνε τους άρρωστους, διορίζονται καινούργιοι στεφανωμένοι από αγιογραφίες αυλικών, τη στιγμή που θα έπρεπε να κάθονται στο σκαμνί για τελεσθέντα εγκλήματα εναντίον της πατρίδας, ο γεροξεκουτης με το ανοιακό βλέμμα εκπροσωπεί τη χώρα στη Σύνοδο των Κορυφαίων (αφεντικών και δούλων) της Ευρώπης, ο πρωθυπουργός από το κρεβάτι στέλνει επιστολή δουλοπρέπειας στην μαντάμ του Ευρωπαϊκού Οίκου, χειρότερη κι απ’ του Τζήμερου, οι βουλευτές φορώντας τα καλά τους ορκίζονται με όλες τις τιμές και σκυλοφαγώνονται ποιος θα κάτσει μπροστά ή πίσω στα έδρανα, την ίδια στιγμή που άνθρωποι πέφτουν απ’ την Ακρόπολη, απ’ τα μπαλκόνια ή φυτεύουνε σφαίρες στο κεφάλι τους. Την  ίδια στιγμή που ληστές και φονιάδες εκτελούνε εν ψυχρώ ανθρώπους μέσα τα σπίτια τους μέρα μεσημέρι. Την ίδια στιγμή που γέροντες και ετοιμοθάνατοι διανύουν χιλιόμετρα κάθε μέρα μες το λιοπύρι για να προμηθευτούν ένα φάρμακο για τη θεραπεία τους, το οποίο θα πληρώσουν απ’ την τσέπη τους με όλη τους τη σύνταξη.

Ο κόσμος που στην πλειοψηφία του ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στα όρια της κατάθλιψης, απογοητευμένος παραιτημένος, με το ζόρι σηκώνεται απ’ το κρεβάτι όπου κοιτάζει αφηρημένα το ταβάνι, και οι Τούρκοι να εισβάλλουνε ζήτημα είναι αν θα σηκωθεί όρθιος. Με τα Λαντόζ τη βγάζει.

Ιδανική εποχή για να ξεκάνουν τη χώρα μες στο κατακαλόκαιρο.

Χαμπάρι δε θα πάρουμε.

Πολλοί από μας που είχαμε πιστέψει πως η αλλαγή στην πατρίδα και στις ζωές μας θα έρθει με ένα φακελάκι που θα ρίξουμε μια Κυριακή στην κάλπη, τριγυρνούμε σαν τα ζόμπι σε μια χώρα που βράζει (απ’ τη ζέστη και όχι μόνο).

Κάπου μέσα μας ελπίζουμε πως δε χάθηκαν όλα, περιμένουμε τις επόμενες εκλογές για να δούμε λίγο φως.

Στο μεταξύ προφεσόροι, χαρτογιακάδες, τραπεζίτες, κατσαπλιάδες, παριδοκάπηλοι σωτήρες, όμορφα και τακτικά έχουν στρωθεί στο τραπέζι και έχουν αρπάξει τα μαχαιροπήρουνα. 

Βιάζονται να χορτάσουν τη βουλιμία τους, είναι ικανοί να φάνε το φαγητό ακόμα και ωμό,

σε τούτο το τελευταίο γεύμα...

Αναρτήθηκε από Ανατολή

κοινωνία του φόβου

Η απειλή εξόδου από το Ευρώ/ΕΕ διέσωσε το διεφθαρμένο σύστημα αλλά δεν μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί με την ίδια αποτελεσματικότητα την επόμενη φορά. Τα πεπραγμένα της τριμερούς κυβέρνησης θα απαξιώνουν τέτοιου είδους απειλές.http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=2744 Αλλά ήδη η κοινωνική/οικονομική πραγματικότητα έχει γεννήσει νέες απειλές, όπως η εξάπλωση και ο εθισμός στην καθημερινή βία. Η Χρυσή Αυγή δεν πατάει σε παρθένο έδαφος. Η Χ.Α φυτρώνει στο θερμοκήπιο προϋπάρχουσας κοινωνικής βίας όπου ο καθένας, ανυπεράσπιστος, επικροτεί συλλογικά (ως γειτονιά, περιοχή κλπ) την αυτοδικία. Η κοινωνία του φόβου θα είναι η επόμενη κατάσταση/απειλή προς το εκλογικό σώμα.

Απόστολος Αποστολόπουλος

Το διεφθαρμένο καθεστώς ξαναβρέθηκε στην κυβέρνηση. Όσοι θεωρούσαν ότι η επαναστατική στιγμή ήταν παρούσα και επέκριναν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι άφηνε την ευκαιρία να χαθεί, ίσως το ξανασκεφτούν βλέποντας πόσο ισχυρή παραμένει η συντηρητική όψη της κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να δώσει ελπίδα, όχι, όμως, και σιγουριά. Τούτο φάνηκε πχ στο πως διχάστηκαν στην κάλπη οι νέες και οι μεγαλύτερες ηλικίες.

 

Η απειλή εξόδου από το Ευρώ/ΕΕ διέσωσε το διεφθαρμένο σύστημα αλλά δεν μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί με την ίδια αποτελεσματικότητα την επόμενη φορά. Τα πεπραγμένα της τριμερούς κυβέρνησης θα απαξιώνουν τέτοιου είδους απειλές. Αλλά ήδη η κοινωνική/οικονομική πραγματικότητα έχει γεννήσει νέες απειλές, όπως η εξάπλωση και ο εθισμός στην καθημερινή βία. Η Χρυσή Αυγή δεν πατάει σε παρθένο έδαφος. Η Χ.Α φυτρώνει στο θερμοκήπιο προϋπάρχουσας κοινωνικής βίας όπου ο καθένας, ανυπεράσπιστος, επικροτεί συλλογικά (ως γειτονιά, περιοχή κλπ) την αυτοδικία ή, ακόμα καλύτερα, τη συλλογική και οργανωμένη (και πολιτικοποιημένη) αντίδραση/υπεράσπιση των μεμονωμένων και απομονωμένων πολιτών. Το διεφθαρμένο καθεστώς, μοναδικός υπεύθυνος για την ακατάσχετη πλημμύρα της νόμιμης και λαθραίας Μετανάστευσης, φλυαρεί περί νομιμότητας και (ανύπαρκτης) εφαρμογής του Νόμου. Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι μόνο αυτός, κωφεύει στις εκκλήσεις των Ελλήνων, έχει αυτιά μόνο για τη δυστυχία των ξένων-η αναθεώρηση του Δουβλίνο Β΄ παραπέμπει μάλλον στις ελληνικές καλένδες παρά στην επείγουσα ανάγκη λύσης. Ουδείς αποτολμά να θίξει ανοιχτά (και μελετημένα) το πρόβλημα: η χώρα δεν μπορεί να δεχτεί απεριόριστο αριθμό ξένων. Οι ξένοι είναι πολύτιμοι σε τομείς της οικονομίας ( οι Έλληνες, ιδίως στην επαρχία, αρνούνται να δουλέψουν σε αγροτικές ή άλλες δουλειές). Υπάρχει οξύτατο πρόβλημα εγκληματικότητας.

 

Η κοινωνία του φόβου θα είναι η επόμενη κατάσταση/απειλή προς το εκλογικό σώμα. Θα χρησιμοποιηθεί ως βάση και θα γίνει αιτία διχασμού ώστε να ανακοπεί η ανέμελη μετακίνηση από κόμμα σε κόμμα των ψηφοφόρων. Θα είναι εντελώς γελοίο αν βρεθεί η Αριστερά στο εδώλιο ως (ανεγκέφαλος) υπερασπιστής των ξένων, με πολιτική αγωγή υπεράσπισης των δικαιωμάτων των Ελλήνων τη Χρυσή Αυγή και το διεφθαρμένο καθεστώς στη θέση του αμερόληπτου δικαστή.

 

Μετά την αιφνίδια, εντυπωσιακή αλλά όχι επιτυχή έφοδο στις κάλπες, ανοίγει για την Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, περίοδος μάχης (κοινοβουλευτικών) χαρακωμάτων, άγνωστης διάρκειας. Άνοιξε περίοδος ελιγμών, υπομονής και επιμονής, αντοχής. Η ανατροπή του διεφθαρμένου καθεστώτος παραμένει ο αναλλοίωτος στόχος, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Σ’ αυτή τη βάση, με αυτό το στόχο, μπορεί το πολύχρωμο και ασυντόνιστο ρεύμα να συγκροτηθεί σε κίνημα με ενοποιημένη ιδεολογία, να κατασκευάσει ένα παρελθόν, να διεκδικήσει το μέλλον. Η οργανωτική συγκρότηση θα πηγάσει από τις επιταγές της κοινής δράσης.

 

 Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: Όσοι βλέπουν και μιλούν για το τέλος του Ευρώ, της ευρωζώνης ή και της ΕΕ, θα παραμείνουν τζάμπα μάγκες, τζάμπα προφήτες και σίγουρα τζάμπα επαναστάτες, αν ταυτοχρόνως δεν λένε τι θα κάνει η Ελλάδα σε ένα πιθανό τέτοιο διεθνές περιβάλλον, που θα πατάει, ποιοι θα είναι σύμμαχοι (δεν υπάρχουν φίλοι, μόνο σύμμαχοι), ποιοι θα είναι αντίπαλοι. Έτσι κι αλλιώς άλλωστε αυτό επιβάλλεται στις σημερινές συνθήκες. Και το διεθνές περιβάλλον δεν αντιμετωπίζεται με ονειρώξεις, δήθεν αριστερές (ή δεξιές), για το πώς θα θέλαμε τον κόσμο αλλά απαιτεί, επί ποινή εθνικής εξαφάνισης, ωμό ρεαλισμό. Με άλλα λόγια ο πατριωτισμός είναι πάνω στο τραπέζι, με υπαρκτή ή ανύπαρκτη ΕΕ, είτε εντός είτε εκτός ΕΕ.