Ψύχος άβατο.

Πανος Μουχτεροςhttp://dikaex.blogspot.gr/2013/03/blog-post_10.html 

Πάνω στο τραπέζι στεκόταν ακόμα εκείνη η σκονισμένη παλιά κορνίζα που δεν κουνήθηκε ποτέ από τη θέση της για δεκαετίες ολόκληρες, λες κι είχε βγάλει ρίζες αιωνόβιου φυτού. Η φωτογραφία που είχε μέσα στα φθαρμένα πλαίσιά της δεν ήταν ακριβώς έγχρωμη, είχε χρώματα κυρίως καφετιά, μαλλόν γιατί βγήκε τότε που ο κόσμος για πρώτη φορά εγκατέλειπε τις ασπρόμαυρές του τις στιγμές. Ακόμα κι έτσι όμως, μπορούσες ξεκάθαρα να διακρίνεις τις ζωηρές αποχρώσεις της φύσης. Η οικογένειά μας, πολυάριθμη, είχε απαθανατιστεί από το φακό σε κάποιες από τις συχνές της συγκεντρώσεις στην εξοχή. Ο πατέρας, η μάνα, θείοι, θείες, τ’ αδέλφια και τα πρωτοξάδελφα, ο παππούς, οι γιαγιάδες, μερικοί ξεχασμένοι αλλά εγκάρδιοι φίλοι, είχαν μαζευτεί και περήφανα ποζάρει με χαμόγελα αγαλίασης, ενώ είχαν για φόντο το λιβάδι και μετά τα δάση και ακόμα πιο μετά τα βουνά. Παραπέρα, τα παιδιά είχαν χαρίσει στον φωτογράφο τη μοναδική στιγμή του συγκεκριμένου δευτερόλεπτου της κίνησής τους, ενώ τρέχαν ανέμελα και είχαν στα αυτιά τους μαργαρίτες, ιδρώνοντας τα καρουδένια τους κοντομάνικα πουκάμισα. Άλλοι είχαν ξαπλώσει κάτω, ενώ μερικοί δεν είχαν το νου τους καν στο φλας αλλά έμοιαζαν αφηρημένοι, με τη ματιά τους να αιωρείται κάπου στο απροσδιόριστο. Και πλάι στους ανθρώπους, το κάδρο συμπλήρωναν δεκάδες χελιδόνια, λες και κάποιος ήθελε να τονίσει την ποικιλία των πλασμάτων στη γη. Κοιτάχτε το πουλάκι, παρακαλώ!

Πόσοι ήχοι, πόσες εικόνες ξυπνάνε μέσα μου κάθε φορά που χάνομαι στις λεπτομέρειες εκείνης της εποχής. Θυμάμαι τότε που πετούσαμε τα ρούχα μας και κάναμε βουτιές γυμνοί στη λίμνη, κι ας νόμιζες κάθε φορά ότι θα πάθεις συγκοπή στην πρώτη επαφή με το παγωμένο της νερό. Τότε δεν χρειαζόταν να κουβαλάμε μπουκάλια πλαστικά κι εμφιαλωμένα, τότε απλά βάζαμε το στόμα κάτω από τα ρυάκια και ήταν λες και ξεδιψούμε η ψύχη μας. Τότε που κρυβόμασταν μέσα στα δαιδαλώδη δάση και σκαρφαλώναμε στα δέντρα και κόβαμε τα κλαδιά για να φτιάξουμε ξύλινα σπίτια στην κορυφή τους. Μας άρεσε να κρυβόμαστε μέσα στα σπλάχνα του ορίζοντα, λες και κάποιος να μας κυνηγούσε, σαν από ένστικτο για να επιβιώσουμε από κάποια ανεξήγητη, αόρατη απειλή. Τότε που γευόμασταν τα φρούτα πάνω στην ωρίμανσή τους και λούζαμε τα μαλλιά μας με χυμούς από πορτοκάλι και ροδάκινο. Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τα φλογερά χείλη σου που τα ‘χες βάψει με ρόδι κόκκινο για να νιώσεις γυναίκα που μεγαλώνει και καλωπίζεται. Τότε που τρυπώναμε πίσω από τους μελισσοκόμους κι έβαζες το δάκτυλό σου μέσα στο μέλι, εκείνο που σαν χρυσός απλωνόταν στα σωθικά μας, που ήταν λες και μπορούσε να σου γλυκάνει κάθε πόνο που σε βασάνιζε. Έγραψες το όνομά σου στην πλάτη μου μια μέρα με το μέλι αυτό. Και μετά με αγκάλιασες σφιχτά, λες κι επρόκειτο να μείνουμε έτσι για πάντα, ενωμένοι με τη συγκολλητική ουσία της πλάσης. Αχ, μελισσούλα, μελισσάκι.

Πατρίδα μας ήταν οι πλαγιές, τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα υπερήφανα άλογα. Εκεί ήταν το σπίτι μας, η μήτρα που μας έφερε στο φως, η ουσία της υπόστασής μας. Κι έπρεπε να αμυνθούμε, έπρεπε να προστατέψουμε όλα όσα μας είχε χαρίσει η μάνα γη. Εκείνο το καταραμένο βράδυ που ήταν λες και δεν πρόκειται να ξημερώσει ποτέ. Τότε που φάνηκαν από μακρυά οι εισβολείς με τα γιγάντια τροχοφόρα πριόνια. Τότε που τα ανθρωπόμορφα τέρατα ποδοπάτησαν τη σοδειά μας και άρχισαν να ξεριζώνουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Τότε που με τα μεταλλικά χέρια τους έσκαψαν μέχρι τον αφαλό της γης και την ποτίσανε με δηλητήριο και φωτιά. Τότε που τα τεράστια στόματά τους καταπίνανε με λαιμαργία το χρυσάφι που έκρυβε καλά για αιώνες τούτος ο τόπος μέσα στα χωμάτινα σεντούκια του. Τότε που τα σκυλιά κλαίγανε και γαβγίζανε ολονυχτίς λες και γινόταν σεισμός που έσκιζε στα δυο τα στήθη του εδάφους. Τότε που τα παιδιά βάζανε τα βιβλία για μάσκα στο πρόσωπό τους, την ώρα που στον αέρα έβρεχε καπνό και δάκρυα πνιχτά, τόσο που πνίγανε το φάρυγγά σου. Τότε που οι γυναίκες σκάγαν κάτω σαν καρποί δέντρων, λιπόθυμες με τις σχιζμένες φούστες τους και τα μελανιασμένα τους μπούτια, κάτω από τα γδαρμένα τα καλσόν. Τότε που σκελετοί ντυμένοι με αστραφτερά κοστούμια και γραβάτες ρευόντουσαν και στηρίζανε τα τρεμάμενα σαγόνια τους σε χαρτονομίσματα. Τότε που με τους κορμούς γράψανε λέξεις πάνω στο ματωμένο χώμα. ΕΠΕΝΔΥΣΗ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ. ΦΥΣΗ. Παρά φύσιν.

Και ‘γίναν τα ποτάμια μαύρα κύμματα μιας θάλασσας που είχε το χρώμα της αβύσσου. Που τις νύχτες ξέβραζε γκρίζα πούπουλα και καμμένα νύχια στον αφρό της. Και το νερό πήρε χρώμα μωβ, ίδιο με εκείνο του θανάτου, καθώς παρέσυρε στο βυθό του και τα τελευταία θαρραλέα άνθη μιας γης που από ψηλά είχε πια το σχήμα, θαρρείς, ενός φέρετρου. Και φύτρωσαν παντού φυτά που σου τρώγανε τη σάρκα μόλις τα πλησίαζες, πλάσματα σαρκοβόρα, ίδια με εκείνους τους τύπους που τα φυτέψανε στον τόπο αυτό. Και το γλυκό εκείνο μέλι έπαψε να είναι χρυσαφί κι η γεύση του πλέον σου άφηνε στο στόμα κάτι από σκουριά, καθώς ο αέρας όλος γύρω μύριζε μέταλλο. Και τα όμορφα άλογα είχανε πια στη μούρη την ουρά, καθώς μονίμως γκρεμίζονταν, έτσι ανήμπορα, με τα τρία τους πόδια. Και οι λίμνες έμοιαζαν με κουταλάκια που ΄χαν μέσα τους φαρμάκι αντί για φάρμακο την ώρα που έβλεπες χεράκια παιδικά να βυθίζονται μέσα, για βοήθεια εκλιπαρώντας. Είχανε πει ότι όλα ήταν απλά μια υπερβολική μας ανησυχία. Ότι δεν σκεφτόμαστε το καλό της περιοχής μας και ότι επιμένουμε να την αφήνουμε πρωτόγονη, υπανάπτυκτη, παρατημένη. Είχανε πει ότι τα βήματα προς το μέλλον θα γίνουν με οποιοδήποτε τίμημα. Ότι δεν τους ένοιαζε ακόμα και να περπατήσουν πάνω στα πτώματά μας. Ότι γι’ αυτούς ήμασταν ακόμα μερικά περιβαντολλογικά απόβλητα.

Ξημέρωσε Σάββατο του Μάρτη. Μαζεύτηκαν πολλοί φίλοι και συγγενείς και φέτος τέτοια μέρα πάλι. Το ‘χουνε κανονισμένο να συγκεντρώνονται εδώ, λες κι είναι κάποια επέτειος, καθώς κάθονται κάθε χρόνο γύρω από αυτήν την κορνίζα. Στέκονται με τις ώρες και την κοιτάνε και λένε ιστορίες για τα παλιά, κάποιες στιγμές γελάνε δυνατά, χτυπώντας ο ένας τους ώμους του άλλου, άλλες φορές πάλι δεν μπορούν να συγκρατηθούν και κλαίνε γοερά, σφίγγοντας τα μάγουλά τους, και τρέχουν τα κλάμματα σαν εκείνα τα ατέλειωτα δροσερά ποταμάκια. Που και που ρίχνουν μερικές κλεφτιές ματιές έξω από το παράθυρο και είναι το βλέμμα τους βουβό, καθώς καθρεφτίζεται στις κόρες τους μέσα το καμμένο τοπίο. Λίγο μετά, μένουν σιωπηλοί, με το κεφάλι κάτω, δίπλα-δίπλα, με τα χέρια σταυρωτά, λες και σιγοψιθιρίζουν προσευχές. Αιωνία τους η μνήμη. Κάθε τρεις και λίγο, ανασηκώνονται και κάνουνε αργά το σταυρό τους. Δεν ξέρω, είναι λες και προσποιούνται ότι δεν είμαι εκεί. Στην ατμόσφαιρα απλώνεται ανά διαστήματα καπνός πηχτός που σε ζαλίζει. Θα ‘λεγα ότι μοιάζει με λιβάνι. Από την άλλη φέρνει στο νου κι αυτό που μόνιμα βλέπω από εκείνο το καταραμμένο βράδυ. Αυτό που μονίμως μου θολώνει το πεδίο της οράσεως. Που με κάνει να περπατώ λες και βαδίζω στον αέρα. Αυτό που με κάνει εδώ και χρόνια να κρυώνω.

Ψύχος άβατο.

Τσάβες vsΣκανδιναβoi

Μεταξύ του Τσάβες και των Σκανδιναβών;

Του Θανάση Μαυρίδη, www.capital.grhttp://politicalreviewgr.blogspot.gr

Οι λάτρεις της κοινωνικής πολιτικής του Τσάβες θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η Βενεζουέλα βγάζει πετρέλαιο και ότι παρόλα αυτά η Οικονομία της είναι σχεδόν κατεστραμμένη. Επίσης, οι λάτρεις του σκανδιναβικού κράτους δικαίου δεν θέλουν να ξέρουν ότι πηγή του πλούτου ήταν οι άριστες σχέσεις με τους Ναζί και το γεγονός ότι δεν ισοπεδώθηκαν στην διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου... Όσοι θα ήθελαν να είμαστε κάτι σαν την Δανία, έχουν προφανώς μεγάλη άγνοια για το τι ακριβώς αντιπροσωπεύει το μοντέλο που θαυμάζουν. Αλλά ακόμη κι έτσι, επιμένουν να παίρνουν από την Ιστορία τα κομμάτια εκείνα που βολεύουν την δήθεν δικαίωση των δικών τους θέσεων! Το κοινωνικό κράτος που ευαγγελίζονται θέλει ρευστότητα.  Ακόμη και οι Σκανδιναβοί, λοιπόν, οι οποίοι ξεκίνησαν από μία σαφώς καλύτερη αφετηρία από εμάς, έφτασαν κάποια στιγμή στα όρια του μη περαιτέρω. Κανονικά θα έπρεπε από το σημείο αυτό και έπειτα να διαβάσουμε την ιστορία, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα. Όλοι έμειναν στο πόσο καλό κοινωνικό κράτος είχαν κτίσει μεταπολεμικά και όχι στις μεταρρυθμίσεις που αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν στην συνέχεια για να αποφύγουν την κατάρρευση.

 Αν για κάτι θαυμάζω τους Σκανδιναβούς δεν είναι για την δήθεν μαγκιά τους να μοιράσουν πόρους στον λαό μετά από τον πόλεμο. Κι εμείς αν δεν είχαμε ισοπεδωθεί στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου κι αν δεν είχε ακολουθήσει αυτός ο απαίσιος Εμφύλιος, ίσως και να είχαμε περισσότερες δυνατότητες από εκείνους. Τους θαυμάζω, όμως, για το γεγονός ότι μαθαίνουν. Και μάλιστα γρήγορα. Σε αυτούς η κρίση κτύπησε την πόρτα πιο γρήγορα απ’ ό,τι σε εμάς. Έμαθαν από αυτό και σήμερα βρίσκονται ήδη αρκετά έτη φωτός μπροστά από εμάς. 

Θαυμάζω τους Νορβηγούς για τον τρόπο που επέλεξαν για να αξιοποιήσουν τον πλούτο που τους έφερε το πετρέλαιο. Ναι, οι ξυλοκόποι και ψαράδες του Βορρά αποδείχτηκαν εξαιρετικοί σε αυτό τον τομέα. Δεν σκόρπισαν τα χρήματα σε αλόγιστες δαπάνες πολεμικού υλικού και σε επιδοτήσεις προς τους αγρότες και τους βιοτέχνες τους! Δεν μετέτρεψαν τα βαρέλια του πετρελαίου σε εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού. Δεν δαπάνησαν τα χρήματά τους για να διοργανώσουν φεστιβάλ «πολιτισμού» σε κάθε απομακρυσμένο χωριό. Με τα χρήματα του πετρελαίου έφτιαξαν ένα fund για τις μελλοντικές γενιές. Μάλιστα! 

Αυτό είναι το ένα μοντέλο. Το άλλο είναι εκείνο του Τσάβες. Με τα χρήματα του πετρελαίου έφτιαξε «κοινωνική πολιτική». Κι έτσι τον αγάπησε ο λαός του και κέρδισε κατά κράτος τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το γεγονός ότι η Βενεζουέλα χρειάστηκε την βοήθεια της Κίνας για να μην καταρρεύσει είναι αδιάφορο σε όσους θέλουν να εθελοτυφλούν. 

Και στην Νορβηγία και στην Βενεζουέλα ο Θεός χάρισε απλόχερα πλούτο. Το ερώτημα είναι πως αξιοποιήθηκε, τελικά, αυτός ο πλούτος. Πώς το έκανε ο ένας και πως ο άλλος και πως εμείς μπορούμε να κερδίσουμε από αυτή την σύγκριση. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποιοι πιθανότατα να σκέφτονται να ποντάρουν από τώρα στην προοπτική να κερδίσουν ψήφους «μοιράζοντας» τα μελλοντικά κέρδη των υδρογονανθράκων. Εδώ ακούσαμε πριν λίγο καιρό ότι ο Τσάβες θα έσωζε την δοκιμαζόμενη από την κρίση Ελλάδα και δεν θα ακούσουμε το «δώστε τα βαρέλια στον λαό», κατά το «Τσοβόλα δώστα όλα»; 

Δεν είχα ψευδαισθήσεις, δεν πίστεψα ούτε μία στιγμή ότι μπορούσε η Ελλάδα να γίνει Σκανδιναβία. Ούτε και ήξερα αν κατά βάθος θα ήθελα κάτι τέτοιο. Όχι γιατί οι άνθρωποι έχουν κάτι κακό, αλλά διότι έχουμε ως λαός μία διαφορετική νοοτροπία κι αυτό τελικά μας αρέσει. Από την άλλη, όμως, δεν θα ήθελα να ζήσω κάτω από ένα καθεστώς σαν κι εκείνο που είχε δημιουργήσει ο Τσάβες. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας! 

Για να ξέρουμε, λοιπόν, που βαδίζουμε πρέπει να ξεκινήσομε άμεσα την συζήτηση για τον τρόπο αξιοποίησης του πιθανού πλούτου που κρύβεται κάτω από το έδαφός μας. Να συμφωνήσουμε σε ένα μοντέλο που δεν θα παραβιαστεί εύκολα και δίχως κόστος από τον πρώτο λαϊκιστή που θα θελήσει να κτίσει την πολιτική του καριέρα πάνω σε συντρίμμια. Σε αυτό ας διδαχτούμε κάτι από τους Νορβηγούς. 

Αναρτήθηκε από Gustave Flaubert

Το φάντασμα της γερμανικής δικτατορίας πάνω από την Ευρώπη

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου – «Επίκαιρα»
βαθυ κοκκινο
Τον Ιούνιο του 1953, μια μαχητική απεργία των οικοδόμων του Ανατολικού Βερολίνου εξελίχθηκε σε γενικευμένη λαϊκή εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης Ούλμπριχτ, η οποία έγινε δυνατό να κατασταλεί μόνο χάρη στην επέμβαση των σοβιετικών τεθωρακισμένων.
Σε αυτή την τραγική για τους οπαδούς του σοσιαλισμού εξέλιξη αναφέρεται το γνωστό ποίημα του Γερμανού κομουνιστή Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο «Η λύση»: «Ύστερ' απ' την εξέγερση της 17 του Ιούνη,/ ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών /  έβαλε και μοιράσανε στη Λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις/ που λέγανε πως ο λαός/ έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης /  και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει / παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα 'ταν τότε/ πιο απλό, η κυβέρνηση/ να διαλύσει το λαό/ και να εκλέξει έναν άλλον...;».

Το πολιτικό κατεστημένο της σημερινής ενιαίας Γερμανίας θα έβγαινε από τα ρούχα του αν κάποιος του καταλόγιζε ομοιότητες με την ψυχροπολεμική κυβέρνηση του Ούλμπριχτ. Κι όμως, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το απολυταρχικό πνεύμα και τη γραφειοκρατική τύφλωση των φιλοσοβιετικών.

Τρανή απόδειξη, η ανήκουστα προσβλητική για έναν ιστορικό λαό αντίδραση των Γερμανών ηγετών, Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, στο αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών στην Ιταλία - τη χώρα που, όπως και η Ελλάδα, αντιπροσωπεύει ένα από τα δύο λίκνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, της Δημοκρατίας και του Δικαίου.

«Αισθάνομαι βαθύτατο αποτροπιασμό που δύο κλόουν κέρδισαν τις εκλογές», δήλωσε θρασύτατα ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών για τη γερμανική καγκελαρία, Πέερ Στάινμπρουκ, αναφερόμενος στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Μπέπε Γκρίλο οι οποίοι κέρδισαν αθροιστικά το 55% του ιταλικού εκλογικού σώματος. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει ο άνθρωπος την οργή του για το γεγονός ότι ο εκλεκτός της Γερμανίας Μάριο Μόντι, «μαυρίστηκε» στις εκλογές συγκεντρώνοντας μόλις το 10% των ψήφων στη Βουλή και το 9% στη Γερουσία, παρότι είχε την υποστήριξη των Βρυξελλών, του παγκόσμιου τοκογλυφικού κεφαλαίου και της Καθολικής Εκκλησίας.

Οι «ανώριμοι Ιταλοί»

Τι «ανώριμος» λαός είναι αυτοί οι Ιταλοί που δεν ψηφίζουν τον «Ιταλό Παπαδήμο» ο οποίος μπορεί να μην είχε εκλεγεί ούτε κοινοτικός σύμβουλος στα εβδομήντα χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη του, άλλο διέπρεψε ως στέλεχος της Coldman Sachs της Coca-Cola, της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της «Τριμερούς Επιτροπής» Η ΠΑ - Δυτικής Ευρώπης - Ιαπωνίας που ίδρυσε το 1973 ο Αμερικανός μεγαλοτραπεζίτης Ντέιβιντ Ροκφέλερ... Πώς να μην εξοργιστεί ο κύριος  Στάινμπρουκ από αυτό το λαό που ψηφίζει σαν αγέλη προβάτων τους «λαϊκιστές», αντί  να προτιμήσει το κόμμα του Μόντι, νούμερο δύο του οποίου είναι ο «υπεύθυνος πολιτικός» Τζιανφράνκο Φίνι, πρώην αρχηγός  του... νεοφασιστικού κόμματος;

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο βουλευτής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Κλάους-Πέτερ Βιλς πρότεινε ευθέως να φύγει η Ιταλία από την Ευρωζώνη αν δεν της αρέσει η δρακόντεια λιτότητα που επιβάλλει η αρχηγός του, Άνγκελα Μέρκελ. «Εάν δεν γίνει δυνατό να πειστεί η πλειονότητα του λαού μιας χώρας να τηρηθούν οι δεσμεύσεις που μόνη της η χώρα ανέλαβε για τη λειτουργία του κοινού νομίσματος, δεν ωφελεί να ζητούμε νέες εκλογές, αλλά θα έπρεπε να αφήσουμε τη χώρα να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα».

Κυνικότερος όλων, ο πολύς Βόλφγκανγκ Σόιμπλε περιέγραψε τον ιταλικό, όπως και τον ελληνικό λαό σαν μίασμα που απειλεί να μολύνει ολόκληρη την Ευρώπη. «Η Ιταλία είναι μια πολύ σοβαρή περίπτωση, μεταδοτική, μολυσματική για την Ευρώπη», δήλωσε ο «τσάρος» της γερμανικής οικονομίας, χωρίς να δίνει δεκάρα για τους προφανείς συνειρμούς που δημιουργούν οι ανατριχιαστικοί χαρακτηρισμοί του με παραπλήσιους χαρακτηρισμούς προγενέστερων Γερμανών ηγετών για άλλες «μιαρές» εθνότητες. Να πιστεύει, άραγε, ακόμη ο Αλέξης Τσίπρας ότι ο Σόιμπλε είναι ένας «ρεαλιστής» πολιτικός, ο οποίος θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με μια αυριανή αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα; Κύριος οίδε...

Σχηματίζουν... κυβερνήσεις

Δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς πολύ διαφορετική συμπεριφορά από τον αχυράνθρωπο της Γερμανίας στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Χέρμαν βαν Ρομπάι. Στις πρώτες δηλώσεις του μετά το «σεισμό» των ιταλικών εκλογών ο κύριος αυτός αξίωσε να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα ακολουθήσει κατά γράμμα την πολιτική της κυβέρνησης Μόντι, η οποία μόλις είχε «μαυριστεί» από το 90% των ψηφοφόρων! «Εναπόκειται στους πολιτικούς ηγέτες να διαπραγματευτούν το σχηματισμό κυβέρνησης η οποία θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις και τη δημοσιονομική σταθεροποίηση», δήλωσε ο Ρομπάι.

Ακόμη και μια συντηρητική αμερικανική εφημερίδα, όπως η Wall Street Journal του Μέρντοχ, εξανέστη για λογαριασμό των Ευρωπαίων πολιτών. «Αυτό σημαίνει», έγραφε σε κύριο άρθρο της η εφημερίδα σχολιάζοντας τις δηλώσεις Ρομπάι και τις τοποθετήσεις του Βερολίνου, «ότι η Ιταλία, όπως και η Ελλάδα και η Ιρλανδία μπορούν να έχουν όση Δημοκρατία θέλουν, αρκεί οι νικητές των εκλογών να παίρνουν εντολές όχι από τους εκλογείς τους, αλλά από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο... Είναι σαν να τους λένε: Εμείς έχουμε αποφασίσει το δρόμο για τη σωτηρία του ευρώ από τον κίνδυνο της διάλυσης. Κάθε παρέκκλιση από αυτό το δρόμο είναι ανεύθυνη».

Και η σύνταξη της εφημερίδας συνεχίζει: «Το πιο προφανές πρόβλημα μ' αυτή τη γραμμή σκέψης είναι ότι συνιστά παρωδία Δημοκρατίας. Αν οι πολιτικές δεν είναι δυνατό να αλλάξουν, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, τότε οι ίδιες οι εκλογές καταντούν φάρσα. Εκφυλίζονται σε απλό επίστρωμα λαϊκής κυριαρχίας χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο».

Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποια έκβαση θα έχει το ιταλικό πολιτικό θρίλερ που πυροδότησε το εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν αποκλείεται ο ηγέτης της Κεντροαριστεράς, Πιερλουίτζι Μπερσάνι, ένας πολιτικός της εμπιστοσύνης του Βερολίνου, να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας με στήριξη από τον Μόντι ή και από μερίδα βουλευτών της νεοπαγούς και άκρως αντιφατικής παράταξης του κωμικού Μπέπε Γκρίλο. Ακόμη κι αν συμβεί αυτό, ο βίος μιας παρόμοιας κυβέρνησης θα είναι περιπετειώδης και πιθανότατα σύντομος. Ολοένα και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ιταλίας -υπέρογκο χρέος και χαμηλή ανταγωνιστικότητα- δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, τουλάχιστον στο βαθμό που η Γερμανία δεν αλλάζει γραμμή, κάτι που δεν φαίνεται στην ημερήσια διάταξη.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Ιταλία είναι μια μεγάλη οικονομία -τρίτη στην Ευρώπη και μέλος του G-7-, η οποία κατάφερε, παρά τη νεοφιλελεύθερη επέλαση των προηγούμενων δεκαετιών και τη μεγάλη κρίση της τελευταίας πενταετίας, να διατηρήσει τον κορμό της βιομηχανικής της παραγωγής. Το σκληρό ευρώ και η δρακόντεια λιτότητα που επιβάλλει η Γερμανία απειλούν να εκθεμελιώσουν την ιταλική βιομηχανία, ενώ τα μεγέθη της Ιταλίας καθιστούν αδιανόητη τη διάσωση της από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης - δηλαδή με γερμανικά κυρίως κεφάλαια. Η πραγματικότητα αυτή προκαλεί βαθύ διχασμό στην ίδια την ιταλική ολιγαρχία, μέρος της οποίας αρχίζει να εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο εξόδου από την Ευρωζώνη.

Αυτό το τμήμα του ιταλικού καπιταλισμού εκπροσωπεί ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος, τη στιγμή που επιτίθεται στη Μέρκελ, κλείνει το μάτι στον Ομπάμα, τον Κάμερον, ακόμη και τον Πούτιν - με τον οποίο έχει πολύ καλές προσωπικές σχέσεις. Όπως και να 'χει το πράγμα, αποτελεί κόλαφο για την Άνγκελα Μέρκελ και τους συμμάχους της ότι άνω του 55% των ψηφοφόρων επέλεξε κόμματα που είτε τάσσονταν κατηγορηματικά υπέρ της εξόδου από το ευρώ (περίπτωση Γκρίλο) είτε άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο αποχώρησης, εάν δεν αλλάξει πολιτική η Γερμανία (περίπτωση Μπερλουσκόνι).

Ενδεχόμενη έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ θα σημάνει το τέλος του κοινού νομίσματος, τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή. Σε χρόνο μηδέν, η έξοδος της Ιταλίας θα παρασύρει Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία, ενώ και η Γαλλία θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Τι ειδικό βάρος θα έχει σε μια «γερμανική Ευρώπη» χωρίς τους παραδοσιακούς, μεσογειακούς συμμάχους της η χώρα που έπαιζε διαχρονικά το ρόλο της γέφυρας ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Βορρά και τον ευρωπαϊκό Νότο;  Ίσως γι' αυτό ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, πήρε σαφείς αποστάσεις από το αμόκ του Βερολίνου εναντίον των Ιταλών ψηφοφόρων, ενώ στενοί συνεργάτες του τόνιζαν ότι το μήνυμα των ιταλικών εκλογών είναι ότι επείγει να αλλάξει πολιτική η Γερμανία, αν δεν θέλει να δρομολογήσει διαλυτικές διεργασίες μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αναρτήθηκε από ΒΑΘΥ

ΠΡΟΦΙΛ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ

http://strangejournal.wordpress.comΣτην Ελλάδα μετά από χρόνια επαρχιώτικης λογικής και πελατειακών σχέσεων, ήρθε η νέα “μόδα” του νεοφιλελευθερισμού. Υποτιθέμενοι αστοί και γραβατωμένα καθάρματα βρήκαν το νέο τους αποκούμπι που μάλιστα είναι προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις των καιρών. Δηλαδή, απανθρωπιά, ψυχοπαθολογία που βαφτίζεται άποψη και κυνισμός.
Οι θιασώτες του πολλοί. Βουλευτάδες, υπουργοί με πτυχίο, managers που αναλαμβάνουν πόστο σε κόμμα, παπαγάλοι που παριστάνουν τους αντικειμενικούς ενημερωτές-εξημερωτές του κοινού νου, ψευτοδιανοούμενοι, χιπστεροναζί που γράφουν σε δήθεν εναλλακτικά έντυπα, “υπεύθυνοι αριστεροί” που ζέχνουν μασχαλίλα.
Ποιο είναι όμως το προφίλ του νεοφιλελεύθερου; Βλέμμα χαιρέκακο, χείλη σφιγμένα με ένα ελαφρύ μειδίαμα που μαρτυρά καταπιεσμένη οργή, ειρωνικό ύφος. Οι ενδυματολογικές του προτιμήσεις τους παραπέμπουν σε δήθεν καλόγουστες στολές που ακολουθούν τον κώδικα του καθωσπρεπισμού.
Τα κύρια χαρακτηριστικά τους είναι μια ναρκισσιστική και αυτάρεσκη γλώσσα, κακοήθης ειρωνία, έλλειψη ευαισθησίας (μάλιστα θεωρούν το συναίσθημα και την εκδήλωσή του αδυναμία για άσκηση πολιτικής), εκδίκητικότητα προς οτιδήποτε όμορφο δεν μπαίνει στο καλούπι που θέλουν να ελέγχουν και βέβαια, θεωρούν την βία -και δη την κρατική- “εκ Θεού”, όπως και τον καπιταλισμό το μοναδικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μπορεί να εφαρμοστεί, χλευάζοντας τις εναλλακτικές του.
Φυσικά για ινδάλματά τους δεν έχουν μόνο τον Φριντμαν, την Σχολή του Σικάγο, τον Πινοσέτ και την Θάτσερ, αλλά και άλλα καθάρματα, χορηγούς εγκλημάτων και δουλέμπορους τύπου Steve Jobs, Μπομπολας κτλ. Επικαλούνται μάλιστα τους κανόνες της αγοράς, όταν δεν  τους αφήνουν να επιδοθούν σε ανθρωποκυνηγητό για να βγάλουν λεφτά. Που ακούστηκε κυνηγός κεφαλών, να μην έχει κίνητρο για να πάρει μερικά σκαλπ;
Μετράνε τις ανθρώπινες ζωές με τιμές, λογαριασμούς και ποσοτικά στοιχεία. Αν χρειάζεται ένας δεδομένος αριθμός ανθρώπων να θυσιαστούν για να πάνε αυτά τα καθάρματα τα παιδιά τους σε κολλέγιο ή να πετύχουν καλύτερες συνθήκες για πάρτη τους, χωρίς καμία ενοχή προχωρούν στο σχέδιο της “θυσίας”. Αντιλαμβάνονται τους εργαζόμενους ως “έξοδα επιχείρησης”, τους μετανάστες ως “σκουπίδια” ή σκλάβους, τους ομοφυλόφιλους “λάθος της φύσης”.
Οι νεοφιλελεύθεροι δεν ασπάζονται ουσιαστικά καμία ιδεολογία συγκεκριμένα, πέρα από αυτήν που εναντιώνεται στην ζωή. Αυτό είναι το μόνο που τους ενώνει, αφού η υπόλοιπη “μαγιά” είναι ψυχοπαθολογία που ξεβράστηκε και καμουφλαρίστηκε πίσω από ανάλγητες προτάσεις. Φυσικά μισούν τους δημόσιους υπαλλήλους, αποθεώνουν την ιδιωτική πρωτοβουλία και θεωρούν περιττό οτιδήποτε έχει τον χαρακτήρα του κοινωνικού, του ελεύθερου και του δωρεάν. Πολλές φορές καβλώνουν όχι επειδή έβγαλαν χρήματα, αλλά επειδή το έκαναν εις βάρος άλλων.

Ούγκο Τσάβες (1954-2013)

Τώρα που το καπιτάλι 
μας εστρίμωξε για φούντο, 
διάβηκες για τη μεγάλη 
βόλτα στο σκοτάδι, Ούγκο ! 

Μάτια νότια από το δάκρυ 
γιόμισε η Βενεζουέλα, 
κλαίει η χώρα απ' άκρη  σ'  άκρη 

τον προστάτη, τον πατέρα, 
  
κλαίει το γελαστό τον άντρα
τον γενναίο τον κομαντάντε. 
Πάνω απ' το Καράκας , μαύρα 
όρνια γιάνκικα πετάνε...

Άγγελος 
5 προς 6 Μάρτη του 2013http://aggelospapagewrgiou.blogspot.gr/2013/03/1954-2013.html

Το φοβερό κενό της πολιτικής σκέψης

Eντγκάρ Μορέν: 

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτώνhttp://politicalreviewgr.blogspot.gr/

 Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε και στη γλώσσα μας η «Ηθική», ο έκτος τόμος με τον οποίο ολοκληρώνεται το σπουδαίο έργο του Εντγκάρ Μορέν «Η Μέθοδος» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς). Με τη «Μέθοδο», ο Μορέν προσπάθησε να αναπτύξει μια σκέψη της πολυπλοκότητας ικανή να συνδέει τις επιμέρους γνώσεις με τη γνώση του όλου. Σε όσους θέλουν να μας πείσουν ότι δεν μπορεί πλέον να είναι κανείς σφαιρικά καλλιεργημένος, όπως ο αναγεννησιακός homo universalis, ο Μορέν αντέτεινε ότι «ο Γκέτε, ο Μαρξ, ο Φρόιντ, ο Κέσλερ, ο Πόπερ, ο Πας, ο Εκο, ο Καστοριάδης μας αποδεικνύουν πως είναι δυνατόν να υπάρχουν πολυσθενή πνεύματα και στον δέκατο ένατο και στον εικοστό αιώνα» («Τα δαιμόνιά μου», Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 1999, σελ. 67). Σε αυτόν τον κατάλογο μπορούμε να προσθέσουμε και το όνομα αυτού του 92χρονου σήμερα Γάλλου σοφού. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από την πιο πρόσφατη δημόσια παρέμβαση του Εντγκάρ Μορέν, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Ιανουάριο στην εφημερίδα «Le Monde».

 Μια ορθή διάγνωση της κατάστασης προϋποθέτει μια σκέψη ικανή να επανενώσει και να οργανώσει τις γνώσεις και τις πληροφορίες που διαθέτουμε, οι οποίες όμως είναι διαχωρισμένες και διασκορπισμένες. Μια τέτοια σκέψη οφείλει να έχει επίγνωση του λάθους να υποτιμήσουμε το λάθος, του οποίου το γνώρισμα, όπως έχει πει ο Ντεκάρτ, είναι να αγνοεί ότι είναι λάθος.

Οφείλει να έχει επίγνωση της αυταπάτης να υποτιμήσουμε την αυταπάτη. Λάθος και αυταπάτη οδήγησαν τους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς που ήταν υπεύθυνοι για τη μοίρα της Γαλλίας στην καταστροφή του 1940. Οδήγησαν τον Στάλιν να εμπιστευτεί τον Χίτλερ και τον Χίτλερ να αποτύχει να καταστρέψει τη Σοβιετική Ενωση. Ολο το παρελθόν μας, ακόμα και το πρόσφατο, βρίθει λαθών και αυταπατών, όπως είναι η αυταπάτη μιας ατέρμονης προόδου της βιομηχανικής κοινωνίας, η αυταπάτη ότι είναι αδύνατο να συμβούν νέες οικονομικές κρίσεις, η σοβιετική και μαοϊκή αυταπάτη. Και σήμερα βασιλεύει ακόμα η αυταπάτη μιας εξόδου από την κρίση μέσω της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, η οποία ωστόσο γέννησε αυτήν την κρίση. Βασιλεύει επίσης η αυταπάτη ότι η μόνη εναλλακτική επιλογή βρίσκεται μεταξύ δύο λαθών, του λάθους ότι η λιτότητα είναι το φάρμακο για την κρίση και του λάθους ότι η ανάπτυξη είναι το φάρμακο για τη λιτότητα. Το λάθος δεν είναι μόνον τύφλωση μπροστά στα γεγονότα. Το λάθος βρίσκεται και σε μια μονόπλευρη και περιοριστική θεώρηση, που δεν βλέπει παρά ένα στοιχείο, μία μόνον όψη της πραγματικότητας, η οποία είναι ταυτόχρονα μία και πολλαπλή, δηλαδή πολύπλοκη. Δυστυχώς, το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που μας παρέχει τόσες πολλές γνώσεις, δεν μας διδάσκει τίποτα για τα θεμελιώδη προβλήματα της γνώσης που είναι οι κίνδυνοι του λάθους και της αυταπάτης και δεν μας διδάσκει τίποτα για τις προϋποθέσεις μιας ορθής γνώσης, ικανής να αντιμετωπίζει την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας. Η μηχανή μας που μας προμηθεύει γνώσεις, καθώς είναι ανίκανη να μας προσφέρει την ικανότητα να συνδέουμε τις γνώσεις, παράγει μυωπίες και τυφλότητες στα πνεύματα. Παράδοξα, η συσσώρευση ασύνδετων γνώσεων παράγει μια νέα και πολύ «μορφωμένη» άγνοια στους ειδικούς και στους τεχνοκράτες, που έχουν την αξίωση να διαφωτίζουν και να καθοδηγούν τους πολιτικούς. Το χειρότερο είναι ότι αυτή η μορφωμένη άγνοια είναι ανίκανη να αντιληφθεί το φοβερό κενό της πολιτικής σκέψης, κι αυτό όχι μόνο στα κόμματά μας στη Γαλλία αλλά στην Ευρώπη και στον κόσμο. Είδαμε, ιδίως στις χώρες της «αραβικής άνοιξης» αλλά και στην Ισπανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια νεολαία διαπνεόμενη από τις πιο δίκαιες προσδοκίες για αξιοπρέπεια, για ελευθερία, για αδελφοσύνη, μια νεολαία που διαθέτει μια κοινωνιολογική δύναμη την οποία έχουν χάσει οι εξημερωμένοι ή παραιτημένοι μεγαλύτεροί της. Και είδαμε ότι αυτή η δύναμη, όταν διέθετε μια ευφυή ειρηνική στρατηγική, ήταν ικανή να ανατρέψει δύο δικτατορίες. Αλλά είδαμε επίσης αυτή τη νεολαία να διαιρείται, την αδυναμία των κομμάτων με κοινωνική αναφορά να διατυπώσουν μια γραμμή, να χαράξουν ένα δρόμο, ένα σχέδιο, και είδαμε παντού νέες οπισθοδρομήσεις, ακόμα και στο έδαφος των δημοκρατικών κατακτήσεων. Αυτό το κακό έχει γενικευτεί. Η Αριστερά είναι ανίκανη να αντλήσει από τις ελευθεριακές, σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές πηγές της μια σκέψη που θα ανταποκρίνεται στις τωρινές συνθήκες της εξέλιξης και της παγκοσμιοποίησης. Είναι ανίκανη να ενσωματώσει την οικολογική πηγή, που είναι αναγκαία για τη διάσωση του πλανήτη (…).

Θα ήθελα εδώ να υποδείξω ότι σήμερα παρουσιάζεται η ευκαιρία μιας μεταρρύθμισης της γνώσης και της σκέψης μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης. Η ιδέα να εισαχθεί η διδασκαλία μιας κοσμικής ηθικής είναι ταυτόχρονα αναγκαία και ανεπαρκής. Η εκκοσμίκευση στις αρχές του εικοστού αιώνα βασιζόταν στην πεποίθηση ότι η πρόοδος ήταν νόμος της ανθρώπινης ιστορίας και ότι συνοδευόταν υποχρεωτικά από την πρόοδο του λόγου και από την πρόοδο της δημοκρατίας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η ανθρώπινη πρόοδος δεν είναι ούτε σίγουρη ούτε μη αντιστρέψιμη. Γνωρίζουμε τις παθολογίες του λόγου και δεν μπορούμε να χαρακτηρίζουμε ανορθολογικά όλα όσα υπάρχουν μέσα στα πάθη, τους μύθους, τις ιδεολογίες. Οφείλουμε να επανέλθουμε στην πηγή του κοσμικού πνεύματος, στην πηγή του πνεύματος της Αναγέννησης, που είναι η έγερση προβλημάτων, η τροφοδοσία του προβληματισμού. Και οφείλουμε να θεωρήσουμε προβληματικό ακόμα και αυτό που ήταν η λύση, δηλαδή τον λόγο και την πρόοδο. Τι γίνεται λοιπόν με την ηθική; Για ένα κοσμικό πνεύμα οι πηγές της ηθικής είναι ανθρωποκοινωνιολογικές. Κοινωνιολογικές με την έννοια ότι η κοινότητα και η αλληλεγγύη είναι ταυτόχρονα οι πηγές της ηθικής και οι προϋποθέσεις του ευ ζην στην κοινωνία. Ανθρωπολογικές με την έννοια ότι κάθε ανθρώπινο υποκείμενο είναι φορέας μιας διπλής λογικής: μιας λογικής εγωκεντρικής, που το θέτει κυριολεκτικά στο κέντρο του κόσμου του και που οδηγεί στο «εγώ πρώτα απ’ όλα», και μιας λογικής του «εμείς», δηλαδή της ανάγκης για αγάπη και για κοινότητα που εμφανίζεται στο νεογέννητο και που αναπτύσσεται στην οικογένεια, στις ομάδες που ανήκουμε, στα κόμματα, στην πατρίδα. Βρισκόμαστε σε έναν πολιτισμό στον οποίο οι παλιές μορφές αλληλεγγύης έχουν φθαρεί, η εγωκεντρική λογική είναι υπεραναπτυγμένη, ενώ η λογική του συλλογικού «εμείς» είναι «υπανάπτυκτη». Γι’ αυτόν τον λόγο, εκτός από την εκπαίδευση, χρειάζεται να αναπτυχθεί μια μεγάλη πολιτική της αλληλεγγύης, που θα περιλαμβάνει την υποχρέωση της νεολαίας για προσφορά υπηρεσιών αλληλεγγύης και τη δημιουργία οίκων αλληλεγγύης που θα φροντίζουν για την περίθαλψη των απελπισμένων. Ετσι θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι ένα από τα πολιτικά μας καθήκοντα είναι να κάνουμε τα πάντα για να αναπτύξουμε συνδυασμένα αυτά που εμφανίζονται ως ανταγωνιστικά στα δυαδικά πνεύματα: την ατομική αυτονομία και την κοινοτική ένταξη. Ετσι θα μπορέσουμε να δούμε ότι η μεταρρύθμιση της γνώσης και της σκέψης είναι αναγκαία, αλλά όχι επαρκής, προϋπόθεση για κάθε πολιτική ανανέωση και αναγέννηση.

Mικροαστός

Κατά μικροαστών

http://e-oikodomos.blogspot.gr

1. Ο μικροαστός δεν μπορεί να μετατρέψει το κενό του σε δημιουργική αγωνία για το καλό. Ακόμα κι αν του επέτρεπαν να κάνει θαύματα, όπως εκείνο στον εν Κανά γάμο, θα διάλεγε να κάνει το κρασί νερό!

2. Κάθε του κίνηση γεννά και μια φούσκα, όπως εκείνη των «αγανακτισμένων», που τον έριξε πιο βαθιά στον καναπέ ή εκείνη που τον συντόνισε με τους χρυσαυγίτες και τόνωσε τις ορέξεις του. Το μέλλον του; Μέσω υπνωτισμού ταχεία απελευθέρωση, δίχως να έχει ευθύνη για οτιδήποτε.

3. Προσώρας ούτε οι άγιοι τον βοηθούν, ούτε οι λιτανείες στις εκκλησίες. Οσο για τον διάβολο, και μόνο που βλέπει τον μικροαστό βαριέται.

4. Δύσπιστος και ατομιστής, είναι μια σκιά που στερείται συνείδησης και ως εκ τούτου και προσωπικότητας. Γι' αυτό το χέρι του ψηφίζει με άνεση Χρυσή Αυγή.

5. Συμβιβασμένος διά βίου μέσα σε σφάλματα και αυταπάτες, κενός και δόλιος, ταπεινώνει καθετί στο πέρασμά του. Ετσι καταντά μια ανεξέλεγκτη μηχανή που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μας ισοπεδώνει. Από τη μηχανή αυτή διασύρθηκαν γενιές ολόκληρες, αγώνες, κυρίως η ιστορία μας.

6. Η υποκρισία είναι ο τρόπος ζωής, η καθημερινή άσκηση του μικροαστού, που ανθίζει κυρίως σε εποχές λανθάνοντος φασισμού, όπως οι δικές μας σήμερα.

7. Ο μικροαστισμός θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως η μεταδοτική θανατηφόρα ασθένεια της εποχής. Μόνο με την πανούκλα και τη χολέρα μπορεί να συγκριθεί. Θα έπρεπε σε κάθε γειτονιά να βάζουν σε καραντίνα όλους τους μικροαστούς ακροδεξιούς χρυσαυγίτες που επιθυμούν διακαώς να μας κολλήσουν την επάρατη νόσο.

8. Ο ιερέας των μικροαστών μιλάει με το στόμα του Χριστού τη στιγμή που μοιράζει φίδια. Σήμερα, εξαιτίας των χρυσαυγιτών, ο ιερέας είναι στη μόδα. Αυτό ακριβώς χρειαζόταν ο μικροαστός: Μια ψευτοθρησκεία που θα τον πείσει ότι έτσι μόνο θα φτάσει στον θεό - όχι μέσα από προσευχές, αλλά από αγριότητες.

9. Είναι γνωστή η χαρά των μικροαστών: Απολαμβάνουν να διασύρονται δημοσίως όλοι ανεξαιρέτως. Οταν οι χρυσαυγίτες εγκαινίασαν την τηλεοπτική ασχημοσύνη τους εναντίον των γυναικών, οι απανταχού μικροαστοί ένιωσαν πως ήρθε η ώρα τους. Ο ρόλος τους είναι να εκπληρώνουν τις επιθυμίες των χρυσαυγιτών. Εχουν αποφασίσει πως μόνο αυτοί δικαιούνται να ζουν εδώ και επιθυμούν να βασιλεύσουν πάνω μας.

10. Ρητός και κατηγορηματικός. Αν δεν καταστρέψουμε τον μικροαστισμό μέσα στην έδρα του, θα συνεχίσουμε να είμαστε φαντασιόπληκτοι και θα τρεφόμαστε από τις αυταπάτες μας. Πρέπει ν' αφήσουμε κατά μέρος τις βαθυστόχαστες αναλύσεις γύρω απ' αυτό το φαινόμενο, γιατί δεν αξίζει να βάζουμε σε δοκιμασία τον ανθρωπισμό μας. Χρειάζεται δράση ενιαία και αδιαίρετη με σκοπό τη μόνιμη υπονόμευση του μικροαστισμού σε όλες του τις εκφάνσεις. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κάθε πολίτης να γίνει λαγωνικό στο χώρο του - γιατί δεν υπάρχει χώρος που να μην έχει προσβληθεί απ' αυτό τον ιό. Δεν πρόκειται για παρεξήγηση που μπορεί κάποτε να λυθεί. Πρέπει ν' αξιοποιήσουμε το μίσος μας με τον πιο δραστικό τρόπο, να τον κάνουμε κανόνα. Από τον κανόνα δεν εξαιρούνται οι ευσεβιστές, οι διανοούμενοι που είναι εξαρτημένοι από το κράτος και οι λεγόμενοι σιωπηλοί άνθρωποι που καταπίνουν τα πάντα αρκεί να ζήσουν.

11. Ο μορφωμένος πίθηκος είναι το σύμβολο των σύγχρονων μικροαστών. Παραμυθιάζονται, οι ηλίθιοι, ότι αποτελούν δυναστεία, αρνούμενοι κάθε ιστορικότητα, και δεν καταλαβαίνουν πως η επιτυχία τους είναι πρόσκαιρη και οφείλεται σε μια σειρά τυχαία γεγονότα. Είμαι σίγουρος πως οι μικροαστοί και οι χρυσαυγίτες προέρχονται από νομαδικά φύλλα, γι' αυτό και εκστασιάζονται με τις έννοιες του καθαρού αίματος και της ανώτερης φυλής.

Του Γιώργου Κακουλίδη στο Ριζοσπάστη

Οι "ανθρώπινες ανάγκες" και η μικροαστική εμμονή στην "αναδιανομή"

Μια από τις θεμελιώδεις θεωρητικές υπεκφυγές του ΣΥΡΙΖΑ --αλλά και γενικότερα, της "μεταμοντέρνας αριστεράς"-- όταν καλείται να μιλήσει για το τι εννοεί με τη λέξη "σοσιαλισμός", όταν και όποτε τέλος πάντων συνεχίζει καν να τη χρησιμοποιεί, είναι να τον ταυτίζει με την "ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών". Στην περίληψη της πρόσφατης συνέντευξης του Ευκλείδη Τσακαλώτου, για παράδειγμα, το Left.gr γράφει:

 http://wwwpraxisred.blogspot.gr

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, με μια ψύχραιμη, αντικειμενική θεώρηση, μας αναλύει την τρέχουσα κατάσταση του ελληνικού καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, οραματικά, μας μιλά για τη δυνατότητα, και την ανάπτυξη, μιας «άλλης» οικονομίας. Μιας οικονομίας που θα έχει στόχο την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.  

"Σοσιαλισμός" λοιπόν --και αφήνοντας κατά μέρος το τι ακριβώς θα πει "αντικειμενική θεώρηση" σε ένα τέτοιο πλαίσιο αναφοράς-- είναι η "ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών."

 

Αλλά βέβαια, αυτό λέει ελάχιστα πράγματα. Αν υπάρχει ένα σύστημα που "ικανοποιεί" τις "ανθρώπινες ανάγκες" παραπάνω από κάθε άλλο, αυτό δεν είναι καθόλου ο σοσιαλισμός αλλά ο καπιταλισμός. Γιατί "οι ανθρώπινες ανάγκες" που καλύπτονται από τον σοσιαλισμό δεν είναι απεριόριστες αλλά πολύ συγκεκριμένες και πεπερασμένες ποσοτικά: ο σοσιαλισμός δεν θα καλύψει ποτέ την "ανθρώπινη ανάγκη" για εξοχικό στη Μύκονο, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για ρούχα από τον Versace, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για ένα γερμανικό αυτοκίνητο πολυτελείας που αποτελεί υπόδειγμα βιομηχανικού design, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για εξωτικές διακοπές στην Σρι Λάνκα, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για μεγαλύτερες ανταμοιβές για τους "ικανότερους", ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για επιχειρείν και για εμπορική κατοχύρωση ευρεσιτεχνιών, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για τεράστια ποικιλία προϊόντων σε κάθε τομέα της αγοράς. Ο καπιταλισμός καλύπτει όλες αυτές τις "ανθρώπινες ανάγκες" που δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει ο σοσιαλισμός. Απλώς, τις καλύπτει για λίγους. Σήμερα, συνεχίζει να καλύπτει όλες τις ανάγκες για τους λίγους, όσο και αν δεν καλύπτει πια σχεδόν καμία για τους πολλούς. Ο πιο εύρυθμος και καλά σχεδιασμένος σοσιαλισμός, από την άλλη, δεν μπορεί παρά να καλύπτει ένα περιορισμένο αριθμό αναγκών για όλους· και δεν μπορεί να καλύψει καμία "ανάγκη" που να προϋποθέτει την εκμετάλλευση άλλων και την δική τους αποστέρηση από τις δικές τους ανάγκες.

Τίποτε από όλα αυτά δεν συνιστά βέβαια κάποια θεωρητική "καινοτομία" ή ανακάλυψη· είναι, αντιθέτως, πράγματα γνωστά και τετριμμένα. Μόνο που είναι επίσης αναγκαίο να υπενθυμίζονται, γιατί είναι ακριβώς τα πράγματα που δεν λέγονται, που κρύβονται επιμελώς πίσω από την γλυκερά αφηρημένη έκφραση "ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών"-- η οποία είναι σχεδιασμένη, όπως κάθε τι στη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, να ικανοποιεί τους πάντες και να μην προβληματίζει κανένα, προσφέροντας σε όλους ίσο ποσό αέρα κοπανιστού.

 

Αλλά το ζήτημα δεν εξαντλείται εδώ. Γιατί βέβαια η "ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών", όπως και αν την πάρει κανείς, και ακόμα και αν την εκλάβει με την αυστηρά σοσιαλιστική έννοια (πράγμα που προαπαιτεί έναν κριτικό μετασχηματισμό της ίδιας της αντίληψης της "ανάγκης"), είναι μια φράση που αναφέρεται κυρίως, κατά βάση, στην διανομή του κοινωνικού προϊόντος. Αφορά, δηλαδή, την κατανομή αυτού που η κοινωνία παράγει με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτονται είτε οι δυνητικά ατέρμονες ανάγκες των λίγων, είτε οι ποσοτικά πεπερασμένες (αν και ποιοτικά καθόλου τέτοιες) ανάγκες όλων.

 

Η ευκολία με την οποία γίνεται αποδεκτή η φράση ως συνώνυμη του "σοσιαλισμού", συνεπώς, θα όφειλε να προβληματίσει όχι απλώς επειδή αφήνει αναπάντητο το θεμελιώδες ερώτημα "ανάγκες ποιων και τι είδους;", αλλά και επειδή δε λέει λέξη για τη σφαίρα εκείνη της οικονομίας που ονομάζεται παραγωγή και κατ' επέκταση, σχέσεις παραγωγής.

 

Στη Βενεζουέλα, χώρα που μπορούμε να πούμε πως αποτελεί ένα σχεδόν οικουμενικά αποδεκτό πρότυπο "σύγχρονου σοσιαλισμού" σε παγκόσμια κλίμακα, έχουν γίνει πράγματι αξιοθαύμαστες και αξιοθαύμαστα επινοητικές και πεισματικές προσπάθειες για μια δικαιότερη διανομή του κοινωνικού προϊόντος. Τέτοιες προσπάθειες σπανίζουν εξαιρετικά στον σύγχρονο κόσμο, και είναι απόλυτα φυσιολογικό και θεμιτό η κυβέρνηση Τσάβεζ να προσελκύει τον θαυμασμό μας και την πολιτική μας στήριξη.

 

Πολλοί λιγότεροι όμως έχουν την διάθεση να παρατηρήσουν ότι σε ό,τι αφορά τις σχέσεις παραγωγής, η Βενεζουέλα παραμένει μια καπιταλιστική κοινωνία, με όλα όσα συνεπάγεται αυτό για την εκμετάλλευση της εργασίας και την εξαγωγή αυτού του μυστήριου πλάσματος που ανακάλυψε στα μέσα περίπου του προ-προηγούμενου αιώνα ο Καρλ Μαρξ και που ονομάζεται υπεραξία.

 

Η λατρεία του μοντέλου της Βενεζουέλας, η ετοιμότητα να ανακηρυχτεί "η τελευταία λέξη" στον σοσιαλισμό, αναδεικνύει κάτι πολύ συγκεκριμένο για τους λατρεύοντες: δεν επιθυμούν αλλαγή στον τρόπο παραγωγής και στις σχέσεις παραγωγής· επιθυμούν αλλαγή στο σύστημα κατανομής του κοινωνικού προϊόντος.

 

Όμως αυτό, δυστυχώς, δεν ονομάζεται επιθυμία για σοσιαλισμό. Είναι επιθυμία για έναν πιο ισορροπημένο καπιταλισμό, έναν καπιταλισμό που δίνει πίσω κάτι από όσα κλέβει κάθε μέρα από τον εργάτη. Αυτό αντιλαμβάνεται σήμερα ως "σοσιαλισμό" η συντριπτική πλειοψηφία των προοδευτικά σκεπτόμενων ανθρώπων (οι μη προοδευτικά σκεπτόμενοι, φυσικά, δεν ανέχονται ούτε αυτό, όπως δεν ανέχονται και το καθεστώς Τσάβεζ οι μεγαλοκαπιταλιστές της χώρας του και των ΗΠΑ).

 

Επειδή οι άνθρωποι δεν είναι χαζοί --ή καλύτερα, επειδή η ανοησία τους είναι συνώνυμη του περιορισμένου πεδίου όπου τους επιτρέπεται ιδεολογικά να ασκούν την ευφυία τους-- γνώριζαν πολύ καλά τι ψήφισαν και τι στηρίζουν: ψήφισαν και στηρίζουν το όνειρο ενός πιο δίκαιου, πιο εξανθρωπισμένου καπιταλισμού. Και αυτό το όνειρο τους το υπόσχονται όλοι εκτός των κομμουνιστών, συμπεριλαμβανομένων αυτών που νομίζουν πως βρίσκονται "αριστερά" των κομμουνιστών. Γιατί τι βρίσκεται κάτω από όλη την ωραία υπεραπαναστατική φρασεολογία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα, για παράδειγμα, παρά η ιδέα ότι αρκεί η μεγαλύτερη δικαιοσύνη στην κατανομή του κοινωνικού προϊόντος, χωρίς καμία σοβαρή ενασχόληση με τον μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, για να ονομάσεις ένα σύστημα "σοσιαλισμό"; Από όλες τις απόψεις, συμπεριλαμβανομένου του τι θεωρούμε σήμερα "ριζοσπαστικό", βρισκόμαστε, ως άνθρωποι που σκέπτονται για τον σοσιαλισμό (στον βαθμό που είμαστε τέτοιοι) αρκετά πίσω σε ριζοσπαστικότητα ιδεών από τα 1850· όχι μετά τον Μαρξ, όπως δεν έχω κουραστεί να λέω, αλλά πριν τον Μαρξ, στην εποχή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, του Σεν-Σιμόν και ίσως κάποιων πλευρών του Προυντόν.

 

Αλλά όσο η σκέψη του λαού, των μεγάλων εργαζόμενων μαζών, δεν αποτολμά καν να ακουμπήσει την ιδέα της αναγκαιότητας ενός μετασχηματισμού των ίδιων των σχέσεων παραγωγής, όσο περιορίζεται στο να αποδίδει εντελώς καταχρηστικά όλη την αίγλη της αφηρημένης ιδέας του σοσιαλισμού σε απλά σχέδια αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου (εφαρμόσιμα όπως στην Λατινική Αμερική ή ανεφάρμοστα, όπως στην Ευρώπη της ΕΕ και της ευρωζώνης), τόσο θα είναι άγουρη για το είδος της πρότασης που εκπροσωπούν οι κομμουνιστές σήμερα. Και όσο θα είναι τέτοια, είναι απόλυτα φυσικό να εχθρεύεται αυτή την πρόταση σε βαθμό τέτοιο που να αδυνατεί στην πραγματικότητα να συζητήσει μαζί της. Γιατί η συζήτηση των μαζών με τους κομμουνιστές σήμερα --αν και όταν γίνεται-- δεν γίνεται ποτέ στην πραγματική βάση της κομμουνιστικής πρότασης, που είναι ακριβώς ο μετασχηματισμός των σχέσεων παραγωγής· εγκλωβίζεται εξ ορισμού στην πολύ μικρότερη σφαίρα στην οποία είναι ικανός να σκεφτεί ο σημερινός φτωχοποιημένος εργαζόμενος, στη σφαίρα της διανομής ενός προϊόντος που θα εξακολουθεί να παράγεται καπιταλιστικά, μέσω των μηχανισμών της ατομικής ιδιοκτησίας, της υφιστάμενης οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, των μεθόδων εξαγωγής υπεραξίας, της αστικής αντίληψης για το χρήμα, την εργατική δύναμη, τον εμπορευματικό κύκλο, κλπ.

 

Είναι καλό οι κομμουνιστές να μην έχουν ψευδαισθήσεις. Είναι καλό, συνεπώς, να γνωρίζουν πως ακόμη και αυτοί που συμφωνούν μαζί τους για το μέγεθος και τις αιτίες της κοινωνικής αδικίας δεν έχουν καν αρχίσει να σκέφτονται για τον πραγματικό χαρακτήρα των σχέσεων που ορίζουν την καθημερινότητά τους, περιοριζόμενοι, ουσιαστικά, στα επιφαινόμενα της αστικής πολιτικής ζωής, όπως λίγο-πολύ τα προσλαμβάνουν από το γυαλί της τηλεόρασης. Μας ενδιαφέρουν άμεσα αυτοί οι άνθρωποι, φυσικά, αλλά θα πρέπει να ξέρουμε ότι μας ακούνε μέσω από φίλτρα πολύ διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποιούμε όταν μιλούμε. Και η μετάφραση αυτού που πραγματικά λέμε θα αργήσει ακόμα πολύ, ακόμα και για τμήματα που έχουν πραγματικά διανύσει μπόλικο δρόμο από το 2008. Ο μαρξισμός, αυτή είναι η ευχή και η κατάρα του, δεν μπορεί ποτέ να μεταφραστεί σε συνθήματα χωρίς να αφήσει δύσκολο και δυσκατάποτο --ιδιαίτερα όταν το προσλαμβάνεις μέσα από τη σκοπιά της αστικής ιδεολογίας-- υπόλοιπο. Η δουλειά μας είναι αυτό το υπόλοιπο να το καθιστούμε κάθε μέρα και πιο εύληπτο, πιο σαφές, πιο απτό για την συνείδηση όσων έχουν την διάθεση να μας ακούσουν γιατί είδαν ότι τείνουμε --για κάποιον μυστήριο ακόμα για τους ίδιους λόγο-- να επιβεβαιωνόμαστε εκ των πραγμάτων σε όσα τύχει να καταλάβουν ότι λέμε.

 

πηγή: Lenin Reloaded

Νερο-κουβαλητές

Νερο-κουβαλητές της «Suez»!

Νίκος Μπογιόπουλος

Στον πλανήτη Γη, όπου το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες που αντιμετωπίζουν τρομερά προβλήματα υδροδότησης, στην Υδρόγειο σφαίρα μας, όπου πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό, μια από τις πλέον προσοδοφόρες μπίζνες είναι η διαχείριση του νερού.

Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, το γεγονός ότι η – σύμφωνα με όλους τους «νόμιμους και ηθικούς» κεφαλαιοκρατικούς κανόνες - μετατροπή του νερού από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα, έχει οδηγήσει τις πολυεθνικές εταιρείες διαχείρισης των υδάτων στη λίστα με τις μεγαλύτερες σε ισχύ πολυεθνικές του κόσμου.
Μια από αυτές τις πολυεθνικές, 19η μέχρι πρόσφατα στην κατάταξη των πολυεθνικών με το μεγαλύτερο Ενεργητικό στον κόσμο και 3η στην Ευρωζώνη από άποψη ρευστότητας που ξεπερνά σε μετρητά τα 18 δισ. ευρώ, είναι ηγαλλική «Suez».
Πρόκειται για την εταιρεία, που, στο πλαίσιο της ελληνογαλλικής φιλίας, την οποία επαναβεβαίωσαν πρόσφατα οι Ολάντ – Σαμαράς κατά την επίσκεψη του πρώτου στην Αθήνα, επιθυμεί την εξαγορά των υπό ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Ηδη η «Suez» κατέχει το 5,5% των μετοχών της ΕΥΑΘ.
Εφόσον το σχέδιο ευοδωθεί, η Ελλάδα θα είναι μια από τις περίπου 100 χώρες παγκοσμίως, στις οποίες η «Suez» θα έχει βάλει για τα καλά χέρι στις υπηρεσίες υδάτων τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ελληνικός λαός θα μπορεί να αισθάνεται περήφανος για το γεγονός ότι θα έχει καταβάλει κι αυτός το μερίδιό του, ώστε να αυξηθεί ο τζίρος των πολυεθνικών ύδατος, που ήδη από τις αρχές του αιώνα είχε ξεπεράσει τα 150 δισ. δολάρια ετησίως σε μια «αγορά νεού» που σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η αξία της ανέρχεται στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια!
Ας δούμε, τώρα, πώς παράγεται αυτός ο πλούτος και με τι επιπτώσεις…
*

1) Σύμφωνα με τη μελέτη «Our Right to Water» (σ.σ.: «Το δικαίωμά μας στο νερό») που εκπονήθηκε από τους David Hall και Meera Karunananthan στο πλαίσιο του προγράμματος «Blue Planet Project», παρότι το 2010 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα για την αναγνώριση ύδρευσης και αποχέτευσης ως ανθρώπινο δικαίωμα, η πραγματικότητα είναι η εφαρμογή ενός εκτεταμένου προγράμματος για την «πώληση της δημόσιας περιουσίας συμπεριλαμβανομένων των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης στα ιδιωτικά συμφέροντα».

Η αγοραπωλησία του «ανθρώπινου δικαιώματος σε ασφαλές πόσιμο νερό και αποχέτευση» (Εκθεση Οκτωβρίου 2011 του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ) αποτελεί δε μια κατάσταση «πιο συχνή στην Ευρώπη από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ήπειρο».
Πρόκειται για μια πολιτική, που προωθείται τόσο από την ΕΕ όσο και από το ΔΝΤ, στο όνομα των «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων» που τάχα θα βελτιώσουν τις υπηρεσίες και τάχα θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους των χωρών που ξεπουλούν το νερό τους.
Η αλήθεια, σύμφωνα με την έκθεση είναι ότι οι «υπηρεσίες χειροτερεύουν, οι θέσεις εργασίας έχουν χαθεί, τα ιδιωτικά μονοπώλια απολαμβάνουν φουσκωμένα κέρδη για δεκαετίες, ενώ το ποσό των χρημάτων που καταβάλλονται από τους ιδιώτες αγοραστές είναι πάντα πολύ κατώτερο των προσδοκιών».
Επίσης, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, «το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών (σ.σ.: και στο νερό) εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση Θάτσερ στο Ηνωμένο Βασίλειο επί 17 έτη. Στο τέλος αυτής της περιόδου, το επίπεδο του δημόσιου χρέους στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν περίπου το ίδιο όπως στην αρχή». Σημειωτέον ότι στη Βρετανία η πλήρης ιδιωτικοποίηση του νερού έφερε αυξήσεις κατά 67% μεταξύ 1989 και 1995 και 245% μέχρι το 2006. Το ποσοστό διακοπών των παροχών ανέβηκε κατά 177%. Και όλα αυτά παράλληλα με αλλεπάλληλα κρούσματα δυσεντερίας και δηλητηριάσεων λόγω κρυπτοσποριδίασης, εκτεταμένες διαρροές στους αγωγούς ύδατος που υπολογίζονται σε 200 λίτρα (!) ανά πολίτη, απολύσεις περίπου 8.500 εργαζομένων.
*
Στην έκθεση σημειώνεται, ειδικότερα, ότι:
α) Στην Ελλάδα, από το 1999 – 2001 με την εφαρμογή της ιδιωτικοποίησης στο νερό και την έναρξη των λεγόμενων «μετοχοποιήσεων» σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ «το κόστος αυξήθηκε κατά 250% – 300%, αλλά οι υπηρεσίες δε βελτιώθηκαν», αφού «σχεδόν όλη η δουλειά γίνεται από εργολάβους, με μεγαλύτερο κόστος από πριν».
β) Στην Πορτογαλία, οι πιέσεις για ιδιωτικοποίηση οδηγούν «σε αυξήσεις στο νερό σε δραματικά ποσοστά καιοι ιδιωτικές εταιρείες εμποδίζουν την πρόσβαση σε δωρεάν δημόσιες παροχές νερού, όπως κρήνες νερού».
γ) Στη Βουλγαρία, η διωτικοποίηση του νερού έχει οδηγήσει σε ένα«συγκλονιστικό κατάλογο δόλιας συμπεριφοράςαπό την ιδιωτικοποιημένη εταιρεία λειτουργίας των υπηρεσιών νερού στην πρωτεύουσα Σόφια», με χιλιάδες νοικοκυριά είτε να είναι αποκομμένα από τις υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης είτε να αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, τη στιγμή που «τα τέλη για τους βιομηχανικούς χρήστες νερού έχουν μειωθεί κατά δέκα φορές».
δ) Στην Ιταλία, παρά το συντριπτικό ποσοστό (96%) στο δημοψήφισμα του 2011 εναντίον των σχεδίων για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση του νερού, εντούτοις «κορυφαία στελέχη της ΕΕ ασκούν πίεση στην ιταλική κυβέρνηση για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών νερού».
*

2) Αυτή η πολιτική, της ιδιωτικοποίησης του νερού, είναι τόσο «δημοκρατική» όσο η χούντα του Πινοσέτ που ιδιωτικοποίησε μέχρι και τις λίμνες και τα ποτάμια της Χιλής.

Επίσης είναι μια πολιτική τόσο «νέα», όσο και ο… 19ος αιώνας.
Οπως αναφέρει ο εκ των συγγραφέων του βιβλίου «Επαναδημοτικοποίηση: Επιστρέφοντας το νερό σε δημόσια χέρια», ο Μαρτίν Πιζόν, «όταν τα πρώτα συστήματα υδροδότησης δημιουργήθηκαν στη Δυτική Ευρώπη, στα μέσα του 19ου αιώνα, το όλο σύστημα ήλεγχε ένα ολιγοπώλιο εννέα εταιρειών» (Δέσποινα Παπαγεωργίου, «Crash»).
Ομως, δύο αιώνες αργότερα, οι «πειρατές του… γλυκού νερού» επιστρέφουν, προσδοκώντας τεράστια κέρδη σε έναν κόσμο στον οποίο, όπως αναφέρει ο ΟΗΕ, το 2040 η ζήτηση του νερού θα είναι κατά 30% μεγαλύτερη από τα διαθέσιμα αποθέματα.
Στο μεταξύ, οι «πειρατές» έχουν να επιδείξουν τα εξής «κοινωφελή έργα» (αναλυτικότερα στοιχεία: «Οι βαρόνοι του νερού»http://www.icij.org/water/default.aspx, Δ. Παπαγεωργίου «Ιδιωτικοποίηση του νερού: Σκοτώνοντας τη ζωή», «Ο πόλεμος του νερού και των ιδιωτικοποιήσεων»http://thesecretrealtruth.blogspot.com, «Σώστε το νερό από την ιδιωτικοποίηση»):

• Η εταιρεία «Suez», που η πλειοψηφία των μετοχών της ανήκει στο γαλλικό κράτος, μαζί με την επίσης γαλλική «Veolia» ήλεγχαν το νερό του Παρισιού από το 1985. Εκδιώχτηκαν από την ίδια την πρωτεύουσα της Γαλλίας, από το Παρίσι, το 2008, όταν πια το Δημοτικό Συμβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας ήταν αδύνατον να παρακάμψει τις μελέτες που αποδείκνυαν τόσο την υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών όσο και την κλοπή που υφίσταντο οι καταναλωτές ύψους δεκάδων εκατομμυρίων κάθε χρόνο από τα τιμολόγια των εταιρειών. Η τιμή του νερού, μετά την εκδίωξη των πολυεθνικών, μειώθηκε κατά 9% και το κόστος λειτουργίας των υπηρεσιών ύδρευσης κατά 35 εκατομμύρια ευρώ!
• Η εταιρεία «Suez» δρα στη Νότια Αφρική. Αποτέλεσμα ήταν το 2000 να ξεσπάσει επιδημία χολέρας στο Γιοχάνεσμπουργκ με πάνω από 250 νεκρούς και 120.000 αρρώστους ως συνέπεια ότι οι φτωχοί Νοτιοαφρικανοί, αδυνατώντας να πληρώσουν τις τιμές του νερού, έπιναν νερό από λίμνες και ποτάμια…
• Η εταιρεία «Suez» μόλις εμφανίστηκε στην Αυστραλία, είχε ως συνέπεια, το 1998, το νερό στο Σίδνεϊ να μολυνθεί σε ασύλληπτα επίπεδα από παράσιτα, αφού η εταιρεία δε θεωρούσε ότι ήταν υποχρεωμένη να αφαιρεί αυτούς τους οργανισμούς από το νερό.
• Η εταιρεία «Suez» εξαγόρασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 την εταιρεία ύδρευσης της Αργεντινής. Η τιμή, μέχρι την εκδίωξη της «Suez» το 2006, διπλασιάστηκε. Οπως επιπλέον αποδείχτηκε, το 90% των λυμάτων η εταιρεία αντί να τα επεξεργάζεται τα έριχνε στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα.
• Η εταιρεία «Suez» οδηγήθηκε το 2009 στα δικαστήρια από την πόλη Κάμντεν του Νιού Τζέρσεϊ που απαιτούσε αποζημίωση ύψους 29 εκατ. δολαρίων, λόγω των ευθυνών της όσον αφορά στην απώλεια νερού, τη μη συντήρηση του δικτύου και τις διακοπές στην υδροδότηση.
• Η εταιρεία «Suez» αποκαλύφθηκε πως για λόγους αύξησης του κέρδους της είχε αδρανοποιήσει τις αντλίες ακατέργαστων λυμάτων στην πόλη Μιλγουόκι, τα οποία κατά δισεκατομμύρια γαλόνια έριχνε στη λίμνη Μίτσιγκαν…

*

3) Η ιδιωτικοποίηση, τέλος, δεν κάνει κακό μόνο στην υγεία ή στην τσέπη.

Σε ορισμένες περιπτώσεις – κατά κυριολεξία – δολοφονεί κιόλας:
α) Στη Βολιβία, πριν από την πτώση του Ουγκό Μπάνζερ το 2002, ο δικτάτορας προχώρησε, υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, στην ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας ύδρευσης και στην παροχή δικαιωμάτων για εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων και του αρδευτικού συστήματος της Κοχαμπάμπα, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Βολιβίας, στην πολυεθνική «Becthel». Αυτό που ακολούθησε ήταν η δολοφονία 7 διαδηλωτών και ο τραυματισμός εκατοντάδων από τις σφαίρες του βολιβιανού στρατού που επιτέθηκε κατά των μαζικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν το 2000 ενάντια στις αδιανόητες αυξήσεις της τιμής του νερού.
β) Στον Καναδά, τουλάχιστον επτά άνθρωποι πέθαναν στο Γουάλκερτον του Οντάριο, όταν προσβλήθηκαν από το βακτήριο «E. coli» έπειτα από την ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας ελέγχου της ποιότητας του ύδατος από την «A&L Labs». Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τα αποτελέσματα του ελέγχου της ποιότητας των υδάτων που προκάλεσαν τους θανάτους είναι «προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας» της εταιρείας και η πολυεθνική αρνήθηκε να τα δώσει στη δημοσιότητα