πολιτικό αφήγημα;

Πόσο νέο είναι το νέο πολιτικό αφήγημα;

anemos.blogspot.gr

Αν αναλύσει κανείς τη βασική αφήγηση του ναζιστικού κόμματος στα χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης θα διαπιστώσει πως, παρά την παντελώς ατεκμηρίωτη επιχειρηματολογία της, υπάρχει ένα μοτίβο που δεν κατορθώνει μόνο να συγκολλήσει εννοιολογικά τον παραληρηματικό τους λόγο, αλλά και να τον κάνει ιδιαίτερα θελκτικό στις λαϊκές μάζες. 

Είναι η θεωρία του πισώπλατου χτυπήματος. Μια συνωμοσιολογική ανασκευή της ιστορίας ικανή να δώσει στο εθνικό αφήγημα μια νέα διάσταση: υπάρχει πάντα ένας εχθρός που επιβουλεύεται χθόνια τη φυλή. Ένας εχθρός που σαμποτάρει κάθε πρόοδο, μολύνει την κοινωνική ιδεολογία, κατέχει τον πλούτο, ελέγχει την κυβέρνηση και τους θεσμούς τους κράτους, για να κρατά τον λαό ναρκωμένο και υποτελή. 

Τη δεκαετία του ’80 ο Ζαν Μαρί Λεπέν απογοητευμένος από τις αποτυχημένες προσπάθειες του εν Ελλάδι συντρόφου του – και μετέπειτα υπουργού της δημοκρατίας - Μάκη Βορίδη να στήσει εθνικιστικό κίνημα διαπίστωσε: στην Ελλάδα κάθε προσπάθεια για εθνικιστικό κόμμα είναι καταδικασμένη, καθώς όλα τα κόμματα, από την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, είναι εθνικιστικά. Ο Λεπέν φυσικά δεν εννοούσε το πρόγραμμα, τις διακηρύξεις, την κοινωνική σύσταση ή τις ταξικές αναφορές των κομμάτων, αλλά τη βασική δομή που συνέχει το πολιτικό τους αφήγημα. 

Κάθε κόμμα υπόσχεται να σώσει το έθνος από έναν εξωτερικό ή εσωτερικό εχθρό – μερικές φορές και από τους δύο – ενώ ταυτόχρονα προσβλέπει για τη σωτηρία σε κάποια μεγάλη ξένη δύναμη ή σε κάποια καλά κρυμμένη πηγή πλούτου. Κάθε αυτόνομη οργάνωση, αντίσταση ή κοινωνική πράξη των ανθρώπων είναι μάταιη, αφού οι πανίσχυροι εχθροί θα την συντρίψουν αργά ή γρήγορα. Οι πολιτικές διενέξεις αποκτούν στοιχεία συνωμοσιολογίας με την ιστορία να μετατρέπεται σε ένα τερατώδες μυθιστόρημα εμποτισμένο με ίντριγκες, μυστικές συμφωνίες και πράκτορες. Ο λαός είναι φυσικά ανίκανος να αντιδράσει σε όλα αυτά, εκτός αν αναθέσει την εξουσία του στους αυτοπροτεινόμενους σωτήρες που θα συντρίψουν τον εχθρό και θα απελευθερώσουν τις καλά κρυμμένες δημιουργικές δυνάμεις. 

Η αριστερά, όσο η κρίση χτυπούσε τις κεντρικές αμερικάνικες τράπεζες, μιλούσε για τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και διακήρυσσε πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Όταν όμως η κρίση έφτασε στη χώρα, υιοθέτησε όλη τη δομή του εθνικού αφηγήματος ενώ πρότεινε τον εαυτό της ως το νέο άφθαρτο εθνοσωτήρα. Ακόμα και το «διεθνιστικό» ΚΚΕ στις πρόσφατες θέσεις του για το 19ο συνέδριο αφιερώνει λίγες αράδες για την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, ενώ συνεχίζει με τη διατύπωση ενός προγράμματος με καθαρά εθνικό χαρακτήρα. Είναι άλλωστε το κόμμα που αφηγείται τον «αντιμονοπωλιακό αγώνα» ως πατριωτικό καθήκον με τις εθνικιστικές του κορώνες να ωχριούν σε συνωμοσιολογική ανορθολογικότητα, ακόμα και από την άκρα δεξιά [νέα τάξη πραγμάτων, λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ΑΟΖ κ.τ.λ.]. 

Δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Αυτή η δομική αναλογία μεταξύ των λόγων όλων τον επίδοξων σωτήρων αποκαλύπτει τη βασική σχέση που θέλει να επιβάλει ο ολοκληρωτισμός. Να αποτρέψει εξ’ αρχής κάθε κοινωνική πράξη που θα βασίζεται στη συνειδητοποίηση του γεγονότος πως σωτήρες πια δεν υπάρχουν και πως μόνο εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας. Καλό είναι λοιπόν να οργανώσουμε άμεσα τη ζωή μας στο χωράφι, στη δουλειά, στη γειτονία, στην πόλη. Να πάρουμε πίσω τη ζωή μας δημιουργώντας έναν άλλο κόσμο μέσα σε αυτόν που καταρρέει. Και ας αφήσουμε τους υπόλοιπους να περιμένουν το ξανθό γένος, τα πετρέλαια του Αιγαίου, τις γερμανικές αποζημιώσεις, τον Έλληνα Τσάβες, τον θείο Σαμ ή το λαχείο συντακτών.

Πράσινη αναρχία ή πρωτογονισμός

Πράσινη αναρχία ή πρωτογονισμός

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΡΧΙΑ Ή ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟΣ, είναι προφανώς η πιο ριζοσπαστική περιβαλλοντική ιδεολογία. Εκτός από ένθερμοι υποστηρικτές του αναρχισμού, δεν συγκεντρώνονται μόνο στα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και σε αυτά των ζώων, φυτών και γενικότερα της φύσης. Η ιδεολογική τους βάση είναι εμπνευσμένη απ'τον Ρουσώ (Rousseau) και την κοινωνία των "εξευγενισμένων πρωτόγονων", με τον άνθρωπο να μην ζει απλώς δίπλα στην φύση αλλά μέσα της. Για να ζήσει κανείς ελεύθερος βάσει της φύσης και του τρόπου που μας δημιούργησε, οτιδήποτε επηρρεάζει αρνητικά τις ζωές μας, όπως η τεχνολογία, επιστήμη, πολιτισμός, πρέπει να καταργηθεί.

Αυτή η εισαγωγή δεν είναι μια οριστική οριοθέτηση του πράσινου αναρχικού κινήματος, ούτε ένα αντιπολιτισμικό μανιφέστο. Είναι απλώς μια ματιά στις ιδέες και θεωρίες που συναντά κανείς στις συλλογικότητες πρωτογονιστών. Κατανοούμε και υποστηρίζουμε την ανάγκη να διατηρούμε το όραμα και την στρατηγική μας ανοιχτή. Ενθαρρύνουμε τον διάλογο και πιστεύουμε πως κάθε άποψη και ότι μας χαρακτηρίζει, πρέπει να προκαλείται συνεχώς και να είναι ευμετάβλητο ώστε να υπάρξει εξέλιξη. Στόχος μας δεν είναι η δημιουργία μιας μεμονωμένης ιδεολογίας ή η προώθηση μιας αποκλειστικής αντίληψης του κόσμου.

Επίσης αναγνωρίζουμε ότι δεν τάσσονται όλοι οι πράσινοι αναρχικοί κατά του πολιτισμού (αν και μας είναι δυσνόητο πως μπορεί κανείς να είναι κατά κάθε μορφής εξουσίας χωρίς ποτέ να φτάνει στην ρίζα: τον ίδιο τον πολιτισμό). Σήμερα όμως, η πλειοψηφία των πράσινων αναρχικών δείχνουν σημάδια πολιτισμού, με ότι απορρέει από αυτόν (εγκλιματισμός, πατριαρχία, εξειδίκευση, τεχνολογία, παραγωγή, αποξένωση, αντικειμενοποίηση, έλεγχος, παρακμή της ζωής κλπ.) ενώ άλλοι ορμώμενοι από αυτό το κίνημα είναι υπέρμαχοι του εκδημοκρατισμού και του εντονότερου φυσικού στοιχείου στα αστικά περιβάλλοντα. Πιστεύουμε όμως πως είναι αδύνατη και ανεπιθύμητη η προσπάθεια για να γίνει ο πολιτισμός "πιο πράσινος" και απλώς πιο δίκαιος.



Πιστεύουμε πως είναι απαραίτητο να κινηθουμε προς ένα ριζοσπαστικά αποκεντρωμένο κόσμο, να προκαλέσουμε την λογική και προκατάληψη του θανάτου, να σταματήσουμε κάθε συμβιβασμό στην ζωής μας και να καταστρέψουμε κάθε θεσμό αυτού του εφιάλτη. Επιδίωξή μας είναι να γίνουμε "απολίτιστοι". Σε γενικές γραμμές, αυτό είναι το μονοπάτι που ακολουθεί ο πρωτογονισμός, σε θεωρία και πράξη.

Αναρχία εναντίον Αναρχισμού

Ένα σημείο απ'το οποίο θεωρούμε ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουμε είναι ο διαχωρισμός "αναρχίας" και "αναρχισμού". Κάποιοι θα επιλέξουν να το αγνοήσουν, σαν να ήταν ασήμαντη λεπτομέρεια ή λογοπαίγνιο, αλλά για την πλειοψηφία των μοντέρνων αριστερών και αντιπολιτισμικών αναρχικών, αυτή η διαφοροποίηση είναι ζωτικής σημασίας. Ενώ ο αναρχισμός θέτει ένα ιστορικό σημείο αναφοράς απ΄το οποίο πηγάζει έμπνευση και διδάγματα, έχει καταντήσει συστηματικός και προβλέψιμος, ιδεολογικά αντίθετος με την αναρχία. Είναι αποδεκτό βέβαια ότι αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με την κοινωνική, πολιτική και φιλοσοφική κατεύθυνση του αναρχισμού όσο με τα άτομα που τον υποστηρίζουν και διαμορφώνουν. Αναμφίβολα πολλοί σύντροφοι πρωτογονιστές απογοητεύονται από την τάση συγκεκριμενοποίησης αυτού που θα έπρεπε να παραμείνει ρευστό.

Οι μοντέρνοι αναρχικοί, (Προυντόν, Μπακούνιν, Μπέρκμαν, Γκόλντμαν, Μαλατέστα κλπ) αντιδρούσαν εντός των δικών τους ορίων και βάσει των κινήτρων και επιθυμιών τους. Πολλές φορές λοιπόν, οι αναρχικοί βλέπουν αυτά τα άτομα ως τους αποκλειστικούς εκφραστές της αναρχίας και δημιουργούν μια WWBD συμπεριφόρα (What-Would-Bakunin-Do/Τι θα έκανε ο Μπακούνιν στη θέση μου), που είναι από τραγική ως επικίνδυνη.

Σήμερα, όσοι αυτοαποκαλούνται κλασσικοί αναρχικοί, διαφωνούν με κάθε νέα ιδέα που δεν έχει ήδη έκφραστεί (πρωτογονιστές, μοντέρνους αριστερούς κλπ) ή τάση που δεν είναι σε πλήρη συμφωνία με τις μαζικές κινητοποιήσεις εργατών με θεμελιώδη μόνο μόρφωση (ατομικισμός, νιχιλισμός). Αυτοί οι συντηρητικοί, δογματικοί και μονολιθικοί αναρχικοί έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν πως ο αναρχισμός έχει συγκεκριμένη κοινωνική και οικονομική υπόσταση όσον αφορά την οργάνωση της εργατικής τάξης. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι προφανώς παράλογοι αλλά τέτοιες τάσεις μπορούν να βρεθούν συχνά στους κόλπους των αναρχικών (κυρίως αναρχοσυνδικαλιστών, αναρχοκομμουνιστών κλπ)

"Αναρχισμός", όπως γίνεται αντιληπτός σήμερα, είναι μια ακροαριστερή ιδεολογία που πρέπει να ξεπεράσουμε. Αντιθέτως, η αναρχία είναι άμορφη και ρευστή, ικανή να απορροφήσει κάθε μορφή οράματος προς την ελευθερία, ατομική και ομαδική, μα πάνω απ'όλα ανοιχτή. Ως αναρχικοί, αρνούμαστε να δημιουργήσουμε ένα νέο πρότυπο δομής και ζωής, όσο "αποτελεσματικό" και "ηθικό" φαίνεται να είναι. Οι αναρχικοί δεν μπορούν να επιβάλλουν έναν νέο τρόπο ζωής στους άλλους, αλλά μπορούν να θέτουν συνεχώς ερωτήματα και ιδέες, να μηδενίσουν κάθε μορφή εξουσίας και ότι άλλο μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη ζωές και τα όνειρά μας, ώστε να ζήσουμε όσο πιο κοντά στις επιθυμίες μας.

Τι είναι πρωτογονισμός;

Αν και δεν αποδέχονται όλοι οι πράσινοι αναρχικοί τον χαρακτηρισμό του πρωτογονιστή, σχεδόν όλοι παραδέχονται ότι το σημαντικότερο στοιχείο του πρωτογονισμού είναι η αντιπολιτισμική του κριτική. Πρωτογονισμός είναι μια ανθρωπολογική, διανοητική και εμπειρική εξέταση της καταγωγής του πολιτισμού και των συνθηκών που μας οδήγησαν στον εφιάλτη στον οποίο σήμερα ζούμε.

Ο πρωτογονισμός αναγνωρίζει ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, ζήσαμε σε κοινωνίες άμεσα εξαρτώμενοι ο ένας απ΄τον άλλων, σε αρμονία με τους συνανθρώπους και το περιβάλλον μας, χωρίς καθιερωμένες ιεραρχίες και θεσμούς στους οποίους υποκύπτουμε, αλλά με έλεγχο των ζωών μας. Οι πρωτογονιστές επιθυμούν να διδαχτούν απ'τα παλαιότερα ιστορικά γεγονότα και απ΄τις κοινωνίες κυνηγών/τροφοσυλλεκτών (αυτές που υπήρξαν και αυτές που ακόμα υπάρχουν εντός του πολιτισμού). Ενώ πολλοί πρωτογονιστές επιθυμούν την άμεση και ολοκληρωτική επιστροφή στις κοινωνίες κυνηγού/τροφοσυλλέκτη, οι περισσότεροι γνωρίζουν πως όποιο κοινωνικό σύστημα λειτούργησε στο παρελθόν, δεν θα εξασφαλίσει απαραίτητα και την επιτυχία του στο μέλλον.

Ο όρος, "μέλλοντικός πρωτόγονος", όπως περιγράφεται απ΄τον αναρχικό πρωτογονιστή, John Zerzan (wikipedia), περιγράφει έναν συνδυασμό πρωτόγονων τεχνικών και ιδεών με σύγχρονες αναρχικές θεωρίες και κίνητρα για την δημιουργία ενός υγειούς, ευδιατήρητου, ίσου και αποκεντρωμένου κόσμου. Αν το θέταμε πιο πρακτικά, ο αναρχοπρωτογονισμός είναι ένα σημαντικό εργαλείο στο σχέδιο αποτίναξης του πολιτισμού.

Τι είναι πολιτισμός;

Οι πράσινοι αναρχικοί έχουν την τάση να βλέπουν τον πολιτισμό σαν ένα συνοθύλλεμα επικρατούσας λογικής, θεσμών, τρόπο ανθρώπινου εγκλιματισμού, ελέγχου και εξουσίας. Ενώ λοιπόν διάφορα άτομα έχουν άλλες προτεραιότητες απέναντι στον πολιτισμό (π.χ. οι πρωτογονιστές συγκεντρώνονται στην εύρεση της καταγωγής του πολιτισμού, οι φεμινιστές κυρίως στις ρίζες και αίτια της πατριαρχίας, και οι πιο αντιδραστικοί και βίαιοι αναρχικοί στην καταστροφή των θεσμών ελέγχου), οι περισσότεροι πράσινοι αναρχικοί συμφωνούν ότι ο ίδιος ο πολιτισμός είναι το πρόβλημα, είναι η ρίζα της καταπίεσης και είναι αναγκάιο να αποσυναρμολογηθεί.

Η εμφάνιση του πολιτισμού περιγράφεται χονδρικά ως η απότομη αλλαγή των τελευταίων 10.000 χρόνων, από μια ύπαρξη άρρηκτα συνδεδεμένη με την ροή της ζωής, σε μία διαχωρισμένη από την ζωή αλλά έχοντας υπό τον έλεγχό της τις ζωές των υπολοίπων. Πριν την εμφάνιση του πολιτισμού, σε γενικές γραμμές, παρατηρείται η αφθονία ελεύθερου χρόνου, μια διακριτή αυτονομία και ισότητα μεταξύ των φύλων, μη καταστροφική προσέγγιση στο οικοσύστημα, η απουσία προμελετημένης/οργανωμένης βίας, η απουσία συμβιβασμών ή καθιερωμένων θεσμών και η φυσική υγεία και ευρωστία.

Ο πολιτισμός γέννησε τον πόλεμο, την υποβάθμιση της γυναίκας, την αύξηση του πληθυσμού, την ειλωτική εργασία, τον θεσμό της ιδιοκτησίας, την καθιέρωση της ιεραρχίας, σχεδόν κάθε γνωστή σωματική ασθένεια, απλώς για να αναφέρουμε μερικά απ'τα πολλά καταστροφικά χαρακτηριστικά του. Ο πολιτισμός βασίζεται στην επεβεβλημένη απομάκρυνση απ'την ενστικτώδη ελευθερία. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, γι'αυτό ο πολιτισμός είναι εχθρός μας.

Ένας τρόπος για να αναλύσουμε την μεγάλη αντίθεση μεταξύ της κοσμοθεωρίας του πρωτογονισμού (και των ανθρώπινων κοινωνιών βασισμένων στη φύση) και του πολιτισμού, είναι μέσω της σύγκρισης των θεωριών του βιοκεντρισμού και του ανθρωποκεντρισμού. Βιοκεντρισμός είναι η αντίληψη που συγκεντρώνεται στην σύνδεσή μας με την γη και την πολυπλοκότητα της ζωής, ενώ ο ανθρωποκεντρισμός, η κυρίαρχη αντίληψη στις δυτικές κοινωνίες, τοποθετεί στο κέντρο τις προσοχής, την ανθρώπινη κοινωνία, περιθωριοποιώντας τις υπόλοιπες.

Η βιοκεντρική σκοπιά δεν παραμερίζει την ανθρώπινη κοινωνία αλλά της αφαιρεί τον χαρακτηρισμό της ανωτερότητας και την τοποθετεί σε ισορροπία με τις άλλες μορφές ζωής. Δίνει προτεραιότητα σε μια γενική ματιά του ζωντανού και μη κόσμου, των φυτών, των ζώων, των εντόμων, του κλίματος, των γεωγραφικών χαρακτηριστικών και του "πνεύματος" της περιοχής που κατοικούμε. Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ εμάς και του περιβάλλοντος, γι'αυτό δεν μπορεί να υπάρξει καμία αντικειμενοποίηση της ζωής αλλά και απόσχιση από αυτήν. Στόχος της πράσινης αναρχίας είναι η αποκόλληση απ'τις ανθρωποκεντρικές ιδέες και αποφάσεις σε έναν ταπεινό σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής και στα φυσικά φαινόμενα του οικοσυστήματος που μας περιβάλλουν.

Μια κριτική στην συμβολική κουλτούρα.

Μια άλλη άποψη του πως αντιλαμβανόμαστε και συσχετιζόμαστε με τον κόσμο που μπορεί να αποδειχθεί προβληματική, υπό την έννοια ότι μας στερεί την άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ μας, είναι η υιοθέτηση μιας, σχεδόν επικρατούσας, συμβολικής κουλτούρας. Συχνά η απάντηση σε αυτόν τον προβληματισμό είναι "Προτιμάς να γρυλλίζεις?", το οποίο ίσως να είναι η επιθυμία μερικών αλλά τυπικά η κριτική αυτή είναι απλώς μια ματιά στο πρόβλημα επικοινωνίας και κατανόησης που προκαλείται κυρίως απ'την συμβολική σκέψη εις βάρος (ή ακόμα αποκλείοντας εντελώς) των άλλων πιο "ειλικρινών" αισθήσεων.

Η ουσία του συμβολισμού είναι η αλλαγή απ'την άμεση αντίληψη-εμπειρία σε μια επεβεβλημένη, υπό την μορφή της γλώσσας, τέχνης, αριθμών, χρόνου κλπ. Η συμβολική κουλτούρα φιλτράρει την αντίληψή μας μέσα από τυπικά και άτυπα σύμβολα. Δεν είναι απλώς το να δίνεις ονόματα σε αντικείμενα, αλλά έχει να κάνει με μια καθοριστική σχέση με τον κόσμο που περνά απ'το μικροσκόπιο της έκφρασης.

Είναι συζητήσιμο το αν ο άνθρωπος κατέχει εκ φύσεως την συμβολική σκέψη ή αν την ανέπτυξε μέσω της πολιτισμικής προσαρμογής, το μόνο βέβαιο είναι πως η συμβολική μορφή έκφρασης και κατανόησης είναι πολύ περιοριστική και η εξάρτηση σε αυτήν οδηγεί στην αντικειμενοποίηση, αποξένωση και σε μια αντίληψη που υποφέρει από παρωπίδες. Πολλοί πράσινοι αναρχικοί προωθούν και εφαρμόζουν ξεχασμένες ή ξεπερασμένες πρακτικές επικοινωνίας, όπως η αφή, η όσφρηση και η τηλεπάθεια ενώ πειραματίζονται με δικούς τους, προσωπικούς τρόπους έκφρασης και κατανόησης.

Η "εξημέρωση" της ζωής.

Η εξημέρωση/εγκλιματισμός/εξοικείωση, είναι μια διαδικασία που χρησιμοποιεί ο πολιτισμός ώστε να υποδείξει και να ελέγξει την ζωή βάσει της δικής του λογικής. Αυτοί οι μηχανισμοί υποταγής, δοκιμασμένοι από τον χρόνο, περιλαμβάνουν: Δαμασμό, ανατροφή, γενετική τροποποίηση, εκπαίδευση, φυλάκιση, εκφοβισμό, εξαναγκασμό, εκβιασμό, υπόσχεση, κυβέρνηση, υποδούλωση, τρομοκράτηση, δολοφονία και η λίστα συνεχίζεται ώστε να καλύψει όλες τις πολιτισμένες μορφές κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Η πορεία και τα αποτελέσματα (των μηχανισμών) μπορούν να εξεταστούν και να γίνουν αντιληπτά σε όλο το φάσμα των σημερινών κοινωνιών, αφού επιβάλλονται από ποικίλους θεσμούς, ήθη και έθιμα. Είναι η ίδια διαδικασία με την οποία παλαιότεροι νομαδικοί πληθυσμοί, άλλαξαν τρόπο ζωής και εγκαταστάθηκαν υποβοηθούμενοι απ'την αγροτική καλλιέργεια και την κτηνοτροφία. Για την επίτευξη της εγκατάστασης απαιτήθηκε μια αυταρχική σχέση ολοκληρωτισμού απέναντι στην γη, τα ζώα και τα φυτά, ώστε αυτά να εξημερωθούν/εγκλιματιστούν. Ενώ λοιπόν στη φύση όλες οι μορφές ζωής συναγωνίζονται για τους φυσικούς πόρους, η εξοικείωση καταστρέφει αυτήν την ισορροπία.

Η διαμορφωμένη γη προς εκμετάλλευση (π.χ. εκχερσωμένα κομμάτια γης, καλλιεργούμενα χωράφια και σε μικρότερο βαθμό η κηπουρική) βάζει τέρμα στην ανεμπόδιστη πρόσβαση όλων στους φυσικούς πόρους. Αυτό που κάποτε "άνηκε σε όλους", είναι πλέον "δικό μου". Στο βιβλίο του Daniel Quinn (wikipedia) "Ισμαήλ" (Ishmael), εξηγείται η μετάλλαξη από "αυτούς που αφήνουν" (δηλαδή όσους δέχονται οτιδήποτε τους δώσει η γη) σε "αυτούς που παίρνουν" (δηλαδή αυτούς που απαιτούν ότι θέλουν απ'τη γη). Αυτή η πρώτη μορφή ιδιοκτησίας έριξε τα θεμέλια στην δημιουργία ιεραρχιών και σχέσεων εξουσίας.

Ο εγκλιματισμός, όχι μόνο μεταμορφώνει το φυσικό περιβάλλον από ελεύθερο σε μία τάξη ολοκληρωτισμού, αλλά υποδουλώνει και τις μορφές ζωής που ζουν σε αυτό. Γενικά, όσο πιο "εξημερωμένο" είναι ένα περιβάλλον, τόσο λιγότερο ευδιατήρητο γίνεται. Η εξημέρωση των ίδιων των ανθρώπων προκάλεσε και αυτή πολλές απώλειες στις ζωές τους, επαναφέροντας το παράδειγμα των νομαδικών πληθυσμών, οι οποίοι δεν εγκαταστάθηκαν αυτοβούλως αλλά υπό την απειλή για την ζωή τους. Όταν λοιπόν πριν από 2000 χρόνια, η συντριπτική πλειοψηφία του ανθρώπινου πληθυσμού ήταν κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, σήμερα μόνο το 0,1% διατηρούν αυτήν την συνήθεια. Ο δρόμος της εξημέρωσης και της υποταγής πέρασε από μια αποικιοκρατική δύναμη με αμέτρητες αρνητικές συνέπειες για τους κατακτημένους λαούς. Κάποιες από αυτές τις συνέπειες: άφθονα παραδείγματα φανερώνουν παρακμή στην ανθρώπινη υγεία λόγω της εμπιστοσύνης στην μη εναλασσόμενη διατροφή, ο ανθρώπινος πληθυσμός υποφέρει από περίπου 40-60 ασθένειες ανα εξημερωμένο ζώο, το πλεόνασμα τροφής που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να θρέψει παρακμάζοντες πληθυσμούς δημιουργεί σχέσεις εξουσίας και την έννοια της ιδιοκτησίας, κάνοντας την διανομή της τροφής χωρίς όρους, παρελθόν.

Η καταγωγή και δυναμική της πατριαρχίας

Κατά την αλλαγή του ανθρώπου προς τον πολιτισμό, ένα απ΄τα πρώτα αποτελέσματα της εξημέρωσης της ζωής είναι η πατριαρχία: δηλαδή η επισημοποίηση της αρσενικής κυριαρχίας συνοδευόμενη από θεσμούς για να την ενισχύσουν. Δημιουργώντας ψευδείς διαφοροποιήσεις και διαχωρισμούς μεταξύ του άντρα και της γυναίκας, ο πολιτισμός για άλλη μια φορά δημιουργεί μια γυναίκα που αντικειμενοποιείται, ελέγχεται, κυριαρχείται και χρησιμοποιείται σαν σκεύος.

Αυτό συμβαίνει παράλληλα με τον εγκλιματισμό φυτών προς καλλιέργεια και εξημέρωση ζώων προς κτηνοτροφία (όσον αφορά την γενική δυναμική της πατριαρχίας) και τον έλεγχο της γυναίκας και την αναπαραγωγή (πιο συγκεκριμένη δυναμική). Σε κάθε κοινωνικό επίπεδο (τάξη), δίνεται στην γυναίκα ένας προμελετημένος ρόλος που θα την καθιστά προβλέψιμη και παγιδευμένη σε αυτόν, οφελώντας την αντρική ιεαρχία. Η γυναίκα βρέθηκε στο σημείο να θεωρείται κτήμα χωρίς καμία διαφορά απ΄τις σοδειές στα χωράφια ή τα πρόβατα στα λειβάδια. Η ιδιοκτησία και ο ολοκληρωτικός έλεγχος φυτών, ζώων, σκλάβων, παιδιών ή γυναικών είναι μέρος της δυναμικής του πολιτισμού.

Η πατριαρχία βασίζεται στην υπόταξη του θυληκού και την διαρπαγή και κατάκτηση της φύσης, κατευθύνοντάς μας προς πλήρη εξόντωση. Ορίζει την εξουσία, τον έλεγχο και την τυραννία του φυσικού κόσμου, της ελευθερίας και της ζωής. Η πατριαρχική ανατροφή αργότερα θα υπαγορεύσει τους τρόπους αλληλεπιδρασης μεταξύ μας, με τους εαυτούς μας, την σεξουαλικότητά μας, τις σχέσεις μεταξύ μας αλλά και με την φύση. Επίσης θα περιορίσει απελπιστικά την ικανότητά μας να δεχόμαστε νέα ερεθίσματα.

Η συσχέτιση της πατριαρχίας με την λογική του πολιτισμού είναι αναμφίβολη, για χιλιάδες χρόνια έχουν διαμορφώσει την ανθρώπινη αντίληψη σε κάθε επίπεδο, θεσμικό και προσωπικό, ενώ καταβρόχθιζαν την ζωή. Η αντίθεση στον πολιτισμό είναι αυτόματα και αντίθεση στην πατριαρχία, ενώ το να αψηφά κανείς την πατριαρχία ισοδυναμέι με την αψήφιση του πολιτισμού.

Το πρόβλημα της τεχνολογίας και παραγωγής.

Η διακοπή της ικανότητας να φροντίζουμε για τους εαυτούς μας και τις ανάγκες μας είναι μια τεχνική διαχωρισμού και αποδυνάμωσης που υποκινείται απ'τον πολιτισμό. Είμαστε πιο χρήσιμοι στο σύστημα και λιγότερο σε εμάς τους ίδιους όταν αποξενωθούμε απ΄τις επιθυμίες μας και τους συνανθρώπους μας, μέσα απ'τους διαχωρισμούς, την εργασία και την εξειδίκευση.

Δεν είμαστε πλέον ικανοί να γίνουμε αυτάρκεις ως προς τα μέσα διατροφής και επιβίωσης. Αντιθέτως, μας έχει επιβληθεί το σύστημα παραγωγή-κατανάλωση στο οποίο είμαστε πάντα χρεωμένοι και εξαρτημένοι. Η ανισότητα προκύπτει μέσω της δύναμης της αποτελεσματικότητας από κάθε λογής αυθεντία. Η ύπαρξη του "ειδικού" δημιουργεί σχέσεις εξουσίας και υπονομεύει την ισότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Ενώ η αριστερά μερικές φορές αναγνωρίζει αυτές τις θεωρίες πολιτικά, τις θεωρεί απαραίτητες συνθήκες ώστε να υπάρχει έλεγχος και ρύθμιση. Αντίθετα, οι πράσινοι αναρχικοί βλέπουν τον διαχωρισμό εργασίας και εξειδίκευσης ως θεμελιώδες πρόβλημα και καθοριστικό για τις κοινωνικές σχέσεις του πολιτισμού.

Η πλειοψηφία των αντιπολιτισμικών αναρχικών επίσης απορρίπτει την επιστήμη ως μέθοδο κατανόησης του κόσμου μας. Η επιστήμη δεν είναι ουδέτερη. Είναι γεμάτη με κίνητρα και βλέψεις, βλέψεις που προέρχονται και ενισχύουν την εξάλειψη της διαφορετικότητας των απόψεων, την αποδυνάμωση μας και την "νέκρα που μας καταναλώνει" που αποκαλούμε και πολιτισμό.

Η επιστήμη επικαλέιται την έλλειψη επιρροής. Αυτό κατανοείται καλύτερα απ΄την ίδια την λέξη "παρατηρώ". Η "παρατήρηση" είναι η αντίληψη με την ταυτόχρονη συναισθηματική και σωματική απομάκρυνση, είναι η μονοδρομική ροή πληροφοριών που ξεκινά απ'το αντικείμενο παρατήρησης προς τον δέκτη, τον παρατηρητή, ο οποίος δεν θεωρείται κομμάτι αυτού που παρατηρεί. Αυτή η νεκρή και μηχανική παρατήρηση έχει γίνει θρησκεία, η κυρίαρχη θρησκέια της εποχής μας.

Η μεθοδολογία της επιστήμης ασχολείται μόνο με τις μετρήσεις. Δεν αποδέχεται αξίες και συναισθήματα, τον τρόπο μου μυρίζει ο αέρας πριν την βροχή για παράδειγμα - ή ακόμα και αν τα λαμβάνει υπ'όψιν, το κάνει μεταμορφώνοντάς τα σε αριθμούς, μετατρέποντας την οσμή του αέρα πριν την βροχή σε μια αφηρημένη και προβλέψιμη αίσθηση που προκαλείται από μια χημική ένωση που υπάρχει στο όζον, κάνοντας την αίσθηση να μοιάζει με ψευδαίσθηση που πρκαλεί το νευρικό μας σύστημα. Ο αριθμός ο ίδιος δεν είναι μια αλήθεια αλλά ένας επιλεγμένος τρόπος σκέψης. Έχουμε επιλέξει μια συγκεκριμένη στάση του μυαλού ώστε αυτή να επικεντρώνεται σε έναν κόσμο έξω απ΄την πραγματικότητα, έναν κόσμο όπου τίποτα δεν έχει ποιοτική αξία, συνείδηση ή ζωή. Επιλέξαμε τον κόσμο όπου τίποτα δεν έχει ζωή.

Οι πιο προσεκτικοί επιστήμονες παραδέχονται πως η μελέτη τους δεν είναι παρά μια στενή εξομοίωση του πολύπλοκου κόσμου. Όμως ακόμα λιγότεροι ανακάλυψαν πως αυτή η στενή ματιά διογκώθηκε από μόνη της, τόσο που δημιούργησε τεχνολογικά, οικονομικά και πολιτικά συστήματα, βγαλμένα και αυτά εκτός πραγματικότητας. Και ενώ ο κόσμος των αριθμών είναι ήδη μικρός, η επιστήμη δεν εξετάζει παρά μόνο τους επαναλαμβανόμενους και προβλέψιμους αριθμούς, αυτούς που είναι ίδιοι για όλους τους παρατηρητές. Αλλά η πραγματικότητα ούτε επαναλαμβανόμενη είναι, ούτε προβλέψιμη και κυρίως δεν είναι η ίδια για όλους τους παρατηρητές. Αλλά ίδιο ισχύει και για τους φανταστικούς κόσμους που διαχωρίστηκαν απ'τον πραγματικό.

Η επιστήμη συνεχώς μας τραβά μέσα σε έναν πλαστό και ονειρικό κόσμο, μάλιστα κάνει ένα βήμα ακόμα και τον μετατρέπει σε εφιαλτικό, με συστατικά του την προβλεψιμότητα, τον έλεγχο και την κατηγοριοποίηση. Η έννοια του απροσδόκητου και τα συναισθήματα εξαλείφονται. Εξαιτίας της επιστήμης, ψυχικές καταστάσεις που δεν μπορούν εύκολα να "γιατρευτούν" χαρακτηρίζονται ως ανισόρροπες, ή ακόμα "μη φυσιολογικές" και θεωρούνται εξαιρέσεις. Ανώμαλα ερεθίσματα, αλλόκοτες ιδέες, και αλλόκοτοι άνθρωποι αποκληρώνονται, σαν να ήταν τα χαλασμένα γρανάζια μιας μηχανής.

Η επιστήμη είναι απλώς μια απόδειξη, μια απόδειξη που εμπεριέχει το πάθος μας για έλεγχο που μας κατέλαβε από τότε που ξεκινήσαμε να καλλιεργούμε χωράφια και να μαντρώνουμε ζώα αντί να αναζητούμε τον λιγότερο προβλέψιμο (αλλά και πιο άφθονο) πραγματικό κόσμο, την "φύση". Και από τότε ως τώρα, το ίδιο πάθος έχει επηρρεάσει όλες μας τις αποφάσεις σχετικά με το τι είναι πρόοδος και τι όχι, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο της γενετικής ανακατασκευής της ζωής.

Όλοι οι πράσινοι αναρχικοί κατακρίνουν την τεχνολογία, ο καθένας σε διαφορετικό επίπεδο. Κάποιοι από αυτούς ακόμα αντιπροτείνουν πιο "πράσινες" και πιο "κατάλληλες" μορφές της, ψάχνοντας εκλογικεύσεις που θα επιμένουν σε μορφές εξημέρωσης. Η πλειοψηφία όμως απορρίπτει την τεχνολογία παντελώς. Η τεχνολογία είναι ένα κράμα καλωδίων, σιλικόνης, πλαστικό και ατσάλι. Είναι ένα πολύπλοκο σύστημα εξειδίκευσης εργασίας, "εξόρυξης" φυσικών πόρων και φυσικά εκμετάλλευσης αυτών των πόρων από όσους επωφελούνται από την όλη διαδικασία. Το αποτέλεσμα της σύνδεσης με την τεχνολογία, θα είναι πάντα μια αποξενωμένη, συμβιβασμένη και διστρεβλωμένη πραγματικότητα. Παρά τους ισχυρισμούς των μεταμοντέρων απολογητών και λοιπών υποστηρικτών της τεχνολογίας, η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη.

Οι αξίες και στόχοι όσων παράγουν και ελέγχουν την τεχνολογία, είναι απόλυτα συνυφασμένοι με αυτήν. Η τεχνολογία είναι διαφορετική από ένα απλό εργαλείο για πολλούς λόγους. Ένα απλό εργαλείο είναι η προσωρινή χρήση ενός οργάνου μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον και χρησιμοποιείται για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Τα εργαλέια δεν εμπεριέχουν πολύπλοκα συστήματα που αποξενώνουν τον χρήστη απ΄την χρήση. Αυτός ο διαχωρισμός όμως (χρήστη-χρήση) είναι απολύτως απαραίτητος στην τεχνολογία, δημιουργώντας ένα βλαβερό και συμβιβασμένο ερέθισμα το οποίο μας οδηγεί σε διάφορες μορφές εξουσίας. Η κυριαρχία δυναμώνει όταν μια νέα, λιγότερο χρονοβόρα, τεχνολογία δημιουργείται, αφού αυτή προαπαιτεί την κατασκευή μεγαλύτερης τεχνολογικής υποστήριξης, καυσίμα, διατήρηση και επισκευή της προηγούμενης τεχνολογίας. Αυτό μας οδήγησε γρήγορα στην εγκατάσταση ενός πολύπλοκου τεχνολογικού συστήματος που η ύπαρξή του φαίνεται να είναι πλέον ανεξάρτητη απ'τον άνθρωπο δημιουργό της. Τα απορρίματα της τεχνολογικής κοινωνίας μολύνουν το φυσικό και ψυχολογικό μας περιβάλλον. Η χαμένη ζωή που αναλώνεται στην υπηρεσία της Μηχανής και τα τοξικά της παράγωγα μας πνίγουν το ίδιο.

Η τεχνολογία τώρα πολλαπλασιάζεται σαν παγκόσμια ασθένεια και εξαπλώνεται όλο και με μεγαλύτερη επιτάχυνση, επιβάλλοντας ένα νέο περιβάλλον: αυτό που έχει σχεδιαστεί για μηχανική αποτελεσματικότητα και τεχνολογικό επεκτατισμό. Το τεχνολογικό σύστημα καταστρέφει, εξοντώνει ή υποτάσει μεθοδικά τον φυσικό κόσμο, χτίζοντας έναν νέο που χωράει μόνο μηχανές. Το όραμα για το οποίο μάχεται το σύστημα της τεχνολογίας είναι η μηχανοποίηση του κάθε στοιχείου της φύσης.

Το κλειδί στην μοντέρνα τεχνοκαπιταλιστική δομή είναι η βιομηχανοποίηση, το μηχανικό σύστημα παραγωγής που βασίζεται πάνω στις συγκεντρωμένες εξουσίες του ενός, και στην εκμετάλλευση ανθρώπων και φύσης. Η βιομηχανοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον θάνατο ανθρώπων και φυσικού περιβάλλοντος και την αποικειοκρατία. Για την διατήρησή του, ο βίαιος εξαναγκασμός, οι εξώσεις, η δουλεία, η πολιτισμική καταστροφή, η αφομοίωση, η περιβαλλοντική καταστροφή και το παγκόσμιο εμπόριο θεωρούνται στοιχεία απαραίτητα, και καλοήθη. Ο ορισμός που δίνει η βιομηχανοποίηση στην ζωή την αντικειμενοποιεί, την μετατρέπει σε σκεύος πρόσφορο για μεταχείρηση.

Η κριτική στην βιομηχανοποίηση είναι απλώς μια φυσική προέκταση της αναρχικής κριτκής στο κράτος αφού η βιομηχανοποίηση είναι εκ φύσεως εξουσιαστική. Για να διατηρηθεί μια βιομηχανική κοινωνία, πρέπει να κατακτηθούν και να αποικηθούν κομμάτια γης που θα μπορούν να παρέχουν τα απαραίτητα αναλώσιμα καύσιμα και λιπαντικά για την λειτουργία μιας μηχανής. Αυτή η αποικειοκρατία εκλογικεύεται μέσω του ρατσισμού, σεξισμού και πολιτισμικού σωβινισμού. Για την διαδικασία αποκόμισης των απαιτούμενων, για μια βιομηχανία, πόρων, οι άνθρωποι πρέπει να εκδιωχθούν απ'την γη τους. Αλλά για να δουλέψουν στα εργοστάσια που παράγουν άλλες μηχανές, πρέπει να υποδουλωθούν, να εξαρτηθούν ή αλλιώς να υποφέρουν απ'τα τοξικά εργοστασιακά κατάλοιπα.

Βιομηχανοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μαζική αστικοποίηση και εξειδίκευση. Η ταξική κυριαρχία είναι ένα εργαλείο για το βιομηχανικό σύστημα που αφαιρεί απ'τους ανθρώπους την πρόσβαση σε πόρους και γνώση, αφήνοντάς τους αβοήθητους και εκμεταλλεύσιμους. Επιπλέον, η βιομηχανοποίηση χρησιμοποιεί φυσικούς πόρους από όλη την γη, έτσι ώστε να διαιωνίσει την ύπαρξή της, προωθόντας την παγκοσμιοποίηση που υποσκάπτει κάθε προσπάθεια τοπικής αυτονομίας και αυτάρκειας. Πίσω απ΄την βιομηχανοποίηση κρύβεται η μηχανική σκοπιά του κόσμου. Η ίδια σκοπιά που δικαιολόγησε την σκλαβιά, τις εκτελέσεις και την γυναικεία υποβάθμιση. Ας γίνει φανερό σε όλους πως η βιομηχανοποίηση δεν είναι μόνο καταπιεστική για τους ανθρώπους αλλά εκ κατασκευής της είναι οικολογικά καταστροφική.

Πέρα απ'την αριστερά. Ενάντια στην κοινωνία της μάζας.

Δυστυχώς, πολλοί αναρχικοί επιμένουν να θεωρούν και να θεωρούνται ως κομμάτι της αριστεράς. Αυτή η τάση έχει ξεκινήσει να αλλάζει καθώς μοντέρνοι αριστεροί και αντιπολιτισμικοί αναρχικοί παραθέτουν ισχυρές διαφοροποιήσεις μεταξύ των δικών τους προοπτικών και της χρεωκοπίας των σοσιαλιστικών και ελευθεριακών κατευθύνσεων. Όχι μόνο η αριστερά απέδειξε πως απέτυχε παταγωδώς να εκπληρώσει τους στόχους της (ενώ αυτοπαρουσιάζεται αλτρουιστική και πως προωθεί την "ελευθερία) μα έδειξε πως στην πραγματικότητα είναι αντίθετη προς την απελευθέρωση. Η αριστερά ποτέ δεν έκρινε την τεχνολογία, παραγωγή, οργάνωση, έκφραση, αποξένωση, ολοκληρωτισμό, ηθική και πρόοδο επαρκώς ενώ δεν έχει τίποτα να πει για την οικολογία, την αυτονομία και το άτομο.

Η αριστερά σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε χονδρικά ως μια ομάδα σοσιαλιστών κάθε μήκους και πλάτους (από σοσιαλδημοκράτες και ελευθεριακούς ως μαοϊστές και σταλινιστές) που επιθυμούν την επαναφορά του σοσιαλισμού στις "μάζες" μέσω μιας πιο "προοδευτικής" αντζέντας, συχνά χρησιμοποιώντας βίαια και ύπουλα μέσα ώστε να δημιουργήσουν ένα φάντασμα "ενότητας" ή να δημιουργήσουν πολιτικά κόμματα. Ενώ λοιπόν οι μέθοδοι και οι ακρότητες που χρησιμοποιεί ο καθένας τους είναι διαφορετικές, η γενική προσπάθεια και ο στόχος είναι κοινά: ένας θεσμός μιας κολλεκτιβιστικής και μονολιθικής σκοπιάς του κόσμου, βασισμένη στην ηθική.

Πολλοί αναρχικοί και "επαναστατικοί" ξοδεύουν μεγάλο μέρος του χρόνου τους κατασκευάζοντας σχέδια και μηχανισμούς παραγωγής, διανομής, έρευνας και επικοινωνίας με μεγάλους αριθμούς ανθρώπων: με λίγα λόγια την λειτουργία μιας πολύπλοκης κοινωνίας. Αλλά δεν δέχονται όλοι οι αναρχικοί την πρόταση για παγκόσμιο (ή έστω τοπικό) κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό συντονισμό και ανεξαρτησία ή οργάνωση που απαιτείται για την διοίκησή τους.

Απορρίπτουμε τις πολυπληθυσμικές κοινωνίες για πρακτικούς και φιλοσοφικούς λόγους. Πριν απ'όλα, απορρίπτουμε την έκφραση που απευθύνεται αποκλειστικά στην λειτουργία καταστάσεων εκτός του κόσμου των άμεσων ερεθισμάτων (παντελώς αποκεντρωμένη μορφή ύπαρξης). Δεν επιθυμούμε να αναλάβουμε την διοίκηση των κοινωνιών ή να οργανώσουμε νέες, επιθυμούμε μια νέα πλατφόρμα αξιών. Ζητάμε έναν κόσμο όπου κάθε ομάδα χαίρει αυτονομίας και ζει όπως αυτή επιλέγει, με όλες τις αλληλεπιδράσεις βασισμένες σε ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, ελεύθερες και ανοιχτές, όχι εξαναγκασμένες. Ζητάμε μια ζωή που να μπορούμε να ζήσουμε, όχι μια που μας υπαγορεύεται. Η μαζική κοινωνία έρχεται σε ισχυρή αντίθεση, όχι μόνο με την αυτονομία και το άτομο, αλλά και με την γη. Απλούστατα δεν είναι ευδιατήρητη (όσον αφορά την αποκόμιση πόρων, μεταφορά και τηλεπικοινωνιακά συστήματα που είναι απαραίτητα για ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα) για να υπάρξει κανείς σ'αυτήν, ή για να αντιπροτείνει εναλλακτικά σχέδια μαζικής κοινωνίας.

Και ξανά, μια ριζοσπαστική αποκεντρωμέση φαίνεται να είναι ο δρόμος προς την αυτονομία και την ύπαρξη μη ιεραρχικών και σταθερών μεθόδων επιβίωσης.

Απελευθέρωση και επανάσταση

Είμαστε όντα που μάχονται για μια βαθειά και ολοκληρωτική αποσύνδεση απ'την πολιτισμένη τάξη, αναρχικοί που επιθυμούν την αδέσμευτη ελευθερία. Πολεμάμε για απελευθέρωση, για μια αποκεντρωμένη και ασυμβιβαστη και απαράκαμπτη σχέση με το περιβάλλον και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Τα μοντέλα οργάνωσης προτείνουν μόνο περισσότερη γραφειοκρατία, έλεγχο και αποξένωση που ήδη εισπράττουμε απ΄το σημερινό σύστημα. Ενώ αρχικά ίσως να υπάρχει καλή πρόθεση, τα μοντέλα οργάνωσης αναπόφευκτα προέρχονται από έναν πατερναλιστικό και δύσπιστο σε εμάς συντηρητισμό που αντιφάσκει με την αναρχία.

Πραγματικές συναισθηματικές σχέσεις μπορούν να προέλθουν μόνο από την βαθιά κατανόηση του ενός και του άλλου μέσω της ισχυρής φιλικής σχέσης βασιζόμενη στην ανάγκη, όχι με σχέσεις που βασίζονται σε οργανώσεις, ιδεολογίες ή αφηρημένες ιδέες. Τυπικά, το μοντελο οργάνωσης παραμερίζει τις προσωπικές ανάγκες προς χάριν "της ευημερίας του συνόλου", καθώς προσπαθεί να τυποποιήσει την αντίσταση και το όραμα. Από κόμματα και ιδεολογικές πλατφόρμες μέχρι ομοσπονδίες, φαίνεται πως όσο εντείνονται τα σχέδιά τους, τόσο το νόημα και η σχέση με την ζωή, μειώνεται. Οι οργανώσεις είναι απλώς μέσα σταθεροποίησης της δημιουργικότητας, ελέγχου των διαφωνιών και μείωσης των αντιεπαναστατικών που δεν συμβαδίζουν με τους υπόλοιπους (όπως διαπιστώνει η ελίτ των ηγετών τους). Τυπικά οι απόψεις τους αιωρούνται στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα και έχουν να προσφέρουν λίγο χώρο για ελεύθερη σκέψη και δράση.

Γενικά και άτυπα, οι συναισθηματικές σχέσεις τείνουν να εκμηδενίσουν την αποξένωση που προκαλείται από αποφάσεις και διαδικασίες ενώ μειώνουν τα εμπόδια από την επιθυμία στην πράξη. Οι ίδιες σχέσεις μεταξύ ομάδων, καλό θα ήταν να παραμένουν οργανικές και προσωρινές αντί στημένες και άκαμπτες.

Ως αναρχικοί είμαστε εναντίον της κυβέρνησης, και αντιστρόφως, και κάθε είδους συνεργασίας η διαπραγμάτευσης με το κράτος (ή όποιονδήποτε θεσμό ιεραρχίας ή ελέγχου). Αυτές οι θέσεις μας καθορίζουν την συνέχιση και την κατεύθυνση της στρατηγικής μας, που ιστορικά είναι γνωστή ως επανάσταση. Αυτός ο όρος, αν και μεταλλάχθηκε, αποδυναμώθηκε και διαστρεβλώθηκε από διάφορες ιδεολογίες και αντζέντες, μπορεί ακόμα να έχει νόημα για την αναρχική αντι-ιδεολογική πρακτική. Με την λέξη επανάσταση, εννούμε την συνεχή πάλη για ριζική μεταβολή του κοινωνικού και πολιτικού προσκήνιου, για τους αναρχικούς αυτό συμαίνει καθολική αποσυναρμολόγηση. Η λέξη "επανάσταση" εξαρτάται από την κατάσταση στην οποία οδηγείται κανείς, το ίδιο φυσικά ισχύει και για μια "επαναστατική ενέργεια". Και πάλι, για τους αναρχικούς, αυτή η δράση στοχεύει στην ολοκληρωτική διάλυση της εξουσίας. Ο ρεφορμισμός απ'την άλλη, εμπεριέχει δράσεις και στρατηγικές που στοχεύουν στην ρύθμιση, μεταβολή και επιλεκτική διατήρηση στοιχείων του παρόντος συστήματος, ουσιαστικά χρησιμοποιώντας τις μεθόδους και την φύση του ίδιου του συστήματος για την επανάσταση. Οι στόχοι και οι μέθοδοι της επανάστασης δεν μπορούν να υπαγορευτούν ή να ληφθούν μέσα απ΄το περιεχόμενο του συστήματος.

Για τους αναρχικούς, η επανάσταση και ο ρεφορμισμός αποτελούν δύο ασύμβατες μεθόδους με αντίστοιχα ασύμβατους στόχους και παρά τις αναρχοελευθεριακές προσεγγίσεις, δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Για τους αντιπολιτισμικούς αναρχικούς, η επαναστατικλη δραστηριότητα θέτει υπό αμφισβήτηση, προκαλέι και εργάζεται προς την αποσυναρμολόγηση όλου του συστήματος του πολιτισμού. Η επανάσταση δεν είναι μια μακρυχρόνια και στιγμιαία ενέργεια στην οποία σήμερα επενδύουμε προετοιμάζοντας τον λαό, αλλά ένας τρόπος ζωής και προσέγγισης καταστάσεων.

Αντίσταση στην Μεγάλη Μηχανή

Οι αναρχικοί γενικά και οι πράσινοι αναρχικοί συγκεκριμένα, προτιμούν την άμεση δράση από συμβολικές και συμβιβασμένες μορφές αντίστασης. Ποικίλες μέθοδοι και προσεγγίσεις όπως πολιτισμική ανταρσία, σαμποτάζ, εξεγέρσεις και πολιτική βία (αν και δεν περιορίζονται σε αυτές) ήταν και παραμένουν κομμάτια του αναρχικού οπλοστάσιου. Καμία άλλη τακτική δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική στην μεταβολή της τωρινής τάξης και των υβρίδιών της, παρά μόνο τέτοιες μέθοδοι σε συνδυασμό με την συνεχή κοινωνική κριτική.

Ανταρσία στο σύστημα μπορεί να προκύψει από κάθε είδους άνθρωπο, ενώ είναι σημαντικό συστατικό της σωματικής αντίστασης. Το σαμποτάζ ήταν πάντοτε ζωτικό κομμάτι των αναρχικών δραστηριοτήτων, είτε αυτό εκφράζεται με τον αυθόρμητο βανδαλισμό (δημοσίως ή κρυφό) ή μέσω παρανόμων μυστικών συννενοήσεων και δημιουργία πυρήνων. Πρόσφατα, ομάδες όπως το Earth Liberation Front (μέτωπο απελευθέρωσης της γης), μια ριζοσπαστική οικολογική ομάδα που αποτελείται από αυτόνομους πυρήνες που στοχεύουν ενάντια σε όσους πλουτίζουν εις βάρος της περιβαλλοντικής καταστροφής, προκάλεσαν ζημιές εκατομμυρίων δολλαρίων σε επιχειρήσεις, γραφεία, τράπεζες, λατομεία και βίλλες. Αυτές οι ενέργειες που συνήθως γίνονται μέσω των εμπρησμών συνοδευόμενους από εύγλωττες προκηρύξεις, αν και δείχνουν σημάδια πολιτισμού, έχουν εμπνεύσει πολλούς άλλος να αναλάβουν δράση και αποδεικνύονται ως αποτελεσματικά μέσα, όχι μόνο γιατί φέρνουν την οικολογική καταστροφή στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου, αλλά δρουν και αποτρεπτικά ενάντια στους καταστροφείς της γης.

Εξεγερσιακή δραστηριότητα ή η διόγκωση μιας υπάρχουσας εξέγερσης μπορεί να προκαλέσει ένα ξέσπασμα στην κοινωνικη γαλήνη μέσα στην οποία, η αυθόρμητη οργή των ανθρώπων να πιθανόν να οδηγήσει σε κατάσταση επανάστασης. Οι αναταραχές στο Σιάτλ (Seattle) '99 (World Trade Organization Meeting) Πράγα 2000, και Γένοβα 2001, ήταν όλα (αν και το καθένα με δικό του τρόπο) σπίθες εξέγερσης, που αν και είχαν περιορισμένους στόχους, μπορούν να θεωρηθούν ως προσπάθειες με εξεγερσιακές βλέψεις και ποιοτική απόσχιση από τον ρεφορμισμό αλλά και όλο το σύστημα υποταγής. Η πολιτική βία, που περιλαμβάνει κυρίως την στόχευση ορισμένων ατόμων που θεωρούνται υπεύθυνα λόγω της δράσης και αποφάσεών τους που οδήγησαν στην καταπίεση, φαίνεται επίσης να είναι κομμάτι της αναρχικής δράσης, όπως δείχνει η ιστορία.

Τέλος, όσον αφορά την ρηχή πραγματικότητα και το απανταχού παρών σύστημα, (κοινωνικό, πολιτικό, τεχνολογικό) οι επιθέσεις στα τεχνολογικά θεμέλια της Μεγάλης Μηχανής, είναι πάντα στις καλύτερες προθέσεις των αντιπολιτισμικών αναρχικών. Ασχέτως απ'τις προσεγγίσεις και την ένταση, οι επιθετικές ενέργειες σε συνδυασμό με μια διορατική ανάλυση του πολιτισμού, συνεχώς εντείνεται.

Η ανάγκη για κριτική

Καθώς η πορεία προς την παγκόσμια εξόντωση συνεχίζεται, καθώς η κοινωνία γίνεται πιο βλαβερή και χάνουμε όλο και περισσότερο τον έλεγχο των ζωών μας και όσο αποτυγχάνουμε να δημιουργήσουμε μια αποτελεσματική αντίσταση ενάντια στην νεκρή κουλτούρα, είναι ζωτικής σημασίας να είμαστε όσο το δυνατόν πιο κριτικοί απέναντι στα παλαιότερα "επαναστατικά" κινήματα, στην τωρινή πάλη και στα ίδια μας τα σχέδια. Δεν μπορούμε άσκοπα να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος, ή να εθελοτυφλούμε στα δικά μας αδύναμα σημεία.

Το ριζοσπαστικό περιβαλλοντικό κίνημα υποφέρει από μονολιθικές καμπάνιες και συμβολικές χειρονομίες ενώ ο αναρχικός χώρος συνεχώς μολύνεται από αριστερές και ελευθεριακές τάσεις. Και οι δύο συνεχώς διοργανώνουν ανούσιες "ακτιβιστικές" κινήσεις και σπάνια επιχειρούν να εκτιμήσουν αντικειμενικά την (αν)αποτελεσματικότητά τους. Συχνά, οι τύψεις και η αυτοθυσία τους αντί της επιθυμίας της απελευθέρωσης και ελευθερίας, είναι τα νήματα που κινούν αυτούς τους "άγιους" καθώς συνεχίζουν στο ίδιο μονοπάτι που χάραξαν οι αποτυχίες των προκατόχων τους. Η αριστερά επιμένει να είναι η ουλή της ανθρωπότητας, οι περιβαλλοντολόγοι απέτυχαν να προστατέψουν έστω και ένα τμήμα της άγριας φύσης ενώ οι αναρχικοί σπανίως έχουν κάτι προκλητικό να πουν, πόσο μάλλον να κάνουν. Ενώ κάποιοι θα διαφωνούσαν και θα απέρριπταν την κριτική γιατί είναι "διασπαστική", οποιαδήποτε πραγματικά ριζοσπαστική προοπτική θα διέκρινε την αναγκαιότητα της κριτικής εξέτασης, ώστε να αλλάξει η ζωή και ο κόσμος που κατοικούμε.

Αυτοί που προτιμούν να συζητήσουν "μόνο μετά την επανάσταση" ώστε να διαμορφώσουν κάθε συζήτηση σε αοριστολογία και χωρίς καμία ειλικρινή κριτική, στρατηγική, τακτική και ιδέα, δεν πάνε πουθενά και απλώς μας καθυστερούν. Το πιο αναγκαίο χαρακτηριστικό ενός αναρχικού πρέπει να είναι η ικανότητά του να βάζει ερωτήματα παντού και προπαντώς στις δικές του ιδέες, πράξεις και σχέδια.

Επιρροές και αλληλεγγύη

Η πράσινη αναρχική προοπτική είναι ανοιχτή και ποικιλόμορφη, ταυτόχρονα όμως εμπεριέχει και κάποια λογική συνέχεια και θεμελιώδη στοιχεία. Έχει επηρρεαστεί από αναρχικούς, πρωτογονιστές, Λουντίτες (Luddites), εξεγερσιακούς, καταστασιακούς, σουρρεαλιστές, νιχιλιστές, οικολόγους, βιορεντζιοναλιστές (βιοκεντρικούς) φεμινιστές, διάφορες τοπικές κουλτούρες, αντιαποικειοκρατικές μάχες, το ανήμερο, το αδάμαστο και την γη.

Οι αναρχικοί συμβάλλουν στην αντιεξουσιαστική πάλη, η οποία αμφισβητεί την εξουσία σε κάθε επίπεδο, και μάχονται για πραγματικά ίσες σχέσεις και προωθούν τον συμβιωτισμό (μουτουαλισμό) στις κοινότητες. Οι πράσινοι αναρχικοί βέβαια επεκτείνουν τις ιδέες τους της έλλειψης κυριαρχίας σε κάθε είδος ζωής, όχι μόνο την ανθρώπινη, κάνοντας άλλο ένα βήμα μετά την αναρχική παραδοσιακή ανάλυση. Οι πράσινοι αναρχικοί και πρωτογονιστές, πληροφορούνται με μία προκλητική και κριτική ματιά στις καταγωγές του πολιτισμού, ώστε να κατανοήσουν τι είναι και πως φτάσαμε σε αυτό το χάλι, ώστε να αποκτήσει και πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση το κίνημα.

Εμπνευσμένοι απ΄τους Λουντίτες, οι πράσινοι αναρχικοί αναζωογονούν την αντιτεχνολογική-αντιβιομηχανική κατεύθυνσή τους. Οι καταστασιακοί, συνδυάζουν μια προοπτική που δέχεται όχι μόνο την διάφανη κριτική, αλλά αναγνωρίζουν και επιτίθονται αυθόρμητα σε θεσμούς του πολιτισμού που, εκ φύσεώς του, δεσμεύουν την ελευθερία και επιθυμία. Οι αντιπολιτισμικοί αναρχικοί χρωστούν πολλά στους καταστασιακούς και την κριτική τους για την εμπορική κοινωνία της αποξένωσης απ'την οποία μπορούμε να απομακρυνθούμε φτάνοντας στα όνειρα και τις ανεπηρρέαστες επιθυμίες μας.

Η άρνηση του νιχιλισμού να αποδεχτεί οποιοδήποτε στοιχείο της τωρινής πραγματικότητας κατανοέι πλήρως την ασχήμια αυτής της κοινωνίας και προσφέρει στους πράσινους αναρχικούς μια στρατηγική που δεν απαιτεί απλώς την προσφορά οράματος στην κοινωνία αλλά συγκεντρώνεται στην διάλυσή της. Οι οικολόγοι, παρά τις τάσεις μισανθρωπισμού, γεμίζει την πράσινη αναρχική προοπτική με την αναγνώριση πως η ευημερία και η άνθηση της ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την συνειδητοποίηση της της αξίας του μη-ανθρώπινου κόσμου. Η εκτίμηση των οικολόγων για τον πλούτο και την ποικιλία της ζωής συνεισφέρει στην κατανόηση η σημερινή ανθρώπινη παρεμβολή με τον μη ανθρώπινο κόσμο είναι καταπιεστική και υπερβολική, με την κατάσταση να χειροτερεύει συνεχώς.

Οι βιορεντζιοναλιστές επικεντρώνονται στην ζωή εντός της βιολογικής ζώνης του ατόμου και την σύνδεσή του με την γη, νερό, κλίμα, φυτά, ζώα και άλλα στοιχεία της βιοποικιλότητας μιας περιοχής/ζώνης. Οι φεμινιστές συνέβαλλαν με την αποσαφήνιση της ρίζας, δυναμικής, προτάσεων και πραγματικότητα του πατριαρχισμού, όπως επίσης και τις επιτπώσεις του στην γη, στην γυναίκα συγκεκριμένα, και στην ανθρωπότητα γενικότερα. Πρόσφατα, ο καταστροφικός αποχωρισμός των ανθρώπων από την γη (πολιτισμός) εκφράστηκε πιο καθαρά και έντονα απ΄τους οικολόγους φεμινιστές.

Αντιπολιτισμικοί αναρχικοί έχουν φανερά επηρρεαστεί απ'τις διάφορες τοπικές κουλτούρες και την φυσιολατρική ιστορία των ιθαγενών, ακόμα και αυτών που ήδη επιβιώνουν. Ενώ συνεχώς μαθαίνουμε και ενσωματώνουμε νέες καλοστεκούμενες τεχνικές επιβίωσης και υγειέστερους τρόπους αλληλεπίδρασης με την ζωή, είναι σημαντικό να μην ισοπεδώνουμε και να γενικεύουμε τους ιθαγενείς και την κουλτούρα τους, να σεβόμαστε και να κατανοούμε την διαφορετικότητα χωρίς να κάνουμε πολιτισμικές διακρίσεις. Αλληλεγγύη, υποστήριξη και προσπάθειες να εμπεδώσουμε τις αντιαποικειοκρατικές μάχες των ντόπιων που ήταν το πρώτο μέτωπο κατά του πολιτισμού, είναι απαραίτητα συστατικά ώστε να αποσυναρμολογήσουμε την μηχανή του θανάτου. Είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουμε πως όλοι εμείς, από κάποια καμπή της ιστορίας μας, καταγώμαστε από ανθρώπους της γης που αποσυνδεθήκανε βίαια απ'την φύση, και για αυτό τον λόγο έχουμε όλοι μια θέση στην μάχη κατά της αποικειοκρατίας. Επίσης εμπνευστήκαμε απ'το αδάμαστο στοιχείο αυτών που ξέφυγαν απ'την εξοικείωση και επέστρεψαν στο φυσικό τους στοιχείο. Και φυσικά όλα τα ανήμερα όντα που συντελούν αυτόν τον πανέμορφο μπλε και πράσινο οργανισμό που αποκαλούμε πλανήτη Γη.

Εξίσου σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως ενώ πολλοί πράσινοι αναρχικοί έχουν κοινές πηγές έμπνευσης, η πράσινη αναρχία είναι κάτι το προσωπικό για τον καθένα που μπορεί να συσχετιστεί με αυτές τις θεωρίες και δράσεις. Η προοπτικές του ατόμου που αποκομίζονται απ'την ίδια του την ζωή εντός της νεκρής κουλτούρας (πολιτισμός) δίπλα στις επιθυμίες του ατόμου που ξεφεύγουν απ΄την εξημέρωση, είναι το πιο ζωντανό και σημαντικό στοιχείο στην διαδικάσια επαναφοράς στην φύση.

Επιστροφή στην φύση και επανασύνδεση

Για τους περισσότερους πράσινους/αντιπολιτισμικούς/πρωτογονιστές αναρχικούς, η επιστροφή στην φύση είναι ένα το σχέδιο της ζωής τους. Δεν περιορίζονται στην διανόηση και την άσκηση κάποιων πρωτόγονων τεχνικών, αντιθέτως είναι μια βαθειά κατανόηση των ορατών τρόπων εξημέρωσης, και αποκοπής απ'τους εαυτούς μας, μεταξύ μας, από τον κόσμο και από την τεράστια προσπάθεια να γίνουμε πάλι ένα. Η προσπάθεια για επαναφορά στην φύση έχει ένα έμπρακτο κομμάτι όμως, που έχει να κάνει κυρίως με την επανάκτηση κάποιων ικανοτήτων και την ανάπτυξη μεθόδων για μια σταθερή συμβίωση, περιλαμβάνοντας τρόπους εύρεσης τροφής, στέγασης και θεράπευσης με φυτά, ζώα και οποιοδήποτε υλικό εκκρίνεται φυσιολογικά στην περιοχή μας. Επίσης περιλαμβάνει την διάλυση την φύση, θεμέλια και ιδεολογική πλατφόρμα του πολιτισμού.

Η επιστροφή στην φύση έχει και το ψυχικό μέρος της, που περιλαμβάνει την θεραπεία μας από τις βαθειές ουλές 10.000 ετών, πως να ζούμε μαζί και χωρίς ιεραρχίες σε μη καταπιεστικές κοινότητες, όπως επίσης η αποφόρτιση απ'τις μνήμες και εμπειρίες εξημέρωσης ώστε να μην επηρρεάζουν την συμπειφοράς μας. Η επιστροφή στην φύση απαιτεί να μπουν σε πρώτη προτεραιότητα τα ερεθίσματα και το πάθος πάνω απ΄τους συμβιβασμούς και την αποξένωση, την αναθεώρηση της δυναμικής και κάθε άποψης της πραγματικότητας, επανασύνδεση με την αδάμαστη οργή μας για την προστασία της ζωής μας και την μάχη για μια απελευθερωμένη ύπαρξη, αναπτύσσοντας μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην διαίσθηση και επανασύνδεση με το ένστικτό μας, η επανάκτηση της ισορροπίας που καταστράφηκε μετά από χιλιάδες χρόνια πατριαρχικού ελέγχου και εξημέρωσης.

Η επαναφορά στην φύση είναι η διαδικασία απεξάρτησης απ'τον πολιτισμό.

μπάτσοι έρχονται για σένα

  Αναρχογατουλης

 

 http://gregordergrieche.blogspot.gr

Συνέχεια και παντού βλέπω μπάτσους. Όχι αστυνομικούς από Α.Τ., της γειτονίας που λέμε. Μπάτσους. ΜΑΤ, ΥΜΕΤ ,ΔΕΛΤΑ, ασφαλίτες. Και αυξάνονται ενώ όλοι οι άλλοι κρατικοί υπάλληλοι μειώνονται. Για αυτούς λεφτά βρίσκονται.

Στις πορείες, στις απεργίες, στο δρόμο. Έξω από τη σχολή μου εδώ και δύο χρόνο κάθε γαμημένη μέρα. Κλούβες με ΜΑΤ, σιχαμένοι δελτάδες, ασφαλίτες - πολλοί ασφαλίτες. Αλήθεια ποιος θα το περίμενε ότι θα (ξανα)έφτανε η μέρα που μυστικοί αστυνομικοί θα στήνανε καραούλι στις πόρτες πανεπιστημίου...

Και το τελευταίο γεγονός: εισβολή τη Δευτέρα (10/12) από ΔΕΛΤΑ στη σχολή. Μέρα μεσημέρι, χωρίς προσχήματα αλλά με απίστευτο μένος. Κρότου λάμψης και δακρυγόνα στη ψύχρα μέσα στο προαύλιο. Φτάνουν στη πύλη. Τη κλωτσάνε σα τρελοί να μπούνε. Βρίζουν και απειλούν τους φοιτητές. Με μια λύσσα που μόνο "κουμπωμένος" μπορεί να έχει κανείς... "Θα σας γαμήσουμε μουνόπανα". Είχε πολύ κόσμο στο προαύλιο, πάνε από το πλάι. Μπαίνουν μέσα στο ισόγειο κανονικά, ρίχνουν κάτω ότι βρουν. Βρίζουν και απειλούν, τραμπουκίζουν. Από τον ασύρματο "τι κάνετε ρε μαλάκες;".Φεύγουν. Ανάμεσα τους άντρες με πολιτικά να πετάνε πέτρες.

Το ίδιο το κράτος σε ρόλο παρακράτους. Τρελαμένοι χρυσαυγιτόμπατσοι καυλωμένοι από τον κάθε Δένδια αλωνίζουν. Αλλά γιατί αλωνίζουν; Για ποιόν έρχονται αυτοί οι μπάτσοι;

Οι μπάτσοι δεν έρχονται για τον μετανάστη, το απεργό, τον διαδηλωτή, τον αριστερό, τον αναρχικό. Οι μπάτσοι έρχονται για σένα. Για σένα τον φιλήσυχο φοιτητή, κάτοικο, υπάλληλο. Για σένα που πάντα κοιτούσες τη δουλειά σου και μόνο (όσο την είχες) και που τώρα κάθεσαι βουβός και κοιτάς το σύμπαν γύρω σου να καταρρέει. Για σένα που κάνεις πως δεν βλέπεις τα εκατοντάδες πτώματα κάτω από τα συντρίμμια: τους ανέργους, τις ουρές στα συσσίτια, τους άστεγους, τους "αφορολόγητους" ρακοσυλλέκτες, τις διαλυμένες οικογένειες. Αλήθεια ποιος θα το περίμενε ότι θα έφτανε η μέρα που τα παραπάνω δεν θα' ταν λεκτικές υπερβολές αλλά η αθηναϊκή καθημερινότητα...

Οι μπάτσοι λοιπόν έρχονται για να τους βλέπεις εσύ. Να τους βλέπεις και να φοβάσαι. Να μην αντιδράς, να μην αντιστέκεσαι, να μη σκέφτεσαι. Να ανέχεσαι ότι σου επιβάλλουν. Για να βάλεις καλά στο μυαλό σου ότι έτσι και βγάλεις κιχ θα πάθεις τα ίδια με τους άλλους. Και έτσι δεν θα πεις τίποτα όταν σου πάρουν το βιβλίο, όταν θα σε πληρώνουν πενταροδεκάρες που δε θα φτάνουν για τίποτα, όταν θα σου λένε τι να λες και τι να πιστεύεις. Θα φοβάσαι τόσο πολύ πια αυτό το κράτος.

Έτσι γεννιέται ο αυταρχισμός. Με την υποταγή και το φόβο. Θα κάθεσαι και θα κοιτάς άπραγος το τέρας να γεννιέται ;

Χριστιανισμός είναι η συνωμοσία της άγνοιας ενάντια στην λογική ,

Έμμα Γκόλντμαν: Η Αποτυχία του Χριστιανισμού

http://anarchyarchives.blogspot.gr/
Ο Χριστιανισμός είναι η συνωμοσία της άγνοιας ενάντια στην λογική , του σκοταδιού ενάντια στο φως , της υποταγής και της σκλαβιάς ενάντια στην ανεξαρτησία και την ελευθερία , της άρνησης της δύναμης και της ομορφιάς ενάντια στην κατάφαση της χαράς και της δόξας της ζωής.

Οι παραχαράκτες και οι δηλητηριαστές των ιδεών , στην προσπάθεια τους να σκιάσουν την γραμμή μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, βρίσκουν έναν πολύτιμο σύμμαχο στον συντηρητισμό της γλώσσας. Έννοιες και λέξεις που έχουν εδώ και καιρό χάσει την αρχική τους σημασία συνεχίζουν μέσω των αιώνων να κυριαρχούν στην ανθρωπότητα. Ιδιαίτερα έντονο είναι αυτό αν οι έννοιες έχουν γίνει κοινοτοπίες, αν έχουν ενσταλαχτεί στην ύπαρξη μας από την νηπιακή ηλικία ως τρανές και ακαταμάχητες αλήθειες.

Το μέσο μυαλό εύκολα ικανοποιείται με κληρονομημένες και αποκτημένες ιδέες ή με την υπαγόρευση των γονιών και των δασκάλων διότι είναι πολύ πιο εύκολο να μιμείσαι παρά να δημιουργείς.Η εποχή μας γέννησε δύο διανοητικούς γίγαντες που επιχείρησαν να μεταποιήσουν τις νεκρές κοινωνικές και ηθικές αξίες του παρελθόντος.

Ιδιαίτερα αυτών που περιλαμβάνονται στον χριστιανισμό.

Ο Φρήντριχ Νίτσε και ο Μαξ Στίρνερ έδωσαν απανωτά χτυπήματα ενάντια των πυλώνων του χριστιανισμού επειδή είδαν σε αυτόν μιαν βλαβερή δουλική ηθική , την απάρνηση της ζωής, την καταστροφή όλων των στοιχείων που δημιουργούν δύναμη και προσωπικότητα. Όντως ,ο Νίτσε, εναντιώθηκε στην δουλική ηθική ενυπάρχουσα του χριστιανισμού για μια υψηλή ηθική των ολίγων προνομιούχων. Αλλά παίρνω το θάρρος να προτείνω ότι αυτή η υψηλή ιδέα δεν είχε τίποτα να κάνει με τη χυδαιότητα της κοινωνικής θέσης, της κάστας ή του πλούτου.

Παρά εννοούσε την μεγαλειότητα των ανθρώπινων δυνατοτήτων, την μεγαλειότητα του ανθρώπου που τον βοηθά να ξεπεράσει παλιές παραδόσεις και ξεθωριασμένες αξίες, ώστε να μάθει να γίνεται ο δημιουργός νέων και πανέμορφων αγαθών.

Ο Νίτσε και ο Στίρνερ έβλεπαν στον χριστιανισμό τον ισοπεδωτή της ανθρώπινης φυλής, την θραύση της βούλησης του ανθρώπου να τολμήσει και να πράξει. Έβλεπαν σε κάθε κίνημα χτισμένο στην χριστιανική ηθική μια προσπάθεια όχι για την χειραφέτηση από την δουλεία ,αλλά για την διαιώνιση της. Εκ τούτου αντιτάχθηκαν σε αυτά τα κινήματα με δύναμη και μένος.

Εάν δεν συμφωνώ ή εάν δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτούς τους εικονοκλάστες ,πάντως, πιστεύω όπως και αυτοί ότι ο Χριστιανισμός είναι θαυμάσια προσαρμοσμένος στην εκπαίδευση δούλων, στην διαιώνιση της δουλικής κοινωνίας εν ολίγοις στις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ως σήμερα.

Πράγματι δεν θα μπορούσε η κοινωνία να εκφυλιστεί στο τωρινό αποκρουστικό στάδιο, εάν δεν υπήρχε η βοήθεια του χριστιανισμού. Οι ηγέτες της γης έχουν συνειδητοποιήσει από καιρό την ισχύ του δηλητηρίου που ενυπάρχει στην χριστιανική θρησκεία. Αυτός είναι και ο λόγος που την καλλιεργούν, για αυτό δεν αφήνουν τίποτα άπραχτο ,ώστε να ενσταλαχτεί στο αίμα των ανθρώπων.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η οξύνοια των χριστιανικών διδαγμάτων είναι μια πιο δυνατή προστασία ενάντια στην εξέγερση και στην δυσφορία από το ρόπαλο και το όπλο.

Αναμφίβολα, κάποιος θα πει, παρόλο που η θρησκεία είναι δηλητήριο και δη ο καθιερωμένος χριστιανισμός ,ο μεγαλύτερος εχθρός της προόδου και της ελευθερίας, υπάρχει μερικό καλό στον χριστιανισμό αυτόν καθεαυτό. Και τα διδάγματα του Χριστού και ο πρώιμος χριστιανισμός ,θα ρωτήσει κανείς, δεν αντιπροσωπεύουν το πνεύμα της ανθρωπιάς, το ορθόν, και την δικαιοσύνη;

Είναι αυτός ακριβώς ο συχνά επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός που με έπεισε να διαλέξω αυτό το θέμα, που μου επέτρεψε να δείξω ότι οι καταχρήσεις του χριστιανισμού όπως οι καταχρήσεις της κυβέρνησης εξαρτώνται από το αυτό καθεαυτό του πράγματος και όχι στους αντιπροσώπους του θρησκεύματος στους οποίους χρεώνονται. Ο Χριστός και τα διδάγματα του είναι η ενσάρκωση της υποταγής, της αδράνειας, της άρνησης της ζωής και για αυτό υπεύθυνος για όσα συνέβησαν στο όνομα του. Δεν με ενδιαφέρει ο θεολογικός Χριστός.Λαμπρά μυαλά όπως οι Μπάουερ, Στράους ,Ρενάν,Τόμας Παίην και άλλοι διέψευσαν αυτό το μύθο από καιρό. Είμαι πρόθυμη ακόμη και να αποδεχτώ ότι ο θεολογικός Χριστός δεν είναι ούτε το μισό επικίνδυνος όσο ο ηθικός και κοινωνικός Χριστός. Όπως όταν η επιστήμη αντικαθιστά την τυφλή πίστη, η θεολογία χάνει την ισχύ της.

Αλλά ο ηθικός και ποιητικός μύθος του Χριστού έχει τόσο διεξοδικά διαποτίσει τις ζωές μας που ακόμα και μερικά από τα πιο προχωρημένα μυαλά δυσκολεύονται να χειραφετηθούν από το ζυγό του.Έχουν ξεφορτωθεί το γράμμα του νόμου μα έχουν κρατήσει το πνεύμα. Αλλά όμως είναι το πνεύμα που βρίσκεται πίσω από όλα τα εγκλήματα και τις φρικαλεότητες που έχει διαπράξει ο ορθόδοξος Χριστιανισμός.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μπορούν κάλλιστα να κηρύσσουν το ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν περιέχει τίποτα επικίνδυνο στο καθεστώς της εξουσίας και του πλούτου •αντιπροσωπεύει την αυταπάρνηση την μετάνοια και την λύπη και είναι τελείως αδρανές ενώπιον κάθε προσβολής κάθε αίσχους που επιβάλλεται στην ανθρωπότητα.

Εδώ θα πρέπει να επανέλθω στους παραχαράκτες των ιδεών και των λέξεων. Τόσοι κατά τα άλλα ένθερμοι μισούντες την σκλαβιά και την αδικία μπερδεύουν με τον πιο θλιβερό τρόπο τα διδάγματα του Χριστού με τους μεγάλους αγώνες για την κοινωνική και οικονομική χειραφέτηση. Αυτά τα δύο είναι αμετάκλητα και δια παντός αντίθετα μεταξύ τους. Το ένα απαιτεί κουράγιο, τόλμη, αψήφηση και δύναμη. Το άλλο κηρύσσει το ευαγγέλιο της μη αντίστασης της δουλικής συγκατάθεσης προς την θέληση των άλλων• είναι η παντελής περιφρόνηση της προσωπικότητας και της εμπιστοσύνης στον εαυτό σου ως εκ τούτου καταστροφικό για την ελευθερία και την ευεξία.

Οποιοσδήποτε ειλικρινά στοχεύει σε μια ριζική αλλαγή της κοινωνίας οποιοσδήποτε παλεύει να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την μάστιγα της έλλειψης ανεξαρτησίας και της δυστυχίας πρέπει να γυρίσει την πλάτη του στον Χριστιανισμό τόσο στο παλιό όσο και στη τωρινή μορφή του ιδίου.

Παντού και πάντοτε από την έναρξη του , ο Χριστιανισμός έχει μετατρέψει την γη σε μια κοιλάδα δακρύων• πάντα έχει καταστήσει την ζωή ένα αδύναμο άρρωστο πράγμα , πάντα έχει ενσταλάξει τον φόβο στον άνθρωπο, μετατρέποντας τον σε διττό ον που οι ζωτικές του ενέργειες καταναλώνονται στην πάλη ανάμεσα στο σώμα και τη ψυχή. Κρίνοντας το σώμα ως κάτι κακό, την σάρκα ως τον πειρασμό για ότι είναι αμαρτωλό, ο άνθρωπος έχει ακρωτηριάσει την ύπαρξη του στην μάταιη προσπάθεια να κρατήσει την ψυχή του αγνή, ενώ το σώμα σαπίζει από τα τραύματα και τα βασανιστήρια που έχει υποστεί. Η χριστιανική θρησκεία και ηθική εξαίρει τη δόξα του Επέκεινα ως εκ τούτου παραμένει αδιάφορη στη φρίκη της γης. Αληθώς, η ιδέα της αυταπάρνησης και πως ότι συμβάλλει στο πόνο και την θλίψη είναι μια δοκιμασία της ανθρώπινης αξίας, ένα διαβατήριο για την είσοδο στον παράδεισο.

Οι φτωχοί θα αποκτήσουν τον παράδεισο και οι πλούσιοι την κόλαση. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι πλούσιοι μπορούν να αδράξουν της ευκαιρίας και να καταβάλλουν προσπάθειες να πάρουν όσα γίνεται στη γη όσο προλαβαίνουν• να κολυμπάνε στην χλιδή και την περίσσεια, να σφίγγουν το ζωνάρι των ευλογημένων σκλάβων, να τους ληστεύουν τα πρωτοτόκια να τους υποτιμάνε και να τους εξαγριώνουν κάθε λεπτό της ημέρας. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους πλουσίους αν εκδικούνται τους φτωχούς, αφού τώρα είναι ο καιρός τους, και ο ελεήμων χριστιανικός Θεός μόνο ξέρει πόσο ικανά και ολοκληρωτικά οι πλούσιοι το κάνουν.

Και οι φτωχοί; Εμμένουν στην υπόσχεση του χριστιανικού παραδείσου, ως το γηροκομείο, το θεραπευτήριο των ακρωτηριασμένων κορμιών και των ασθενών μυαλών. Υπομένουν και υποκύπτουν, υποφέρουν και περιμένουν, μέχρις ότου κάθε ίχνος αυτοσεβασμού έχει τσακιστεί από την υπομονή, για την αποκαμωμένη και ατελείωτη προσμονή για τον χριστιανικό παράδεισο.

Ο Χριστός έκανε την εμφάνιση του ως ο ηγέτης των ανθρώπων ο λυτρωτής των Εβραίων από τη Ρωμαϊκή κυριαρχία •αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησε το έργο του, αποδείχθηκε ότι δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για την γη, για τις επείγουσες άμεσες ανάγκες των φτωχών και των απόκληρων του καιρού του, αυτό που κήρυττε ήταν ένας συναισθηματικός μυστικισμός, σκοταδιστικές και μπερδεμένες ιδέες άνευ πρωτοτυπίας και ενεργητικότητας.

Όταν οι Εβραίοι, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, αποσύρθηκαν από τον Ιησού όταν τον παρέδωσαν στον σταυρό, ίσως είχαν πικρά απογοητευτεί από αυτόν όταν τους υποσχόταν τόσο πολλά και τους έδινε τόσα λίγα.

Υποσχέθηκε χαρά και μακαριότητα σε έναν άλλο κόσμο , ενώ οι άνθρωποι λιμοκτονούσαν, υπέφεραν και υπέμεναν μπροστά στα μάτια του. Μπορεί επίσης η συμπάθεια που έδειξαν οι Ρωμαίοι, ιδιαίτερα ο Πιλάτος, να δόθηκε στον Χριστό επειδή τον θεωρούσαν τελείως ακίνδυνο στη δύναμη τους και την εξουσία τους.

Ο φιλόσοφος Πιλάτος ίσως θεωρούσε τις «αιώνιες αλήθειες» του Χριστού ως αρκετά αναιμικές και άψυχες συγκρινόμενες με τις παρατάξεις σθένους και δύναμης που αποπειράθηκαν να πολεμήσουν.

Οι Ρωμαίοι δυνατοί και απτόητοι όπως ήταν θα γέλασαν κάτω από τα μουστάκια τους με τον άνδρα που μιλούσε για μετάνοια και υπομονή αντί για ένα κάλεσμα στα όπλα ενάντια στους ληστές και τους καταπιεστές των ανθρώπων.

Η δημόσια ζωή του Χριστού ξεκινά με το διάταγμα «Μετανοείτε• ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών»

Γιατί μετάνοια ,γιατί λύπη μπροστά σε κάτι που υποτίθεται θα έφερνε την σωτηρία; Δεν είχε υποφέρει και υπομείνει αρκετά η ανθρωπότητα; Πάρτε για παράδειγμα την επί του όρους ομιλία . Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευλογία της υποταγής στην μοίρα και το αναπόφευκτο των πραγμάτων.

«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών»

Ο παράδεισος θα πρέπει να είναι ένα τρομερά βαρετό μέρος αν οι φτωχοί τω πνεύματι ζουν εκεί. Πως μπορεί οτιδήποτε δημιουργικό οτιδήποτε ζωτικό, χρήσιμο και όμορφο να προέρχεται από τους πτωχούς τω πνεύματι; Η ιδέα που εκφράζεται στην επί του όρους ομιλία είναι η μεγαλύτερη καταγγελία ενάντια στις διδαχές του Χριστού διότι βλέπει στη φτώχια του πνεύματος και του σώματος μια αρετή και επειδή αναζητεί να διατηρήσει αυτήν την αρετή μέσω της ανταμοιβής και της τιμωρίας. Κάθε νοήμων άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι η χείριστη κατάρα είναι η φτώχεια του πνεύματος •αυτή είναι που παράγει όλο το Κακό και την μιζέρια ,όλη την αδικία και τα εγκλήματα του κόσμου! Ο καθένας ξέρει ότι τίποτα το καλό δεν προήλθε ή πρόκειται να προέλθει από τους πτωχούς τω πνεύματι σίγουρα όχι η ελευθερία η δικαιοσύνη ή η ισότητα. «Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.»

Τι εξωφρενική αντίληψη! Τι κίνητρο για την δουλεία την απάθεια και τον παρασιτισμό! Εξάλλου δεν είναι αληθές ότι οι πράοι θα κληρονομήσουν οτιδήποτε. Ακριβώς επειδή η ανθρωπότητα είναι πράα η γη έχει κλαπεί από αυτήν. Η πραότητα έχει υπάρξει το μαστίγιο του οποίου ο καπιταλισμός και οι κυβερνήσεις έχουν κάνει χρήση ώστε να επιβάλλουν στον άνθρωπο την έλλειψη ανεξαρτησίας οδηγώντας τον στην θέση του σκλάβου. Οι πιο πιστοί υπηρέτες του κράτους, του πλούτου, των ειδικών προνομίων δεν θα μπορούσαν να κηρύξουν ένα πιο βολικό ευαγγέλιο από ότι έκανε ο Χριστός, ο «λυτρωτής» των ανθρώπων.

«Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται»

Μα δεν απέρριψε ο Χριστός την πιθανότητα της δικαιοσύνης όταν είπε «τους πτωχούς γαρ πάντοτε έχετε μεθ'εαυτών»; Αλλά πάλι ο Χριστός ήταν μεγάλος στις ρήσεις άσχετα αν ήταν τελείως αντιφατικές μεταξύ τους.

Αυτό δεν επιδεικνύεται περισσότερο εντυπωσιακά όσο στην εντολή «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του θεού τω θεώ» Οι ερμηνευτές ισχυρίζονται ότι ο Χριστός έπρεπε να κάνει αυτές τις παραχωρήσεις στην εξουσία της εποχής του.

Εάν αυτό είναι αληθινό, τότε αυτός ο μόνος συμβιβασμός ήταν αρκετός ώστε να αποδειχτεί, μέχρι την σημερινή ημέρα, ως το πιο αδίστακτο όπλο στα χέρια του καταπιεστή, ένα φοβερό μαστίγωμα και ένας αδυσώπητος φοροεισπράκτορας για την πτώχευση την σκλαβιά και τον εξευτελισμό των ίδιων των ανθρώπων για αυτούς που ο Χριστός υποτίθεται ότι πέθανε.

Και όταν διαβεβαιωνόμαστε ότι «Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» μας λέει το πως; Πως;

Ο Χριστός ποτέ δεν μπαίνει στο κόπο να μας το εξηγήσει αυτό.

Η δικαιοσύνη δεν πέφτει ούτε από τον ουρανό ούτε επειδή ο Χριστός το θέλησε. Η δικαιοσύνη γεννάται μέσω της ελευθερίας της κοινωνικής και της οικονομικής ευκαιρίας και ισότητας.

Αλλά πως μπορούν οι πράοι ,οι πτωχοί τω πνεύματι να εγκαθιδρύσουν μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων;

«Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και ειπώσι παν πονηρόν ρήμα καθ`υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού .Χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς»

Η ανταμοιβή εν τοις ουρανοίς είναι το αέναο δόλωμα, το δόλωμα που έχει πιάσει τον άνθρωπο σε ένα ατσαλένιο δίχτυ, έναν ζουρλομανδύα που δεν τον αφήνει να επεκταθεί και να αναπτυχθεί.Όλοι οι πρωτοπόροι της αλήθειας έχουν και εξακολουθούν να εξυβρίζονται, έχουν και εξακολουθούν να διώκονται.

Άλλα ζήτησαν από την ανθρωπότητα να πληρώσει το τίμημα; Ζήτησαν να δωροδοκήσουν την ανθρωπότητα ώστε να αποδεχθεί τις ιδέες τους; Γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνος που δέχεται μια αλήθεια ένεκα δωροδοκήματος, θα την ανταλλάξει με αυτήν του υψηλότερου πλειοδότη.

Καλό και κακό, τιμωρία και ανταμοιβή, αμαρτία και μετάνοια, παράδεισος και κόλαση ως το κινούν πνεύμα του χριστιανικού ευαγγελίου έχουν υπάρξει το πρόσκομμα στο έργο της οικουμένης. Περιέχει τα πάντα σε σχέση με τις διατάξεις και τις εντολές αλλά ολοκληρωτικά στερείται αυτά που χρειαζόμαστε περισσότερο.

Ο εργάτης που γνωρίζει την αιτία της δυστυχίας του, που καταλαβαίνει την δομή του άδικου κοινωνικού και βιομηχανικού συστήματος μπορεί να κάνει περισσότερα για τον εαυτό του και την τάξη του απ`ότι ο Χριστός και οι ακόλουθοι του έχουν κάνει για την ανθρωπότητα• σίγουρα περισσότερα απ`ότι η πράα υπομονή, η άγνοια και η υποταγή έχουν κάνει. Πόσο περισσότερο εξευγενίζων ,πόσο περισσότερο ωφέλιμος είναι ο ακραίος ατομικισμός του Στίρνερ και του Νίτσε από την άρρωστη ατμόσφαιρα της χριστιανικής πίστης. Αν αποκηρύσσουν τον αλτρουισμό ως κακό είναι επειδή το παράδειγμα του Χριστιανισμού, το οποίο έθεσε το τίμημα στον παρασιτισμό και την αδράνεια έδωσε τροφή για όλες τις κοινωνικές δυσλειτουργίες που γιατρεύονται με το κήρυγμα της αγάπης και της συμπόνοιας.

Υπερήφανες προσωπικότητες που στηρίζονται στον εαυτό τους προτιμούν το μίσος έναντι τέτοιας άρρωστης και ψεύτικης αγάπης, επειδή καμία ανταμοιβή δεν κάνει το ελεύθερο πνεύμα να υποστηρίξει μια μεγάλη αλήθεια ούτε ποτέ έχει κανείς εμποδισθεί λόγω του φόβου της τιμωρίας.

«Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον και τους προφήτας• ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι.» Ακριβώς. Ο Χριστός ήταν ένας μεταρρυθμιστής, πάντα έτοιμος να μπαλώσει, να συμπληρώσει ,να συνεχίσει την παλιά τάξη πραγμάτων• ποτέ να καταστρέψει και να ξανακτίσει.

Για αυτό έχουν όλοι οι μεταρρυθμιστές φιλικά αισθήματα προς αυτόν. Πράγματι ,όλη η ιστορία του Κράτους, του Καπιταλισμού, και της Εκκλησίας υποδεικνύει ότι έχουν διαιωνίσει τους εαυτούς τους λόγω αυτής της ιδέας «ουκ ήλθον καταλύσαι τον νόμον». Αυτό είναι το κλειδί της εξουσίας και της καταπίεσης. Φυσικό ,αφού δεν εξήρε ο Χριστός την φτώχεια ως αρετή δεν διέδωσε την μη-αντίσταση στο κακό; Γιατί να μην συνεχίσουν να κυβερνούν τον κόσμο η φτώχεια και το κακό;

Όσο και αν είμαι αντίθετη με κάθε θρησκεία όσο και αν τις θεωρώ ως μια επιβολή ένα έγκλημα ενάντια στον ορθό λόγο και την πρόοδο, παρόλα αυτά νιώθω ότι καμία άλλη θρησκεία δεν έκανε τόση ζημιά ή δεν έχει βοηθήσει τόσο πολύ στην εκδούλευση του ανθρώπου όσο η θρησκεία του Χριστού.

Δείτε τον Χριστό έναντι των κατήγορων του. Τι έλλειψη αξιοπρέπειας, τι έλλειψη πίστης στον εαυτό του και στις ίδιες του τις ιδέες! Τόσο αδύναμος και αβοήθητος ήταν ο «Σωτήρ των ανθρώπων» ώστε χρειάζεται όλη την ανθρώπινη γενιά να πληρώσει για αυτόν, για μια αιωνιότητα επειδή αυτός «πέθανε για αυτούς».

Η λύτρωση μέσω του Σταυρού είναι χειρότερη από την καταδίκη λόγω του τρομερού φορτίου που επιβάλλει στην ανθρωπότητα, λόγω της επιρροής που έχει στην ανθρώπινη ψυχή, δεσμεύοντας και παραλύοντας την με το βάρος που απαιτεί μέσω του θανάτου του Χριστού.

Χιλιάδες μάρτυρες έχουν χαθεί μα λίγοι, αν υπάρχει κανείς, από αυτούς αποδείχθηκαν τόσο αβοήθητος όσο ο μεγάλος Χριστιανικός Θεός. Χιλιάδες αντιμετώπισαν τον θάνατο με μεγαλύτερη γενναιότητα με περισσότερο κουράγιο με βαθύτερη πίστη στις ιδέες τους από ότι ο Ναζωραίος. Ούτε προσδοκούσαν την αιώνια ευγνωμοσύνη από τους συνάνθρωπους τους λόγω αυτών που είχαν υπομείνει για αυτούς.

Συγκρινόμενος με τον Σωκράτη τον Μπρούνο, με τους μεγάλους μάρτυρες της Ρωσίας με τους Αναρχικούς του Σικάγο, τον Φραγκίσκο Φερερ και αναρίθμητους άλλους, ο Χριστός φαντάζει ,πράγματι μια φτωχή φιγούρα. Συγκρινόμενος με την ευπαθή, ωχρή Σπιριδόνοβα που υπέστη τα πιο φριχτά βασανιστήρια τις πιο τρομερές ατιμίες δίχως να χάνει την πίστη στον εαυτό της ή τον σκοπό της ο Ιησούς είναι μια πραγματική μηδαμινότητα.

Στάθηκαν όρθιοι και αντιμετώπισαν τους εκτελεστές τους με απτόητη αποφασιστικότητα, και παρόλο που, και αυτοί, πέθαναν για τους ανθρώπους δεν ζήτησαν τίποτα ως αντάλλαγμα για την μεγάλη τους θυσία.

Αληθώς, χρειαζόμαστε λύτρωση από τη σκλαβιά, την νεκρική αδυναμία και την εξευτελιστική χριστιανική ηθική. Τα διδάγματα του Χριστού και των οπαδών του έχουν αποτύχει επειδή στερούντο την ζωτικότητα να ανυψώσουν τα βάρη από τις πλάτες της ανθρώπινης φυλής• έχουν αποτύχει επειδή η ίδια η ουσία του δόγματος είναι αντίθετη στο πνεύμα της ζωής• εκτιθέμενη στις εκδηλώσεις της φύσης στην δύναμη και την ομορφιά του πάθους.

Ποτέ ο χριστιανισμός, κάτω από οποιαδήποτε μάσκα και αν εμφανιστεί είτε του Νεοφιλελευθερισμού ,του Πνευματισμού της χριστιανικής Επιστήμης της Νέας Σκέψης ή χιλιάδων άλλων μορφών υστερίας και νευρασθένειας δεν θα μας απαλλάξει από την τρομερή πίεση των συνεπειών του βάρους της φτώχειας, της φρίκης, του εξωφρενικά άδικου συστήματος μας.

Ο Χριστιανισμός είναι η συνωμοσία της άγνοιας ενάντια στην λογική , του σκοταδιού ενάντια στο φως , της υποταγής και της σκλαβιάς ενάντια στην ανεξαρτησία και την ελευθερία , της άρνησης της δύναμης και της ομορφιάς ενάντια στην κατάφαση της χαράς και της δόξας της ζωής.

Αναρτήθηκε από paint_it_black

ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 45 χρόνια (Δεκέμβριος του 1967) από την ίδρυση   της  οργάνωσης νεολαίας  «Ρήγας Φεραίος». Μιας ασυνήθιστης περίπτωσης για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά, με μεγάλη ιδεολογικο-πολιτική επιρροή, δράση και κύρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.  Ο «Ρήγας Φεραίος» είχε κορυφαίο ρόλο στο αντιδικτατορικό κίνημα και στη εξέγερση του Πολυτεχνείου και της Νομικής.http://www.theinsider.gr

 Μιας νεολαίας που «αποπέμφθηκε» από την κυνική πραγματικότητα που επέβαλε η μεταπολίτευση. Τι ειρωνεία! Η οργάνωση που είχε ηγετικό ρόλο στο αντιδικτατορικό αγώνα, δεν βρήκε την θέση  της  στο μεταπολιτευτικό  τοπίο. Από τις γραμμές του «Ρήγα» πέρασαν χιλιάδες νέοι άνθρωποι που εμπνεόντουσαν από τις ριζοσπαστικές ιδέες του Μάη του 68, του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» και της αμφισβήτησης που γέννησαν οι κοσμογονικές αλλαγές των δεκαετιών του 60 και του 70.

Ο Ρήγας Φεραίος ήταν η οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1967, ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) "Ρήγας Φεραίος", κυρίως από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, τοποθετήθηκε υπέρ του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά την διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και δεκάδες μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ οι καταδίκες των μελών του αθροίζονται σε… πολλούς αιώνες.

Παράλληλα η συμβολή του "Ρήγα Φεραίου" στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, ενώ επίσης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα. Οι πλατιές αυτές συλλογικότητες, που αποτελούνται από φοιτητές που αναζητούν τρόπους συλλογικής αντιδικτατορικής δράσης, θα δράσουν δημόσια στις σχολές τους και μέσα στα αμφιθέατρα διεκδικώντας τη δυνατότητα για δημόσιες συγκεντρώσεις και συζητήσεις, ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό. Το 1972 θα συγκροτηθεί το Διασχολικό των ΦΕΑ που συντονίζει όλες τις σχολές. Το σχήμα αυτό θα αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό και θα αποτελέσει τον βασικό ιστό ανάπτυξης του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος. Παράλληλα εκατοντάδες μέλη του Ρήγα θα συμμετάσχουν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και η οργάνωση θα έχει την πλειοψηφία στην συντονιστική επιτροπή κατάληψης.

Τον Ιούνιο 1974 μετονομάστηκε σε Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΠΟΝ) "Ρήγας Φεραίος" και αυτοαναγνωρίστηκε ως νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού. Στη μεταπολίτευση συνέχισε τη δράση του, έχοντας ιδιαίτερη ανάπτυξη στο φοιτητικό κίνημα. Στην Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 1976, μετονομάστηκε σε Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία (ΕΚΟΝ) "Ρήγας Φεραίος", παρά τη διαφωνία ισχυρής τάσης, που επέμενε στη διατήρηση του ευρύτερου πολιτικού χαρακτήρα της οργάνωσης.

Στις γραμμές της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος διαμορφώθηκε πλειοψηφούσα αριστερή πτέρυγα, η οποία είχε αναφορές στον κριτικό μαρξισμό που εκπροσωπούσαν θεωρητικοί όπως ο Νίκος Πουλαντζάς , ο Λουί Αλτουσέρ και ο Καστοριάδης, καθώς επίσης και σε γεγονότα διεθνούς εμβέλειας όπως ο Γαλλικός Μάης του '68 και η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Η πτέρυγα αυτή διαφωνούσε με τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του κόμματος.

Μετά την εκλογική αποτυχία του 1977, η αριστερή πτέρυγα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος όξυνε την κριτική της τονίζοντας πως η δημιουργία του εκλογικού σχήματος της Συμμαχίας με τα θολά, μετριοπαθή και ετερόκλητα χαρακτηριστικά της, αποτελούσε την κύρια αιτία της εκλογικής συρρίκνωσης. Η εσωτερική κρίση οξύνθηκε μέχρι τις παραμονές της σύγκλησης της Β' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της οργάνωσης, την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού δεν αναγνώρισε. Όσοι συμμετείχαν σε αυτή διαγράφτηκαν από την κομματική ηγεσία (65%-70% της οργάνωσης). Οι διαγραφέντες ίδρυσαν ξεχωριστή οργάνωση με τον τίτλο ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β' Πανελλαδική.

Κατά τη διάσπαση του 1987, όταν η πλειοψηφία του ΚΚΕ εσωτερικού ίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), ο Ρήγας Φεραίος αποτέλεσε νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού/Ανανεωτική Αριστερά. Τα επόμενα χρόνια συρρικνώθηκε και το 1999, τα λίγα μέλη που είχαν απομείνει επέλεξαν να μετονομαστούν σε Νεολαία της Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ).

Ο Ρήγας Φεραίος εξέδιδε τον Θούριο. Ανάμεσα στους κατά καιρούς γραμματείς της οργάνωσης ήταν οι Κώστας Κωσταράκος, Γιάννης Βούλγαρης, Μάνος Σωτηριάδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Νίκος Βούτσης, Νίκος Φίλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης κ.ά.

EΚΟΝ Ρήγας Φεραίος – Β' Πανελλαδική 1978 - 1981: μια ιστορική προσέγγιση. Tου Χριστόφορου Βερναρδάκη

Το να επιχειρήσει κανείς να «γράψει» για την Β’ Πανελλαδική συνιστά εγχείρημα αρκετά αντιφατικό. Από τη μια πρόκειται για μια βραχύβια χρονικά οργάνωση, από την άλλη για μια οργάνωση που η ιδεολογικο-πολιτική της επίδραση υπήρξε αρκετά σημαντική, ακόμα και μετά την αυτοδιάλυσή της. Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει σκοπό προφανώς να αποτελέσει την ολοκληρωμένη ιστορία της οργάνωσης. Αποτελεί ωστόσο το πρώτο, εξ’ όσων γνωρίζω, κείμενο που αναφέρεται στην ιστορία της, και ως προς αυτό έχει το προνόμιο να «προκαλεί» για μια συστηματικότερη και εξαντλητικότερη ανάλυση της εποχής.

Η προϊστορία της γέννησης 

Η Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία «Ρήγας Φεραίος» αποτελεί συνέχεια της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος». Η τελευταία, οργάνωση της ανεξάρτητης αριστεράς, συμβάδισε ιδεολογικο-πολιτικά με το αίτημα της βαθειάς τομής στη λειτουργία και φυσιογνωμία του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε με τη διάσπαση του 1968 και τη δημιουργία του ΚΚΕ εσωτερικού.

Η μεταπολίτευση βρήκε την οργάνωση του Ρήγα και τους «Ρηγάδες - Ρηγίτισες» (σύμφωνα με το πολιτικό λεξιλόγιο της εποχής) να απολαμβάνουν τεράστιου κύρους στο χώρο της νεολαίας.  Έτσι, παρά το γεγονός ότι στο ΚΚΕ εσωτερικού είχε ήδη διαμορφωθεί μια «δεξιά – ρεφορμιστική» πλειοψηφία, ο Ρήγας μαζικοποιήθηκε και δέχτηκε στις γραμμές του μεγάλο μέρος της νεολαίας της εποχής. Η οργάνωση μετονομάστηκε το 1974 σε Πανελλήνια Οργάνωση Νέων Ρήγας Φεραίος (ΠΟΝ Ρήγας Φεραίος).

Η λανθάνουσα αντίθεση κόμματος και Ρήγα θα αποτελεί σχεδόν παγιωμένη κατάσταση στο χώρο. Ήδη από το 1974 θα διατυπώνονται από το Ρήγα οι περισσότερο αντιπολιτευτικές προς την ηγεσία του κόμματος φωνές. Ας μη ξεχνάμε προφανώς και τις συνθήκες της εποχής: βρισκόμαστε μόλις 6 χρόνια από το Μάη του ’68 και ένα-δύο χρόνια από το Πολυτεχνείο του ‘73.

Το 1976 στην Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη η αντίθεση των δύο γραμμών θα εκφραστεί με το περίφημο δίλημμα «ΠΟΝ ή ΚΟΝ», δηλαδή Πανελλήνια Οργάνωση Νεολαίας ή Κομμουνιστική Οργάνωση Νεολαίας. Η ριζοσπαστική τάση του Ρήγα θεωρούσε αναγκαία τη μετονομασία της οργάνωσης σε «κομμουνιστική», αναφερόμενη στη λενινιστική θεωρία της «οργάνωσης – πρωτοπορία». Η γραμμή της ηγεσίας του κόμματος και των προσκείμενων σε αυτήν νεολαίων θεωρούσε, αντίθετα, ότι η «αποϊδεολογικοποιημένη» ονομασία μπορούσε να συσπειρώσει πλατύτερα στρώματα νεολαίων. Στην ουσία, το ζήτημα του ονόματος αντανακλούσε τη σύγκρουση μιας ρεφορμιστικής γραμμής που ήθελε το κόμμα να απευθύνεται στο «εθνικό ακροατήριο» και μιας γραμμής που ήθελε να παρέμβει στα κινήματα της νεολαίας με σαφείς ιδεολογικο-πολιτικές αναφορές. Η Α’ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη θα ψηφίσει με μεγάλη πλειοψηφία τη μετονομασία της οργάνωσης σε «Κομμουνιστική» και έτσι δημιουργείται η μεταπολιτευτική ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος.

Η αντίθεση νεολαίας – κόμματος θα κορυφωθεί μετά το εκλογικό αποτέλεσμα του 1977, όταν η «Συμμαχία» (εκλογικό σχήμα που είχε συγκροτήσει το ΚΚΕ εσωτερικού) θα υποστεί μια απρόσμενη για τις τότε εκτιμήσεις εκλογική συντριβή, καταγράφοντας ποσοστό 2.7%. Η αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος που ξεκινά την επομένη των εκλογών σε όλες τις οργανώσεις του κόμματος και του Ρήγα καταγράφει τις διαφωνίες, τόσο στα ζητήματα πολιτικής γραμμής και στρατηγικής όσο και στα ζητήματα φυσιογνωμίας του κόμματος. Η κριτική που αναπτύσσεται ιδιαίτερα στην Επιτροπή Πόλης Αθήνας του Ρήγα είναι σκληρή και η κομματική καθοδήγηση απαντά με καθαίρεση έξι στελεχών της, διοικητική αποκοπή τους από το Ρήγα και μεταφορά τους σε διάφορες οργανώσεις του κόμματος. Η Επιτροπή Πόλης αρνείται να δεχτεί την καθαίρεση των έξι στελεχών και δεν υλοποιεί την απόφαση του κόμματος. Στη σύγκρουση τοποθετείται το σύνολο των οργανώσεων του Ρήγα σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η συγκρότηση της Β' Πανελλαδικής

Η ληξιαρχική πράξη γέννησης της νέας οργάνωσης υπογράφεται τον Απρίλιο του 1978, όταν και συγκαλείται σε μεγάλο κινηματοθέατρο του Νέου Κόσμου η Β' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Με τη Συνδιάσκεψη αυτή επικυρώνεται η πορεία αποκοπής της πλειοψηφίας της οργάνωσης από το κόμμα, αφού η επίσημη κομματική καθοδήγηση δεν αναγνώρισε τη σύγκληση της Συνδιάσκεψης και διέγραψε αυτομάτως τα μέλη που συμμετείχαν στις διαδικασίες της.

Η διάσπαση δεν αποτελεί μια στιγμιαία κατάσταση. Είναι μια διαδικασία που ξεκινά τον Νοέμβριο του 1977 – αμέσως μετά τις εκλογές της 20ής Νοεμβρίου – και φτάνει μέχρι τον Απρίλιο του 1978 όταν και συγκαλείται η τετραήμερη Συνδιάσκεψη. Στους πέντε μήνες που μεσολάβησαν υπήρξαν συνεχείς Ολομέλειες των οργανώσεων και των οργάνων του Ρήγα, πολλές φορές μάλιστα και κοινές συνεδριάσεις με τις κομματικές οργανώσεις και τα αντίστοιχα όργανα του κόμματος. Η σύγκληση της Β' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης υπήρξε δηλαδή η κορύφωση μιας πολύμηνης εσωκομματικής διαδικασίας, που περιελάμβανε κείμενα διαλόγου, συγκρούσεις, προσπάθειες εξομάλυνσης της κρίσης, κ.ο.κ.

Στη Β' Πανελλαδική θα προσχωρήσει περίπου το 70% της ενιαίας οργάνωσης του Ρήγα. Ακριβής αριθμός για τα μέλη δεν υπάρχει. Γνωρίζουμε ωστόσο ότι τα μέλη του ενιαίου Ρήγα ανέρχονταν το Μάιο του 1977 σε περίπου 3.500 – 4.000 και υπολογίζεται ότι έφτασαν το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου σε 4.500 – 5.000 μετά και την καμπάνια για την «Ψήφο στα 18». Η Β' Πανελλαδική θα κυριαρχήσει συντριπτικά στις μαζικότερες οργανώσεις του μεταπολιτευτικού Ρήγα, δηλαδή στη Σπουδάζουσα Αθήνας και στη Μαθητική Οργάνωση Αθήνας. Θα κερδίσει την πλειοψηφία των επίσης μαζικών οργανώσεων των συνοικιών της Αθήνας και της Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης και θα αποσπάσει το σύνολο των μικρότερων αριθμητικά οργανώσεων της Σπουδάζουσας Πάτρας, Ιωαννίνων και Ξάνθης, καθώς και των οργανώσεων των Εργαζομένων και των Καλλιτεχνών. Με τη Β' Πανελλαδική θα συνταχθεί επίσης η πλειοψηφία των οργανώσεων του Ρήγα στο Παρίσι, στη Γένοβα, στο Τορίνο, στη Χαϊδελβέργη και στη Ρουμανία. Αντίθετα, δεν θα υπάρξει μεγάλη προσχώρηση από τις (μικρές αριθμητικά) οργανώσεις της Επαρχίας και των ΚΑΤΕΕ. Τη Β' Πανελλαδική ακολούθησαν και περίπου 300 κομματικά μέλη του ΚΚΕ εσ. σε όλη την Ελλάδα, που ωστόσο παρά τις αρχικές προσπάθειες δεν έγινε δυνατόν να συγκροτηθούν οργανωτικά.

Με τη διάσπαση του Ρήγα το 1978 κλείνει ένας μεγάλος κύκλος για το ΚΚΕ Εσ. Η γενιά του Πολυτεχνείου, αλλά κυρίως η γενιά του μεταπολιτευτικού Ρήγα διαλέγει το δρόμο της πολιτικής αυτονόμησης. Η νεολαία του ΚΚΕ Εσ. από κει και πέρα θα ανασυγκροτηθεί σχεδόν εκ του μηδενός.

Μια «νεολαία – κόμμα» ή ένα «κόμμα νεολαίας»

Από το Μάιο του 1978 η Β' Πανελλαδική αρχίζει να λειτουργεί ως αυτόνομος πολιτικός οργανισμός. Η (ιστορική και αναγκαστική) πρωτοτυπία της έγκειται στο γεγονός ότι αποτελεί μια νεολαιίστικη οργάνωση χωρίς κομματικό φορέα, ή αντίστροφα, ένα «κόμμα» που έχει μόνο νεολαία και εξ’αυτού του λόγου παρουσία αποκλειστικά σχεδόν στον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Η Β' Πανελλαδική αποτελείται κατά 95% από φοιτητές και μαθητές. Ακόμα και οι οργανώσεις των συνοικιών αποτελούνται κυρίως από φοιτητές και λιγότερο από εργαζόμενους.

Η πρώτη περίοδος της Β' Πανελλαδικής εκτείνεται από το Μάιο 1978 έως τον Ιούλιο 1979. Πρόκειται για περίοδο συντήρησης της οργάνωσης, ανίχνευσης προϋποθέσεων για ευρύτερες ιδεολογικοπολιτικές συγκλίσεις (αρχίζει ένας κύκλος επαφών με την ΕΔΑ του Μ. Γλέζου, τη Σοσιαλιστική Πορεία και την ομάδα του περιοδικού «Πολίτης») και παρέμβασης στο φοιτητικό κίνημα ενάντια στην πολιτική του ν.815 που είχε ήδη από το καλοκαίρι του 1978 εισαγάγει η κυβέρνηση Καραμανλή. Η κυκλοφορία του επίσημου περιοδικού της οργάνωσης «Αγώνας για την Κομμουνιστική Ανανέωση» αναδεικνύεται σε ισχυρό πόλο θεωρητικής παραγωγής και πολιτικής παρέμβασης. Στο κοινωνικό πεδίο η περίοδος εκείνη χαρακτηρίζεται από τις μαζικές φοιτητικές συνελεύσεις που στην ουσία προετοιμάζουν το κλίμα για το «θερμό χειμώνα» του 1979. Η Β' Πανελλαδική με τη μαζική της παρουσία στις φοιτητικές συνελεύσεις έχει λειτουργήσει ως καταλύτης στην ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ του «καθεστωτικού μπλοκ» ΠΣΚ – ΠΑΣΠ και των ριζοσπαστικών δυνάμεων, υπέρ των δεύτερων.

Η δεύτερη περίοδος εκτείνεται από τον Σεπτέμβριο 1979 έως τον Νοέμβριο 1980. Στην ουσία αρχίζει με το κίνημα των καταλήψεων και φτάνει μέχρι την οριακή στιγμή της πορείας του Πολυτεχνείου 1980. Οι καταλήψεις του 1979 αποτελούν ίσως τη σημαντικότερη «πολιτική στιγμή» της Β’ Πανελλαδικής. Η ύπαρξη ενός νέου μαζικού πόλου μέσα στο φ.κ. αλλά και οι ιδεολογικές – θεωρητικές παρεμβάσεις του, πυροδοτούν μια έκρηξη κινημάτων, ρευμάτων και τάσεων. Η σχέση της Β’ Πανελλαδικής με τα ρεύματα αυτά είναι μια σχέση παράλληλης συμπόρευσης και αμφίδρομης αναφοράς. Τη στιγμή που οι οργανώσεις της παραδοσιακής «άκρας αριστεράς» (ΑΑΣΠΕ και ΠΠΣΠ) συρρικνώνονται ή διαλύονται και τα μέλη τους απορροφώνται μέσα στις κινηματικές διεργασίες, η Β' Πανελλαδική μαζικοποιείται, αλλά κυρίως αποκτά ένα πολύ πιο διευρυμένο κοινωνικό ακροατήριο. Είναι η στιγμή που αποφασίζεται η συγκρότηση των πλατειών κινηματικών συσπειρώσεων ανά Σχολή (πρόδρομα σχήματα των μετέπειτα Αριστερών Συσπειρώσεων), που στις φοιτητικές εκλογές του 1980, καταγράφουν τεράστια άνοδο και απειλούν την ηγεμονία της ΠΣΚ και της ΠΑΣΠ. Η Β' Πανελλαδική προχωρά με τον ίδιο τρόπο στη συγκρότηση μαζικών κινηματικών σχημάτων και στις γειτονιές της Αθήνας και εκδίδει την εφημερίδα ΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ. Η δυναμική της εποχής όμως έχει τα όριά της. Ο χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς που έχει δημιουργηθεί δεν θα καταφέρει να υπερβεί τη νεολαιίστικη φυσιογνωμία του και η σύγκρουση στην πορεία του Πολυτεχνείου το 1980 με την κυβέρνηση Ράλλη και τα ΜΑΤ θα τον βρεί χωρίς ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες.

Η τρίτη περίοδος της Β' Πανελλαδικής αρχίζει τον Δεκέμβριο 1980 και φτάνει έως τον Οκτώβριο 1981. Πρόκειται για την περίοδο της κρίσης. Η δυναμική του φ.κ. έχει ανακοπεί, η προσπάθεια κοινωνικής διεύρυνσης και πολιτικών συμμαχιών έχει αποτύχει, τη ίδια στιγμή που το ΠΑΣΟΚ και η κοινωνική συμμαχία της Αλλαγής προελαύνουν στην εξουσία. Οι ιστορικές εκλογές του 1981 θα αποτελέσουν ταυτόχρονα το τέλος του κύκλου της Β' Πανελλαδικής και, ταυτόχρονα, το κλείσιμο μιας πρώτης εμπειρίας της μεταπολιτευτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.

Οι επιδράσεις και η κληρονομιά της Β' Πανελλαδικής

Αποτελεί ένα ιστορικό ερώτημα το πώς μια οργάνωση βραχύβια (τριάμισυ ετών) άσκησε μεγάλη ιδεολογικοπολιτική επιρροή κατά τα χρόνια της δράσης της και δημιούργησε αναμφίβολα ένα ιστορικό μύθο. Αν μπορούσε να διατυπωθεί μια συνοπτική απάντηση, θα ήταν ότι η Β' Πανελλαδική επέδρασε στη ριζοσπαστικοποίηση (μέρους) της επίσημης αριστεράς και στην κοινωνικοποίηση της άκρας αριστεράς. Η παρουσία της εμβολίασε την αρχαϊκή και «υπερ-πολιτική» μέχρι τότε ελληνική αριστερά (σε όλες τις εκδοχές της) με τα νέα κοινωνικά κινήματα και τη λογική της αυθεντικής αυτονομίας τους, αλλά και με νέα (για την τότε ελληνική εποχή) ιδεολογικά και θεωρητικά ρεύματα. Η παρουσία της επενέργησε ως καταλύτης για την απελευθέρωση κοινωνικών δυνάμεων, τόσο από την παραδοσιακή αριστερά (ΚΚΕ) όσο και από την άκρα αριστερά, αλλά και για την εμφάνιση των λεγόμενων τότε «νέων κοινωνικών κινημάτων».

Από την άλλη μεριά δεν πρέπει κανείς να ξεχνά δύο σημαντικούς αντικειμενικούς παράγοντες που λειτούργησαν ανασταλτικά. Ο πρώτος είναι ανθρωπογεωγραφικός: η Β' Πανελλαδική υπήρξε μια οργάνωση ανθρώπων ηλικίας κατά βάση από 16 έως 25 ετών. Μια οργάνωση πολιτικοποιημένων και μορφωμένων νέων, χωρίς όμως οργανικές σχέσεις με τις λαϊκές μάζες και τους εργαζόμενους. Ο δεύτερος είναι ιστορικοπολιτικός: η δράση της Β' Πανελλαδικής συμπίπτει χρονικά με την περίοδο που επιλύεται η κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών στρωμάτων υπέρ του ΠΑΣΟΚ και του προγράμματός του. Το ρεύμα της Αλλαγής είναι ιλιγγιώδες και σαρώνει στην πορεία του όλες τις αριστερές διαφορετικότητες.

Η Β' Πανελλαδική αυτοδιαλύεται μετά τον Οκτώβριο του 1981, όταν και θα έχει – εν πολλοίς ασυναίσθητα - την ωριμότητα να κατανοήσει ότι όταν μια οργάνωση έχει εξαντλήσει τον όποιο ιστορικό ρόλο τής αναλογεί, αν εξακολουθήσει να υπάρχει θα αναπαράγει μόνον τη γραφειοκρατία της.

Πηγές: αρχείο Insider, Tvxs, Wikipedia, Κόκκινη Πιπεριά, Blog Χριστόφορου Βερναρδάκη, Εποχή, ΑΥΓΗ