Οι δύο χούντες και οι "αναρχικοί"

Τάκης Φωτόπουλος-Οι δύο χούντες και οι "αναρχικοί"

Ο λαϊκός σεισμός της 19 και 20 Οκτώβρη με τα μαζικά συλλαλητήρια και καταλήψεις σε όλη τη χώρα είχε εγκληματική κατάληξη τον θάνατο, άμεσα ή έμμεσα από τη κρατική βία, οικοδόμου μαχητού του ΠΑΜΕ αλλά και τον τραυματισμό πολλών άλλων μελών του, είτε από ανθρώπους των υπηρεσιών του κράτους και του παρακράτους (η μετεμφυλιακή Ελληνική Ιστορία βρίθει από παρόμοιες προβοκατόρικες πράξεις) είτε από μια κατηγορία δήθεν αναρχικών που στη πραγματικότητα δεν έχουν καμιά σχέση με τη κλασική αναρχική θεωρία ή πράξη. Πρόκειται δηλαδή για ένα νέο είδος μεταμοντέρνου «αναρχικού», o οποίος δεν διαθέτει καν αντισυστημικό πρόταγμα (όπως οι κλασικοί του αναρχισμού Μπακούνιν, Κροπότκιν και σύγχρονα ο Μπούκτσιν) αλλά είτε ασχολείται με επί μέρους αγώνες για τα δικαιώματα (γυναικών , μεταναστών κ.λπ.) είτε εκφράζεται με ένα είδος «λάιφ στάιλ» αναρχισμού—όπως εύστοχα τον ονόμασε ο τελευταίος θεωρητικός του αναρχισμού, ο Μάρεϊ Μπούκτσιν που αναγκάστηκε να αποκηρύξει τον αναρχισμό στα γηρατειά του.

Αυτό το είδος «αναρχικού» εκφράζει ουσιαστικά την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που στοχεύει στη κατάργηση κάθε εθνικής κυριαρχίας, (παράλληλα με τη κατάργηση της οικονομικής κυριαρχίας που επιφέρει η παγκοσμιοποίηση) χάριν της «προστασίας» των ατομικών δικαιωμάτων κλπ—δικαιολογία που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από την υπερεθνική ελίτ για να δικαιολογήσει τους εγκληματικούς πολέμους της (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη) και τώρα αυτούς που ετοιμάζει (Συρία, Ιράν κ.λπ.).
Έτσι, βλέπουμε σήμερα αυτόν τον τύπο «αναρχικού» να ανακηρύσσει «επαναστάτες» (μαζί με κάποιους δήθεν «Μαρξιστές» της εκφυλισμένης «αριστεράς») τους νατοϊκούς αλήτες που μαζί με το ίδιο το ΝΑΤΟ μακέλεψαν τον λαό της Λιβύης, ή να αγωνίζεται σήμερα για τα δικαιώματα των αντιπάλων του Μπααθικού καθεστώτος στη Συρία, ή του Ισλαμικού καθεστώτος στο Ιράν, συμμετέχοντας έτσι και αυτός, εσκεμμένα ή μη, στη διαδικασία αντικατάστασης των καθεστώτων αυτών από πελατειακά καθεστώτα της υπερεθνικής και της Σιωνιστικής ελίτ.

Η έλλειψη οποιασδήποτε συστημικής ανάλυσης που χαρακτηρίζει αυτούς τους «αναρχικούς» τους κάνει ανίκανους να καταλάβουν ότι ο πρωταρχικός στόχος ενός πραγματικού αναρχικού είναι, όπως πάντα ήταν, η ανατροπή του ίδιου του παγκόσμιου συστήματος, όπως εκφράζεται αυτό από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» καθώς και της υπερεθνικής ελίτ που διαφεντεύει αυτό το σύστημα (μέσω της ΕΕ, του G8, του ΝΑΤΟ κ.λπ.), και όχι η ανατροπή του κάθε...Ασσάντ ή Αχμαντινεζάντ, που απόκειται στους αντίστοιχους λαούς να τη πραγματοποιήσουν, χωρίς τη «βοήθεια» του ΝΑΤΟ και τη συνέργεια της εκφυλισμένης «Αριστεράς». Ιδιαίτερα μάλιστα αν τα καθεστώτα αυτά παίζουν σήμερα σημαντικό ρόλο στο διεθνές κίνημα κατά της υπερεθνικής ελίτ, ακριβώς επειδή δεν είναι πελατειακά καθεστώτα, όπως θέλει να τα μετατρέψει η ελίτ αυτή με το πρόσχημα της προστασίας των δικαιωμάτων.

Αντίστοιχα, όσον αφορά τη σημερινή καταστροφική κρίση για τα λαϊκά στρώματα στη χώρα μας, οι «αναρχικοί» αυτοί, μη διαθέτοντας την παραμικρή αντισυστημική ανάλυση (πέρα από κάποια σλόγκαν για αυτό-οργάνωση) βλέπουν εξίσου (αν όχι περισσότερο!) εχθρό τους το ΚΚΕ με την κοινοβουλευτική Χούντα. Η άθλια αυτή άποψη, που ήδη οδηγεί σε επιθέσεις «αναρχικών» κατα των γραφείων του ΚΚΕ και ένα «εμφύλιο πόλεμο» μέσα στο αντισυστημικό κίνημα, που μόνο οι ελίτ και οι μυστικές υπηρεσίες τους θα είχαν συμφέρον να ενθαρρύνουν, εκφράζεται παραδειγματικά σε επίπεδο κοινωνικού μιντιουμ απο το Αθηναικό ιντιμίντια, το οποίο δεν δίστασε ολες αυτές τις μέρες να εξαπολύσει μια δυσώδη αντικομμουνιστική εκστρατεία κατα του ΚΚΕ (δήθεν απο «αναρχική» σκοπιά), ενώ παράλληλα έκρυβε κάθε επικριτικό σχόλιο της άποψης αυτής, (απο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες οργανώσεις, αλλά ακόμη και απο πραγματικούς αναρχικούς!)

Οι «αναρχικοί» ομως αυτοί αδυνατούν να καταλάβουν ότι ,ανεξάρτητα από την κριτική που θα μπορούσαν να κάνουν, απο τη σκοπιά τους, στο κόμμα αυτό για τη τακτική του και τη στρατηγική του, αν όχι και για τους στόχους του σε σχέση με μια απελευθερωτική κοινωνία, σήμερα, είναι η μοναδική δύναμη στον ευρύτερο αντισυστημικό χώρο (κρατικοσοσιαλιστές αλλά και ελευθεριακοί κ.λπ.), με σημαντική απήχηση στο λαϊκό κίνημα, που έχει συνεπή αντισυστημική θέση σε σχέση με την κρίση.

Και αυτό, αντίθετα με την την εκφυλισμένη «αριστερά» που ανέφερα, η οποία εξαπατά τον λαό ότι δήθεν θα μπορούσε να βγει από τη σημερινή καταστροφική κρίση όντας μέσα στην ΕΕ (αν όχι και στην Ευρωζώνη!), υιοθετώντας δηλαδή μια «προοδευτική» παραλλαγή των συστημικών θέσεων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι ίδιοι «αναρχικοί» και οι οργανώσεις που τους εκπροσωπούν στην χώρα μας (ΑΚ, Καστοριαδικές οργανώσεις διαφόρων ειδών κ.λπ.) δεν παίρνουν θέση για το κρίσιμο θέμα της εξόδου από την ΕΕ και για την αυτοδύναμη οικονομία, που είναι όμως αναγκαίες προϋποθέσεις για μια συστημική έξοδο από την κρίση, συμπλέοντας έτσι (όπως και με τα θέματα Λιβύης, Συρίας, Ιραν κλ.π) με την εκφυσλισμένη «Αριστερά.

Με άλλα λόγια, τόσο οι «αναρχικοί» αυτοί όσο και η εκφυλισμένη «Αριστερά» αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να αντιληφθούν ότι η δική μας κοινοβουλευτική Χούντα, που κάθε ημέρα γίνεται και περισσότερο εγκληματική, είναι απλό παρακλάδι της υπερεθνικής Χούντας/ελίτ που έχει εγκαθιδρυθεί σήμερα άτυπα σε διεθνές επίπεδο και εκπροσωπείται στη χώρα μας από την τρόικα.

 Έτσι :

πρώτον, τόσο η υπερεθνική Χούντα όσο και η δική μας δεν έχουν την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση, η πρώτη για να μακελεύει λαούς στρατιωτικά, ή να καταστρέφει άλλους οικονομικά (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία κ.λπ.), με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών των πολυεθνικών, των Τραπεζιτών και γενικά αυτών που ελέγχουν την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, και η δεύτερη να συμμετέχει στην οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων της χώρας μας, εξαπατώντας τον λαό ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.

δεύτερον, τόσο η υπερεθνική Χούντα όσο και η δική μας στηρίζονται άμεσα ή έμμεσα από την εκφυλισμένη «Αριστερά», διεθνή και εγχώρια αντίστοιχα, που λειτουργεί σαν δεκανίκι του συστήματος.

τρίτον, και οι δύο Χούντες ασκούν ολοκληρωτικό έλεγχο στα διεθνή ΜΜΕ η πρώτη (βλ. π.χ. την ολοκληρωτική προπαγάνδα για τη Λιβύη) και στα εγχώρια κανάλια η δεύτερη (βλ. την αντίστοιχη προπαγάνδα για τον «μονόδρομο»).

τέταρτον, τόσο η υπερεθνική όσο και η δική μας Χούντα στηρίζονται σε πλούσια αμειβόμενες think tanks , συμβούλους και ΜΚΟ για να αναπαράγουν την «αλήθεια» τους και βέβαια σε πρόθυμους «ειδικούς» Πανεπιστημιακούς για να δίνουν και δήθεν «αντικειμενικό» χαρακτήρα σε αυτή.

Πέμπτον, σε τελική ανάλυση και οι δύο Χούντες θεμελιώνουν τη δύναμη τους στην ωμή βία που ασκούν ο νατοϊκός στρατός, στην πρώτη περίπτωση, και τα ΜΑΤ κ.λπ. στην δεύτερη.

*Συντομότερη εκδοχή του άρθρου αυτού δημοσιέυθηκε στην Ελευθεροτυπία της 22/10/2011

 

http://wwwpraxisred.blogspot.com/

Πλησιάζουμε στις μνήμες του Δεκέμβρη του 1944 που ο παππούς του σημερινού Πρωθυπουργού μεθοδεύει και δημιουργεί τον εμφύλιο,

Το ΚΚΕ προχτές πρόσθεσε ένα ακόμα σφάλμα στον όγκο των σφαλμάτων του. Δεν θα κάνω ανάλυση γιατί θεωρώ σφάλμα τα όσα συνέβησαν στο Σύνταγμα, εκείνο που θα επισημάνω και πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους, είναι ότι η παγίδα είναι έτοιμη. Πλησιάζουμε στις μνήμες του Δεκέμβρη του 1944 που ο παππούς του σημερινού Πρωθυπουργού μεθοδεύει και δημιουργεί τον εμφύλιο, πυροβολόντας τον αδούλωτο λαό της Αθήνας σε μια αντίστοιχη διαδήλωση στο Σύνταγμα. Προσέξτε το τι θα συμβεί εάν σε μια προσεχή διαδήλωση του λαού κάποιος προβοκάτορας πυροβολήσει τους κουκουλοφόρους και υπάρξουν θύματα.

Είμαι βέβαιος ότι θα έρθουν στο προσκήνιο η πηγάδα του Μελιγαλά και τα κονσερβοκούτια και υπάρχουν και τώρα Τσιριμώκηδες και ταγματασφαλίτες. Στην ιστορία τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κι αφού αναφέρθηκα στο Τσιριμώκο ήταν αυτός που είπε "δεν συμφωνούμε με τον Παπανδρέου και τώρα το λόγο έχουν τα μπαρουτοκαπνισμένα παλικάρια του ΕΛΑΣ και γέμισε την Ελλάδα με τάφους. Οσο για την πηγάδα του Μελιγαλά ήταν εξ΄ολοκλήρου έργο του Γεώργιου Παπανδρέου και έχω στοιχεία που θα τα αναφέρω σε ένα βιβλίο που γράφω και που ελπίζω σύντομα να εκδόσω. Είναι ένα βιβλίο που στιγματίζει την προβοκάτσια και την προπαγάνδα.


Ας αναλογιστούμε και ας προσέξουμε όλο αυτό το κομφούζιο, έχει όνομα και διεύθυνση και πολλούς αποδέκτες. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι η διαφθορά, η προβοκάτσια, η προπαγάνδα χρηματίζεται. Αυτός που την αποδέχεται δεν είναι ενημερωμένος ότι προέρχεται από εχθρούς της Ελλάδας, απλώς βρίσκεται στη μέθη του κέρδους και ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους οι καναλάρχες που με το πρόσχημα της τηλεθέασης και διαφήμισης που συνδέεται απόλυτα με το κέρδος και επεκτείνεται στη πολιτική ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Εχω την εντύπωση πως ελλείψη άλλου εχθρού θα γίνετε στόχος. Η τηλεόραση δεν αμφισβητείται από κανέναν πως επηρρεάζει τη ζωή των ανθρώπων. Η προπαγάνδα και η προβοκάτσια είναι αδέρφια δίδυμα. Αλίμονο στους λαούς που δεν έχουν δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τις δυο αυτές μάστιγες που στην εφαρμογή τους είναι αισχρότερες οποίασδήποτε άλλης δύναμης.


Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι η πύρρειος νίκη του Γωργίου Παπανδρέου και των άγγλων που ξεκινά το 1944 και τελειώνει το 1949 είναι έργο της πιο βρώμικης προπαγάνδας και μιας ανεξέλεγκτης προβοκάτσιας. Χτύπησαν τον ελληνικό λαό για να πετύχουν το σκοπό τους. Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη, κλασικό παράδειγμα η Κύπρος. Αυτοί δίχασαν τον ελληνικό λαό και προκάλεσαν τη συμφορά του εμφυλίου.

Αναρτήθηκε από ΑΡΓΥΡΗΣ Ο ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ

Τι σημαίνει κούρεμα του χρέους 50%?

Τι σημαίνει κούρεμα του χρέους 50%? Σε απλά ελληνικά 10 ερωτήσεις και απαντήσεις.

Οι ιδιώτες επενδυτές πρέπει να αυξήσουν τη συνεισφορά τους στην προτεινόμενη δεύτερη φάση της προσπάθειας διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, ξεκαθάρισε η Ανγκελα Μέρκελ έπειτα από τις συνομιλίες που είχε στις Βρυξέλλες με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και άλλους ανώτατους αξιωματούχους της ΕΕ.
«Η συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 21ης Ιουλίου προβλέπει τη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στη διαδικασία διάσωσης της Ελλάδας. Τώρα πρέπει να δούμε αν τα νεότερα οικονομικά στοιχεία απαιτούν αναθεώρηση της απόφασης εκείνης. Αν χρειαστεί θα γίνει ένας αναπροσδιορισμός», δήλωσε η γερμανίδα καγκελάριος σε συνέντευξη τύπου που έδωσε μετά τη συνάντησή της με τον Μπαρόζο.
Η Γερμανίδα καγκελάριος τόνισε, πάντως, ότι ανεξάρτητα από το ποσοστό συμμετοχής των ιδιωτών και από το συνολικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, «η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει μέλος της ζώνης του ευρώ».
Τι σημαίνει σε… απλά ελληνικά το κούρεμα για εμάς
1. Πώς θα γίνει η ελεγχόμενη χρεωκοπία;

Το σχέδιο που εξελίσσεται για την Ελλάδα προβλέπει το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους τουλάχιστον κατά 50%, δηλαδή θα διαγραφεί χρέος ύψους 170 δισ. ευρώ! Το θετικό για τη χώρα, σε αντίθεση με τον ακαριαίο θάνατο της ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας, είναι ότι η ελεγχόμενη θα γίνει με την Ελλάδα στο ευρώ και υπό τον… πλήρη έλεγχο των θεσμικών οργάνων της ευρωζώνης. Πράγμα που σημαίνει ότι απλά οι καταθέσεις των πολιτών ΔΕΝ θα χάσουν την αξία τους.
2. Ποιοι θα χάσουν από το κούρεμα της τάξης του 50% και την ελεγχόμενη χρεωκοπία;

Οι τράπεζες εντός και εκτός συνόρων και τα ασφαλιστικά ταμεία. Ουσιαστικά, θα υποστούν ζημία ίση με το 50% της αξίας των ομολόγων που διαθέτουν. Οι ζημίες θα είναι πραγματικές, δηλαδή πρέπει να περάσουν στους ισολογισμούς τους και τόσο οι τράπεζες όσο και τα ταμεία θα χρειαστούν στήριξη πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με το σχέδιο, η στήριξη θα προέλθει από τα κεφάλαια του Εκτακτου Μηχανισμού Ρευστότητας της ευρωζώνης (EFSF), οι τράπεζες θα ανακεφαλαιωθούν όπως και τα ασφαλιστικά ταμεία.
3. Ποια θα είναι τα οφέλη για το Ελληνικό Δημόσιο;

Η Ελλάδα θα χρωστά τα μισά, με αποτέλεσμα να μειωθούν σημαντικά οι τόκοι, τα χρεολύσια και το χρέος να είναι διαχειρίσιμο. Εφόσον, μάλιστα, η οικονομία παράξει πλεόνασμα, λογικά θα είναι σε θέση να μειώνει και μέρος του κεφαλαίου.
4. Ποιο θα είναι το τίμημα αυτής της πράξης;

Για να «κουρέψουν» ελεγχόμενα εντός του ευρώ το χρέος κατά 50%, το τίμημα που θα πληρώσει η χώρα και οι πολίτες της είναι η υποτίμηση κατά 50% του βιοτικού επιπέδου. Διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει και θα αποτυπωθεί με ακρίβεια στο Μνημόνιο 3. Επί της ουσίας, το χρέος που θα κουρευτεί δεν έχει ισόποσο αντίκτυπο σε ΑΕΠ και αποτελεί μία φούσκα δανεισμού, άρα το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στις δυνατότητες του ΑΕΠ της χώρας.
5. Τι επίπτωση θα έχει στους μισθούς και τις συντάξεις;

Το πρώτο δυνατό βήμα έγινε με τις εξαγγελίες των τελευταίων μέτρων. Οι μισθοί και οι συντάξεις θα μειωθούν έως και 50%, όπως και ο δημόσιος τομέας. Τα ασφαλιστικά ταμεία θα στηριχθούν από τον EFSF και θα περιορισθεί δραστικά ο αριθμός τους.
6. Τι θα γίνει με τις καταθέσεις;

Η ελεγχόμενη χρεωκοπία εντός του ευρώ εγγυάται τις καταθέσεις, καθώς οι τράπεζες θα περάσουν στον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (EFSF), θα ανακεφαλαιωθούν και δεν υπάρχει φόβος για τις καταθέσεις.
7. Τι θα γίνει με τα δάνεια;

Μολονότι οι μισθοί θα περιορισθούν έως και 50%, το ύψος του δανείου θα παραμείνει το ίδιο, ανάλογα με την προτέρα οικονομική κατάσταση. Οι τράπεζες, ωστόσο, συντονισμένα θα κληθούν να προχωρήσουν σε ρυθμίσεις ακόμη και ενήμερων δανείων, με μείωση του ύψους της μηνιαίας δόσης, επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής, προκειμένου να μη «σκάσουν» από την αδυναμία των δανειοληπτών να πληρώσουν τις δόσεις τους.
8. Τι θα γίνει με τις τιμές των ακινήτων;

Σύμφωνα με τους οικονομολόγους, μετά την ολοκλήρωση της ελεγχόμενης χρεωκοπίας, θα υπάρξει σημαντική μείωση στις τιμές των ακινήτων. Δεν αποκλείεται, όπως υπογραμμίζουν, η μείωση να φθάσει και το 50%. Και επειδή οι κρίσεις κρύβουν ευκαιρίες, ο έχων μετρητά θα μπορεί να αγοράσει σε χαμηλές τιμές. Το οξύμωρο στην περίπτωση των κατοικιών είναι ότι η πλειονότητά τους έχει αποκτηθεί με στεγαστικά δάνεια και ο ιδιοκτήτης θα βλέπει αφενός την αξία του σπιτιού του να πέφτει, αφετέρου το ύψος του δανείου να είναι πολύ υψηλότερο αυτής.
9. Τι θα γίνει με τις τιμές των προϊόντων και αγαθών;

Η αγορά εκτιμούν ότι θα ευθυγραμμισθεί με το βιοτικό επίπεδο των καταναλωτών. Η μείωση των μισθών και των συντάξεων οδηγεί αυτόματα σε αντίστοιχη μείωση της κατανάλωσης. «Επειδή, όμως, οι επιχειρήσεις προσαρμόζονται με βάση το κέρδος, έτσι θα προχωρήσουν αναπόφευκτα και σε μείωση των τιμών, προκειμένου όσες δύναται να επιβιώσουν», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
10. Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στο λιανεμπόριο;

Πλήθος μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων εκτιμάται ότι δεν θα αντέξουν. Ήδη τα λουκέτα στις μικρές επιχειρήσεις είναι δεκάδες χιλιάδες και το φαινόμενο αναμένεται να συνεχιστεί. «μετά τη δεκαετία του ‘70, εξαιτίας της διαστρωμάτωσης της κοινωνίας, όσοι δεν μπορούσαν να διοριστούν στο Δημόσιο άνοιγαν ένα μαγαζάκι. Σε καμία δυτική πρωτεύουσα, π.χ., Λονδίνο, Ρώμη κ.α., δεν υπάρχουν τόσο μικρά μαγαζιά». Εφόσον, λοιπόν, περιοριστεί το βιοτικό επίπεδο, θα περιοριστεί και το λιανεμπόριο, σε αντίθεση με τις μεγάλες αλυσίδες, οι οποίες θα μπορούν να επιβιώσουν δίνοντας ελκυστικές τιμές.

Read more: http://parganews.com/?p=17831#ixzz1bXykUefe

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία

Francisco de Goya  «La Riña»,

 της Έλσας Παπαγεωργίου

από το Red NoteBook  21.10.11

Είμαι βαθιά σοκαρισμένη, κι όπως χιλιάδες κόσμου που επέστρεψαν από τη χθεσινή συγκέντρωση, μοιράζομαι το αίσθημα ματαίωσης, απογοήτευσης και βαθιάς πίκρας. Αντί οι άνθρωποι σήμερα να γυρίζουν στις δουλειές τους με το κεφάλι ψηλά, μετά από δύο μέρες που σύσσωμη η ελληνική κοινωνία βγήκε τους δρόμους, το κεφάλι με δυσκολία στέκεται στους ωμους,  ενώ δυσκολεύεται να παρει στροφές αισιοδοξίας και να αναπαραστήσει ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.

Η αντιπαράθεση σχετικά με το ποιος φέρει την ευθύνη για το θάνατο του Δημήτρη Κοτσαρίδη -είχε όνομα ο άνθρωπος, όπως όνομα έχουν όλοι οι νεκροί- το μόνο αποτέλεσμα που έχει είναι να αναπαράγει την παράνοια και τη βαθιά παρακμή που συμπυκνώνουν τα γεγονότα των οποίων μάρτυρες γίναμε χθές το μεσημέρι.

Ενάμιση χρόνο πήρε στον ελληνικό λαό να ξαναβγεί στο δρόμο μετά τους τρεις νεκρούς της Μαρφίν. Όχι τυχαία. Κι ήμουν μεταξύ αυτών που πίστευαν και πιστεύουν ότι η Μαρφίν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στην ακινητοποίηση της κοινωνίας. Το συλλογικό ασυνείδητο αυτου του λαού, άσχετα αν ο καθένας ξεχωριστά εντάσσεται στους "βαθιά πολιτικοποιημένους" ή οχι, είναι σφραγισμένο από εικόνες μαζικών διαδηλώσεων που καταλήγουν σε νεκρούς. Αυτά τα βιώματα δεν εξαφανίζονται εύκολα από την μνήμη, παρά τη δύναμη της αλλοτρίωσης, του καταναλωτισμού και της ψευδαίσθησης ενός ιστορικού συμβιβασμού.

Οι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν, δεν θέλουν να βλέπουν να σκοτώνονται άνθρωποι όταν κατεβαίνουν στο δρόμο. Αυτή τη θέληση για ζωή τη συμμερίζομαι απολύτως.

Ενάμισι χρόνο κι εκατοντάδες μέτρα πήρε στην κοινωνία (την οποία βουλιάζουν όχι μόνο στη μιζέρια, αλλά και σε μια ιδιαίτερη κοινωνικοπολιτική παθολογία που έκανε χθες επεισοδιακή εμφάνιση) για να δηλώσει παρούσα, ενεργή και αφυπνισμένη.

Η ιστορία μας δαγκώνει πάλι το σβέρκο

Όχι, το σκηνικό της αντιπαράθεσης δεν μας ήταν πρωτόγνωρο. Όσοι και όσες συμμετείχαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια στον εορτασμό του Πολυτεχνείου ή σε οποιοδήποτε μαζικό κίνημα, έχουμε πάρει την πικρή γεύση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ποτέ με τον ίδιο τρόπο, έλεγε ο μουσάτος. Επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για φάρσα σήμερα.

Την ώρα που διακυβεύεται, όχι το μέλλον του ελληνικού λαού (γιατί αυτό διακυβεύεται χρόνια τώρα, κι ας μη θέλανε να το βλέπουν κάποιοι), αλλά οι προϋποθέσεις για μια πραγματική αντίσταση που γεννάει ελπίδες μέσα στο ζόφο, κάποιοι αποφασίζουν ότι είναι η σωστή στιγμή να χτυπηθούν με το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ γιατί "καπελώνουν και αστυνομεύουν το κίνημα".

Εγώ λέω ότι αν κάθε φορά στις επιδείξεις δύναμης του ΚΚΕ συνέβαιναν οι μισές συγκρούσεις απ΄ όσες έγιναν χθες, δεν θα είχε μείνει μέχρι σήμερα ούτε ρουθούνι.

Και ρουθούνι δεν θα μείνει τελικά. Όχι όμως στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης. Όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους "επιταχυντές της συνείδησης" και υπερασπιστές των απανταχού θυμάτων του σταλινισμού, την έχουν γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια αυτή την τελευταία.

Εντέλει, ποιο ήταν το διακύβευμα; ΄Ηταν το κίνημα, η βουλή, οι τροτσκιστές; Το ότι έχουμε τις μολότοφ έτοιμες, κι αφού δεν μπορούμε να τις ρίξουμε στα ΜΑΤ, θα επιτεθούμε στα ΚΝΑΤ; Στο όνομα ποιανού; Την ώρα που όλοι βρίσκονται στο δρόμο, ποιος χρειάζεται "εκπροσώπηση"; Αν το θέμα που απασχολούσε της μεγάλη μάζα της διαδήλωσης ήταν η παρουσία του ΚΚΕ μπροστά από τη βουλή, δεν θα έπρεπε να κάνει η ίδια κάτι για αυτό; Ή μήπως τελικά το κίνημα είναι "συμβιβασμένο" και χρειάζεται κάποιους να κάνουν στη θέση του αυτό που το ίδιο δεν μπορεί να κάνει;

Και ποιος έχει δικαίωμα στο όνομα του κινήματος, να κάνει χρήση βομβών μολότωφ μέσα σε πλήθος ανθρώπων; Δεν είναι αυτή η συνθήκη από μόνη της εξαιρετικά επικίνδυνη για την ανθρώπινη ζωή; Δεν είναι η ανθρώπινη ζωή αγαθό που πρέπει να διασφαλίζεται ; Ή τελικά, για κάποιους, αυτό το αγαθό έχει λιγότερη σημασία μπροστά στο ζήτημα της ηγεμονίας;

Το μεταμοντέρνο σκηνικό της αφρικανικού τύπου εμφύλιας σύρραξης, ενώ οι ιμπεριαλιστές παρελαύνουν πάνω σε πτώματα, δεν μπορεί παρά να προκαλεί αηδία και βαθιά ντροπή. Η υιοθέτηση μιλιταριστικών μέσων για μια αντιπαράθεση που εξελίσσεται στο εσωτερικό μιας μαζικής κινητοποίησης θυμίζει κάτι από το πως τσακίστηκε το κίνημα απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε στον Τρίτο κόσμο.

Η ιστορία και οι τραγωδίες του εργατικού κινήματος και της αριστεράς έγιναν κουρελόχαρτα για να σκουπίζουν κάποιοι τις "ακαθαρσίες" που έχουν στα κεφάλια τους.

Κάτι τελευταίο: Ο θυμός, στη μακρά διάρκεια, είναι αίσθημα που λειτουργεί οργανωτικά. Το μίσος, αντίθετα, είναι παραλυτικό. Όσοι, την ώρα που η κοινωνία πάει να εκφράσει το θυμό της, αποφασίζουν να παίξουν το χαρτί του μίσους, θα διαλύσουν ό,τι υπάρχει γύρω τους. Κι αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. 

ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ( Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΟΧΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ)

ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ( Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΟΧΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ)

Kαποιος αφελης -δεν εχουν μεινει και πολλοι- πιθανον να σκεφτεται σημερα "ΜΑ, ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ; ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΝΕΚΡΟΥΣ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΧΑΟΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ ΛΑΙΚΗ ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ, ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΓΑΝΤΖΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΟΥΣ;"

Σημερα, περισσοτερο απο ποτε, τα παραπανω ερωτηματα φανερωνουν την ασυγχωρητη αφελεια εκεινου που τα κανει. Κι ειναι ασυγχωρητη η αφελεια, γιατι ειναι η εποχη και τα δραματικα γεγονοτα που δε τη συγχωρουν πια, οχι εγω.
Οι ανθελληνες πρακτορες της Αμερικανικης -κυριως-και Γερμανικης πλουτοκρατιας που εξουσιαζουν τη χωρα, εχουν ενα σχεδιο να εκτελεσουν. Και δε προκειται να σταματησουν, ακομα κι αν οι νεκροι πολλαπλασιαστουν, ακομα κι αν οι πλατειες ολης της χωρας πνιγουν στο αιμα.
Δεν ειναι αυτοσκοπος τους το αιμα,
δεν ειναι δολος πρωτου βαθμου,
το αιμα ειναι μεσον.
Ο σκοπος ειναι να πραξουν οσα εχουν δεσμευτει να πραξουν.

Καθε μερα συμβαινουν τρια-τεσσερα γεγονοτα, που το καθενα απο αυτα θα μπορουσε να επιφερει
-σε μια δημοκρατια που δικαιολογει το ονομα της-
τουλαχιστον ισοβια καθειρξη για τους πραττοντες.
Με ολα αυτα που εγιναν σημερα, ξεχασαμε οτι προχθες ο ΓΑΠ συναντηθηκε με τους νταβατζηδες καναλαρχες ΠΡΟΤΟΥ συναντηθει με τους αρχηγους των πολιτικων κομματων,
και υστερα απο αυτη τη συναντηση, εξαπελυσε μυδρους κατα του ανταγωνιστικου των νταβατζηδων, τηλεοπτικο σταθμο ΑΛΤΕΡ, κατηγορωντας τις τραπεζες επειδη του χορηγουν δανεια!
Το ΑΛΤΕΡ δεν αξιζει υπερασπισης,
καναλι με Κωνστα-Μακρη-Κωνσταντατο,
δεν εχει μεγαλες διαφορες απο τα χουντοκαναλα των υπολοιπων.
Αλλα το να δεχεται επιθεση ενας σταθμος, επειδη γλειφει λιγοτερο τη χουντα,
και η επιθεση αυτη να ειναι ουσιαστικα ενα δωρο του ΓΑΠ προς τους νταβατζηδες
-γιατι, αν κλεισει το ΑΛΤΕΡ, μεγαλωνει η διαφημιστικη πιτα τους-,
το γεγονος αυτο και μονο ξεδιπλωνει το μεγαλειο της Πασοκικης Ανηθικοτητας,
της Πασοκικης Μαστιγας που εχει ενσκηψει στη χωρα.

Κι ομως, ολα αυτα ξεχαστηκαν. Καθε μερα συμβαινει κατι ακομα χειροτερο, για να σκεπασει τα πρασινα περιττωματα της προηγουμενης.

Τα χημικα των μαντροσκυλων σημερα οδηγησαν εναν ανθρωπο στον θανατο.
Οταν μιλας για θανατο ανθρωπου που δε γνωριζεις, οφειλεις να εισαι προσεκτικος, γιατι αυτο που θα πεις ισορροπει αναμεσα σε δικαιολογημενη οργη και σκυλευση-εκμεταλλευση του θανατου του.
Εκεινοι που εριξαν τα χημικα, υπεπεσαν στο κακουργημα της δολοφονιας εκ προθεσεως με ενδεχομενο δολο. Μιλαω ως δικηγορος, επομενως γνωριζω τι λεω.
Τα χημικα που εκτοξευονται σα ρουκετες στο πληθος, δυνανται να επιφερουν θανατους.
Ειναι δεδομενο οτι μεσα σε ενα πληθος, υπαρχουν κι ανθρωποι με καρδιολογικα η αναπνευστικα προβληματα. Η εκτοξευση τοσων χημικων ειναι η απαρχη μιας αλυσιδας γεγονοτων, τα οποια μπορει να οδηγησουν σε θανατο. Εκεινος που τα ριχνει, μπορει να μην εχει αμεσο δολο θανατωσης,
ομως ξερει οτι μπορει να οδηγησει η πραξη του αυτη σε θανατωση καποιου,
δεν επιδιωκει αμεσα να σκοτωσει, ομως τα ριχνει, διχως να τον νοιαζει αν τελικα προκληθει θανατος.
Αυτο, στη νομικη ορολογια ονομαζεται "ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΣ" και τιμωρειται η πραξη αυτη, στην ανθρωποκτονια, με την ιδια τιμωρια της θανατωσης με αμεσο δολο α βαθμου του δραστη,
η δευτερου βαθμου.

Κι αυτος ο ενδεχομενος δολος, περισσοτερο απο τα ματ, ανηκει στη κυβερνηση δολοφονων.
Εχουν ενδεχομενο δολο θανατωσης ,οχι μονο διαδηλωτων αλλα και της ιδιας της χωρας.
Δεν το επιδιωκουν αμεσα, αλλα γνωριζουν οτι πραττοντας κατ΄'εντολη της Τροικας, η χωρα θα πεθανει..ετσι πραττουν ο,τι τους πει, διχως να τους νοιαζει το αποτελεσμα.
Δεν το επιδιωκουν μεν, αλλα ειναι τοσο πουλημενοι ωστε να μη θελουν να κανουν το παραμικρο για να το αποτρεψουν.
Στην Κερατεα, μια γυναικα εχασε το εμβρυο που κυοφορουσε απο τα χημικα,
παντου ανθρωποι αυτοκτονουν και μαραζωνουν,
η χωρα πνιγεται στα δακρυγονα, στο αιμα, στη φτωχεια, στα σκουπιδια και στη μποχα των δωσιλογων που την εξουσιαζουν,
κι αυτο θα συνεχιστει, μεχρι γενοκτονιας
(Ειναι απιστευτο οτι ακομα και τα..παιδια, θεωρουνται πια τεκμηριο,
τριπλασιαστηκε η φορολογια των πολυτεκνων οικογενειων,
οποιος προσφερει παιδια στη πατριδα του, τιμωρειται απο τους Γενιτσαρους.)

Δεν θα αποφυγω να παρω θεση και για την επιθεση που δεχτηκε το ΠΑΜΕ απο τους κουκουλοφορους. Ειναι πολυ δυσαρεστο για μενα, διοτι βλεπω να εχει ξεσπασει ενας πολεμος μεταξυ του ΚΚΕ (ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΩ) και των αναρχικων, καποιοι εκ των οποιων εχουν μπλογκς και τα εχω και στη λιστα ιστολογιων μου.
Και μου ειναι δυσαρεστο, οχι γιατι φοβαμαι να δυσαρεστησω καποιους, αλλα επειδη μεσα απο το μπλογκ διαρκως κραυγαζω για ενοτητα αναμεσα στον λαο, ο τελευταιος που θελει να διχασει,
οπως αποδεικνυεται κι απο τις τοσες αναρτησεις μου, ειμαι εγω.

Αλλα, υστερα απο σημερα, δε μπορω πια να στρουθοκαμηλιζω.

Οι αναρχικοι εχουν δικιο οτι η περικυκλωση της Βουλης απο το ΠΑΜΕ θα ηταν κατι αναποτελεσματικο.
Τι θα ειχε συμβει αν δεν ειχαμε τα επεισοδια;
Τριχες κατσαρες.
Θα ηταν καποιες χιλιαδες ανθρωπων, θα φωναζαν συνθηματα, τα αρθρα του Πολυνομοσχεδιου θα ψηφιζονταν κατ'αρχην, κατ'αρθρο και στο συνολο,
και μετα τα ΜΑΤ θα διελυαν τους συγκεντρωμενους.
Να ρωτησω εδω, αν το παραπανω ειναι αναποτελεσματικο,
καποιες μολοτωφ απο 200 ατομα και καποιες ακομα τζαμαριες σπασμενες,
και κανα πλιατσικο στη βιτρινα,
ποσο αναποτελεσματικοτερο ειναι ακομα;
Οκ, εφυγε το ΠΑΜΕ κατα τις 6.00
Εγινε τιποτα μετα; Ηρθε η Επανασταση; Μπηκαν ολοι εκεινοι που τους εμποδιζε το ΠΑΜΕ να καταλαβουν τα Ανακτορα;
Μια ζωη το ΚΚΕ κατηγορειται απο τους υπερεπαναστατες οτι κανει παρελαση και φευγει,
ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ;
ΜΟΝΑ ΖΥΓΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ; ΔΗΛΑΔΗ, ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ;
ΝΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ;
ΜΑ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΘΕΣΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ;

Δεν υπαρχει επανασταση χωρις αιμα και θανατο, αυτο ειναι βεβαιο.
Ομως υπαρχει στρατηγικη και τακτικη πανω στη μαχη. Και η μαχη δεν ειναι αγωνας 100 μετρων, ειναι μαραθωνιος. Μαχη που δε μπορει να κερδιθει γιατι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ  ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΑ ο καταλληλος συσχετισμος δυναμεων, ειναι αστοχο και να δοθει.
Αν το ΚΚΕ σημερα το βραδυ σημανε την επανασταση, ο λαος θα καθοταν στους καναπεδες να απολασυει με ποπ κορν, το αιμα που θα χυνοταν.
Το ΚΚΕ εχει χυσει πολυ αιμα στο παρελθον, αιμα αγωνιστων του, και φανταζομαι οτι θα ξαναθυσιαστει οταν χρειαστει, αλλα αυτο θα γινει τη καταλληλη στιγμη,
οταν ο λαος δηλαδη, στη συντριπτικη του πλειοψηφια, το εμπιστευτει.
Τσαμπα αιμα, δε θα χυθει μονο και μονο για να γινει η καβλα ορισμενων.

Ειμαι βεβαιος οτι οι περισσοτεροι αναρχικοι ειναι ιδεολογοι, ειναι συντροφοι, ειναι αγωνιστες.
Δε πιστευω οτι ολοι συμφωνουν με τα σημερινα.
Ακομα και μεσα στους κουκουλοφορους, υπαρχουν τετοιοι.
Ειμαι επισης βεβαιος οτι αναμεσα στους κουκουλοφορους υπαρχουν και παρακρατικοι. Υπαρχουν πρακτορια ξενων και ντοπιων υπηρεσιων, οι οποιοι σε καθε ντου, θα κλεψουν και θα λεηλατησουν και θα καταστρεψουν ο,τι βρουν μπροστα τους, μονο και μονο για να εμποδισουν τη ριζοσπαστικοποιηση του λαου.
Υπαρχουν ακομα και πολλοι ηλιθιοι, που ειναι πολυ μαστουρωμενοι για να καταλαβαινουν τι κανουν.
Υπαρχουν και παρα πολλοι ημεδαποι κι αλλοδαποι, που μισουν αυτη τη χωρα,
ειτε αηδιασμενοι απο τον μικροαστισμο της πλειοψηφιας,
ειτε θυμωμενοι επειδη νιωθουν οτι κανεις δε τους εδωσε μια ευκαιρια για να αποδειξουν τι αξιζουν.
Υπαρχουν αποκλεισμενοι απο τη κοινωνια, και με τα μπαχαλα, τη τιμωρουν.
Αν πας σε μια ομηγυρη αναρχικων και φωναξεις "ΡΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΤΑ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ, ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ ΔΕ ΨΗΦΙΖΑΝΕ;",
οι περισσοτεροι θα χειροκροτησουν αυτη την αποψη.
(Αυτο πιστευω, αλλα μπορει να ειναι κι αυθαιρετη η αποψη μου)

Σορυ παιδια, αλλα αυτη τη στιγμη δε χρειαζομαστε κι αλλους τυπαδες που μισουν αυτη τη χωρα,
σε αυτον τον ρολο εχουμε και τους δωσιλογους.
Σορυ παιδια, αλλα το "ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΙ Ο ΨΩΡΙΑΡΗΣ ΧΩΡΙΑ", τελικα δεν ισχυει για το ΚΚΕ.
Σορυ παιδια, απο σημερα, δικαιολογιες δε θα υπαρχουν για κανεναν.
Χρειαζομαστε τον Καστοριαδη μαζι με τον Μαρξ, χρειαζομαστε τη διαφορετικη αποψη, χρειαζομαστε μια συνθεση ανθρωπων που αγαπουν αυτη τη χωρα και δε καταδικαζουν τον μικροαστο επειδη εχει χεστει κι εχει ζαρωσει στη γωνια,
αντιθετως, στη φαση αυτη οπου ολοι ειμαστε χεσμενοι απο τον φοβο,
οποιος κατηγορει τον αλλον επειδη ειναι χεσμενος,
το μονο που επισπευδει με αυτο ειναι το να πνιγουμε ολοι απο τα σκατα.

Για κατι που εχουν δικιο, ειναι οτι με πορειες και συνθηματα, δε πετυχαινεις τιποτα.
Χθες, βγηκε μισο εκατομμυριο στην Αθηνα και εκατονταδες χιλιαδες στην επαρχια.
Ειδατε να ιδρωνει το αυτι κανενος;
Αλλα, ειπαμε..η επανασταση πρεπει να ειναι υποθεση των πολλων, οχι των λιγων.
Γιατι, αν ειναι των λιγων, δεν ειναι επανασταση.
Ειναι τοτε ΕΚΔΙΚΗΣΗ των λιγων, εναντιον των πολλων...επειδη δεν επαναστατουν..

Τον εγκλωβισμενο στη καπιταλιστικη προπαγανδα, δε τον τιμωρουμε σπαζοντας το μαγαζι του
η καιγοντας το αμαξι του.
Του ανοιγουμε τα ματια, η τουλαχιστον το προσπαθουμε με τα λογια μας.
Γιατι ειναι συμπατριωτης μας, συμπολιτης μας,

αδερφος μας.

ΥΓ Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που σκεπαζει τον αγωνιστη Δημητρη Κοτσαριδη.

Read more: http://celinathens.blogspot.com/2011/10/blog-post_20.html#ixzz1bM6MtUK2

Αλλοτρίωση και Μολότοφ

Αλλοτρίωση και Μολότοφ

Το παρακάτω κείμενο το αλίευσα από το περιοδικό "Αρδην". Παρά το ιδεολογικό χάσμα που με χωρίζει από τις απόψεις του εν λόγω έντυπου (και που σε καμία περίπτωση δεν υιοθετώ) το αναδημοσιεύω γιατί από μία τελείως διαφορετική οπτική από την δική μου, φτάνει σε κάποια οικεία  συμπεράσματα, πάνω στις ίδιες καταστάσεις. Ακόμη παρότι μπορεί να μην συμφωνώ 100% σε ό,τι λέει, νομίζω πως ανοίγει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική του θέματος με το οποίο καταπιάνεται.

Άλλωστε νομίζω πως είναι επίκαιρο με τις κινητοποιήσεις, για να μην μας λένε μετά πως ψάχνουμε "ό,τι νά'ναι" για να την πούμε σε κάποιους ανθρώπους και πρακτικές.

Άρδην τ. 86 (Ιούνιος – Αύγουστος 2011)

Τώρα που φαίνονται τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία να ζεσταίνονται περισσότερο, είναι χρήσιμο να κάνουμε μια προληπτική κουβέντα. Αλλά, νομίζουμε ότι αυτό το κείμενο δεν έχει ενδιαφέρον μόνο γι’ αυτό καθεαυτό που λέει ο τίτλος του. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος συζήτησης του θέματος.

Ίσως εκείνο που πρόκειται να διακυβευθεί τον 21ο αιώνα να είναι ριζικά διαφορετικό απ’ αυτό που τελικά διακυβεύθηκε τους δύο προηγούμενους. Σ’ αυτή την περίπτωση, χρειαζόμαστε νέο πλαίσιο συζήτησης των θεμάτων και νέες έννοιες.
Στο κείμενο λοιπόν αυτό θα αναφερθούμε στις επιθετικές πρωτοβουλίες (μολότοφ, πετροπόλεμο, σιδερολοστούς κλπ.) ατόμων και ομάδων, που χρησιμοποιούν ως κάλυψή τους τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους, όπως διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες, και έχουν ως στόχο τοποθεσίες, σύμβολα και πρόσωπα της εξουσίας.

Δεν θα αναφερθούμε εδώ αναλυτικά, παρά μόνο όσο είναι αναγκαίο για το θέμα μας, στις επιθετικές πρωτοβουλίες και κινήσεις του πλήθους. Δεν θα αναφερθούμε επίσης σε επιθετικές πρωτοβουλίες που γίνονται μεμονωμένα και ανεξάρτητα από τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους. Είναι φανερό ότι κάποιοι πάντα θα πιστεύουν ότι οι καταδρομικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τοπικών σημείων, συμβόλων και ανθρώπων της εξουσίας, μπορούν να έχουν θετικά πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα στη μάχη εναντίον του καπιταλισμού. Δεν θα εξετάσουμε εδώ αυτό το θέμα. Θα κάνουμε όμως μια σημαντική παρατήρηση: Η στρατιωτική και βίαιη νοοτροπία δημιουργεί τη δική της οντότητα και επιζητά τη συνεχή και μάλιστα διευρυνόμενη αναπαραγωγή της. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις ξεκινούν με δημοφιλία από πλευράς κοινωνίας, πάντα η διευρυνόμενη ισχύς της στρατιωτικής και βίαιης νοοτροπίας είναι ένας σημαντικός λόγος που τις οδηγεί σε μονομερείς αναλύσεις και σημαντικά στρατηγικά σφάλματα, που τελικά καταστρέφουν αυτή τη δημοφιλία.

Δεν θα αναφερθούμε ακόμη σε αμυντικές στάσεις που μπορεί να υιοθετούνται στα πλαίσια εκδηλώσεων κοινωνικής διαμαρτυρίας, όταν αυτές δέχονται σοβαρή, εκτεταμένη και απρόκλητη επίθεση. Μια τέτοια περίπτωση αμυντικής στάσης θα μπορούσε να ήταν η περίπτωση της Κερατέας. Οι αμυντικές στάσεις θα μπορούσε να είναι συνολικά του πλήθους ή των πιο έμπειρων σ’ αυτές τις περιπτώσεις μάχης τμημάτων του. Όταν αναφερόμαστε σε αμυντικές στάσεις πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο πώς τις ξεχωρίζουμε από τις επιθετικές πρωτοβουλίες. Αυτό σημαίνει να μη συγχέουμε και αποδεχόμαστε σαν αμυντική στάση μια ουσιαστικά επιθετική πρωτοβουλία ομάδας ή ομάδων, που προσποιείται ότι είναι αμυντική στάση ή ότι ξεκίνησε σαν αμυντική στάση. Είναι σαφές ότι δεν είναι ζήτημα μεθοδολογικό, είναι ζήτημα βαθύτατα πολιτικό.

Μια αντίρρηση στη βάση της συζήτησής μας θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη: Κάποιος θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι δεν έχει πολύ νόημα να συζητήσουμε τις επιθετικές πρωτοβουλίες ατόμων και ομάδων και τις συνέπειές τους, από τη στιγμή που οι κατασταλτικές δυνάμεις, η κυβέρνηση, η εξουσία, ελαχιστότατη ή και καθόλου αφορμή θέλουν για να εξαπολύσουν βία. Για παράδειγμα, είναι προφανές ότι υπάρχει πολιτική απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αποτρέπεται με διάφορους τρόπους η παρατεταμένη συγκέντρωση πολιτών στο Σύνταγμα, και γι’ αυτό (βοηθούντος και του μικρού όγκου των διαδηλωτών) έχει χρησιμοποιηθεί βία. Θα σημειώσουμε μόνο ότι η απρόκλητη επίθεση σε ειρηνικούς διαδηλωτές δημιουργεί κατάσταση ηθικής υπέρ τους υπεροχής, πράγμα σημαντικό σε επίπεδο κοινωνίας, αλλά δεν θα επιμείνουμε πιo πολύ, γιατί σκοπός μας εδώ είναι να αναλύσουμε μόνο αυτά που είναι περισσότερο στη δική μας ευθύνη και του χεριού μας, που είναι οι επιθετικές πρωτοβουλίες στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Επιπλέον, δεν θα εξετάσουμε το ζήτημα από τη πλευρά των συγκυριακών πολιτικών επιπτώσεων που έχουν οι επιθετικές πρωτοβουλίες ατόμων και ομάδων, π.χ. τις επιπτώσεις σε μια διαδήλωση, αλλά περισσότερο μας ενδιαφέρει η βαθύτερη πολιτική σημασία της πράξης αυτής και οι βαθύτερες επιπτώσεις που έχει στη κοινωνία.

Οι σκοποί που εξυπηρετούν οι επιθετικές πρωτοβουλίες ατόμων και ομάδων, που χρησιμοποιούν ως κάλυψη τις κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του πλήθους, μπορεί να είναι οι εξής (εναλλακτικά ή σε κάποια μείξη):

Πρώτον, το μίσος προς τον άνθρωπο, την ανθρώπινη κατάσταση, και η ηδονή της καταστροφής. Είναι προφανές ότι κανείς όταν γεννιέται δεν υπογράφει συμβόλαιο για τη βασική ηθική του και για το ότι θα αισθάνεται ευνοϊκά σε σχέση με την ύπαρξή του. Αντίθετα, έρχεται σε έναν κόσμο που θα αντιμετωπίσει περισσότερα ή λιγότερα βάσανα και στο τέλος οπωσδήποτε τον θάνατο, και θα είναι τυχερός αν αυτό (ο θάνατος) συμβεί με έναν αξιοπρεπή τρόπο. Επομένως, είναι φυσικό, αν νιώθει μια (μεγαλύτερη ή μικρότερη) έχθρα προς την ανθρώπινη κατάσταση και ενδεχομένως και προς την κοινωνία που επέτρεψε και επιδίωξε (λόγω του συμφέροντός της) να έρθει στη ζωή και που στη συνέχεια, όπως συνήθως γίνεται, του φέρθηκε και με αναλγησία, είναι φυσικό να θελήσει να τους βλάψει: και τους ανθρώπους και την κοινωνία. Οι πορείες και οι διαδηλώσεις, σαν εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας, μπορούν τότε να γίνουν ένα κάλυμμα για την εκδήλωση της πιο ριζικής, ουσιαστικά υπαρξιακής, εναντίωσης. Είναι όμως σαφές ότι σ’ αυτή την περίπτωση ο υπαρξιακά εξεγερμένος, χρησιμοποιώντας ένα κάλυμμα για την πράξη του, τη διαστρέφει, μειώνοντάς την και υποβιβάζοντάς την δραστικά σε κάτι που είναι απλώς κοινωνική διαμαρτυρία. Τότε αυτός, ο νέος εωσφόρος, έχει υποβιβασθεί σε έναν αμφίβολο και τυχαίο κοινωνικά διαμαρτυρόμενο.

Είναι ακόμη όμως σαφές ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, στο βαθμό που αυτές δεν στρέφονται εναντίον της ανθρώπινης κατάστασης και της ύπαρξης κοινωνίας, αλλά επιζητούν τη βελτίωσή τους, όσο αυτό είναι δυνατό, μπορούν και πρέπει να αμυνθούν. ακόμη περισσότερο που ο ίδιος ο ριζικά εξεγερμένος διαστρεβλώνει το μεγάλο μήνυμά του. Είναι πραγματικά κρίμα που στο τέλος μόνο ελάχιστοι θα μπορέσουν να υποψιασθούν το πιθανό μεγαλείο, που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να περιβάλλει τις πράξεις του, εκπεσόντος τώρα, ριζικά διαμαρτυρομένου. Παρόμοια ισχύουν και για την ηδονή της καταστροφής.

Δεύτερον, ο σκοπός της πρόκλησης και της καταγγελίας. Οι επιθετικές πρωτοβουλίες ομάδων ή ατόμων, που αναπτύσσονται στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, συνήθως, στις μέρες που ζούμε, δεν έχουν καθόλου το στοιχείο της πρόκλησης, αφού τους λείπει η οποιαδήποτε πρωτοτυπία, που είναι το συστατικό στοιχείο της πρόκλησης. Αντίθετα, είναι πρακτικές απόλυτα προβλέψιμες και θανάσιμα (για το πνεύμα και τη φαντασία) επαναλαμβανόμενες. Απ’ αυτή την άποψη είναι πρακτικές, στην ουσία τους, βαθύτατα συντηρητικές, με το νόημα της καταγγελίας να χάνεται.

Τρίτον, ο σκοπός της εκδίκησης. Για παράδειγμα, το ξύλο και η ταπείνωση που υφίστανται πολλές φορές οι διαδηλωτές, όσο και οι συλλαμβανόμενοι από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής, είναι φυσικό να δημιουργούν αισθήματα εκδίκησης. Άλλο παράδειγμα ανάπτυξης εκδικητικών αισθημάτων είναι αυτό του ανθρώπου που μπορεί να έχει ταπεινωθεί από τραπεζικές πρακτικές σαν δανειζόμενος –να έχει χάσει την επιχείρησή του ή το σπίτι του ή ακόμη και απλώς να παρενοχλείται έντονα από ταπεινωτικές πρακτικές υπενθύμισης των χρεών του. Ένας τέτοιος άνθρωπος, σαν διαδηλωτής έξω από μια τράπεζα, είναι φυσικό να σκέπτεται πράξεις εκδίκησης. Ωστόσο, και στο βαθμό που οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν έχουν σαν σκοπό τους την εκδίκηση, εδώ υπάρχει κάτι το αθέμιτο: η χρησιμοποίηση αυτών των εκδηλώσεων και των ανθρώπων που συμμετέχουν σ’ αυτές για σκοπούς ξένους μ’ αυτούς που (αυτές και αυτοί) έχουν αποφασίσει.

Αναλόγως με τις συνθήκες και με τη νοημοσύνη τους, τα πλήθη (που συμμετέχουν στις κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας) αναμένεται ότι θα αντιδράσουν με κάποιο τρόπο ή ότι δεν θα αντιδράσουν.

Τέταρτον, ο σκοπός του να νιώσει κανείς την ισχύ. Στο καπιταλιστικό σύστημα, οι άνθρωποι δεν είναι παρά τα μέσα για την ανάπτυξη μεγάλων οντοτήτων (οικονομικών, πολιτικών κλπ.). Αν και όλοι είναι κατά κάποιο τρόπο γρανάζια συστημάτων, κάποιοι είναι περισσότερο από άλλους. Αυτοί οι τελευταίοι, που είναι οι πιο πολλοί, νιώθουν πολλές φορές να αποστερούνται την οποιαδήποτε ισχύ, ενώ αντίθετα η ισχύς των συστημάτων στέκεται μεγαλειώδης, αμείωτη (πιθανόν αυξανόμενη), πιεστική και απειλητική απέναντι στην ύπαρξή τους. Οι μεγάλες κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας γίνονται τότε η ευκαιρία ώστε οι απόκληροι ισχύος, μέσα από την ισχύ του πλήθους, να νιώσουν πάλι ότι έχουν κάποια ισχύ. μερικές φορές να νιώσουν ακόμη και το στοιχειώδες, ότι έχουν ζωή και ζωτικότητα.

Από την άλλη μεριά, αυτοί οι οποίοι προβαίνουν σε επιθετικές πρωτοβουλίες, με σκοπό την ισχύ, υπερακοντίζουν τη διάθεση ισχύος του πλήθους, με σκοπό τη δική τους αυξημένη προσωπική ισχύ. Την ίδια στιγμή διακινδυνεύουν την ισχύ του πλήθους, το οποίο ταυτόχρονα χρησιμοποιούν αφού, χωρίς αυτό, η ισχύς τους θα ήταν ιδιαίτερα μειωμένη. Και διακινδυνεύουν την ισχύ του πλήθους, αφού εκείνο που διακινδυνεύεται είναι να συρθεί το πλήθος σε στρατιωτική επιχείρηση την οποία δεν επιθυμεί και για την οποία δεν είναι προετοιμασμένο. Ή, τις περισσότερες φορές, συνακόλουθη στρατιωτική ήττα του πλήθους, οδηγεί τα επιμέρους άτομα του πλήθους σε νέα αυξημένη μιζέρια προσωπικής ισχύος. Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπει κανείς τμήματα διαδηλώσεων να κινούνται με πίεση και άγχος, από τον φόβο συγκρούσεων που δεν επιθυμούν και δεν ελέγχουν, ακυρώνοντας έτσι την αναγεννητική αίσθηση που προκαλεί η ισχύς του πλήθους.

Ενδιαφέρον είναι εδώ να κάνουμε μια σημαντική σημείωση: η ισχύς του πλήθους και η διαχείρισή της είναι ένα σημαντικό ξεχωριστό κεφάλαιο. Η ισχύς του πλήθους εξαρτάται και από τη διαχείρισή της. Η διαχείριση της ισχύος του πλήθους εξαρτάται με τη σειρά της απ’ αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε νοημοσύνη του πλήθους. Για παράδειγμα, πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενες κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, που δεν έχουν αποτέλεσμα, μειώνουν την αίσθηση ισχύος που έχουν και απολαμβάνουν τα πλήθη και τα άτομα που τα απαρτίζουν.

Πέμπτον, ο καθαρός σκοπός του να χρησιμοποιηθούν οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, προκειμένου να παρασυρθούν εκβιαστικά τα πλήθη σε συγκρούσεις και να αυξηθούν έτσι οι κοινωνικές εντάσεις. Ίσως πρόκειται για τον πλέον συνηθισμένο και κλασικό σκοπό αυτών που αναλαμβάνουν επιθετικές πρωτοβουλίες.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις που αναλύσαμε (αλλά και σε άλλες που πιθανόν παραλείψαμε), υπάρχει η ίδια σταθερά: Ένα είδος χρησιμοποίησης (από μεριάς αυτών που αναλαμβάνουν επιθετικές πρωτοβουλίες) των κοινωνικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, του πλήθους και των ατόμων που συμμετέχουν σ’ αυτό το πλήθος, για σκοπούς που (αυτές, αυτό και αυτά) δεν έχουν τα ίδια αποφασίσει. Στην τελευταία όμως περίπτωση, αυτή η χρησιμοποίηση παίρνει την πιο καθαρή και επομένως αποκρουστική μορφή της.

Η ουσία του καπιταλισμού δεν είναι ότι κάποια τάξη στη διανομή του προϊόντος παίρνει μεγαλύτερο μερίδιο, σε σύγκριση με κάποια άλλη. Δεν είναι δηλαδή ότι στον καπιταλισμό συμβαίνει απλώς κάποια άνιση διανομή του κοινωνικού προϊόντος και εισοδήματος. Η έννοια της υπεραξίας, που καταδεικνύει στη μαρξιστική κριτική την οικονομική εκμετάλλευση, προϋποθέτει τη χρήση της εργατικής δύναμης σαν εμπόρευμα. Αυτό ακριβώς, η εργατική δύναμη δηλ. σαν εμπόρευμα, υποδεικνύει την ουσία του καπιταλισμού και είναι η ειδική μορφή με την οποία παρουσιάζεται κάτι ριζικότερο, που αφορά κάθε εξουσία: τη χρησιμοποίηση δηλαδή του ανθρώπου σαν μέσο για τους εκάστοτε σκοπούς της εξουσίας. Αυτό δηλαδή που καταργεί την ανθρώπινη αυτονομία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ανά τους αιώνες, είναι ακριβώς η χρησιμοποίηση του ανθρώπου σαν μέσου και όχι σαν σκοπού. Σ’ αυτή την αποξένωση του ανθρώπου από την ουσία του, που, οντολογικά εξ ορισμού, είναι να είναι ο ίδιος σκοπός της ύπαρξής του, στηρίζεται η έννοια της αλλοτρίωσης.

Η αλλοτρίωση επομένως δεν συμβαίνει μόνο στις οικονομικές σχέσεις παραγωγής και μάλιστα τις καπιταλιστικές. Συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις που ο άνθρωπος δεν θεωρείται σκοπός, αλλά απλώς μέσο. Επομένως και στις πολιτικές.
Άρα, εκείνοι που συνειδητά χρησιμοποιούν τις κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, προκειμένου να πετύχουν τους δικούς τους σκοπούς, ουσιαστικά χρησιμοποιούν τα πλήθη και τα άτομα που απαρτίζουν τα πλήθη σαν μέσα και δεν τα σέβονται σαν σκοπούς. Προσχωρούν δηλαδή στη θεμελιώδη καπιταλιστική λογική και τη λογική της κάθε εξουσίας. Επιθυμούν δηλαδή τελικά να ανανεώσουν την αλλοτρίωση που υφίστανται τα άτομα που απαρτίζουν τα πλήθη, ακόμη και στις στιγμές εκείνες που ακριβώς τα άτομα επιζητούν να νιώσουν και να βιώσουν, μέσα από τη δύναμη και τη δυναμική της διαμαρτυρίας του πλήθους, ένα είδος απελευθέρωσης. Ανάμεσά τους, αυτοί που προσχωρούν περισσότερο στην αλλοτριωτική λογική, είναι εκείνοι που προσπαθούν εκβιαστικά να οδηγήσουν τα πλήθη σε συγκρούσεις, αγνοώντας και παραχαράσσοντας τη θέλησή τους.

Από αυτή την άποψη, αυτοί οι τελευταίοι είναι χειρότεροι και από τις ειδικές δυνάμεις καταστολής, για παράδειγμα τα ΜΑΤ. Διότι τα ΜΑΤ αντιμετωπίζουν τους διαδηλωτές (τους οποίους, ναι, δέρνουν, και ενδεχομένως δολοφονούν) σαν σκοπούς, ενώ οι ίδιοι (τα ΜΑΤ), την ίδια στιγμή, είναι απλώς μέσα της εξουσίας. Αυτό εξηγεί γιατί υπάρχει τόσος χλευασμός προς τα ΜΑΤ: Οι άνθρωποι των ΜΑΤ, θεωρούμενοι σαν μέσο από την εξουσία, έχοντας δηλαδή χαμένη την αξιοπρέπειά τους, επιτίθενται σε ανθρώπους που έχουν καταφέρει, στη συγκεκριμένη αγωνιστική στιγμή, να είναι σκοποί του εαυτού τους, να έχουν ανακτήσει δηλαδή, έστω στιγμιαία, την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Την ίδια στιγμή, είναι τίτλος τιμής για τους αγωνιστές του πλήθους να τις έχουν φάει από τα ΜΑΤ: αυτό υπογραμμίζει ότι κατάφεραν να είναι σκοποί.*

Αντίθετα, όταν τα πλήθη και τα άτομα που απαρτίζουν τα πλήθη χρησιμοποιούνται με εκβιαστικό τρόπο για αλλότριους σκοπούς, χάνουν τότε την αξιοπρέπειά τους και βιώνουν για μια ακόμη φορά την αλλοτρίωση, με έναν χειρότερο τρόπο, τη στιγμή δηλαδή που επιζητούσαν και ήλπιζαν να την καταργήσουν έστω και στιγμιαία. Αυτή η προδοσία δημιουργεί μεγάλες απογοητεύσεις στα πλήθη και στα άτομα που τα απαρτίζουν.

Όταν επομένως τα άτομα, μετά από μια τέτοια προδοσία, αρνούνται να συμμετάσχουν σε επόμενες κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, δεν είναι μόνο γιατί φοβούνται τις πιθανές συγκρούσεις που θα προκληθούν πάλι ερήμην τους. Είναι περισσότερο γιατί αρνούνται να υποστούν άλλη μια προδοσία της αξιοπρέπειάς τους, που βιώνεται χειρότερα από τη συνήθη αλλοτρίωση που υφίστανται στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας.

Αυτή η τελευταία διαπίστωση ανοίγει και ένα άλλο κεφάλαιο. Να γιατί τα άτομα πολλές φορές δεν ξεσηκώνονται, ακόμη και όταν η καπιταλιστική (αλλά και οποιαδήποτε) εξουσία δείχνει το πλέον απάνθρωπο πρόσωπο της: Γιατί πιστεύουν και νοιώθουν ότι οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες παραδοσιακά και τυπικά είναι ταγμένες να αντιδρούν στον καπιταλισμό, θα τα χρησιμοποιήσουν (τα ανθρώπινα όντα) σαν μέσα και όχι σαν σκοπούς. Αυτή η αίσθηση και πεποίθηση αφορά τόσο τον αριστερό χώρο, όσο και τον αναρχικό χώρο.

ΕΣΥ πού ΗΣΟΥΝ ???

ΕΣΥ πού ΗΣΟΥΝ ???
Έχω βουλιάξει κι εγώ μές τη συλλογική κατήφεια, μες την κατάθλιψη...
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των μακρυχρόνιων προσπαθειών μου...
Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται από την βαθιά μου οργή...
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ, εαυτέ μου;
Πού ήσουν όταν μας κοροϊδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη κι εσύ τα κυνηγούσες;
Πού ήσουν όταν ο γιατρός σού ζητούσε το φακελλάκι για να σε κάνει καλά και αντί να τον καταγγείλεις τον πούστη, τον πλήρωνες αποκαλώντας τον "γιατρέ μου"
Πού ήσουν όταν έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια ζωής στην τηλεόραση
και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο, δηλώνοντας 10,000 ευρώ εισόδημα...
"Πόσο καλά τα λέει ο πούστης..." έλεγες
Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να του δώσεις γροθιά στη μούρη του καργιόλη
αλλά μετά δεν θα έβγαινε η άδεια της πολυπόθητης οικοδομής μικρό λαμόγιο ελληνάρα...
Το σάλιο σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο, στον ικατζή που σου έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου,
στον εφοριακό που ανακάλυψε τις δικές σου λαμογιές... Κάλλιο να πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο κράτος.
Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να τους παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου, που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο στη ζωούλα του από το να γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους...
Πού ήσουν όταν ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ! κομμάτων ήθελα να πω),
με τους λοιπούς "συντρόφους" για το ποιος θα σηκώσει τη μεγαλύτερη σημαία...
Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν λαμόγιο για το δίκαιο του λαού, πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό
για να σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο...
άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα καθαρίζει φασόλια στο οκτάωρό του
(όχι ρε!!! πλέον μπαίνεις στο φέισμπουκ, έχεις εξελιχθεί)
Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία για να πληρώσεις λιγότερα,
για να πάρεις το τέρας SUV που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή σου με το μέγεθός του...
Πού ήσουν μαντάμ σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία στη δασκάλα του παιδιού σου, που μαλακίες έμαθε,
μαλακίες το μαθαίνει, όταν αναγνώριζες τις μαλακίες που κάνουν στο παιδί, αλλά πού να τρέχεις τώρα έχεις κι άλλες δουλειές...
Αλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο Λονδίνο να σπουδάσει...
εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος...
Πού ήσουν συνδικαλιστή της πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι βολεύτηκες σε μια γαμημένη δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας,
δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου μικροσυμφέροντα...
Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε μύτη;
αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες λαμόγιο και έπαιζες χρηματιστήριο λες και είναι λοτταρία...
Πού ήσουν όταν εταιρείες ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2χ3 και 1 άτομο προσωπικό,
χτύπαγαν λίμιτ απ κάθε μέρα...
Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και υποθήκευες τα χωραφάκια του παππού,
πιστεύοντας ότι θα γίνεις πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)...
Πού ήσουν όταν το χέρι σου πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά μέσα στο δάσος,
όταν γεμίζεις τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι φραπέ ρε πια, φρέντο έλεος, πού ζεις;)
Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο αυτί του διπλανού,
αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλοι να καούν ρε, εγώ θα φάω τα κεφτεδάκια μου και είμαι μια χαρά... γκρααααααου)
Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο...
όταν οι θρησκευτικοί "άρχοντες"
αποδεικνύονταν κοσμικότεροι των κοσμικών απατεώνων...
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της εκκλησίας επρος ένδειξιν της αηδίας σου;
σιγά ρε.. όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη...
Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ' άκρη σε άκρη...
πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία,
πήρες το τριχίλιαρο πρόβατο και έσκασες...
τουμπεκί ψιλοκομμένο... και ναι! τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και ξανά...
Πού ήσουν όταν τα ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου...
έσκυψες κι εσύ στην κλειδαρότρυπα αυτό έκανες..
τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα;
και για το πάπλωμα κουβέντα κανείς... για την ταμπακέρα σιωπή...
Όλοι βολεμένοι στον μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη τζιπούκλα,
την πιο γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά...
τις πιο καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το πιο άνετο σαλόνι,
το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το πιο σύγχρονο ηχοσύστημα...
τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες αποδράσεις, τις πιο
γκλαμουράτες εξόδους...
Και δανειζόσουν λαμόγιο, δανειζόσουν...
όχι χρήμα... χρόνο δανειζόσουν...
Και απλά ο χρόνος τέλειωσε...
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα... νομοτελειακό είναι....
Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε...
Αποδέξου και μη φωνάζεις...
Γιατί ΦΤΑΙΣ για ΟΛΑ...
ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ...
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ...
Καιρός είναι να κάνουμε μια καλή αυτοκριτική...
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε πώς θα καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ...
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΣΑΜΕ & ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ γιατί είμαστε και (ΠΟΛΥ!)
λίγο ΜΑΛΑΚΕΣ...
που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ...
Σταμάτα λοιπόν τις κορώνες,
κατέβασε τους τόνους της "δίκαιης αγανάκτησής" σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή, τα δικά σου λάθη...
ΕΛΛΗΝΑΡΑ ε ΕΛΛΗΝΑΡΑ !!!!!!!

Να με φοβάστε

Να με φοβάστε

Της Αρτέμιδος Καπούλα

Έγραφα ένα κείμενο για τον πολύπαθο ιδιωτικό τομέα, για το πόσο περήφανη είμαι που ανήκω σε αυτόν, όταν οι ειδήσεις και οι εικόνες στην τηλεόραση με πιάσαν απ’ το λαιμό, με δάγκωσαν και λύσσαξα από οργή και αγανάκτηση.

Δυο κουβέντες θέλω μόνο να πω σε όλους εκείνους τους κύριους Πούλους που βρωμίζουν τις μέρες μου. Φωτόπουλοι, Μπαλασόπουλοι, Λυμπερόπουλοι και λοιποί "αγωνιστές", επίδοξοι σωτήρες που μαζεύτηκαν γύρω μου σαν τα όρνια και κρώζουν για την σωτηρία μου.

Χρόνια τώρα σας ανέχομαι να με ταλαιπωρείτε, να μου ζητάτε κατανόηση και συναίνεση πετώντας μου στα μούτρα το επιχείρημα του δίκαιου αγώνα και της αλληλεγγύης. Το δικαίωμα στην απεργία. Σας άκουγα, σώπαινε έλεγα, μην μπεις στην λογική του αλληλοσπαραγμού, κράτα ψηλά το κεφάλι, μην παίζεις το παιχνίδι της εκάστοτε κυβέρνησης που θέλει να στρέψει την μια επαγγελματική τάξη ενάντια στην άλλη.

Το σεβάστηκα, έτριξα τα δόντια, περπάτησα, έζησα με τα σκουπίδια, πέρασα ώρες κολλημένη στην κίνηση, πλήρωσα αγόγγυστα λογαριασμούς, βίωσα την παράνοια του δημόσιου τομέα. Δεν σας είδα ποτέ να διαδηλώνετε ή να απεργείτε ζητώντας κάτι διαφορετικό από το καλό της τσέπης σας. Ποτέ. Μια ζωή στους δρόμους ανάλογα το συμφέρον σας, το βόλεμα σας, την θεσούλα σας. Και εγώ να κάνω υπομονή, να λέω μέσα μου πάνω από όλα το δικαίωμα του άλλου να διεκδικεί.

Σας έχω νέα. Δεν σας ανέχομαι άλλο. Βαρέθηκα τους τσαμπουκάδες σας, τις απειλές σας, σιχάθηκα να με χρησιμοποιείτε σαν πολιορκητικό κριό για να πετύχετε τους στόχους σας. Να μου ζητάτε να σεβαστώ τα δικαιώματα σας όταν εσείς δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή για τα δικά μου. Οργίζομαι όταν μιλάτε εξ ονόματος μου, όταν ρίχνετε τα σάλια σας δεξιά και αριστερά κάνοντας παντιέρα τον «φουκαριάρη το λαό» όταν το μόνο που σας νοιάζει είναι το τομάρι σας.

Από εδώ και πέρα θα με βρείτε απέναντι σας και εσείς και όλοι όσοι αντιπροσωπεύετε. Γιατί όπως εγώ είμαι υπεύθυνη για αυτούς που ψηφίζω και πληρώνω τις συνέπειες άλλο τόσο είναι και εκείνοι που σας επιλέγουν και σας αφήνουν να τους εκπροσωπείτε.

Να με φοβάστε. Να φοβάστε την οργή μου. Μπορεί για όλους, κυβερνώντες, αντιπολιτευόμενους, τροϊκανούς να είμαι ένα νούμερο, μια παράπλευρη απώλεια, μια στατιστική του ΟΑΕΔ αλλά έχω μάθει να παλεύω σκληρά για να επιβιώνω, εν αντιθέσει με εσάς που τόσα χρόνια μάθατε μόνο να επιπλέετε. Η θάλασσα της μισαλλοδοξίας σας στερεύει.

Πηγή: www.protagon.gr

Ναομι Κλάιν: Occupy Wall Street: Το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο

Ήταν τιμή μου που καλέστηκα να μιλήσω στην κατάληψη της Wall Street το βράδυ της Πέμπτης. Επειδή η μικροφωνική  (χωρίς καμία ντροπή) απαγορεύεται, και ότι λέω θα πρέπει να επαναλαμβάνεται από εκατοντάδες ανθρώπους έτσι ώστε να μπορούν και οι υπόλοιποι να ακούσουν (γνωστό και ως το «ανθρώπινο μικρόφωνο»), αυτά που στην πραγματικότητα λέω στην Liberty Plaza έπρεπε να είναι πολύ σύντομα. Έχοντας αυτό στο μυαλό, αυτή είναι η ολοκληρωμένη εκδοχή της ομιλίας.

Σας αγαπώ.

Και δεν το είπα αυτό έτσι ώστε απλά εκατοντάδες από σας να φωνάξουν “σ’αγαπώ” παρότι αυτό είναι ένα επιπλέον πλεονέκτημα του ανθρώπινου μικρόφωνου. Να λες στους άλλους ότι θα ήθελες να σου λένε, μόνο πολύ δυνατότερα.

Χτες, ένας από τους ομιλητές στην εργατική συγκέντρωση είπε «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο». Αυτή η φράση πιάνει την ομορφιά αυτού του πράγματος που δημιουργείται εδώ.Ένας ανοιχτός χώρος (και μια ιδέα τόσο μεγάλη που κανένας χώρος δεν τη χωράει) έτσι ώστε όλοι αυτοί που θέλουν έναν καλύτερο κόσμο να βρουν ο ένας τον άλλο.

Αν ξέρω ένα πράγμα, είναι πως την κρίση την θέλει το 1%.Όταν οι άνθρωποι είναι πανικόβλητοι κι απελπισμένοι και δεν ξέρουν τι να κάνουν,  είναι η ιδανική στιγμή για να προωθήσουν την υπέρ των επιχειρήσεων πολιτική τους: ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, εξαφάνιση και των τελευταίων φραγμών στην επιχειρηματική ισχύ. Μέσα στην οικονομική κρίση,το ίδιο  συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.

Μόνο ένα πράγμα υπάρχει που να μπορεί να μπλοκάρει αυτή την τακτική, και ευτυχώς είναι πολύ μεγάλο: είναι το 99%. Και αυτό το 99% βγαίνει στους δρόμους από το Μάντισον ώς τη Μαδρίτη για να δηλώσει “ Όχι.Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας.”

Αυτό το σύνθημα ξεκίνησε στην Ιταλία το 2008.Εξοστρακίστηκε στην Ελλάδα και στη Γαλλία και στην Ιρλανδία και τελικά βρήκε το δρόμο του για αυτό το τετραγωνικό μίλι όπου ξεκίνησε η κρίση.

«Γιατί διαδηλώνουν;» ρωτούν οι σαστισμένοι σχολιαστές στην τηλεόραση.Στο μεταξύ, ο υπόλοιπος κόσμος ρωτάει «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;» «Αναρωτιόμασταν πότε θα εμφανιστείτε».Και κυρίως λέει «Καλωσήρθατε».

Πολύ άνθρωποι παραλληλίζουν την κίνηση «Καταλάβετε τη Wall Street» με τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης που ήρθαν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής στο Seattle το 1999.Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ένα παγκόσμιο, αποκεντρωμένο και με τη νεολαία επικεφαλής κίνημα συγκρούστηκε καταμέτωπο με την επιχειρηματική εξουσία.Και είμαι περήφανη που ήμουν κομμάτι αυτού που αποκαλούσαμε το «κίνημα των κινημάτων».

Αλλά υπάρχουν και σημαντικές διαφορές επίσης. Για παράδειγμα, επιλέγαμε σα στόχους συναντήσεις κορυφής: του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, των G8. Οι συναντήσεις κορυφής είναι από τη φύση τους παροδικές, κρατούν μόλις μια βδομάδα. Και μας κάνουν κι εμάς παροδικούς.Εμφανιζόμασταν, μπαίναμε στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα κι εξαφανιζόμασταν. Και μέσα στη λύσσα του υπερπατριωτισμού και του μιλιταρισμού που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου, ήταν εύκολο να μας κάνουν τελείως στην άκρη, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική.

Η κίνηση Καταλάβετε τη Wall Street, από την άλλη έχει επιλέξει συγκεκριμένο στόχο. Και δεν έχετε βάλει ημερομηνία λήξης της παρουσίας σας εδώ. Αυτό είναι σοφό. Μόνο όταν παραμένεις μπορείς να ριζώσεις. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια πραγματικότητα της εποχής της πληροφορίας ότι πολλά κινήματα φυτρώνουν σαν όμορφα λουλούδια αλλά μαραίνονται γρήγορα. Κι αυτό είναι επειδή δεν ριζώνουν.Και δεν έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το πως θα συντηρήσουν τον εαυτό τους. Έτσι όταν η καταιγίδα έρχεται, τα σαρώνει.

Το να είσαι οριζόντιος και βαθιά δημοκρατικός είναι κάτι θαυμάσιο. Αυτές οι αρχές όμως είναι συμβατές με τη σκληρή δουλειά για τη δημιουργία θεσμών και δομών που θα είναι αρκετά ανθεκτικές ώστε να αντέξουν τις καταιγίδες που έρχονται. Έχω βαθιά πίστη πως αυτό θα επιτευχθεί.

Κάτι άλλο που αυτό το κίνημα κάνει καλά είναι πως έχετε αφοσιωθεί στη μη-βία. Αρνηθήκατε να δώσετε στα ΜΜΕ τις εικόνες των σπασμένων παραθύρων και των οδομαχιών που τόσο ποθούν. Και αυτή η απίστευτη πειθαρχία σήμανε, πως ξανά και ξανά, η ιστορία ήταν τελικά η απρόκλητη και εξευτελιστική  γι’αυτούς αστυνομική βαρβαρότητα.Από την οποία, είδαμε περισσότερη χτες το βράδυ. Στο μεταξύ, η υποστήριξη γι’αυτό το κίνημα όλο και μεγαλώνει. Περισσότερη σοφία.

Μα η μεγαλύτερη διαφορά που κάνει η πάροδος μιας δεκαετίας είναι πως το 1999 αναμετρούμασταν με τον καπιταλισμό στην κορύφωση μιας μανιώδους οικονομικής ανάπτυξης. Η ανεργία ήταν χαμηλά, τα μετοχικά αποθέματα ξεχειλίζαν και τα ΜΜΕ ήταν μεθυσμένα από το εύκολο χρήμα. Τότε μιλάγαμε μόνο για εγκαίνια και καθόλου για κλεισίματα.

Τότε αναδεικνύαμε πως η απορρύθμιση πίσω από αυτή την ανάπτυξη είχε σαφές κόστος. Κατέστρεφε τις εργατικές συμβάσεις. Κατέστρεφε τις συμβάσεις για το περιβάλλον. Οι επιχειρήσεις γίνονταν ισχυρότερες από τις κυβερνήσεις και αυτό κατέστρεφε τις δημοκρατίες μας. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, όσο διαρκούσαν οι καλές μέρες, το να αντιμετωπίσεις ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην απληστία ήταν δύσκολο, τουλάχιστον στις πλούσιες χώρες.

Δέκα χρόνια μετά, φαίνεται σα να μην υπάρχουν πια πλούσιες χώρες. Μόνο κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που γίναν πλούσιοι λεηλατώντας το δημόσιο πλούτο και τους φυσικούς πόρους σε όλο τον κόσμο.

Το θέμα είναι πως σήμερα όλοι μπορούν να αντιληφθούν πως το σύστημα είναι βαθιά άδικο και έχει εξωκείλει εκτός ελέγχου. Η ανεξέλεγκτη απληστία κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία. Και καταστρέφει τον φυσικό κόσμο επίσης. Η υπεραλιεία αδειάζει τους ωκεανούς από ψάρια, οι υποθαλάσσιες γεωτρήσεις μολύνουν τα νερά και στρεφόμαστε στις πιο βρώμικες μορφές ενέργειας στον πλανήτη, όπως οι άμμοι πετρελαίου της Alberta. Η ατμόσφαιρα δε μπορεί να απορροφήσει τις ποσότητες άνθρακα που της εναποθέτουμε, και  δημιουργείται επικινδύνη πλανητική υπερθέρμανση. Το νέο φυσιολογικό είναι οι κατά συρροήν καταστροφές: οικονομικές και οικολογικές.

Υπάρχει μεγάλο έδαφος στοιχείων. Είναι τόσο κραυγαλέα και προφανή, που είναι πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσεις με το κοινό από όσο ήταν το 1999, και να οικοδομήσεις γρήγορα το κίνημα.

Ξέρουμε, ή τουλάχιστον αισθανόμαστε, ότι ο κόσμος είναι γυρισμένος ανάποδα: λειτουργούμε σαν να είναι άφθονα αυτά που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου, τα ορυκτά καύσιμα και ο χώρος στην ατμόσφαιρα για να απορροφήσει τις εκπομπές τους. Και λειτουργούμε επίσης σα να υπάρχουν αυστηρά και αιώνια όρια σε αυτά που βρίσκονται στην πραγματικότητα σε αφθονία – οι οικονομικοί πόροι για να χτίσουμε την κοινωνία των αναγκών μας.

Το χρέος του καιρού μας είναι αυτό να το αντιστρέψουμε, να αναμετρηθούμε με αυτή την ψεύτικη έλλειψη.Να επιμείνουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε  μια αξιοπρεπή, περιεκτική κοινωνία – και ταυτόχρονα, να σεβαστούμε τα πραγματικα όρια στο τι μπορεί η Γη να αντέξει.

Η κλιματική αλλαγή συνεπάγεται ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένη χρονική διορία. Αυτή τη φορά το κίνημα μας δε μπορεί να διασπαστεί, να αποσπαστεί η προσοχή του, να καεί ή να το κάνουν στην άκρη. Αυτή τη φορά πρέπει να πετύχουμε. Και δε μιλάω για τον έλεγχο των τραπεζών ή την αύξηση στους φόρους των πλουσίων, παρότι κι αυτά είναι σημαντικά.

Μιλάω για την αλλαγή στις αξίες που ελέγχουν την κοινωνία μας. Αυτό είναι δύσκολο να χωρέσει σε ένα μόνο, φιλικό προς τα ΜΜΕ αίτημα, και επίσης είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως θα γίνει. Μα η δυσκολία του δεν το κάνει λιγότερο επείγον.

Αυτό είναι που βλέπω να συμβαίνει σε αυτή την πλατεία .Στον τρόπο που ταΐζετε και ζεσταίνετε ο ένας τον άλλο, που μοιράζεστε ελεύθερα πληροφορίες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προσφέρετε μαθήματα διαλογισμού και ενδυνάμωσης. Η αγαπημένη μου πικέτα εδώ πέρα γράφει «νοιάζομαι για σένα». Σε μια κουλτούρα που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποφεύγουν ο ένας το βλέμμα του άλλου, να λένε «αφήστε τους να πεθάνουν», αυτό είναι μια δήλωση βαθιά ριζοσπαστική.

Μερικές τελικές σκέψεις.  Σε αυτό τον μεγάλο αγώνα, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν έχουν σημασία:

• Το τι φοράμε
• Το αν κουνάμε τις γροθιές μας ή κάνουμε το σήμα της ειρήνης.
• Το αν μπορούμε να χωρέσουμε τα όνειρα μας για έναν καλύτερο κόσμο σε ένα μιντιακό σποτ.

Και κάποια που έχουν σημασία:

• Το θάρρος μας.
• Η ηθική μας πυξίδα.
• Το πως μεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Ξεκινήσαμε μια σύγκρουση με τις ισχυρότερες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Αυτό δημιουργεί φόβο. Και όσο αυτό το κίνημα θα δυναμώνει, θα δημιουργεί και περισσότερο φόβο. Να έχετε υπόψη πως πάντα θα ενέχει ο πειρασμός να στραφούμε σε μικρότερους στόχους – όπως για παράδειγμα, το πρόσωπο που στέκεται δίπλα σας σε αυτή τη συνάντηση. Ακριβώς επειδή είναι μια μάχη που είναι ευκολότερο να κερδηθεί.

Να μην ενδώσουμε σε αυτό τον πειρασμό. Δεν  εννοώ να μη μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτή τη φορά, ας φερθούμε σα να σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε στον αγώνα ο ένας δίhttp://ilesxi.wordpress.com/2011/10/08/%ce%bd%ce%b1%ce%bf%ce%bc%ce%b9-%ce%ba%ce%bb%ce%ac%ce%b9%ce%bd-occupy-wall-street-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bc/πλα στον άλλο για πολλά από τα ερχόμενα χρόνια. Γιατί η πάλη που βρίσκεται μπροστά μας δε θα απαιτήσει τίποτα λιγότερο.

Ας αντιμετωπίσουμε αυτό το όμορφα κίνημα σα να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Αλήθεια είναι.

Πηγή:Occupy Wall Street Journal

Μετάφραση: Αρβανίτης Κώστας