Οι άνθρωποι από τη φύση τους δεν είναι ίσοι, αλλά αυτό είναι θετικό,

Επαναλαμβανόμενοι Συλλογισμοί

 http://gregordergrieche.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7503.html

 Η πολύπλοκη αλληλουχία αιτιών και αποτελεσμάτων, που οι τεχνοκράτες προβάλλουν για να εξηγήσουν την οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με την κινδυνολογία για την καταστροφική κατάρρευση όλου του συστήματος και ο επιμερισμός των ευθυνών για την αιτία και την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης στο σύνολο των λαϊκών στρωμάτων, συνοδεύεται από τη συστηματική καλλιέργεια και προβολή μιας κοινής γραμμής πλεύσης και αντιμετώπισης της κρίσης εκ μέρους των διαφόρων τμημάτων της αστικής τάξης. Αυτή η γραμμή συνίσταται στην ανάγκη για πολύπλευρο κι αδυσώπητο χτύπημα του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων μέσα από την διάλυση κάθε οργανωμένης μορφής αντίστασής τους.

 Η φτώχεια μαστίζει αδιακρίτως πληθυσμούς πλούσιων και φτωχών χωρών τη στιγμή που ο σημερινός παγκόσμιος πλούτος δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Ο πλούτος που κυκλοφορεί είναι αμύθητος και η διάθεση μόνο ενός μικρού μέρους θα αρκούσε να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή σε κάθε άνθρωπο στη γη. Ο καπιταλισμός όμως είναι άπληστος, μας επιβάλλει να συμβάλλουμε να ξεπερνά τα προβλήματά του, παρουσιάζεται σαν αδιαφιλονίκητη φυσική κατάσταση. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θεωρεί το υπάρχον οικονομικό σύστημα ως τη μοναδική και κανονική κατάσταση της ανθρωπότητας, τη μόνη εφικτή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα που μας προσφέρεται αδιαμφισβήτητη, σαν θεϊκό δημιούργημα.

Σ΄ αυτή την πραγματικότητα, η κυρίαρχη αξία είναι ο ανταγωνισμός, που είναι η αρετή η οποία δεν μπορεί να προκαλέσει παρά μόνο καλά αποτελέσματα, αφού θα κατανείμει τους πόρους, φυσικούς, υλικούς, ανθρώπινους για τη μέγιστη δυνατή απόδοση. Δεν θα πρέπει να υπάρχει ανησυχία για όσους μένουν πίσω στη μάχη του ανταγωνισμού. Οι άνθρωποι από τη φύση τους δεν είναι ίσοι, αλλά αυτό είναι θετικό, μια και η ανάδειξη των ευημερούντων, των καλύτερα εκπαιδευμένων και εν γένει δυνατότερων αποτελεί συμφέρον όλων μας. Οι κοινωνικές συγκρούσεις είναι φυσικές, αιώνιες και ανεξάλειπτες, έξω από τη σύνδεσή τους με τις ανταγωνιστικές κοινωνικές σχέσεις. Τίποτε απολύτως δεν ανήκει στους αδύναμους, που ό, τι και να τους συμβεί η ευθύνη βαραίνει του ίδιους και ποτέ την κοινωνία.

Αυτονόητη και φυσική λοιπόν η μεταφορά πλούτου από τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας στην κορυφή της, που γίνεται βάσει πολιτικών που είναι ειδικά σχεδιασμένες για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι με φοροαπαλλαγές και μειώσεις μισθών. Η κοινωνική νομιμοποίηση τέτοιων πολιτικών στηρίζεται στη θεωρία ότι η αύξηση του εισοδήματος των πλούσιων σημαίνει αύξηση των κερδών τους και νέες επενδύσεις, καλύτερη κατανομή πόρων και συνεπώς δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ευμάρεια και ευζωία για τους περισσότερους. Ο οικονομικός παράγοντας πρέπει να επιβάλλει τους κανόνες στην κοινωνία, η οποία σχεδιάζεται να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να ευνοούνται οι δυνατοί. Ο ηττημένος στον οικονομικό ανταγωνισμό δεν έχει τίποτε κι ο καθένας ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποβληθεί από το σύστημα, λόγω ασθενείας, ηλικίας, διαφαινόμενης αποτυχίας ή γιατί απλώς οι οικονομικές περιστάσεις και οι αμείλικτες μετατοπίσεις του πλούτου το απαιτούν. Ο ριζικός αποκλεισμός είναι πια καθημερινότητα και όλο και πιο ξεκάθαρα θα τίθεται το κεντρικό ερώτημα, ποιος έχει δικαίωμα να ζει και ποιος όχι.

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής; Στη χώρα μας είναι ολοφάνερο. Άνθρωποι ανήμποροι να θερμάνουν τις εστίες τους το χειμώνα, που στερούνται στέγη, ακόμα και ένα πιάτο φαγητό κλπ. Αυτό όμως σημαίνει ότι το ίδιο το σύστημα δημιουργεί πολύ περισσότερους ηττημένους παρά νικητές, άρα ανθρώπους που εν δυνάμει μπορεί να είναι αντίθετοι στο σύστημα, αρκεί να αποκτήσουν συνείδηση της κατάστασης και της θέσης τους.

Κι ενώ φαίνεται ευλογοφανές πως πέρα από τους πολιτικούς εκβιασμούς των κυβερνώντων, πέρα από τους πειθαναγκασμούς και ενοχοποιητικά σύνδρομα η αμείλικτη κοινωνική πραγματικότητα θα αποκάλυπτε στη συνείδησή μας το σκληρό πρόσωπο ενός συστήματος που νομίζαμε μέχρι την κρίση πως αλώσαμε εκ των έσω, κάτι τέτοιο μέχρις στιγμής δεν έγινε. Αρνούμαστε ακόμα να απορρίψουμε ένα σύστημα που μας τροφοδοτεί με ψευδαισθήσεις και αναζητούμε πολιτικές προτάσεις μέσα στα όρια του, οι οποίες επιβιώνουν όσο για να εφαρμοστούν καινούργιοι όροι λειτουργίας του.

Η πραγματικότητα λοιπόν μέχρις στιγμής ευνοεί το κυρίαρχο σύστημα, κι εδώ και στην Ευρώπη. Αντίσταση καθολική και διαρκής δεν έχει γίνει κατορθωτό ακόμα να οργανωθεί. Συντηρητισμός, οργανωτικός εκφυλισμός συνθέτουν την εικόνα των περισσότερων ομαδοποιήσεων αντίδρασης, που σβήνουν η μια μετά την άλλη, αποκαλύπτοντας την αδυναμία να ανοιχθούν πολιτικά μέτωπα με όρους μαζικών χώρων. Όλα γίνονται εκφράσεις του πιο καθαρού υποκειμενισμού, της σύγχυσης επιθυμίας και πραγματικότητας. Οι περισσότερες πρωτοβουλίες είναι αποσπασματικές, ετερόκλητες, αντιφατικές. Μπήκαμε στην κρίση χωρίς ιδέες, χωρίς σκιρτήματα, χωρίς επιλογές, χωρίς καν την όχι σπάνια γόνιμη απόγνωση που γεννιέται από τα γκρέμισμα των παλιών βεβαιοτήτων. Γι’ αυτό και είναι αναγκαίος όρος, για οργάνωση και ενότητα των αγώνων μας, η ανάπτυξη ταξικής συνείδησης κι από δω προκύπτει και η αναγκαιότητα για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που να «επιβεβαιώνει τον καθοδηγητικό του ρόλο στο βαθμό που κινητοποιεί την εργατική τάξη για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση»

Γιατί η ακραία συνέπεια της αδυναμίας να κατανοηθεί αυτό που συμβαίνει γύρω μας είναι να ενσωματωνόμαστε ολοκληρωτικά στην αντικειμενική κατάσταση και τους φορείς που κυριαρχούν η να παραιτούμαστε και να απέχουμε. Τελικά, μοιάζει να περιμένουμε να επιβεβαιωθεί η παλιά θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης σαν αναγκαία βάση για την ριζοσπαστικοποίησή μας.

Πηγή :Dies brumalis

Ξ Ε Ρ Α Δ Ι Α !

(Αναδημοσίευση απο Κartesios) 
Δεν ξέρει ο Παπακωνσταντίνου πού έδωσε τη λίστα, ποιος έσβησε ονόματα, γιατί δε χρησιμοποιήθηκε όπως έπρεπε. Ξεράδια! Να τον χώσουν στον Κορυδαλλό μέχρι να θυμηθεί. Όχι με τους σταρ κρατούμενους. Με τους βαρυποινίτες. Να μη βγει μέχρι να θυμηθεί. Ε, το πρώτο βράδυ που θα πάει να πάρει το μπάνιο του, θα κουνηθεί το μυαλό του και θα τα θυμηθεί όλα.

Δεν ξέρει ο Βενιζέλος τι παιζόταν με τη λίστα, δεν ξέρει γιατί την έκρυβε τόσο καιρό, δεν ξέρει ποιος έσβησε τα ονόματα. Ξεράδια! Στην πείνα. Στέρηση τροφής μέχρι να θυμηθεί. Δυο μέρες μόνο με άπαχο γιαούρτι και θα μιλήσουν τ’ άντερά του. Τα πάντα θα θυμηθούν. Ποιες πολιτικές ευθύνες και παπαριές; Ποια κάδρα και πιθανές ενοχές; Δε μπορεί να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να εκνευρίζουν τον κόσμο.
Αλλά ποιον κόσμο; Αυτόν που κάθισε να δει την εκπομπή της Στεφανίδου και να απολαύσει το σίχαμα της Ξάνθης να ξαναβιάζει, να ξαναξεκοιλιάζει και να ξανακαίει την άτυχη κοπέλα; Αυτός ο κόσμος είναι στον κόσμο του. Όλοι όσοι είδαν αυτή την εκπομπή κι ύστερα δήλωσαν «ενοχλημένοι» είναι για λοβοτομή. Σ’ αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν συζητήσεις. Όταν τ’ αντέχεις ως τηλεθεατής, έχεις τελειώσει σαν άνθρωπος. Δε με νοιάζει αν ο τηλεθεατής ξέρει ή όχι ότι εκμεταλλεύονται τα πιο βρώμικα ένστικτά του. Ξεράδια! Αυτός ταΐζει με ποσοστά τη νοσηρότητα.
Και δεν είναι μόνο η Στεφανίδου και το κοινό της. Είναι όλο το σύστημα. Αυτό το σίχαμα είναι στη φυλακή. Πώς έγινε κι έδωσε τηλεφωνική συνέντευξη σε τηλεοπτικό σταθμό; Ποιος θα τελειώσει όλους τους δεσμοφύλακες και τον διευθυντή της φυλακής που άφησαν το σίχαμα να εγκληματήσει δεύτερη φορά; Δεν ξέρει ο Ρουπακιώτης τι γίνεται στο υπουργείο του και στις φυλακές του; Ξεράδια! Να σηκωθεί να φύγει η μίρλα αυτή.
Διευθυντές τμημάτων δίωξης ναρκωτικών πουλούσαν ναρκωτικά, έκλεβαν ναρκωτικά, ελευθέρωναν εμπόρους ναρκωτικών, προστάτευαν τη μεταφορά των ναρκωτικών από τα σύνορα ως την Αθήνα και γενικώς μια Κολομβία στο χειρότερο. Τι θα πει «μεμονωμένα περιστατικά»; Πρώτη φορά τα μεμονωμένα περιστατικά είναι περισσότερα από τον κανόνα. Ποιοι γιατροί και πολεοδομίες και δήμοι έχουν διαφθορά; Αυτοί οι αστυνομικοί είχαν κάνει δικό τους κράτος με υπουργικό συμβούλιο βαρόνους των ναρκωτικών.
Ποια «μεμονωμένα περιστατικά»; Θα μας τρελάνουν; Οι αστυνομικοί στην κυριολεξία γαμάνε και δέρνουν μέσα στα τμήματα για να ψυχαγωγηθούν, πουλάνε προστασία σε πόρνες, είναι μπλεγμένοι σε εμπόριο ναρκωτικών και παραμένει ο άλλος υπουργός να τους προσφέρει πολιτική προστασία. Δεν ξέρει ότι πρέπει να ελέγξει τα πόθεν έσχες όλων των αστυνομικών; Ξεράδια! Ξέρει, αλλά φοβάται. Διότι είναι όμηρος των αστυνομικών.
Διότι αυτοί τον πάνε και τον φέρνουν μέχρι και στη χέστρα του σπιτιού του. Αν τον αφήσουν 5 λεπτά χωρίς προστασία θα χτυπάνε σαν καστανιέτες τα δόντια του από το φόβο. Κι από πάνω μάς λένε ότι είναι κρίμα κι άδικο να τους μειώσουν κι άλλο τους μισθούς. Σιγά ρε Δένδια! Δεν ξέρεις ότι τον μισθό τον έχουν μόνο για τα τσιγάρα τους; Ε αν δεν το ξέρεις, ξεράδια!
Κι έχεις τον παπάρα τον χωριατλεμέ βουλευτή της ΝΔ που παίρνει αμπάριζα τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες της εκλογικής του περιφέρειας για να ανακοινώσει ότι σε συνεργασία με τον μητροπολίτη θα δίνει την αποζημίωσή του από τη συμμετοχή του στις επιτροπές, «προς βοήθεια των αδυνάτων, διότι ξέρω τις δυσκολίες που περνούν». Ξεράδια ξέρει! Τις δυσκολίες τους τις ξέρει, το ότι αυτός ο ίδιος με τα γαμωμνημόνια τις προκάλεσε δεν το ξέρει;

Σαν να είναι κάποιος κυνηγός, πυροβολεί πουλιά κι όσα δεν σκοτώνει, αλλά μόνο τα πληγώνει τα παίρνει σπίτι για να τα φροντίσει να γίνουν καλά. Δε μπορεί να σκοτώνει πληγωμένα πουλιά. Ο φιλόπτηνος! Τον λες και μαλάκα. Κι ο Μητροπολίτης θα βοηθήσει στο θεάρεστο έργο του βουλευτή, ο οποίος πρώτα καταδίκασε με την ψήφο του τους πολίτες σε εξαθλίωση κι ύστερα ανακοινώνει με ντελάληδες ότι θα τους μοιράσει από ένα παξιμάδι.

Αυτή είναι η κοινωνία σε τέσσερις από τις χιλιάδες πράξεις της. Δε φτάνει ένα «γαμώ την κοινωνία σας». Ναι, ξέρω, δεν υπάρχει ένας πραγματικός ηγέτης να καθοδηγήσει τον «λαό». Ξεράδια! Να δει Στεφανίδου ο «λαός», να στηρίξει Βενιζέλο και ΠΑΣΟΚ, να ξαναψηφίσει τον βουλευτή της ΝΔ που τόσο ξεδιάντροπα τον ξεφτιλίζει, να στηρίξει τους αστυνομικούς «που κυνηγάνε τους αλήτες τους αναρχικούς» από τους οποίους κινδυνεύει η νομιμότητα, η ομαλότητα και η τάξη όπως την περιγράψαμε πιο πάνω. Ε, αυτός ο «λαός» δεν ξέρει τι του γίνεται. Ξεράδια, λοιπόν.

Σημαντικότερες Πρωτοχρονιές της ανθρωπότητας…

Κάποιες από τις

σημαντικότερες Πρωτοχρονιές της ανθρωπότητας…

1.000.000 π.Κ.Ε.

Ένας homo erectus έχει κατανικήσει το φυσικό φόβο για τη φωτιά. Με ένα φλεγόμενο κλαδί επιστρέφει στη σπηλιά της ομάδας του.

Μόλις τον βλέπουν οι υπόλοιποι erectus αρχίζουν να χοροπηδούν τρομαγμένοι.

«Ου, ου, α, αχα, φούα, φούα» (μτφ: Μα τι κάνεις; Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, θα μας κάψεις όλους).

«Ουνταντα καλμ, φακ, φάιαρ, τρε μπιεν, ου, ου, ζουλά, μπιτς, μποτς» (μτφ: Μη φοβάστε! Αν κρατάς το ξύλο από την άκρη δεν παθαίνεις τίποτα, μόνο ζεσταίνεσαι).

Ο αρχηγός της ομάδας, ο πιο γεροδεμένος erectus, αν και όχι ιδιαίτερα έξυπνος, τον πλησιάζει.

(Θα γράφουμε απευθείας τη  μετάφραση όσων λένε).

«Προμηθέα, πέτα μακριά τη φωτιά. Οι θεοί θα μας τιμωρήσουν.»

«Μα πόσες φορές θα σας το πω; Δεν υπάρχουν θεοί, παρά μόνο η ανάγκη του ανθρώπου για θρησκευτικότητα.»

Όλοι οι erectus αρχίζουν να φωνάζουν:

«Ιερόσυλος! Ιερόσυλος!»

«Δέστε ‘τον σε ένα βράχο», διατάζει ο αρχηγός.

«Ανόητοι, πότε θα γίνετε άνθρωποι επιτέλους;» φωνάζει ο Προμηθέας.

Καθώς τον δένουν αρχίζει να ψιχαλίζει.

«Ορίστε! Οι θεοί θύμωσαν. Πάλι κατακλυσμός.»

«Και μόλις άπλωσα τα δέρματα.»

«Όχι, ρε γαμώτο. Ένα δέρμα έπεσε μέσα στη φωτιά… Ωραία μυρίζει… Είναι και νόστιμο!»

10.000 π.Κ.Ε.

Ένας homo sapiens γυρίζει στον καταυλισμό και στην οικογενειακή σκηνή.

«Γυναίκα! Κοίτα τι σκέφτηκα.»

Κρατάει ένα κυκλικό κομμάτι από κορμό.

Η γυναίκα του, με ένα μωρό και ένα τρίχρονο να κρέμονται από τα στήθη της και να θηλάζουν, βγαίνει έξω αναμαλλιασμένη.

«Τι είναι αυτό;»

«Ε, δεν ξέρω ακριβώς… Αλλά κοίτα τι πλάκα έχει.»

Βάζει το τροχό στο έδαφος και τον σπρώχνει. Τον παρακολουθεί γελώντας να κυλάει.

Η γυναίκα κάνει μια γκριμάτσα απόγνωσης και τον καλεί να μπει στη σκηνή.

«Κοίτα!» του λέει. «Αυτός είναι τροχός κεραμικής. Χάρη σε αυτόν φτιάχνουμε τα αγγεία για να μπορείτε να πίνετε εκείνο το ξινισμένο πράγμα από σταφύλια όταν γυρνάτε από το κυνήγι… Έλα να δεις και κάτι άλλο...»

Τον βγάζει έξω και του δείχνει ένα καροτσάκι χειρός.

«Με αυτό κουβαλάμε τα στάρια.»

Ο άντρας ξύνει το κεφάλι του.

«Μα ποιος τα ‘φτιαξε αυτά;»

«Εγώ και οι άλλες γυναίκες… Όσο καιρό εσείς λείπετε στο κυνήγι και στον πόλεμο, έπρεπε να βρω τρόπους για να κάνω τη ζωή μου ευκολότερη.»

Ο άντρας θυμώνει.

«Άκου να σου πω. Δε θα με κάνεις ρεζίλι στους φίλους μου, να λένε ότι φτιάχνεις περισσότερα από μένα. Θα πούμε ότι εγώ τα έφτιαξα όλα, κατάλαβες ή να σε αρχίσω στις σφαλιάρες;»

«Καλά, καλά, μην εξάπτεσαι και σου ανέβει η πίεση.»

«Όχι! Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε επιτέλους ποιος είναι ο αρχηγός της σκηνής. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε… μητριαρχία.»

«Εσύ είσαι, εσύ είσαι… Πήγαινε τώρα να φας, γιατί κρυώνει το μαμούθ.»

«Πάλι μαμούθ έφτιαξες; Άι σιχτίρι, θα πάω στη μάνα μου να φάω κάνα φαγητό της προκοπής.»

1200 π.Κ.Ε.

Ο Αίας μπαίνει ταραγμένος στη σκηνή του Οδυσσέα.

«Πάει ο Αχιλλέας! Κουμπότρυπες τον έκαναν.»

«Φυσικό κι επακόλουθο», λέει ατάραχος ο Οδυσσέας. «Νόμιζε ότι ήταν άτρωτος ο ηλίθιος.»

«Τώρα δε θα πάρουμε ποτέ την Ελένη.»

«Μα είσαι ντιπ για ντιπ βλάκας; Δεν υπάρχει Ελένη. Αυτή είναι στην Αίγυπτο και κάνει λασπόλουτρα στον Νείλο.»

«Δεν υπάρχει; Κι αυτό που είδαμε στα τείχη τις προάλλες; Για ένα πουκάμισο αδειανό πολεμάμε;»

«Πολεμάμε για το χρυσό της Τροίας, για τους σιτοβολώνες της και –κυρίως- για να επεκτείνουμε την κυριαρχία μας. Η Ελένη είναι ένα πρόσχημα για να κρατάμε ψηλά το ηθικό των στρατιωτών.»

«Ααα», κάνει ο Αίας (γι’ αυτό τον έχουν ονομάσει έτσι).  «Τι φτιάχνεις;» ρωτάει μετά τον Οδυσσέα.

«Είναι μια ιδέα που μου ήρθε στον ύπνο μου για να καταφέρουμε επιτέλους να μπούμε στην Τροία.»

«Γάιδαρος είναι;»

«Ίππος, ηλίθιε.»

«Και πως θα μπούμε μ’ αυτό το μικρό…»

«Είναι μοντέλο, ανόητε. Ω, Δια, τι κακό έκανα και με τυραννάς έτσι;»

Ο Οδυσσέας εξηγεί το σχέδιο του στον Αίαντα και τον στέλνει να φωνάξει τους υπόλοιπους βασιλιάδες. Μόλις φεύγει βγάζει από την τσέπη του μια εικόνα της Πηνελόπης (νεγκλιζέ).

«Γλυκιά μου, σε λίγο καιρό θα είμαι κοντά σου.»

500 π.Κ.Ε.

Ο Σιντάρτα Γκαοτάμα, μετά από πολλά χρόνια νηστείας, έχει κάτσει κάτω από το δέντρο Μπο και τρώει ό,τι βρίσκει μπροστά του. Πλησιάζει ένας μαθητής που συγκλονίζεται από το θέαμα.

«Δάσκαλε! Τι κάνεις; Τρως;»

«Ναι… Μμμ, χμ, μμ, γκλουπ (ανεπιτυχής αναπαράσταση ήχων μασουλητού)  Φωτίστηκα… Δε σας έλεγα ότι η επιθυμία είναι η πηγή του πόνου; Τόσο καιρό επιθυμούσα να φωτιστώ και νήστευα. Αλλά μετά κατάλαβα ότι και αυτό, να μην έχω επιθυμίες δηλαδή, ήταν μια επιθυμία… Οπότε τώρα δε θέλω τίποτα… Έτσι φωτίστηκα.»

Ο μαθητής πέφτει στα πόδια του.

«Δάσκαλε, άγγιξες την τελειότητα του Βραχμάν.»

«Δεν υπάρχει τελειότητα, δεν υπάρχει Βραχμάν, δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο ο πόνος της επιθυμίας… Κι αυτά τα υπέροχα σύκα.»

«Τα διδάγματα σου θα μείνουν για πάντα.»

«Τίποτα δε μένει για πάντα, αφού όλα είναι ψευδαίσθηση… Και πρόσεχε! Στο ξαναλέω: Δεν είμαι Θεός. Δεν είμαι Θεός. Είμαι ένας απλός άνθρωπος… Εντάξει, όχι και τόσο απλός, αλλά άνθρωπος σίγουρα. Δε θέλω να με θεοποιήσετε όταν πεθάνω.»

«Μάλιστα, Βούδα.»

33 Κ.Ε

«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες τη δικαιοσύνη, ότι αυτοί χορτασθήσονται.»

«Μα τι λέει αυτός;»

«Δεν ακούω. Είναι πολύ μακριά… Κάτι ότι θα… χορτάσουμε.»

«Α, γι’ αυτό έχει τόσο κόσμο. Θα μοιράσουν φαΐ μετά.»

«Γι’ αυτό ήρθα. Έχουν ψάρια και ψωμί.»

«Τι λες; Μπράβο…» Κάνει τα χέρια του χωνί στο στόμα και φωνάζει: «Ζήτω ο….»

Γυρνάει προς το διπλανό του. «Πως τον λένε τον τύπο;»

«Ράιαν, Μπράιαν, Ιησού, Ιωάννη… Κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα.»

«Τέλος πάντων…» Φωνάζει: «Ζήτω ο Χριστός!»

1453 Κ.Ε.

«Αυτοκράτορα, από ‘δω ο καινούριος αξιωματικός που θα είναι υπεύθυνος για τη φύλαξη της Κερκόπορτας.»

«Έλα, ίππαρχε… Να ξέρεις ότι κανένα καθήκον δεν είναι μικρό. Ο προκάτοχος υπέκυψε στην πανώλη. Τώρα πέφτει σε σένα αυτό το μεγάλο βάρος… Οι βάρβαροι είναι ante portas.»

«Θα κάνω ό,τι μπορώ, αυτοκράτορα μου.»

«Το ξέρω… Πως λέγεσαι;»

«Γεώργιος Παπανδρέου.»

«Βασιζόμαστε πάνω σου, Γεώργιε.»

1860 Κ.Ε

«Αγαπητέ Ένγκελς.

Σήμερα είχα μια αποκάλυψη. Καθώς μελετούσα τον Έγελο στη βιβλιοθήκη σκέφτηκα ότι η διαλεκτική του μέθοδος θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην κοινωνία.

Οραματίστηκα κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε: Πάλη των τάξεων ή διαλεκτικός υλισμός, κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Η θέση είναι η καπιταλιστική τάξη, η αντίθεση είναι η προλεταριακή τάξη και η σύνθεση θα είναι η δικτατορία του προλεταριάτου.

Ίσως να μπορούσες να με βοηθήσεις κι εσύ να ξεκαθαρίσω αυτές τις σκέψεις.

                                                                             Φιλικά, Κάρολος

ΥΓ: Αν μπορείς στείλε καμιά λίρα, γιατί μου κόψανε τη θέρμανση στο σπίτι.»

1945 Κ.Ε

Άκρως απόρρητο

Αναφορά προς το A.F.S.W.P.

Ταγματάρχα Νίκολς, πετύχαμε τον εμπλουτισμό του «Ου». Όλα δείχνουν ότι η Τρίνιτυ θα είναι έτοιμη το καλοκαίρι.

                                                                                                              Καλή Χρονιά, Οπενχάιμερ

Γελωτοποιος

1958 Κ.Ε

Δημιουργείται η ΕΟΚ

1981 Κ.Ε.

Η Ελλάδα μπαίνει στην ΕΟΚ

1998 Κ.Ε

Ιδρύεται η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα

2002 Κ.Ε.

Η Ελλάδα εισάγεται επίσημα στο ευρώ

2014 Κ.Ε.

Η Ελλάδα επιστρέφει στη δραχμή.                   
Όταν αναφερόμαστε σε κάποιο γεγονός που αφορά όλη την ανθρωπότητα και όχι μόνο τους χριστιανούς είναι καλύτερο να χρησιμοποιούμε αντί για το π.Χ. (προ Χριστού) το π.Κ.Ε. (προ κοινής εποχής) ή το π.Κ.Χ. (προ κοινής χρονολογίας).
Άλλωστε είναι οξύμωρο να μιλάς για τους homo erectus και να λες προ Χριστού, δεν είναι;

ωρολογιακός καπιταλισμός

Πυροβολήστε τον χρόνο

από τον ΚΙΜΠΙ (http://kibi-blog.blogspot.gr/)

Τη μυρωδιά της χειμωνιάτικης επαρχίας τη θυμάμαι παιδιόθεν διακριτική. Τούτη τη φορά μού φάνηκε υπερβολική, αποπνικτική. Σχεδόν προσβλητική. Ποια είναι αυτή η μυρωδιά, θα αναρωτηθείτε. Μια αναλογία ξύλου που καίγεται στο τζάκι ή στην ξυλόσομπα «καπνίζει» διακριτικά τον παγωμένο αέρα και μπερδεύεται γλυκά με τα αρώματα του νοτισμένου χώματος, του βρεγμένου ξύλου και της υγρής χειμωνιάτικης χλόης. Τούτη τη φορά μού φάνηκε να εισβάλει στα ρουθούνια μου η βαριά μυρωδιά ενός μικρού δάσους που καίγεται κάπου κοντά. Πάνω από τα χωριά και τις κωμοπόλεις μπορείς να διακρίνεις ένα ροζ-μοβ νέφος καπνού κι αιθάλης, όπου εξαφανίζονται οι τολύπες καπνού, τα λεπτά, λευκά ίχνη που αφήνει στον αέρα η φωτιά όταν ξαναενώνει τις οικογένειες γύρω από την εστία.Το παρατήρησα και στην Αθήνα – και τη μυρωδιά και το νέφος. Το τζάκι, που ξαναεισέβαλε στα μικροαστικά όνειρα του διαμερίσματος «πολυτελούς κατασκευής» με πρόθεση κυρίως διακοσμητική και με διάθεση υπογράμμισης ενός νέου κοινωνικού status, ξαφνικά απέκτησε αξία χρήσης, υποκαθιστώντας το καλοριφέρ. Στην επαρχία, αντιστρόφως, το πρόσφορο υποκατάστατο της ακριβής κεντρικής θέρμανσης στη μνημονιακή εποχή φαίνεται να έχει γίνει η ξυλόσομπα. Αυτή διορθώνει τώρα τη βιασύνη πολλών να εξαφανίσουν από τις παραφορτωμένες ανακαινίσεις των πατρικών σπιτιών το τζάκι, που θύμιζε εποχές στέρησης, μιζέριας και βρομιάς για τις νοικοκυρές. 

Γράφτηκε ήδη πως με τον χειμώνα των τζακιών και του καμένου ξύλου οι πόλεις θα γίνουν Λονδίνο βικτοριανής εποχής. Από άποψη καθαρά ενεργειακή, βρισκόμαστε ακόμη πιο πίσω από την Αγγλία του βιομηχανικού οργασμού. Είμαστε στη λίθινη εποχή, με το ξύλο να ανακτά το χαμένο έδαφος ως βασικό μέσο θέρμανσης. Ίσως και να ’μαι υπερβολικός, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πεδίο στο οποίο ο γραμμικός χρόνος φαίνεται να σπάει, και η κύληση στη ράγα της προόδου να γεμίζει ρωγμές, κενά και παρακάμψεις κυριολεκτικής οπισθοδρόμησης.Έτσι, το απ-αίσιο και δυσ-τυχές 2013 (με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, κανέναν δεν έχω ακούσει να επαγγέλλεται κάτι ριζικά αντίθετο) διεκδικεί να καταγραφεί συμβολικά ως το πρώτο έτος της καθ’ ημάς μετανεωτερικής νέας λίθινης εποχής, με το ξύλο να παίρνει κεφάλι και να βγάζει τη γλώσσα στα κοιμισμένα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων που περιμένουν τους απαλλοτριωτές τους. 

Αυτό είναι η ειρωνεία της Ιστορίας. Δεν είναι μόνο οι Μάγια που διαψεύστηκαν στην προφητεία τους για το τέλος του ημερολογιακού τους χρόνου. Καθώς μετράμε αντίστροφα τις ώρες και τις μέρες για το τέλος του 2012, ίσως αντιληφθούμε πόσο μάταιη αποδεικνύεται η ισόβια πίστη που έχουμε ορκιστεί από τη γέννησή μας στον χρόνο του ημερολογίου και του ρολογιού. Για τις σύγχρονες γενιές -όπως συνέβη, με πολύ χειρότερους όρους, στις γενιές των ολέθριων παγκόσμιων πολέμων- ο βιωμένος χρόνος, ο χρόνος που γεμίζει από πραγματικά γεγονότα, πραγματικά αισθήματα και πραγματικές καταστάσεις, έρχεται σε πρωτοφανή σύγκρουση με τον ωρολογιακό και ημερολογιακό χρόνο. Αυτόν που υποσχόταν την «αλλαγή» σαν ένα τακτό, ανέμελο ραντεβού με μικρά μερίσματα προόδου, ευημερίας, βελτίωσης, έστω κι άνισα, άδικα κατανεμημένα. «Αύριο είναι μια άλλη μέρα», λέει στην κλασική κοινοτοπία της η Σκάρλετ Ο’ Χάρα, υπονοώντας ότι η επόμενη μέρα κατά τεκμήριο θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Όπως ο επόμενος χρόνος θα είναι ευτυχέστερος και πιο καρποφόρος από τον προηγούμενο. Φευ! Καμιά εγγύηση δεν υπάρχει πια γι’ αυτό. «Έρχονται σκληρά και δύσκολα χρόνια», είναι η αυτοκρατορική, ειλικρινής και κυνική υπόσχεση της Μέρκελ στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, που καλούνται να βιαστούν για το ραντεβού με το άγνωστο. Το ημερολόγιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, της οικουμενικής αγοράς, της γεωπολιτικής αναστάτωσης είναι γεμάτο γκρίζες ζώνες, δυσοίωνες προφητείες και χρονολογίες- σταθμούς που δεν σημαίνουν τίποτα απτό και θετικό για τη ζωή των ανθρώπων.

Αίφνης, την Πρωτοχρονιά του 2020 το ελληνικό δημόσιο χρέος υποτίθεται ότι θα έχει πέσει κάτω από το 120% του ΑΕΠ. Θα βρίσκεται δηλαδή εκεί που βρισκόταν το 2010, και ως εκ τούτου κάτι εξαιρετικό θα έχει συμβεί στη ζωή των εύπιστων νεοελλήνων, που θα πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα 12 χρόνων εξαφανισμένων στη «σκουληκότρυπα» του χωροχρόνου. Μαζί με τον εξαφανισμένο αφηρημένο χρόνο, θα έχει εξαφανιστεί κοινωνικός πλούτος 400 δισ. ευρώ, αντίστοιχος με δύο ετήσια ΑΕΠ, αφηρημένη αξία που θα φουσκώσει τους ισολογισμούς κέρδους πιστωτικών ιδρυμάτων και επενδυτικών κεφαλαίων. Κι αυτόν τον χαμένο ημερολογιακό χρόνο θα πρέπει να τον γιορτάσουμε ως άξια θυσία χρόνου και χρήματος. Η οπισθοδρόμηση θα γιορταστεί λαμπρά ως πρόοδος. Ο στάσιμος χρόνος, βιωμένος ως άθροισμα ανθρώπινων απωλειών, ατομικών και συλλογικών, θα βραβευτεί ως θρίαμβος της επιτάχυνσης. 

Κατά κάποιο τρόπο, η εξέλιξη αυτή δικαιώνει τους Γάλλους κομμουνάρους του 1871, που πυροβολούσαν τα δημόσια ρολόγια για να υπογραμμίσουν την ενστικτώδη τους αντίδραση στον επερχόμενο θρίαμβο του ωρολογιακού καπιταλισμού. Όπως συνέβη με το ημερολόγιο που αποσπάστηκε από τον κύκλο των εποχών, της φύσης και του θρησκευτικού εορτολογίου, έτσι και το ρολόι δραπέτευσε από τα καμπαναριά των εκκλησιών που υπενθύμιζαν τις ώρες της προσευχής, για να εξυπηρετήσει τη νέα κοινωνική μηχανική του βιομηχανικού καπιταλισμού. Έγινε χρονόμετρο για το ωράριο της εργασίας, για τη μέτρηση της παραγωγικότητας, για την επιτάχυνση της κυκλοφορίας του κεφαλαίου και των εμπορευμάτων, για τον εθνικό και παγκόσμιο συγχρονισμό των συναλλαγών, για τον συντονισμό των διεθνών αγορών που μένουν άγρυπνες, έτσι ώστε όταν κλείνει η Ασία να ανοίγει η Ευρώπη, κι όταν η Ευρώπη αποσύρεται για φαγητό να πιάνει δουλειά η Αμερική. Γιατί το έξυπνο χρήμα δεν κοιμάται ποτέ. 

Το ρολόι μετράει τον εργάσιμο και τον ελεύθερο χρόνο, μετράει ακόμη και τον νεκρό χρόνο, αυτόν του ύπνου, και τους ενοποιεί σε μια νέα, κοινή μηχανική διάρθρωση του χρόνου όπου ο παραγωγός είναι ταυτόχρονα καταναλωτής, δύο σε ένα, όπως του υπενθυμίζει κάθε συσκευή που χρησιμοποιεί στη δουλειά ή στην υποτιθέμενη σχόλη. Το PC, η μηχανή παραγωγής, το κινητό, το ρολόι χειρός, ακόμη και οι ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού μετρούν ακατάπαυστα τον χρόνο, τον κατακερματίζουν σε όλο και μικρότερες υποδιαιρέσεις, επιβάλλοντας την τυραννία της στιγμής. Όπου κάθε στιγμή δεν έχει πια άλλη χρήση και προορισμό από το να οδηγεί στην αμέσως επόμενη.

Αλλά η αποδοχή αυτού του χρόνου που επέβαλε ο «ωρολογιακός καπιταλισμός» στους ανθρώπους, σφίγγοντας σαν μέγκενη τον χρόνο των πραγματικών γεγονότων, των πραγματικών ανθρώπινων καταστάσεων, των ευχάριστων ή δυσάρεστων συναισθημάτων, μέχρι τώρα ήταν το τίμημα μιας λίγο πολύ εγγυημένης ευημερίας. Ακόμη κι όταν η δουλειά ήταν ένα άθροισμα άχαρων ή δύσκολων στιγμών, το τέλος της εργάσιμης μέρας επεφύλασσε μια κάποια ανταμοιβή. Το ισοζύγιο κερδισμένου και χαμένου και χρόνου ήταν πλεονασματικό, το ίδιο το ισοζύγιο δημιουργίας και καταστροφής, παραγωγής και σπατάλης. Ο χρόνος στην ανεργία είχε μια ημερομηνία λήξης, το ίδιο και ο χρόνος στην παραγωγική διαδικασία. Ακόμη κι αν ο εργάσιμος βίος ήταν μια διαδοχή από καλές και κακές χρονιές, το άθροισμά τους κατέληγε σε ένα στοιχειώδες κεφάλαιο για αξιοπρεπή γηρατειά. Γενικώς, οι στιγμές, τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κατατίθεντο στην τράπεζα του ιστορικού χρόνου με ικανοποιητικά επιτόκια. Το μέλλον υποσχόταν τόκους, όχι ξηρασία. Μια βεβαιότητα πως ο κόσμος εξελίσσεται προς πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη, πιο ελέγξιμη κατάσταση. 

Τώρα, απαιτείται από εμάς μια κατάθεση στο μέλλον με αρνητικά επιτόκια. Οι δυνάμεις που επέφεραν την ανάπτυξη του γραμμικού χρόνου και την ακλόνητη πίστη στην πρόοδο μας καλούν να θυσιάσουμε τον χρόνο μας σε κάτι εγγυημένα λιγότερο απ’ αυτήν. Αντίφαση εγγυημένα σχιζοειδής. Θα χρειαστεί ένα θαύμα ή μια νέα ισχυρή πίστη στην οπισθοδρόμηση για να κρατηθούν τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι από την παρόρμηση να πυροβολήσουν και τα ρολόγια και τον χρόνο και τους χρονομέτρες.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ 

Όταν αναμετριούνται ο γρήγορος και ο αργός χρόνος, κερδίζει ο γρήγορος χρόνος. Γι’ αυτό δεν μπορούμε ποτέ να ολοκληρώσουμε ό,τι πιο σημαντικό προσπαθούμε, αφού υπάρχει πάντα κάτι άλλο που πρέπει να γίνει προηγουμένως. Φυσικά, μονίμως θα τείνουμε να ανταποκριθούμε πρώτα στις επείγουσες υποχρεώσεις μας. Έτσι, οι αργές και μακράς διάρκειας υποχρεώσεις μπαίνουν στο περιθώριο. Σε μια εποχή που οι διακρίσεις μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου αναιρούνται και η αποδοτικότητα μοιάζει να είναι η μοναδική αξία στην οικονομική επιστήμη, στην πολιτική και την έρευνα, οι προοπτικές για πράγματα σαν την επιμελή, μεγαλόπνευστη εργασία, το παιχνίδι και τις μακρόχρονες σχέσεις δεν είναι καθόλου αισιόδοξες.(…) Όταν ο χρόνος τεμαχίζεται σε αρκούντως μικρά κομμάτια, καταλήγει να μην υφίσταται ως διάρκεια. Στο τέλος δεν απομένει παρά μια συμπιεσμένη κραυγάζουσα στιγμή, που στέκει ακίνητη μεσ’ στην τρομακτική της ταχύτητα. 

Thomas Hylland Eriksen, «Η τυραννία τα στιγμής»