Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ απολυθούν κάποιοι απ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε

Οβελίξ

Οβελίξ και σία

Προϋπόθεση για να μελετήσουμε συστηματικά την τρέχουσα κρίση, είναι να καταφύγουμε στα κείμενα των κλασικών. Κι ένα τέτοιο κείμενο είναι το δεύτερο τεύχος από τις περιπέτειες του αστερίξ, με τίτλο οβελίξ και σία. Η διεισδυτική ματιά του γκοσινί αποδίδει με εκλαϊκευτικό τρόπο διαχρονικά νοήματα και φτάνει πολύ πιο βαθιά από διάφορες σύγχρονες αναλύσεις περί κρίσης χρέους.


Όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τους ήρωες του κόμικ, μπορούν να σταματήσουν εδώ την ανάγνωση και να περιμένουν το επόμενο κείμενο. Όσοι απλώς δε γνωρίζουν την υπόθεση της συγκεκριμένης περιπέτειας, μπορούν να διαβάσουν μια περίληψη και να μπουν στο νόημα.

Ο γκοσινί βάζει τους ειρηνικούς κατοίκους του γαλατικού χωριού να παράγουν μενίρ αδιάκοπα, με ρυθμούς εντατικής ανάπτυξης. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στον φετιχισμό του εμπορεύματος και στην παραγωγή για την παραγωγή –κατ’ αντιστοιχία της τέχνης για την τέχνη- που αποσκοπεί στην ανταλλαγή –και κατά συνέπεια στο κέρδος- κι οδηγεί νομοτελειακά στην υπερπαραγωγή και την κρίση. Και το πιο ωραίο είναι ότι κανείς δεν έχει καταλάβει –ακόμα και σήμερα- σε τι ακριβώς χρησιμεύει ένα μενίρ. Ή με όρους μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας, ποια είναι η αξία χρήσης του.

Η αλυσίδα χρήμα- εμπόρευμα-χρήμα σπάει στον κρίκο του εμπορεύματος κι οδηγεί στην απαλλοτρίωση των μικροπαραγωγών, την καταστροφή της βασικής παραγωγικής δύναμης που είναι ο άνθρωπος και την απαξίωση κεφαλαίων, με την επίθεση των αγανακτισμένων γαλατών στο ρωμαϊκό στρατόπεδο, όπου τα κάνουν όλα λίμπα, με συνείδηση λουδίτη μεν, καταδεικνύοντας δε ότι η διέξοδος βρίσκεται στο συλλογικό αγώνα κι είναι πάντοτε πολιτική, στο πεδίο της ταξικής πάλης κι όχι καθορισμένη ντετερμινιστικά από κάποιες επιστημονικές αυθεντίες.

Στο ενδιάμεσο οι γαλάτες είχαν φτάσει μέχρι του σημείου, να κυνηγάνε οι μισοί εξ αυτών αγριογούρουνα για να εξασφαλίσουν τροφή στους άλλους μισούς που έφτιαχναν μενίρ. Περίπου όπως σήμερα, που μόνο τα φαγάδικα έχουν τζίρο κι είναι βιώσιμα. Με τη διαφορά ότι οι άλλοι μισοί.. στην κίνα βρίσκονται, ή αμείβονται με μισθούς κίνας. Πολλές φορές και καθόλου. Ανεργία και χαρά..

Στο πρόσωπο του κάιους τεχνοκράτιους ο γάλλος σατιρίζει το σύγχρονο σινάφι των γκουρού της οικονομίας και τη δύσκολη έως ακατανόητη –στο ευρύ κοινό- ορολογία που χρησιμοποιούν, για να θολώσουν τα νερά. Σπρεντς, σι ντι ες, σελέκτιβ ντιφόλτ –που δεν είναι αυτό που νομίζετε, έγινε κάποιο λάθος στη μετάφραση- κοκ για να καταλήξει στο: εσύ πρέπει πληρώσει χρέος. Και στην πιο εκχυδαϊσμένη εκδοχή του: όλοι μαζί τα φάγαμε.

Στο τέλος βέβαια υπονοείται η κρατούσα αστική ερμηνεία της κρίσης: ότι φταίει ο χρυσοκάνθαρος, το golden boy, η λανθασμένη πολιτική διαχείρισης που ακολούθησε. Και κατά δεύτερο λόγο η κρατικοδίαιτη συντεχνία των κατασκευαστών μενίρ που αδειάζει το δημόσιο ταμείο της ρώμης.

Αλλά τα νοήματα του έργου πηγαίνουν πιο βαθιά από την επιφάνεια. Σε πολιτικό επίπεδο ο γκοσινί επεξηγεί το μηχανισμό ενσωμάτωσης των μικροαστών στις συστημικές αξίες και το όνειρο των γαλατών που ξεχνάνε την ταπεινή τους καταγωγή και μεγαλοπιάνονται.
Ενώ σε οικονομικό επίπεδο δίνει ένα παράδειγμα εφαρμογής του νόμου της που του μου που κου (πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους), όπου αν ξεπηδήσει ένας κλάδος με δυναμική, πλακώνουν πολλά κεφάλαια, κερδίζουν για κάποιο διάστημα, αλλά προοπτικά χαντακώνουν την δυνατότητα διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Το αυτό και σε διακρατικό επίπεδο, με τους ρωμαίους παραγωγούς μενίρ -που δεν υπήρχαν καν ως κλάδος- να αντιδρούν ενάντια στην κοινή ρωμαϊκή αγορά της εποχής και τα ξένα προϊόντα που τους παίρνουν τη δουλειά.

Παράλληλα ο γκοσινί κάνει μία ενδιαφέρουσα νύξη σε μια αποστροφή των Grundrisse του Μαρξ –οικονομικά χειρόγραφα υπό μορφή σημειώσεων, προπαρασκευαστικά του Κεφαλαίου, που ήρθαν στη δημοσιότητα μόλις τη δεκαετία του 1930- για τη γενική διάνοια (general intellect) και την επιστήμη ως άμεση παραγωγική δύναμη –αν το μεταφέρω σωστά από μνήμης- στο πρόσωπο του πανοραμίξ που δίνει μαγικό ζωμό στους κατασκευαστές μενίρ, μειώνοντας τον μόχθο του χειρώνακτα στο ελάχιστο. Κι εφόσον η γνώση είναι κάτι που –σε αντίθεση με τα κοινά εμπορεύματα- μπορούμε να τη δώσουμε χωρίς να την αποστερηθούμε, τα καλούπια της ιδιωτικής ιδιοκτησίας που επιχειρούν να τη μεταχειριστούν ως εμπόρευμα, αποδεικνύονται στενά κι αναχρονιστικά.

Σε ένα γενικότερο επίπεδο, το γαλατικό χωριό ως σύλληψη –σε αντίθεση με το εξ αμερικής ορμώμενο ιδανικό του τυχερού, μοναχικού καουμπόι- προσφέρεται για μια σειρά κινηματικούς συνειρμούς.
Το κκ είναι ένα είδος συλλογικού διανοούμενου, που περικλείει στις γραμμές του το σπέρμα της λαϊκής συμμαχίας, και στο σήμα του την ένωση του σφυριού της εργατικής τάξης του σιδερά αυτοματίξ, με το δρεπάνι του διανοούμενου πανοραμίξ που είναι ο πνευματικός καθοδηγητής του χωριού και παίζει στα δάχτυλα τον μ-λ, τον οποίο και κωδικοποιεί σε διάφορες σοφές συνταγές και μαγικά μαντζούνια.

Όμως, παρά τη διαλεκτική άρση της διαφοράς πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας, ελλοχεύει ο κίνδυνος του καπελώματος των μεν απ’ τους δε. Η κοινωνία του μέλλοντος θα προκύψει ως μια ζωντανή διαδικασία, η οποία καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, κι όχι μέσα από έτοιμες συνταγές παρμένες από τον τσελεμεντέ του αναρχίξ, μέσα από την πάλη κι όχι μεταφυσικά με κάποιο μαγικό ζωμό. Ο πανοραμίξ έχει γενική εποπτεία της παραγωγής –βάση ονόματος μεταξύ άλλων- αλλά πρέπει να είναι αιρετός κι ανακλητός ανά πάσα στιγμή απ’ τη βάση του χωριού.

Κατά τα άλλα, ο ιντεφίξ είναι το κομματικό σκυλάκι που έρχεται στις μάχες με τους ρωμαίους και γαβγίζει τους μπάτσους. Ο οβελίξ είναι κάτι σαν την περιφρούρηση των οικοδόμων, κι απλώς θέλει να του εξηγήσουν για τι παλεύουμε, που είναι κι η βάση της συνειδητής πειθαρχίας κάθε κομμουνιστή. Ο μαζεστίξ έχει το κύρος του γγ, που κανείς αστός αρχηγός δε θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει. Είναι γενναίος, ατρόμητος και το μόνο που φοβάται είναι μη τυχόν μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι την ώρα που θα επιχειρούμε την έφοδο προς αυτόν –ό,τι περίπου πάθαμε με τη σοβιετική ένωση και τις λοιπές λδ.

Ο μαθουσαλίξ είναι ο βετεράνος με τις ιστορίες από το παρελθόν, σαν αυτούς τους ξεχασμένους παππούδες που συναντάς στα γραφεία στις συνοικιακές κόβες και σου διηγούνται ώρες ατέλειωτες, χωρίς ειρμό για τον περιφανή θρίαμβο του εαμ στη ζεγκόβια. Κι η αλεζία; (βάρκιζα).
-Ποια αλεζία; Τι τη θεέλτε τέλος πάντων αυτή την αλεζία, ε; Μου λέτε;

Ο αλφαβητίξ είναι ένας οπορτουνιστής που τρώει ψάρια, αλλά υποτάσσεται στο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του χωριού και τα αγριογούρουνα. Οι αντιλήψεις του αποτέλεσαν τη βάση για τη ρεφορμιστική μετάλλαξη του γαλλικού κκ που τα ‘κανε θάλασσα και σήμερα είναι ένα θλιβερό απομεινάρι του ένδοξου παρελθόντος του. Τα αμφίβολης φρεσκάδας –σαν τα ψάρια του- επιχειρήματά του, για την ανανέωση της δίαιτας και των συνηθειών μας με πιο light θέσεις, γίνονται συχνά αφορμή για ασήμαντους καβγάδες στο εσωτερικό του χωριού, όσο δε μας παίρνει να τα βάλουμε με τους ρωμαίους, και παίζουμε αναμεταξύ μας.
Είναι τρελοί αυτοί οι κομμουνιστές.

Μαζί κι ο κακοφωνίξ, μια διαρκής παραφωνία στη σωστή γραμμή του κόμματος, που είναι αξιαγάπητος για παρέα όταν κρατάει κλειστό το στόμα του στις κόβες. Αλλά όταν αρχίζει τη γκρίνια, οι σύντροφοι τον κόβουν στεγνά, με συνοπτικές, σταhttp://sfyrodrepano.blogspot.com/2011/10/blog-post_12.htmlλινικές διαδικασίες. Όχι δε θα τραγουδήσεις. Στην ουσία ενσαρκώνει έναν πρόδρομο του ρασούλη στο ρόλο του τροτσκιστή βάρδου.

Ο προφανής συνειρμός με το γαλατικό χωριό της κούβας, έχει αναλυθεί σε προηγούμενα κείμενα, και δε θα επεκταθώ περαιτέρω.
Όσο για τον ατσαλάκωτο αστερίξ, η κε του μπλοκ τον θεωρεί ντροπή του κόμικ κι αρνείται να σχολιάσει το παραμικρό.

ανθρωποφαγια Το μακελείο της σάρκας

ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ.

Βαρύγδουπος τίτλος καθόλου. Κοιτάξτε λίγο γύρω σας. Δεν το βλέπω μόνο εγώ. Κι εσείς το βλέπετε. Εκείνοι δεν ξέρω αν το έχουν πάρει χαμπάρι. Δεν γνωρίζω αν ο ελληνικός λαός θα ξεσηκωθεί, αν θα επαναστατήσει ή αν θα λουφάξει. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι πως μεταλάσσεται σε κάτι πολύ άγριο. Σε λίγο καιρό είμαι βέβαιη πως θα διαβάζουμε στην εφημερίδα διάφορες ειδήσεις που θα ξεπερνούν κατά πολύ το συνήθες εγκληματολογικό δελτίο.

Εξω μπορεί να μην κυκλοφορούν δέκα εκατομύρια επαναστάτες αλλά σίγουρα σε λίγο θα κυκλοφορούν δέκα εκατομύρια αδέσποτες ωρολογιακές βόμβες. Ανθρωποι που το μυαλό τους θα έχει στρίψει, τα νεύρα θα βρίσκονται σε μια κλωστή για να σπάσουν για οποιοδήποτε ακόμακαι σοβαρό ή γελοίο λόγο. Υπάρχει μια συσσωρευμένη οργή που φουντώνει όλο και περισσότερο όχι σε επίπεδο οργανωμένο, αντίστασης σε ένα ενωμένο και συνειδητοποιημένο κίνημα πολιτών, αλλά μια οργή που είναι ατομική κλεισμένη μέσα σε σάρκες που στενάζουν γιατί δεν μπορούν να την αντέξουν. Οι αυτοκτονίες είναι το τωρινό στάδιο, το χάος θα είναι το επόμενο.

Η ελληνική κοινωνία διαλυμένη, τσακισμένη με πρωτόγνωρες πρόβες αντοχής, ανώριμη ακόμα να δημιουργήσει κάτι συνολικό, αρνούμενη να δει το δάσος από ψηλά και να συνειδητοποιήσει τα λάθη τα δικά της και τα εγκλήματα όσων ασέλγησαν επάνω της πλασάροντας το νταβατζιλίκι του σε κάθε επίπεδο,  γίνεται πρωτόγονη, ενστικτώδικη, άγρια.

Συνιστώ ένα από τα επόμενα μέτρα που θα πάρουν οι εξωγήινοι κυβερνώντες, γιατί περί εξωγήινων πρόκειται, είναι να βάλουν και ένα ζουρλομανδία στους αδέσποτους και εκτός εαυτού σε λίγο καιρό πολίτες γιατί αλλιώς θα δούμε τη κόλαση στη χειρότερή της μορφή. Δεν είναι κινδυνολογίες. Είναι απλή λογική. Οταν μια κοινωνία είναι αποσυντονισμένη εντελώς σε κάθε επίπεδο, όταν γεννιές ολόκληρες έχουν γαλουχηθεί σε μια περιορισμένη οπτική η οποία εστιάζεται στο νόμο της προσωπικής επιβίωσης και καλοπέρασης, όταν η ανάπτυξη του μορφωτικού επιπέδου κρατήθηκε επίτηδες στο χαμηλότερο επίπεδο,  κατευθυνόμενη στα μέτρα ενός οργιώδους ατομισμού και άκρατου καταναλωτισμού όπου όλα ήταν μεταφρασμένα σε χρήμα, σε κέρδος, στη προσωπική ματαιοδοξία και στον στείρο ευατούλη, τώρα που τραβιέται το χαλί κάτω από τα πόδια πρέπει να είναι κάποιος τουλάχιστον ηλίθιος για να σκέφτεται πως όλο αυτό το πλήθος θα γίνει ξαφνικά ώριμος, πολιτικοποιημένος, συνειδητοποιημένος πολίτης που θα ξέρει τι θα πρέπει να κάνει και πως να το κερδίσει. Αυτό το πλήθος που γεννιέται σιγά σιγά από τις στάχτες των παραμυθιών του που μόλις ξέφτισαν είναι ικανό για οτιδήποτε που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Δεν θα είναι ένας λαός που θα συμβαδίζει με τους κομματικούς τυφλοσούρτες όλων εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που μοιάζουν αρχαίες, ανούσιες και εξ΄ίσου απατεώνισσες με μια ολόκληρη εποχή γεμάτη από ψέματα και εγκλήματα, που πέθανε παρασέρνωντας μαζί της τα πάντα. Ο λάός αυτός θα έχει πολλά νεύρα. Αρωστημένα νεύρα, καμιά διάθεση κατανόησης, καμμιά διάθεση να ακούσει από οποιονδήποτε τις ίδιες μαλακίες που ακούει εδώ και εξήντα χρόνια.  Γιατί ήξεραν. Ολοι ήξεραν τι συμβαίνει. Αλλά επικρατούσε ο νόμος της omerta όπου όλοι σώπαιναν με την άγραφη συμφωνία πως όλοι θα εξακολουθήσουν να τσιμπολογάνε από το πτώμα. Το μαφιόζικο συμβόλαιο έσπασε μόλις η συμορία αθέτησε τους όρους.

Σε όλο αυτό το αλήτικο σκηνικό οι ελάχιστοι εναπομείναντες λογικά σκεπτόμενοι προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα οποιαδήποτε στοιχεία υγείας έχουν απομείνει μέσα σ΄ολη αυτή την αρρώστια. Υπάρχουν πολλά κινήματα που φωνάζουν για μια συσπείρωση των πολιτών, πέρα από ιδεολογικές διαφορές. Κινήματα που οι κομματικοί μηχανισμοί αποστρέφονται και προσπαθούν να γελοιοποιήσουν. Είναι λογικό. Γιατί σε αυτό χάος που έχει δημιουργηθεί κάπου πρέπει να υπάρξει μια αρχή για να μπορέσουν να συναντηθούν και να νοιώσουν για πρώτη φορά ένα ομαδικό πνεύμα οι ζοχαδιασμένοι και μπερδεμένοι πολίτες.  Πολίτες οι οποίοι μεταξύ άλλων δημιουργούν μέσα τους μια αποστροφή για ινδάλματα, μαντριά και λυκοφωλιές πλέον γιατί βλέπουν πως είναι στη κυριολεξία αφημένοι στη τύχη τους από ένα περίεργο ασκέρι πολιτικών που δεν έχουν τίποτα περισσότερο από θράσος που περισσεύει και μηδενική ενασχόληση για τη διάλυση ολόκληρου του κοινωνικού ιστού, στο όνομα μιας απόλυτης υποταγής στους όρους των τοκογλύφων και μιας σχιζοφρενικής αντίληψης πως δεν υπάρχει κανείς άλλος, τίποτα άλλο άξιο λόγου εκτός από αυτή την ικανοποίηση.

Το μακελείο της σάρκας δεν είναι υπερβολή. Είναι η κατάσταση που θα ζήσουμε σύντομα, αύριο όταν θα διαβάζουμε για πράξεις πρωτοφανούς βίας από ανυποψίαστους και φιλήσυχους μέχρι χτες νοικοκυραίους. Δεν ξέρω ειλικρινά τι όνειρα έχουν δει στον ύπνο τους οι λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις (ούτε ξέρω πλέον ποιες θα μπορούσαν να ονομαστούν έτσι) αλλά μάλλον από ότι φαίνεται ξεκάθαρα εδώ και τόσο καιρό κι αυτές σε άλλο πλανήτη ζουν κι αυτό θα κοστίζει ζωές. Πολλές ζωές πριν καν ξεκινήσει ο κανονικός πόλεμος. http://vasiliskos2.blogspot.com/2011/10/blog-post_11.html

ALBERT EINSTEIN : “Γιατί Σοσιαλισμός”

ALBERT EINSTEIN : “Γιατί Σοσιαλισμός”

Αναδημοσίευση απο το Αριστερά στην Μυτιλήνη

Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1o τεύχος του Αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949.

[…] Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όμως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πασχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους “νόμιμα” καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.

Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. O ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.

Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια “δημοκρατική” κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας.

Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. O εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσοδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες.

Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. Ο προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές καταστάσεις ύφεσης. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.

Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δηλαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία πρoσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώπους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλισμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υπoδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπόψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η μετατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντίβαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώνα.

Μνημόνιο ή χρεοκοπία, Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία κοκ. επαναλάμβανε κάθε τρεις και λίγο η κυβέρνηση και ο φιλικός της Τύπος

ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ: Μια ιδιαίτερα επικερδής μπίζνα με χορηγό τους εργαζόμενους

Λεωνίδας Βατικιώτης

 

Θέμα χρόνου και …τρόπου είναι πλέον η χρεοκοπία της Ελλάδας. Η τελική ρύθμιση των δύο αυτών παραμέτρων θα σημάνει μεν το τέλος των αλληλοαναιρούμενων και χαοτικών σεναρίων για το μέλλει γεννέσθαι με την ελληνική οικονομία και περισσότερο την ευρωζώνη. Θα σηματοδοτήσει όμως και την αρχή ενός νέου κύκλου αίματος στο εσωτερικό, μια πρωτοφανή, πολύ πιο βάρβαρη επίθεση στα κοινωνικά και εργασιακά μας δικαιώματα, ακόμη και σε σχέση με αυτήν που είναι σε εξέλιξη την τελευταία διετία από τους «μεσίτες» του ΠΑΣΟΚ. Η χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας θα πάρει την μορφή ενός νέου, γενναίου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, ακόμη και της τάξης του 50%. Η προοπτική αυτή πρώτ’ απ’ όλα συνιστά την πιο παταγώδη πολιτική χρεωκοπία των κυβερνητικών σχεδίων που από την Άνοιξη του 2010 σερβίρονταν υπό την απειλή της χρεοκοπίας: Μνημόνιο ή χρεοκοπία, Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία κοκ. επαναλάμβανε κάθε τρεις και λίγο η κυβέρνηση και ο φιλικός της Τύπος για να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε δεχθεί ήδη πλήθος Μνημονίων, ένα Μεσοπρόθεσμο ενώ ήδη ετοιμάζεται άλλο ένα «αναθεωρημένο» που θα κατατεθεί στον Οκτώβρη και η χρεοκοπία να είναι προ των πυλών.

Τούτη, η αναπάντεχη φαινομενικά, εξέλιξη δεν σημαίνει ότι απέτυχαν. Η πέρα για αποτελεσματική επιχείρηση ξεφορτώματος των ελληνικών ομολόγων από τις γαλλογερμανικές τράπεζες, κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων και ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, διαβεβαιώνει πως το ζητούμενο της ιδεολογικής τρομοκρατίας και των Μνημονίων δεν ήταν η αποφυγή της πτώχευσης αλλά η κοινωνική αναδιανομή και η μεταβίβαση του πλούτου από το εσωτερικό στο εξωτερικό της χώρας. Αυτή η επιχείρηση είναι σε εξέλιξη και πρόκειται για μια επιχείρηση που θα αποδειχθεί εξαιρετικά επωφελής απ’ όσους την «τρέχουν»!

Εκ πρώτης όψεως αυτή η εκτίμηση δεν δικαιολογείται. Πως είναι δυνατό να επωφεληθούν οι τράπεζες από ένα κούρεμα των ομολόγων που έχουν στα χαρτοφυλάκια τους, είναι το ερώτημα που τίθεται, από τη στιγμή που θα υποστούν απώλειες. Η απάντηση ωστόσο δεν βρίσκεται στο -80 ή το -50 που είναι οι υποθετικές απώλειες από μια απομείωση της τάξης του 20%, όπως αυτή που αποφασίστηκε με τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, ή του 50% που θα αποφασιστεί τους επόμενους μήνες. Η απάντηση βρίσκεται στο θετικό πρόσημο(!) που έχουν οι αφαιρέσεις της αποφασισμένης ή επικείμενης απομείωσης από την τιμή στην οποία σήμερα(!) διαπραγματεύονται στην δευτερογενή αγορά τα ελληνικά ομόλογα κι όχι φυσικά την ονομαστική τους αξία. Κι εδώ, βάσει του ότι η τιμή τους φτάνει στο 36% της ονομαστικής προκύπτει κέρδος, όχι ζημιά για το κηφηναριό των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων! Γι’ αυτό το λόγο από τον Ιούλιο και μετά, σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη, έχει αυξηθεί η ζήτηση ελληνικών ομολόγων. Δίνεις δηλαδή 36 λεπτά και το αγοράζεις και μετά σου το επαναγοράζουν με 80 λεπτά, βάσει της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, ή με 50 λεπτά σε ένα ενδεχόμενο «γενναίο» κούρεμα. Στην μια περίπτωση κερδίζουν 44 και στην άλλη 14 λεπτά. Πως να μην γίνουν ανάρπαστα τα ελληνικά ομόλογα! «Η πέραση αυτού του εμπορίου είναι απλώς το τελευταίο σημάδι που δείχνει ότι η προσεκτικά δομημένη ανταλλαγή ομολόγων που συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών του ιδιωτικού τομέα μπορεί να είναι μια πολύ πιο επωφελής συμφωνία για τους επενδυτές παρά για τους φορολογούμενους. “Ο καθένας ξέρει πως ήταν μια καλή συμφωνία για τις τράπεζες” δηλώνει ο Ότμαρ Ίσινγκ, κορυφαίος γερμανός οικονομολόγος που υπηρέτησε στην εκτελεστική επιτροπή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. “Δε θα βοηθήσει καθόλου την Ελλάδα”», δηλώνει στους New York Times. Και συνεχίζει η αμερικανική εφημερίδα: «Σύμφωνα με ένα άτομο με άμεση γνώση της συμφωνίας ανταλλαγής χρέους, περίπου 30% των επενδυτών που αναμένεται να συμμετάσχουν στην ανταλλαγή αγόρασαν τα ομόλογά τους μετά την 21η Ιουλίου. Δεν είναι οι αρχικοί κάτοχοι των ομολόγων – κατά βάση μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες – αλλά κυρίως κερδοσκόποι επενδυτές που επιδιώκουν να επωφεληθούν από την απότομη πτώση των τιμών των ελληνικών ομολόγων».

Επομένως κάθε άλλο παρά ζημιές θα εγγράψουν οι πιστωτές σε περίπτωση κουρέματος του δημόσιου χρέους. Η χρεοκοπία ωστόσο (γιατί περί αυτού θα πρόκειται όσο κι αν βγουν τα παπαγαλάκια να την εμφανίζουν σαν μια νέα, σπουδαία επιτυχία της κυβέρνησης Τσολάκογλου) η πέμπτη μάλιστα χρεοκοπία μετά απ’ αυτές του 1827, του 1843, του 1893 και του 1932 παρότι θα αποδειχθεί ευκαιρία για νέα κέρδη από την μεριά των πιστωτών, σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους και την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα αποδειχθεί τεράστια κοινωνική καταστροφή. Το σχέδιο με την κωδική ονομασία Εύρηκα όπως περιγράφτηκε στον Τύπο τις προηγούμενες μέρες (και το οποίο επεξεργάστηκε ιδιωτική εταιρεία συμβούλων) συμπυκνώνει τα σενάρια που αρχίζουν να σχηματοποιούνται στην ίδια την Γερμανία για το αντίτιμο που θα καταβάλει η Ελλάδα «των κάτω» για την χρεοκοπία. Στην πραγματικότητα, θα γίνει και με την χρεοκοπία ό,τι ακριβώς συνέβη και με τη «διάσωση», που αν και επωφελής για τους Γερμανούς, στο εσωτερικό πουλήθηκε …χρυσάφι κι αποτέλεσε χρυσή ευκαιρία για νέα μέτρα λιτότητας, που μας βυθίζουν στην εξαθλίωση. Καθόλου τυχαία δεν ήταν σε αυτό το πλαίσιο η δήλωση στο περιοδικό Business Week του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, (ο οποίος συχνά στον Διεθνή Τύπο χαρακτηρίζεται κι ως «no-nonsense» ή «ο άνθρωπος που δε λέει τίποτε το περιττό» σε ελεύθερη μετάφραση) ότι «η Ελλάδα θα χρειαστεί 10 χρόνια για να βγει από την κρίση».

Το γερμανικό σχέδιο περιλαμβάνει τρεις κυρίως παραμέτρους. Αρχικά προβλέπει την μεταβίβαση όλων των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας, που υπολογίζονται σε 125 δισ. ευρώ σε ένα χαρτοφυλάκιο, η διαχείριση του οποίου θα ανατεθεί στο εξωτερικό. Το ξεπούλημα δηλαδή της ελληνικής δημόσιας περιουσίας θα γίνει κατ’ ευθείαν από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, με αποτέλεσμα να μείνουν όνειρα θερινής νυκτός οι ελπίδες που έθρεφαν οι έλληνες μαυραγορίτες, όπως για παράδειγμα μέλη και στελέχη του ΣΕΒ, ότι θα αρπάξουν και οι ίδιοι έστω και κάποια ψίχουλα από την πίτα. «Ούτε αυτά» προστάζει το Τέταρτο Ράιχ, με τη σύμφωνη γνώμη των δωσίλογων της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Το δεύτερο σκέλος των «αντιποίνων» προβλέπει κατάληψη του υπουργείου Οικονομικών από γερμανούς τεχνοκράτες, οι οποίοι θα έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο για κάθε δαπάνη του ελληνικού δημοσίου. Για κάθε ευρώ. Μοναδικό ζητούμενο θα είναι να εμφανίζονται πλεονάσματα σε κάθε χρήση που θα πάψει φυσικά να είναι ετήσια και θα γίνει μηνιαία! Κι αν εμφανίζονται ελλείμματα τότε δεν θα πληρώνονται ούτε μισθοί, ούτε συντάξεις! Το θεσμικό πλαίσιο το έχει ήδη ετοιμάσει η κυβέρνηση του Γιωργάκη Τσολάκογλου που πλέον χαρακτηρίζεται μεταβατική, λόγω και της αδυναμίας της να πετύχει όσα υποσχέθηκε. Η δημόσια επίπληξη της Μέρκελ στον Γιωργάκη, που άκουγε δίπλα της σαν κρετίνος, για την απογοήτευση που προκαλεί η Ελλάδα, σηματοδοτεί το τέλος της προστασίας που ανέκαθεν απολάμβαναν οι συνεργάτες και οι κουκουλοφόροι, όταν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Το χρηματοδοτικό κενό που εμφανίζεται μέχρι το τέλος του έτους ακόμη κι αν προχωρήσει το ξεπούλημα των 10 επιχειρήσεων, από τις οποίες αναμένουν να εισπράξουν 5 δισ. ευρώ, ακόμη κι αν εισπράξουν τα 23 δισ. από τα έκτακτα φορολογικά μέτρα (γεγονός αδύνατο, όπως έδειξε και η παράταση της προθεσμίας για την καταβολή της πρώτης δόσης του χαρατσιού που έληγε προχθές, Παρασκευή) απειλεί να καταβροχθίσει πριν απ’ όλους τα ανδρείκελα του υπουργικού συμβουλίου.

Πρόκειται για κενό που, απαιτείται να τονίσουμε, είναι πριν απ’ όλα δημιούργημα των πληρωμών για τόκους που θα φθάσουν τα 4 δισ. ευρώ και για ομόλογα που λήγουν αξίας 8,5 δισ. ευρώ. Όρος επομένως για την ανατροπή αυτού του εφιάλτη είναι η παύση πληρωμών και η διαγραφή του δημόσιου χρέους και η έξοδος φυσικά από το ευρώ, που θα λειτουργήσει προς όφελος των εργαζομένων. Πρόκειται για προοπτική που απεύχεται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα από την κυβέρνηση Τσολάκογλου μέχρι την καθεστωτική Αριστερά (όπως έδειξαν οι πανομοιότυπες δηλώσεις της Παπαρήγα και του Τσίπρα) και φυσικά η οικονομική ελίτ που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Αλήθεια πόση υποκρισία θέλει για να δηλώνει κανείς ότι οι ωφελημένοι από την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι οι απατεώνες, όπως έκανε την προηγούμενη Κυριακή ο διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας στον Αλέξη Παπαχελά (βλέπε Wikileaks); Παρεμπιπτόντως ως δική του συμβολή στον αγώνα για την κάθαρση του δημόσιου βίου δεν δίνει ο Απόστολος Ταμβακάκης στη δημοσιότητα τις μισθοδοσίες των δημοσιογράφων που «μπουκώνει» η Εθνική; Επίσης δεν μας λέει τι έκανε η Εθνική Τράπεζα τα χρήματα που μάζεψε από την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου πέρυσι; Αύξησε άραγε την κεφαλαιακή της επάρκεια με τα 2,8 δισ. ευρώ που συγκέντρωσε, όπως είχε προαναγγείλει; Είναι ερωτήσεις που δεν έγιναν από τον διευθυντή της Καθημερινής…

Τρίτο και πιο φαρμακερό είναι το μέτρο μετατροπής της Ελλάδας σε αποικία της Γερμανίας, μέσω της μετατροπής της σε μια απέραντη Ειδική Οικονομική Ζώνη. Ήδη σύμφωνα με πληροφορίες και δημοσιεύματα τουλάχιστον τέσσερις περιφερειάρχες έχουν προχωρήσει σε συζητήσεις με Γερμανούς που αφορούν το νομικό τρόπο κατά τον οποίο θα ξεπεραστούν οι τελευταίες ασήμαντες λεπτομέρειες για την υλοποίηση του σχεδίου, δεδομένου ότι το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει στο όνομα της εγγύησης του ελεύθερου ανταγωνισμού την δημιουργία μακιλαδόρας εντός των γεωγραφικών ορίων της ΕΕ. Γι’ αυτό τον λόγο αντίστοιχες ζώνες που είχαν δημιουργηθεί στην Πολωνία, αμέσως μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», με το πέρας μιας μεταβατικής περιόδου που λήγει το 2012, θα καταργηθούν τουλάχιστον επισήμως και θα μεταφερθούν στην Ελλάδα. Οι έλληνες εργαζόμενοι έτσι γίνεται η προσπάθεια να μετατραπούν στα νέα θύματα, τους νέους ηττημένους της επέλασης του κεφαλαίου.

Δεν κάνει πάντα η τσατσά την κοινωνία πουτάνα, σίγουρα όμως ο ρόλος της είναι να την κρατά πουτάνα.

Και ξαφνικά έγινε ένα θαύμα !
Όλοι οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, οι ακριβοθώρητοι τηλεδιαστρεβλωτές, οι ανάλγητοι αριθμολάγνοι αναλυτές-κοστολόγοι, οι αλλήθωροι καναλοπροπαγανδιστές και οι διαπλειστηριασμένοι γλυφορούφες αναρθροσυντάκτες συντονίστηκαν και φωτίστηκαν. Ξαφνικά ανακάλυψαν, εντελώς συμπτωματικά και όλοι μαζί ταυτόχρονα, τον βιασμό των ατομικών δικαιωμάτων και την φίμωση της ελευθερίας της έκφρασης, την φτωχοποίηση και την εξαθλίωση, την αστυνομική αυθαιρεσία και βία, την αντισυνταγματικότητα και την κοινοβουλευτική χούντα. Ξαφνικά, με μια μικροκαθυστέρηση δυο μόλις ετών, απέκτησαν συναισθήματα συμπόνιας για τον μέσο πολίτη, απέκτησαν δημοκρατικά ανακλαστικά και κοινωνική ευαισθησία. Ξαφνικά και εντελώς αυθόρμητα ανακάλυψαν πως έχουν καταργηθεί τα εργασιακά δικαιώματα, πως η δικαιοσύνη είναι ανύπαρκτη και πως η χώρα είναι μια απέραντη ευκαιρία για λεηλασία.


Ξαφνικά άρχισαν, άκουσον άκουσον, να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση που έως τώρα την εκθείαζαν για τα πατριωτικά ένστικτά της, ξαφνικά συνδέθηκαν σε απ ευθείας μετάδοση με την πραγματικότητα που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο και ανακάλυψαν πως υπάρχει πρόβλημα. Θαύμα … έγινε θαύμα …
Αν είσαι μεγάλου διαμετρήματος αφελής τηλεχάνος και πιστεύεις πως ξαφνικά το σύμπαν συνωμότησε υπέρ των αναξιοπαθούντων ιθαγενών του φέουδου της νότιας Δανίας των τραπεζοτσολιάδων, άλλαξε θέση στον καναπέ σου, κάνε την προσευχή σου, πιάσε το ιερό δοξαστικό τηλεκοντρόλ και συνέχισε να μεταλαμβάνεις το αντίδωρο της ζωής που συμβαίνει έξω από την πόρτα σου, από τα λιγδερά τηλεπαράθυρα. Τύλιξε τα όνειρά σου στις έντυπες λαδόκολλες με τα σουβέρ-DVD και περίμενε με αγωνία τον ταχυδρόμο να σου παραδώσει το φάκελο με το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο με τη συστατική επιστολή. Συνέχισε να προσπαθείς να αλλάξεις τη μοίρα σου ζαπάροντας αυτούς που σε κάθε αποφώνιση σε ευχαριστούν ευγενικά , που τους επέλεξες και απόψε για την “ενημέρωσή σου”. Συνέχιζε να τους χαρίζεις το κορμί σου, προσδοκώντας μοιρολατρικά την ανάσταση των κεκτημένων σου και την μυστηριακή μετεμψύχωση και μετουσίωση σου σου, από κολίγα σε πολίτη.

Το μόνο σύμπαν που συνωμότησε κακόμοιρε κολίγα, είναι το σύμπαν της διαπλοκής και δεν συνωμότησε υπέρ σου. Δεν έγινε κανένα θαύμα. Απλά το χαρτί του ΠΑΣΟΚ που έπαιξαν στην τσόχα, που ύφαναν από το κουρεμένο γουλί μαλλί σου, οι τζογαδόροι μεγαλοαπατεώνες, κάηκε. Το κόλπο ΠΑΣΟΚ τελείωσε. Γιατί μια μπλόφα, όσο καλή κι αν είναι, δε μπορεί να παίζεται συνέχεια, κάποια στιγμή την παίρνει χαμπάρι ακόμα και ο αδαής πρωτάρης παίκτης. Και το σοσιαλιστικό φουλ του ΠΑΣΟΚ, με ΝΔ σπαθί και ΛΑΟΣ μπαστούνι, παίχτηκε με επιτυχία σε όλες τις παρτίδες που έγδυσαν τη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ με τον βαλέ Γιωργάκη έληξε, εξάντλησε στο μέγιστο την δυνατότητά του να υπηρετήσει τους χρηματοδότες του και τα αφεντικά του.

Το ΠΑΣΟΚ περνά στην εφεδρεία, αποζημιωμένο πλουσιοπάροχα από τα αφεντικά του, αποσύρεται από το τραπέζι και θα πάει στο παραδίπλα, πριν οι εξαπατημένοι κοινωνικοί εταίροι εξεγερθούν και τραβήξουν εκείνοι τα πιστόλια τους και τινάξουν στον αέρα το καζίνο. Ναι το σύμπαν συνωμοτεί. Το σύμπαν των ξεπουλημένων αληταράδων της πολιτικής ζωής του τόπου, το σύμπαν των εχόντων και κρατούντων, το σύμπαν όλων των τραπεζοτσολιάδων υπαλλήλων της διαπλοκής συνωμοτεί συγχρονισμένα και με ακρίβεια σαν ελβετικό ρολόι. Οι “φωτισμένοι” δημοσιογράφοι έχοντας υπαλληλική σχέση με τα ΜΜΕ συμμετέχουν, ως αβανταδόροι στους πολιτικούς παπατζήδες, στην συνωμοσία του στημένου παίγνιου.

Το χαρτί του ΠΑΣΟΚ κάηκε και τώρα θα στηρίξουν συντονισμένα το επόμενο χαρτί, υποδεικνύοντας στα κορόιδα που να ποντάρουν για να χάσουν και τα σώβρακα τους και να πουλήσουν τα παιδιά τους για να ξεχρεώσουν τους χαρτοκλέφτες τοκογλύφους. Η αβάντα είναι η δουλειά τους. Στην εποχή μας δεν γίνονται θαύματα, μόνο θαυμαστές συνωμοσίες.

Είναι όλοι στο κόλπο. Η κοινωνία που έφτασε τα όρια της ανοχής, πρέπει να μείνει υπόδουλη, πριν κάποιο τυχαίο γεγονός πυροδοτήσει μια εξέγερση εξαπατημένων πολιτών και κατεδαφιστεί το υπερτιμολογημένο οικοδόμημα του φέουδου των μεγαλοεργολάβων, στο οποίο έχουν επενδύσει με δισεκατομμύρια από δωροθεσίες οι τύραννοι της χώρας.
Η κοινωνία δε πρέπει να ξυπνήσει ποτέ από το λήθαργο του όπιου της ενισχυμένης αναλογικής και της αντιπροσωπευόμενης “δημοκρατίας”. Η κοινωνία πρέπει να συναινεί αδιαμαρτύρητα στην έκδοσή της. Η κοινωνία πρέπει να αγαπάει το νταβατζή της, να αγαπάει το μακρύ και βαρύ του χέρι, να τον λατρεύει και να τον βλέπει ως σωτήρα.
Πρέπει να λαμβάνει τακτικά τη δόση της, να βαράει ενέσεις τάξης και νομιμότητας, για να κοιμάται ασυνείδητα με όλους τους πελάτες. Η κοινωνία πρέπει να μείνει ναρκωμένη στο κρεβάτι, κουκουλωμένη με τη ζεστή κουβερτούλα της αφέλειας, μακάρια και πτωχή το πνεύματι, στο ημίφως μιας 42άρας οθόνης που παίζει ακριβοσκηνοθετημένες τσόντες με ομαδικά όργια παρά φύση πληροφόρησης.
Αν μουδιάσει στην ίδια στάση, θα πρέπει απλά να τις επιτραπεί να αλλάξει πλευρό, αλλά σε καμία περίπτωση να σηκωθεί από το παραγωγικό της κρεβάτι, ο χρόνος είναι χρήμα και το αυθαίρετο μπορντέλο πρέπει να γίνει mall. Αν παραμιλάει τα βράδια και αρχίσει να υπνοβατεί αναζητώντας την έξοδο κινδύνου, για να ξεφύγει από την κακοποίηση του νταβατζή και τον βάναυσο βασανισμό και την ασέλγεια των σεκιουριτάδων του, θα πρέπει να την παρηγορήσει η τσατσά και να της δώσει μερικά ηρεμιστικά χάπια μιας placebo πραγματικότητας.

Δεν κάνει πάντα η τσατσά την κοινωνία πουτάνα, σίγουρα όμως ο ρόλος της είναι να την κρατά πουτάνα. Στις αγορές των αγοραίων αγορών η καλή τσατσά ξέρει πως να καθησυχάζει την πουτάνα. Η έμπειρη τσατσά θα της πει όσα παραμύθια και όσες φοβέρες χρειάζεται για να παραμείνει η κοινωνική εταίρα στο κρεβάτι της. Η καλή τσατσά θα της επικοινωνήσει γλυκά κάθε βρώμικη επιθυμία του πελάτη και θα την παρουσιάσει ως ευκαιρία, ως αλλαγή και μεταρρύθμιση. Η τσατσά θα τις συστήσει με τα καλύτερα λόγια τον καινούργιο νταβατζή και θα θάψει με τα χειρότερα λόγια τον προηγούμενο. Η τσατσά θα κρατήσει την οργή της κοινωνίας φυλακισμένη και να τις δώσει την ελπίδα πως υπάρχει “αγαπητικός” χωρίς πορνεία. Η τσατσά θα τις βάλει λόγια για να τσακωθεί με τις άλλες πουτάνες και να δώσει στον νταβατζή το ‘έρεισμα να επέμβει και να κατακρατήσει για τιμωρία όλη την είσπραξη. Η τσατσά παίρνει βαρβάτο μερτικό παρ ότι κλαίγεται σε κάθε ευκαιρία πως δήθεν είναι στην ίδια μοίρα με την κοινωνία. Η τσατσά είναι όσο μαστροπός είναι και ο νταβατζής, η τσατσά είναι η φωνή και η βούληση του νταβατζή.

Και όταν στριμωχτεί κάποια μέρα η γρια τσατσά και πρέπει να απαντήσει για το ποιος φταίει και το γιατί, έχει έτοιμη την απάντηση, την ίδια που που δίνουν όλες οι τσατσάδες και βγαίνει πάντα λάδι … φταίει η πουτάνα η κοινωνία λέει …

Read more: http://anarhogatoulis.blogspot.com/2011/10/blog-post_905.html#ixzz1aBOstPsW

σέβεντις

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2011/10/blog-post_07.html
Ακολουθεί το κείμενο της Εύης Λαμπροπούλου, με τον υπότιτλο : «Στο πλυντήριο των σέβεντις
Διαβάζω μανιωδώς για τα σέβεντις: ούτε η γενιά ούτε η χώρα μου πρόλαβαν την Χρυσή Εποχή της σεξουαλικής επανάστασης. Ο Έιμις όμως ήταν εκεί, όταν κάηκαν τα πρώτα σουτιέν και η φούστα συρρικνώθηκε. Να πώς ήταν: Περιφέρονταν σε έναν παραμυθένιο πύργο σε διάφορα στάδια ελευθεριότητας και γυμνότητας. Τα κορίτσια προσπαθούσαν να φέρονται σαν αγόρια. Τα αγόρια φέρονταν ως συνήθως. Τα λιγότερο γοητευτικά αγόρια ζητιάνευαν από το «πνεύμα της εποχής». Γύρω τους κόχλαζε μια αναδιάταξη στη σαρκική γνώση και στο συναίσθημα. Έπιναν Παρφέ ντ' αμούρ. Η πρωτοπορία ήταν υποχρεωτική.
Το "Let Ιt Βe" ακουγόταν στο φόντο της πρώτης τηλεόρασης και της Πρώτης Νομιμοποιημένης Ερωτικής Συνεύρεσης (το 1966!). Έλεγαν «σ’ αγαπώ» στον εαυτό τους στον καθρέφτη. Κάποιοι θα χάριζαν την εξυπνάδα τους για λίγη ομορφιά ακόμα. Ζούσαν στον αστερισμό του νάρκισσου. Σκέφτονταν μόνο τον εαυτό τους. Χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες: χάλια, με δυνατότητες, και οπτασία. Ο Κιθ ήταν «με δυνατότητες» αλλά ποθούσε «Οπτασίες». Το μανιφέστο: 1. Θα κάνεις σεξ πριν από το γάμο. 2. Το συναίσθημα είναι αποσυνδεδεμένο από το σεξ. 3. Και οι γυναίκες έχουν σαρκικές ορέξεις. 4. Η επιφάνεια θα εκτοπίσει την ουσία. (Η ουσία είναι καρδιά, η επιφάνεια αισθήσεις.) Στο πλυντήριο της επανάστασης είχαν πατήσει το φουλ πρόγραμμα, υποχρεωμένοι να στροβιλίζονται στο πνεύμα της εποχής ώσπου να ξεπλυθούν από κάθε συντηρητισμό. Παρότι άθεοι, κάποιοι πήγαιναν στην εκκλησία. Παρότι απελευθερωμένοι, δεν απολάμβαναν όλοι τη συνεύρεση. Παρότι θέλαν αποστασιοποίηση, ερωτεύονταν αρρωστημένα. Παρότι ντεμοντέ να θες το τηλέφωνό του μετά, ενίοτε πληγώνονταν. Ήταν ήδη φανερό ότι «Κάθε σκληρή και απαιτητική προσαρμογή θα την φορτώνονταν οι κοπέλες, όχι τα αγόρια.» Τι κάνεις σε μια επανάσταση; «Πενθείς για ό,τι χάνεται, δέχεσαι ό,τι μένει, καλωσορίζεις ό,τι έρχεται.»

Τελικά, οι ανασφάλειες και αδυναμίες κυριάρχησαν της επανάστασης. Ξεκαρδιστικά τα μαρτύρια του πάνκοντου, κομητοειδή κόμη Ανδριάνο που ως αφόρητα ερωτευμένος αναλώθηκε για την πανέμορφη Σεχραζάτ, επειδή «οι κοντοί προσπαθούν πιο πολύ». Η φιλοχρήματη, ξεδιάντροπη, θρήσκα Γκλόρια, με τα πιο ζουμερά οπίσθια της Ιταλίας, έχει ωραίες ατάκες: «Τους μισώ τους πλούσιους. Αλλά αυτοί έχουν όλα τα φράγκα». Περί ψεύδους: «Μη γίνεσαι ποτέ λεπτομερής. Υποκρίσου απλώς ότι όλα είναι αληθινά και ανιαρά.» Στην Ελλάδα η σεξουαλική επανάσταση δεν έφτασε ποτέ παρά μόνο αργότερα μέσω ταινιών, φουστανιών και τραγουδιών. Εδώ που τα λέμε, ακόμα δεν την έχουμε εμπεδώσει.

Ο Βρετανός συγγραφέας χαρακτήρισε το βιβλίο αυτοβιογραφικό. Ώστε ο μετρίου αναστήματος, μουλωχτός, εγωκεντρικός, ανικανοποίητος, λάγνος, σεξουαλικά προβληματικός, Κιθ, είναι ο Μάρτιν Έιμις στα νιάτα του! Στα είκοσί του φοβόταν ήδη τον θάνατο. Πίστευε ότι αυτό που μετράει, όταν κανείς πεθάνει, θα είναι «το πώς τα έχει καταφέρει με τις γυναίκες». Παράπαιε στο χείλος της αθεΐας, του έρωτα, της επιτυχίας. Εφόσον «για να βρεις μια όμορφη φιλενάδα πρέπει να έχεις ήδη μια όμορφη φιλενάδα», έφτασε να νοικιάσει μία για να την περιφέρει ως δόλωμα. Και νάρκωσε τη σύντροφό του για να πάει με άλλη. Η ζωή του ήταν μια σειρά επεισοδίων εφαρμοσμένου ναρκισσισμού.

Ο Έιμις θεωρείται άπιστος γυναικάς, ωραίος, πότης, τσιλιμπουρδίζων, βλάσφημος γκρινιάρης – όλα χρήσιμα για το συγγραφικό του προφίλ. Έτσι εμφανίζεται και στο βιβλίο. Γνωστή δε συντάκτρια, παραδέχτηκε ότι είναι η Λίλι του βιβλίου∙ που στην πραγματική ζωή εγκαταλείφθηκε ψυχρά από τον Έιμις. Ο 64χρονος πια συγγραφέας φοβάται ακόμα το θάνατο, αποφεύγει τον καθρέφτη και παρατηρεί ότι η λέξη «cool» είναι η μόνη που επιβίωσε από το λεξιλόγιο των νιάτων του. «Το να γερνάς πάντως είναι uncool. Τα βοηθήματα ακοής είναι πολύ uncool». Τρομαγμένος από τα επερχόμενα γηρατειά και βοηθήματα, κατέγραψε με αυτοσαρκασμό και χιούμορ τα τέκνα της χρυσής εποχής τότε που «το να ψήνονται στον ήλιο ήταν το παν». Τώρα, όλοι αυτοί είναι γέροι. «Με εξαίρεση τον Κηθ Ρίτσαρντς: αυτός είναι ακόμα νέος.»

ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ

ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ

Εξαθλίωση? Βία? Χούντες? Ολα θα δούμε ξανά και σε πολύ χειρότερη μορφή από ότι γνώρισαν οι προηγούμενες γεννιές. Οι άθλιοι όχι μόνο των Αθηνών , οι άθλιοι της Ευρώπης, των Ην.Πολιτειών της Ασίας. ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ λέγεται το παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης. Με τις κυβερνήσεις να είναι φερέφωνά της, με τις δυνάμεις καταστολής να είναι οι υπάλληλοί τους. Με τους λαούς να είναι οι όμηροί τους.
Μαι απλή ανάλυση παρακάτω,
http://vasiliskos2.blogspot.com/2011/10/blog-post_06.html
ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχαν τα κοινοβούλια, οι ομοσπονδιακές και εθνικές κυβερνήσεις, οι δημόσιοι διάλογοι για το μέλλων των εθνών. Υπήρχε ακόμα και ο ΟΗΕ που δεν λειτουργούσε και πολύ, αλλά ήταν ένα ίχνος αντιπροσωπευτικού οργανισμού. Ολα αυτά είναι μια ανάμνηση, στάχτη μια δημοκρατικής εμφάνισης, σκόνη από το παρελθόν. Δεν μετράνε πια σε τίποτα. Αλλοι οργανισμοί τα ξεπέρασαν με μυστήρια λογότυπα για το κόσμο : ΠΟΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ. Η τύχη μας είναι στα χέρια τους, αλλά δεν ξέρουμε ποιος τα διευθύνει ποιος αποφασίζει για τους στόχους τους. Κανένας δεν εξέλεξε τους εκπροσώπους τους, αλλά από αυτούς εξαρτώνται οι ζωές μας.

Η ΕΚΤ, μια τράπεζα , μπορεί να στείλει, χωρίς κανείς να σοκάρεται πλέον, μια επιστολή σε μια κυβέρνηση εκλεγμένη, με την οποία θα της δίνει εντολές και θα την απειλεί με απόλυση. Ο ΠΟΕ μπορεί να αποφασίσει να γκρεμίσει το κόσμο με την ελεύθερη οικονομία, μια παρωδία τους ελεύθερου έρωτα των παιδιών των λουλουδιών, που έχουν μετατραπεί σε παιδιά των τραπεζών. Η παραγωγή μπορεί να μεταφέρεται από τις πολυεθνικές στα παιδιά στην Ινδία ή στους κινέζους εργάτες χωρίς κανένα συνδικαλιστικό δικαίωμα. Να μεταφέραι από κράτη που έχουν αυστηρότατους κανόνες για το περιβάλλον, στους οποίους οι εταρείες πρέπει να συμορφώνονται για να μην αντιμετωπίσουν το κλείσιμό τους, σε κράτη όπου όλα επιτρέπονται.

Για ποιο παγκόσμιο ανταγωνισμό μιλάμε? Ο ανταγωνισμός υπάρχει μέσα από κανόνες και δικαιώματα. Είναι πιο σωστό να μιλάμε για παγκόσμια εκμετάλλευση, για μια γενική μείωση των μισθών στις βιομηχανοποιημένες χώρες, για την απώλεια των κοινωνικών και συνδικαλιστικών κατακτήσεων, καρπό της πάλης των προηγούμενων γεννιών. Ποιος τα αποφάσισε όλα αυτά? Η ΠΟΕ! Στο όνομα ποιανού? Του ΔΝΤ που θυμίζει γύπες. Οι εκπρόσωποί του καταφθάνουν όταν ένα κράτος καταρρέει, για να προστατέψει τα διεθνή συμφέροντα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει άμεσα. Αν χρεοκοπήσει, μπορεί να χρεοκοπήσουν μαζί οι γαλλικές τράπεζες που συγκρατούν το χρέος της. Πρέπει λοιπόν πρώτα να πουλήσει την εθνική της περιουσία, για να σώσει τις τράπεζες. Ο κόσμος είναι τραπεζομετρικός και για κοινωνική πολιτική δεν συζητιέται πια. Η ΕΕ έχει αντικατασταθεί από την EKT, ο ΟΗΕ από τον ΠΟΕ, οι κυβερνήσεις από το ΔΝΤ.

Οι ίδιοι οι πόλεμοι έχουν πλέον μόνο οικονομικές βλέψεις, ούτε ιδεολογικές, ούτε θρησκευτικές ούτε εδαφικές όπως είδαμε και στο πόλεμο στη Λιβύη. Οι τράπεζες χρηματοδοτούν τους πολέμους που με τη σειρά τους χρηματοδοτούν τις τράπεζες. Στο ξενοδοχείο σου ζητάνε τη πιστωτική κάρτα στη θέση της ταυτότητας. Στη γέννα σου δίνουν το ΑΦΜ, μαζί με το μερίδιο σου στο δημόσιο χρέος πριν να σου δώσουν ένα παιδίατρο. Οι πολιτικοί είναι υπηρέτες των τραπεζιτών κι εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό.

Iznogood

http://rockstargr.blogspot.com/2011/09/blog-post_14.html

Όλοι γνωρίζετε την ιστορία του Iznogood (δεν είναι καλός), ο οποίος θέλει να αποκτήσει εξουσία εκθρονίζοντας τον χαλίφη που δεν κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του απο το να τρώει, να πίνει και να κοιμάται. Χαλαρή ζωή και άνετη. Μήπως ο Iznogood θα ήταν καλύτερος στην θέση του χαλίφη; Θα άλλαζε τα πράγματα; Θα έφτιαχνε τα πράγματα με την εξουσία που θα είχε ή θα εξουσίαζε για προσωπικό του όφελος;

Λένε πως η εξουσία αλλάζει τον άνθρωπο, τον φθείρει. Τον κάνει μισαλλόδοξο, άπληστο και πλεονέκτη. Φταίει η εξουσία όμως αυτό καθεαυτό; Δεν είμαι σίγουρος γι αυτό. Ωστόσο προβληματίζομαι. Πόσοι απο εσάς αν αποκτούσαν χρήματα και επιρροή θα καθόντουσαν άνετα στο σπίτι τους και θα διαχειρίζονταν π.χ. μια εταιρία προς όφελος δικό σας; Μόνο κέρδος και απολύσεις εργατών για να έχετε δικά σας περισσότερα κέρδη;

Ο προβληματισμός μου ξεκίνησε απο μια μικρή φράση η οποία είναι "ο λάθος άνθρωπος είναι στην λάθος θέση". Θα προσπαθήσω να θέσω μερικά παραδείγματα του προβληματισμού μου, ελπίζω να αποτελέσουν τροφή για σκέψη σε πολλούς απο εσάς.

Σκέφτηκα για παράδειγμα πως άνθρωποι οι οποίοι αναγνωρίζουν ανθρώπινες αξίες δεν γίνονται δάσκαλοι, παιδαγωγοί ή και γονείς ακόμα. Δάσκαλος είναι κάποιος ο οποίος μας μεταλαμπαδεύει τα φώτα του πολιτισμού, της ιστορίας, της ανθρωπιάς. Πως γίνεται κάποιος όμως να μας δώσει φώτα σε τέτοια θέματα όταν ακόμα και ο ίδιος δεν τα γνωρίζει; Ή καλύτερα δεν έχει την κριτική ικανότητα που χρειάζεται για να τα κατανοήσει πρώτα και μετά να τα κάνει "τροφή για σκέψη" προς τους υπόλοιπους;

Η ιστορία για παράδειγμα λέμε πως γράφεται απο τον νικητή. Σε έναν πόλεμο που γίνεται για αγάπη, (τρωικός πόλεμος) η ιστορία γράφτηκε απο τον Όμηρο. Ποια θα ήταν άραγε η άποψη των Τρώων στο θέμα; Ελληνοτουρκικός πόλεμος. Διαφορετική ιστορία διδασκόμαστε στην Ελλάδα, διαφορετικά πράγματα διδάσκονται στην Τουρκία. Γιατί αυτό; Εφόσον η ιστορία είναι όπως λένε αντικειμενική, γιατί δεν υπάρχει ένα διεθνές όργανο το οποίο να βλέπει αυτές τις διαφορές στην ιστορία; Μήπως δεν είναι κοινή; Ή απλά έχει και η ιστορία τον σκοπό της;

Απο την αρχή της ζωής μας μαθαίνουμε να πιστεύουμε σε έναν ή σε πολλούς θεούς, ανάλογα με τον γεωγραφικό τόπο που γεννιόμαστε. Δεν σας προβληματίζει αυτό; Αν γεννιόσασταν στην Κίνα π.χ. θα πιστεύατε στον Βούδα. Ποια θρησκεία είναι η αληθινή; Γιατί πιστεύουν οι άνθρωποι σε διαφορετικούς θεούς; Τι διαφορά έχει η εκάστοτε πίστη; Που αποσκοπεί όλο αυτό; Εφόσον κάποιος δημιούργησε τον κόσμο και δεν έχει ζητήσει τίποτα απο εμάς, ούτε μας έχει μιλήσει ποτέ, γιατί να πρέπει να φοβόμαστε, να ζούμε σύμφωνα με κάποια πρότυπα και όχι ελεύθεροι όπως προστάζει η καρδιά μας;

Η τεχνολογία υποτίθεται βοηθάει την ποιότητα της ζωής μας. Σκεφτείτε μια φαρμακοβιομηχανία λοιπόν που ανακαλύπτει το φάρμακο του καρκίνου. Πως θα λειτουργήσει; Θα αποκρύψει την πληροφορία αυτή και θα αρκεστεί στα φάρμακα τα οποία κάνουν επώδυνη και μακρά την διαδικασία θεραπείας των ασθενών. Έτσι εξασφαλίζει χρήματα για μακροπρόθεσμο σκοπό. Αν εξάλου δεν υπήρχαν αρρώστιες, δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχουν και φαρμακοβιομηχανίες. Όσο καλυτερεύει η τεχνολογία τόσο θα έπρεπε οι άνθρωποι να δουλεύουν λιγότερο, αντ'αυτού όμως οι άνθρωποι απολύονται και χάνουν τις θέσεις εργασίας τους.

Τα τσιγάρα, χρησιμοποιούν χημικά στοιχεία για να αποκτήσουμε εξάρτηση και γράφουν με μικρά γράμματα πως μπορεί να μας προκαλέσουν βλάβες. Οι διαφημίσεις, προβάλουν μόνο τα θετικά στοιχεία του προιόντος και όχι τα αρνητικά. Οι άνθρωποι προβάλουν το κουτί προς τα έξω και όχι το περιεχόμενο το οποίο είναι και το σημαντικό. Όλα αυτά μου προκαλούν ερωτηματικά...

Οι πολιτικοί υποτίθεται είναι υπεύθυνοι για την καλή λειτουργία της κοινωνίας και αντί να πράξουν έτσι, το μόνο που κάνουν είναι να δημιουργήσουν ένα καλό image (εικόνα), να δωροδοκήσουν μερικούς και να εκλιπαρούν για ψήφους. Διαχειρίζονται ολόκληρες κοινωνίες για προσωπικό τους όφελος. Η αδικία στο μεγαλείο της.

Και τέλος εγώ σαν άνθρωπος, που πιστεύω στην θεία δίκη, πιστεύω στην θεία τιμωρία, αποδέχομαι όλες αυτές τις λάθος θέσεις και πεποιθήσεις που μου έχουν βάλει βαθιά μέσα στο μυαλό μου και δέχομαι να αντέξω τα πάνδεινα, ακόμα και να ζήσω σαν ζώο χωρίς νοημοσύνη επειδή πιστεύω πως μια μέρα θα δικαιωθώ. Δουλεύω για να ζήσω. Πετάω το περισσευούμενο φαί μου όταν γνωρίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αποκτήσουν ούτε ένα πιάτο φαί. Γιατί αυτή η ανισότητα;

Έχω γίνει τόσο ευτελής που πιστεύω πως η ευτυχία βρίσκεται στον πλούτο και αφήνω την καρδιά μου στην άκρη δίνοντάς της ψύχουλα για να ζήσει. Το νόημα της ζωής μου είναι ο πλούτος και όχι η πραγματική ευτυχία..

Χαλίφης στην θέση του χαλίφη.... ρομπότ στην θέση του ανθρώπου...ψέμα στην θέση της αλήθειας....πλούτος στην θέση της καρδιάς!!! (Σωτήρης)

Τι θα συμβεί αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα;Ο ήλιος και πάλι θα ανατείλει

1. Τι θα συμβεί αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα;
Αν γίνει κάτι τέτοιο, οι επιπτώσεις θα είναι παγκόσμιας εμβέλειας.
Όλοι μα όλοι, θα νιώσουν τις συνέπειες. Από τους Ιάπωνες καταθέτες ως τους Αμερικανούς συνταξιούχους.
Ας τα δούμε πιο αναλυτικά:
2. Οι ελληνικές τράπεζες εθνικοποιούνται
Οι τράπεζες της Ελλάδας έχουν τεράστια ανοίγματα στο δημόσιο χρέος της χώρας τους. Μια χρεοκοπία θα σήμαινε πως πολλές από αυτές θα αναζητούσαν κεφάλαια για να αναπληρώσουν τα χαμένα, και κάτι τέτοιο θα προκαλούσε απόσυρση των καταθέσεων από πλευράς των Ελλήνων.
Είναι πιθανό πως η κυβέρνηση θα ανακοίνωνε μια αργία ως «Ημέρα Τραπεζών», για να αποφευχθεί ο πανικός. Στη συνέχεια οι πιο εκτεθειμένες τράπεζες θα έπρεπε να κρατικοποιηθούν.

3. Οι τράπεζες της Ευρώπης κλυδωνίζονται
Οι ευρωπαϊκές τράπεζες κρατάνε μεγάλο μερίδιο του ελληνικού χρέους. Σχεδόν $53 δισ. Η Γαλλία, η Γερμανία, και η Αγγλία είναι οι πιο εκτεθειμένες. Αν οι πιστωτές αναγκάζονταν να υποστούν ένα κούρεμα της τάξης του 40%, αυτό θα σήμαινε απώλειες ύψους €15.6 δισ.
4. Το παιχνίδι των Credit Default swaps
Δεν είναι γνωστό το άνοιγμα των διάφορων χρηματοπιστωτικών οργανισμών προς το ελληνικό χρέος, αναφορικά με τα ασφάλιστρα κινδύνου. Κάποιοι όμως πουλήσανε πολλή προστασία στο ελληνικό χρέος τα τελευταία χρόνια, και μια χρεοκοπία θα πυροδοτούσε πιστωτική κρίση στην αποπληρωμή αυτών των συμβολαίων.
5. Παγκόσμια πιστωτική σύνθλιψη
Οι αμφιβολίες για τη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που έχουν εμπλοκή και ανοίγματα στο ελληνικό χρέος θα μεγαλώσουν. Οι τράπεζες θα αρνούνται να δανείζουν η μία στην άλλη, φοβούμενες τα ανοίγματα. Πολλές θα ζητάνε εξτρά εγγυήσεις, κάτι που θα οδηγήσει σε αυξημένες πωλήσεις περιουσιακών τους στοιχείων. Αν επαναληφθεί αυτό που ακολούθησε τη πτώχευση της Lehman Brothers, τότε οι παγκόσμιες πιστωτικές αγορές μπορεί να συσταλούν. Ετοιμαστείτε να ακούσετε πολλά για τα LIBOR spreads πάλι.

6. Η Ιρλανδία και η Πορτογαλία μπαίνουν σε πειρασμό
Οι Ιρλανδοί και οι Πορτογάλοι αντιμετωπίζουν χρόνια αργής οικονομικής ανάπτυξης, καθώς οι κυβερνήσεις τους προσπαθούν να μειώσουν τα χρέη και να σταθεροποιήσουν τις τράπεζες. Μια ελληνική χρεοκοπία, ειδικά αν είναι αποτέλεσμα διαδηλώσεων στους δρόμους της Αθήνας, θα ενθάρρυνε αυτά τα κράτη να χρεοκοπήσουν. Αν η Ελλάδα εξαναγκάσει τους δανειστές της να δεχθούν ένα κούρεμα, γιατί να πληρώνουν ολόκληρο το χρέος τους η Ιρλανδία και η Πορτογαλία;
7. Η ΕΚΤ σε κρίση
Η ΕΚΤ είναι φοβερά εκτεθειμένη στο ελληνικό χρέος και στο τραπεζικό χρέος της Ιρλανδίας. Αν οι τράπεζες της Ελλάδας και της Ιρλανδίας δεν ξοφλήσουν, μπορεί να πτωχεύσει η ΕΚΤ. Βέβαια, ως κεντρική τράπεζα, μπορεί να επανέλθει μέσω πληθωρισμού.
8. Πολιτική κρίση στη Γερμανία
Η αναστάτωση της Ευρώπης μπορεί να ταρακουνήσει τη γερμανική κυβέρνηση. Ο λαός της χώρας αντιτίθεται σθεναρά στις διασώσεις όσων κρατών αυτοί θεωρούν ανεύθυνα. Οποιαδήποτε προσπάθεια της γερμανικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την ελληνική κρίση, μπορεί να συναντήσει πολιτικές εξεγέρσεις.
9. Επανέρχεται ο προστατευτισμός
Αν η Γερμανία και η Γαλλία επιβαρυνθούν με τα χρέη της Νότιας Ευρώπης, είναι πιθανό, πως προκειμένου να προστατέψουν αυτές τις οικονομίες, θα βάλουν σε κίνηση ένα είδος προστατευτισμού, όπου θα αυξηθούν οι εισαγωγές προϊόντων από αυτά τα κράτη εις βάρος των αντίστοιχων της Ασίας.
10. Σκληρή προσγείωση για τη Κίνα
Αν μειωθεί η κατανάλωση στην Αμερική και επέλθει προστατευτισμός στην Ευρώπη, θα ενισχυθούν οι ατέλειες της κινεζικής οικονομίας. Μια μείωση της ζήτησης των κινεζικών αγαθών, θα αναγκάσει τη κυβέρνηση να εγκαταλείψει τον αγώνα εναντίον του πληθωρισμού, για να συνεχιστεί η ανάπτυξη.Το εναλλακτικό σενάριο θα ήταν μια σκληρή προσγείωση για τη Κίνα, όπου θα αποδεικνύονταν ως σοβαρά λάθη η χρόνια υπερβολική εστίαση των επενδύσεων στα ακίνητα και στις υποδομές.
11. Ο ήλιος και πάλι θα ανατείλει
Αυτή η παρέλαση τρομερών πραγμάτων δεν σηματοδοτεί το τέλος του κόσμου. Ο ήλιος θα ανατείλει και την επομένη μιας ελληνικής χρεοκοπίας. Το ίδιο και τις επόμενες ημέρες. Ο κόσμος θα συνεχίζει να ζει, να ερωτεύεται, να κάνει παιδιά, φίλους, και να αναζητεί νέους τρόπους κατανόησης ενός κόσμου που δεν θα μοιάζει πια τόσο ασφαλής όσο πριν μερικούς μήνες.                                                       12 εμεις σε ενα μηνα παλι θα παμε για δουλεια  σαν να μην τρεχει τιποτα αλλα με μεσαιωνικες συνθηκες                                                13  μηπως καλα ειναι να χρεωκοπησουμε μπας και παρασυρουμε τους αλλους  και αλλαξει και τιποτα σε ολο τον κοσμο

Η θρησκεία και oi ανθρωποι

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Πηγή: Λένιν Άπαντα, Εποχή                                                                       http://tsak-giorgis.blogspot.com/

Όλη η σύγχρονη κοινωνία είναι θεμελιωμένη πάνω στην εκμετάλλευση των τεράστιων μαζών της εργατικής τάξης από μια μηδαμινή μειοψηφία του πληθυσμού, που ανήκει στις τάξεις των γαιοκτημόνων και των κεφαλαιοκρατών. Η κοινωνία αυτή είναι δουλοκτητική, γιατί οι "ελεύθεροι" εργάτες, που όλη τους τη ζωή δουλεύουν στο κεφάλαιο, "έχουν δικαίωμα" μόνο σε τόσα μέσα ύπαρξης όσα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση δούλων που παράγουν κέρδος, για την εξασφάλιση και την διαιώνιση της κεφαλαιοκρατικής δουλείας.

Η οικονομική καταπίεση των εργατών προκαλεί και γεννάει αναπόφευκτα κάθε είδους πολιτική καταπίεση, κοινωνική ταπείνωση, εξαγρίωση και συσκότιση της πνευματικής και ηθικής ζωής των μαζών. Οι εργάτες μπορούν να πετύχουν περισσότερη είτε λιγότερη πολιτική ελευθερία με σκοπό τη διεξαγωγή του αγώνα για την οικονομική τους απελευθέρωση, καμιά όμως ελευθερία δε θα τους απαλλάξει από την αθλιότητα, την ανεργία και την καταπίεση, όσο δε θα έχει αποτιναχτεί η εξουσία του κεφαλαίου.

Η θρησκεία είναι μια από τις μορφές πνευματικής καταπίεσης, που παντού και πάντοτε βάραινε τις λαϊκές μάζες, τις τσακισμένες από την αιώνια δουλειά για τους άλλους, την ανέχεια και τη μοναξιά. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει αναπόφευκτα την πίστη για μια καλύτερη μετά θάνατον ζωή, όπως ακριβώς και η αδυναμία του αγρίου στην  πάλη με τη φύση γεννάει την πίστη στους θεούς, στους διαβόλους, στα θαύματα κτλ. Σ' αυτόν που σ' όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής. Και σ' εκείνους που ζουν από ξένη εργασία η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα.

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή.

Ο δούλος όμως που ένιωσε τη δουλεία του και ξεσηκώθηκε στην πάλη για την απελευθέρωση του παύει κιόλας κατά το ήμισυ να είναι δούλος. Ο σύγχρονος συνειδητός εργάτης, διαπαιδαγωγημένος από τη μεγάλη εργοστασιακή βιομηχανία, φωτισμένος από τη ζωή της πόλης, αποτινάζει με περιφρόνηση τις θρησκευτικές προλήψεις, αφήνει τον ουρανό στη διάθεση των παπάδων και των αστών υποκριτών, κατακτώντας μια καλύτερη ζωή εδώ στη γη.

Η θρησκεία πρέπει να ανακηρυχθεί ατομική υπόθεση. Με τα λόγια αυτά καθιερώθηκε να εκφράζεται συνήθως η στάση των σοσιαλιστών απέναντι στη θρησκεία. Μα η σημασία αυτών των λέξεων πρέπει να καθοριστεί με ακρίβεια, για να μην μπορούν να προκαλούν κανενός είδους παρανοήσεις. Η θρησκεία πρέπει να είναι ατομική υπόθεση για το κράτος. Το κράτος δεν πρέπει να έχει καμιά δουλειά με τη θρησκεία, οι θρησκευτικοί σύλλογοι δεν πρέπει να συνδέονται με την κρατική εξουσία.

Ο καθένας πρέπει να είναι ολότελα ελεύθερος να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει ή να μην παραδέχεται καμιά θρησκεία, δηλ. να είναι άθεος, όπως και είναι συνήθως κάθε σοσιαλιστής. Δεν επιτρέπονται σε καμιά περίπτωση κανενός είδους διακρίσεις δικαιωμάτων ανάμεσα στους πολίτες εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Πρέπει να καταργηθεί απόλυτα ακόμα και κάθε υπόμνηση στα επίσημα έγγραφα σχετικά με το άλφα ή βήτα θρήσκευμα των πολιτών. Δεν πρέπει να δίνεται καμιά επιχορήγηση στην επίσημη εκκλησία του κράτους, καμιά επιχορήγηση από τα χρήματα του δημοσίου στις εκκλησιαστικές και θρησκευτικές ενώσεις, που πρέπει να γίνουν ενώσεις πολιτών-ομοϊδεατών ολότελα ελεύθερες, ανεξάρτητες από την κρατική εξουσία.

Μόνο με την ολοκληρωτική εφαρμογή αυτών των διεκδικήσεων μπορεί να μπει τέρμα στο επαίσχυντο και καταραμένο εκείνο παρελθόν, τότε που η εκκλησία βρισκόταν σε δουλοπαροικιακή εξάρτηση από το κράτος, ενώ οι  πολίτες βρίσκονταν σε δουλοπαροικιακή εξάρτηση από την επίσημη εκκλησία, τότε που υπήρχαν και εφαρμόζονταν μεσαιωνικοί ιεροεξεταστικοί νόμοι (που διατηρούνται μέχρι σήμερα στους ποινικούς κώδικες και κανόνες), νόμοι που πρόβλεπαν διωγμούς για την πίστη ή για την απιστία, που ασκούσαν βία στη συνείδηση του ανθρώπου, που συνέδεαν τις δημόσιες θεσούλες και τα δημόσια έσοδα με τη διάδοση κάθε λογής πνευματικού οπίου που διοχετεύει η εκκλησία του κράτους. Ολοκληρωτικός χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος - αυτή τη διεκδίκηση προβάλλει το σοσιαλιστικό προλεταριάτο στο σημερινό κράτος και στη σημερινή εκκλησία.

  

Εμείς  πρέπει να υποστηρίξουμε αυτό το κίνημα, ολοκληρώνοντας τις διεκδικήσεις των τίμιων και ειλικρινών ανθρώπων  να τους παρουσιάσουμε τα ίδια τους τα λόγια για ελευθερία και να τους ζητήσουμε να κόψουν αποφασιστικά κάθε δεσμό ανάμεσα στη θρησκεία και στην αστυνομία. Είτε είσθε ειλικρινείς, και τότε πρέπει να υποστηρίζετε τον ολοκληρωτικό χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και του σχολείου από την εκκλησία, να υποστηρίζετε την πλήρη και χωρίς όρους ανακήρυξη της θρησκείας σε ατομική υπόθεση. Είτε δεν παραδέχεστε αυτές τις συνεπείς διεκδικήσεις της ελευθερίας, και τότε σημαίνει πως είστε ακόμα αιχμάλωτοι των παραδόσεων της ιερής εξέτασης, τότε σημαίνει πως εξακολουθείτε να κολλάτε στις δημόσιες θεσούλες και στο δημόσιο κορβανά, τότε σημαίνει πως δεν πιστεύετε στην πνευματική δύναμη του όπλου σας, πως εξακολουθείτε να δωροδοκείστε από την κρατική εξουσία.

Για το κόμμα του σοσιαλιστικού προλεταριάτου η θρησκεία δεν είναι ατομική υπόθεση. Το κόμμα μας είναι ένωση συνειδητών, πρωτοπόρων αγωνιστών για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Μια τέτοια ένωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να στέκει αδιάφορη απέναντι στην έλλειψη συνειδητότητας, στην καθυστέρηση ή στο σκοταδισμό με τη μορφή θρησκευτικών δοξασιών. Απαιτούμε ολοκληρωτικό χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος για να καταπολεμούμε τη θρησκευτική θολούρα με καθαρά ιδεολογικά, και μόνο ιδεολογικά όπλα, με τον τύπο μας, με το λόγο μας.

Αφού είναι έτσι, τότε γιατί δεν δηλώνουμε στο πρόγραμμα μας πως είμαστε άθεοι; γιατί δεν απαγορεύουμε στους χριστιανούς και σ'εκείνους που πιστεύουν στο θεό να μπάινουν στο κόμμα μας;
Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα θα εξηγήσει την πολύ σοβαρή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και στη σοσιαλδημοκρατική τοποθέτηση του ζητήματος της θρησκείας.
Ολόκληρο το πρόγραμμα μας είναι θεμελιωμένο πάνω σε επιστημονική και, συνάμα, στην υλιστική ακριβώς κοσμοθεωρία. Γι' αυτό η εξήγηση του προγράμματος μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την εξήγηση για τις πραγματικές ιστορικές και οικονομικές ρίζες της θρησκευτικής θολούρας. Η προπαγάνδα μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την προπαγάνδα του αθεϊσμού. Η έκδοση της αντίστοιχης επιστημονικής φιλολογίας, που ως σήμερα την απαγόρευε αυστηρά και την καταδίωκε η απολυταρχική-δουλοπαροικιακή κρατική εξουσία, πρέπει ν' αποτελέσει τώρα έναν από τους τομείς της κομματικής μας δουλειάς. Τώρα θα βρεθούμε ίσως στην ανάγκη ν' ακολουθήσουμε τη συμβουλή που έδωσε κάποτε ο Ένγκελς στους γερμανούς σοσιαλιστές: μετάφραση και μαζική διάδοση της γαλλικής διαφωτιστικής και αθεϊστικής φιλολογίας του XVIII αιώνα.

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να ξεπέφτουμε σε αφηρημένη, σε ιδεαλιστική τοποθέτηση του θρησκευτικού ζητήματος, ξεκινώντας "από το λόγο" και όχι από την ταξική πάλη, τοποθέτηση που κάνουν συχνά οι ριζοσπάστες δημοκράτες της αστικής τάξης. Θα ήταν ανοησία να νομίζουμε πως, σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην απεριόριστη καταπίεση και αποκτήνωση των εργατικών μαζών, είναι δυνατόν να διαλύσουμε τις θρησκευτικές προλήψεις με καθαρά προπαγανδιστικά μέσα. Θα ήταν αστική στενοκεφαλιά να ξεχνάμε πως η θρησκευτική καταπίεση της ανθρωπότητας είναι απλώς προϊόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας.
Με κανενός είδους φυλλάδες και με κανενός είδους κήρυγμα δεν μπορείς να διαφωτίσεις το προλεταριάτο, αν δεν το διαφωτίσει η ίδια η πάλη του ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλισμού. Η ενότητα αυτής της πάλης, πάλης πραγματικά επαναστατικής, που διεξάγει η καταπιεζόμενη τάξη για τη δημιουργία ενός επίγειου παραδείσου, είναι σπουδαιότερη για μας από την ενότητα γνωμών των προλεταρίων για τον επουράνιο παράδεισο.

 
Η αντιδραστική αστική τάξη φρόντιζε παντού, και τώρα αρχίζει να φροντίζει και στην χώρα μας, ν ανάψει τη θρησκευτική έχθρα για να τραβήξει προς τα κει την προσοχή των μαζών, αποσπώντας την από τα πραγματικός σοβαρά και θεμελιακά οικονομικά και πολιτικά ζητήματα,

Εμείς, εν πάση περιπτώσει, θα της αντιτάξουμε το ήρεμο, το σταθερό και υπομονητικό, το απαλλαγμένο από κάθε συνδαύλιση διαφωνιών δευτερεύουσας σημασίας κήρυγμα της προλεταριακής αλληλεγγύης και της επιστημονικής κοσμοθεωρίας.
Το επαναστατικό προλεταριάτο θα κατορθώσει ώστε η θρησκεία να γίνει πραγματικά ατομική υπόθεση για το κράτος. Και μέσα σ' αυτό το ξεκαθαρισμένο από την μεσαιωνική μούχλα πολιτικό καθεστώς το προλεταριάτο θ' αρχίσει μια πλατιά, ανοιχτή πάλη για την εξάλειψη της οικονομικής δουλείας, που είναι η αληθινή πηγή της θρησκευτικής αποβλάκωσης της ανθρωπότητας.  Πηγή: Λένιν Άπαντα, τόμος 12 σελ. 142-147, Σύγχρονη Εποχή

Ηθική, ψυχολογία, αστυνομία: ιδού οι τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στήνουν τη δημόσια περιγραφή τους οι τελευταίοι σύμμαχοι του τραγικού διδύμου Παπανδρέου- Bενιζέλου.

http://rednotebook

Ολοκληρωτισμός στην εκδοχή Έλληνα bobo

Ηθική, ψυχολογία, αστυνομία: ιδού οι τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στήνουν τη δημόσια περιγραφή τους οι τελευταίοι σύμμαχοι του τραγικού διδύμου Παπανδρέου- Bενιζέλου

Του Νικόλα Σεβαστάκη Στη Γαλλία εδώ και χρόνια ο χαρακτηρισμός bobo απευθύνεται σε εκείνα τα τμήματα της μορφωμένης και εύπορης μεσαίας τάξης που υιοθέτησαν επιλεκτικά προωθημένους πολιτιστικούς κώδικες ενώ συγχρόνως συμφιλιώθηκαν οριστικά με τη μοναδική πραγματικότητα του καπιταλισμού – ή, όπως θα άρεσε στους ίδιους να λένε, με την κοινωνία των ελεύθερων αγορών. Πολιτικά, οι μποέμ μπουρζουά έκλιναν κυρίως προς το σύγχρονο κέντρο, προς την περίμετρο του σοσιαλφιλελευθερισμού, της σοφτ οικολογίας ή του συμπονετικού επεμβατισμού των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Γενεαλογικά, συνδέονται με την παλαιότερη κριτική στον ολοκληρωτισμό και στη συνέχεια με ορισμένες συμβολικές υποθέσεις, όπως η Βοσνία την εποχή των γιουγκοσλαβικών πολέμων ή το Θιβέτ. Μετά όμως τη χρυσή εποχή του ΄90, και κυρίως από το 2008 και το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, αυτός ο χώρος αισθάνεται αποπροσανατολισμένος. Από εκεί που είχε πιστέψει ότι πλησιάζουμε στην εποχή του Υδροχόου, στην μεταπολιτική και συναινετική εποχή των χλιαρών αποχρώσεων και των ρυθμισμένων διαφορών, βρέθηκε σε καιρούς αυξημένης αγριότητας, σε μια περίοδο όπου επιστρέφουν τα «αρχαϊκά» υλικά προβλήματα και οι μεγάλες οξύνσεις και αντιθέσεις. Ζήτω, φυσικά, το ελεύθερο Θιβέτ, αλλά οι σύγχρονες πραγματικότητες προστάζουν στροφή προς τις …Κίνες αυτού του κόσμου! Όπου Κίνα σημαίνει οικονομικός δυναμισμός, τιθάσευση του εργατικού κόστους, πολιτική «αρμονία», πειθαρχημένο κοινωνικό εργοστάσιο. Παράλληλα, λοιπόν, με την ανακάλυψη του καπιταλιστικού ρεαλισμού, ο κλονισμένος κόσμος των bobo άρχισε να επιδίδεται σε ασκήσεις αυτοκριτικής για τα προηγούμενα κύματα των ενθουσιασμών του: ασφαλώς το παρακάναμε με τον ηδονιστικό καταναλωτισμό, με τις επιπολαιότητες της άμεσης απόλαυσης και τη λατρεία των νεανικών στιλ, με τις ελευθεριακές μας αυταπάτες. Τώρα ας σοβαρευτούμε. Ας ανακαλύψουμε τις αξίες της προσπάθειας, της εργασίας, της λιτότητας. Ας δούμε, εν τέλει, τα καλά στοιχεία της κρίσης που δίνει την ευκαιρία για επαναξιολόγηση του do it yourself, της απλότητας και της μαγειρικής στο σπίτι. Βεβαίως αυτός ο πρώτος πληθυντικός δημιουργεί κάποιο πρόβλημα: διότι περιλαμβάνει τόσο αυτούς που στην προηγούμενη περίοδο είχαν απλώς κάτι περισσότερο για να καταναλώσουν όσο και αυτούς που έφτιαχναν λίστες για το τι οφείλουμε να έχουμε καταναλώσει ή να έχουμε πράξει ως τα τριάντα ή τα σαράντα. Όποιος μάλιστα δεν είχε καμιά διάθεση ή δεν είχε τα χρήματα για να κάνει αυτά τα «δέκα» ή «είκοσι» απαραίτητα πράγματα, καταδικάζονταν στο πυρ το εξώτερον ως μιζεραμπιλιστής ή αναχρονιστικός. Τον τελευταίο καιρό αναδύεται, λοιπόν, το είδος των bobos της κρίσης: ηθικολόγοι, όψιμοι υπερασπιστές των οικογενειακών αξιών και ηχηρά μετανοημένοι για τις «ανοησίες» της κουλτούρας του ΄68. Και αυτό συμβαίνει σε πολλές χώρες της Δύσης και όχι μόνο εις Παρισίους. Αλλά στην Ελλάδα η κατάσταση των τελευταίων δυο ετών και η εμπειρία των Μνημονίων και της πολιτικής τους, δημιουργεί έναν ιδιαίτερο πολιτιστικό τύπο: τον ολοκληρωτικό bobo ή αλλιώς τον φανατικό και αυταρχικό «ορθολογικό μετριοπαθή». Αυτός ο πολιτιστικός τύπος αφομοιώνει με απίστευτη ταχύτητα αρχετυπικά στοιχεία της δεξιάς παράδοσης, ενώ συνεχίζει να καταναλώνει κάποιες από τις φιλελεύθερες ή αριστερές ευαισθησίες λ.χ. την αντιπάθεια για το εκκλησιαστικό ιερατείο ή το φλερτ με το ανώδυνο cultural chic. Το νέο πεδίο στο οποίο όμως συναντά κανείς τη βασική στράτευση αυτών των ανθρώπων είναι η βούληση για αποκατάσταση της ιεραρχικής τάξης, η αναζήτηση «των ικανότερων και των αρίστων» και ιδίως μια αλλεργία για τις υπερβολικές και επιβλαβείς πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες. Η γλώσσα αυτού του αναγεννημένου δεξιού είναι γλώσσα επιρρεπής στα πειθαρχικά μέτρα και υπερευαίσθητη απέναντι σε κάθε γεύση «ανομίας»: είτε από το διπλανό τραπέζι (ω, οι αγενείς που καταστρέφουν τον κόσμο) είτε από το δρόμο, τα πανεπιστήμια, τις πλατείες. Παντού βλέπει αγένεια, αχαριστία, ανομία, ανωριμότητα. Και παντού υποπτεύεται ότι οι πολλοί παίζουν θέατρο ή τον κοροϊδεύουν με τις υποκριτικές οιμωγές τους: βεβαίως υπάρχει φτώχεια, ανεργία, κρίση, αλλά δεν είναι αυτό το κυρίως ζήτημα. Όπως λέει και ο Στέλιος Ράμφος, το βασικό πρόβλημα είναι ότι επενδύουμε με αρνητικά αισθήματα το παρόν και δεν αυτομεταμορφωνόμαστε, δεν μεταβάλλουμε νοοτροπία. Η κρίση θεωρείται έτσι περισσότερο η ανορθολογική κραυγή ενός παιδιάστικου συναισθηματισμού παρά ένα κοινωνικό ή ένα ταξικό γεγονός. Ηθική, ψυχολογία, αστυνομία: ιδού οι τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στήνουν τη δημόσια περιγραφή τους οι τελευταίοι σύμμαχοι του τραγικού διδύμου Παπανδρέου- Bενιζέλου. Όταν και εάν πέσει τούτη η κυβέρνηση και αρχίσουν οι δυσκολίες του τοκετού της περιπόθητης εθνικής συνεννόησης, οι ίδιοι άνθρωποι έχουν και μια οδό διαφυγής: να καταγγείλουν τη στασιαστική κοινωνία και να ακολουθήσουν τη μνημονιακή εμιγκράτσια που προσπάθησε, αλλά τελικά έχασε από την «παράνοια» όλων των υπολοίπων. Ίσως μάλιστα ονειρεύονται κρυφά αυτό τον έσχατο μαρτυρικό ρόλο: το ρόλο του εσωτερικού εξόριστου σε μια χώρα που ποτέ δεν τους κατάλαβε πραγματικά. Προς το παρόν, πάντως, φαίνεται να δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για την εγκαθίδρυση του πασοκικού ψυχοβγαλτικού αναμορφωτηρίου, αποκαλύπτοντας καθημερινά νέα δείγματα «πειθαρχικού» πάθους…