εφτά ιστορίες για έναν άνεργο

εφτά ιστορίες για έναν άνεργο

συνωμοτεί το σύμπαν για να βρει δουλειά ένας άνεργος;

Ένας συγγραφέας της μόδας έγραψε μια φράση που όλοι τη βρήκαν πολύ σοφή: όταν κάποιος θέλει κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρει. Ο άνεργος κύριος Η άκουγε και διάβαζε τόσο συχνά αυτή τη σοφία, ώστε του δημιουργήθηκε η ελπίδα ότι θα υπάρξει η σχετική συνωμοσία του σύμπαντος και γι΄ αυτόν, αφού ήθελε τόσο πολύ μια δουλειά της προκοπής. Όταν όμως πέρασε ένα χρονικό διάστημα χωρίς τίποτε τέτοιο να συμβεί, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνεργοι θα πρέπει να μάθουν να συνωμοτούν μόνοι τους. 

Το νόμισμα του φτωχού

Να έχεις υπομονή, συνιστούσαν στον άνεργο κύριο Η διάφοροι σοφοί οικονομολόγοι, οι υπουργοί της χώρας του, ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ακόμα και η γυναίκα του. Στην τελευταία, που ήταν πιο κοντά του απ΄ ότι οι οικονομολόγοι, οι υπουργοί, ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της δημοκρατίας ήταν φυσικό ο κύριος Η να ξεσπάσει μια μέρα. Μην εξαντλείς την υπομονή μου συνιστώντας μου υπομονή, της είπε φουρκισμένος. Η υπομονή είναι το νόμισμα του φτωχού. Πες μου αν με την υπομονή μπορούμε να πληρώσουμε το νοίκι, να αγοράσουμε τρόφιμα, ρούχα και βιβλία για τα παιδιά. Ξέρεις τι αγοράζεις μόνο με την υπομονή; Κι άλλη υπομονή

Κάπως και τέτοια

Έγινε πουτάνα, είπε λυπημένος ο ανήσυχος φίλος του στον κύριο Η, ο οποίος δεν εννοούσε να καταλάβει πώς η Μαρίνα Κ ζούσε τον εαυτό της και το παιδί της, ενώ ήταν τόσο καιρό άνεργη. Μα εμένα τις προάλλες που τη συνάντησα, αν και ήταν ντυμένη κάπως, δεν μου φάνηκε για τέτοια, αντέτεινε ο κύριος Η, αποφεύγοντας ακόμα και τη κακιά λέξη, γιατί δεν του άρεσαν καθόλου οι κακές λέξεις. Μα δεν είναι τέτοια για μας, γκρίνιαξε κάπως ανυπόμονα ο φίλος του. Για μας είναι κάπως. Για άλλους όμως είναι τέτοια, πίστεψέ με.
Τι μπέρδεμα, μουρμούρισε απογοητευμένος ο κύριος Η και μετά αναστενάζοντας επέτρεψε στον εαυτό του μια κακιά λέξη:
Πουτάνα κρίση!

Το πρόβλημα

Ο ανήσυχος φίλος του παρατήρησε μια μέρα ότι ο κύριος Η ήταν περισσότερο αφηρημένος και μελαγχολικός απ΄ ότι δικαιολογούσε η θέση τους στην ουρά του ταμείου ανεργίας. Τον ρώτησε λοιπόν με κάποια εύλογη ανησυχία αν του συμβαίνει κάτι.
Έχω μια μέλισσα στο μυαλό μου, απάντησε, εκείνος
Κι έχεις πρόβλημα γιατί συνεχώς βουίζει, ε; υπέθεσε ο άλλος.
Μα όχι, όχι. Έχω πρόβλημα γιατί τον τελευταίο καιρό σωπαίνει, εξήγησε ο άνεργος κύριος Η.

Η πικρή αλήθεια
 
Ο κύριος Η βρήκε στο δρόμο ένα γνωστό του γνωστό συνδικαλιστή και όπως ήταν φυσικό ζήτησε τη γνώμη του για την κατάσταση και το μέλλον.
Θες να σου πω την πικρή αλήθεια; τον ρώτησε ο άλλος πολύ σοβαρά πριν απαντήσει.
Όχι απάντησε ο κύριος Η και έσπευσε να απομακρυνθεί.

Προπόνηση μελαγχολίας

Παρά το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό είχε μια εποχιακή απασχόληση και είχε προσωρινά τουλάχιστον απαλλαγεί από το βραχνά της ανεργίας, ο κύριος Η έδειχνε εντούτοις πολύ μελαγχολικός ένα απόγευμα που καθόταν κοντά στο παράθυρο του σπιτιού του, κοιτάζοντας τον άδειο δρόμο,. Πράγμα που φυσικά πρόσεξε αμέσως η κυρία Η, ειδική στη διάγνωση των διαθέσεων του συζύγου της.
Τώρα, του είπε, δόξα τω Θεώ έχεις μια δουλίτσα, τα φέρνουμε βόλτα, τα παιδιά είναι μια χαρά, κι από υγεία είμαστε όλοι καλά. Γιατί λοιπόν αντί να είσαι χαρούμενος με ότι έχουμε, είσαι μελαγχολικός;
Μα όχι, δεν είμαι πραγματικά μελαγχολικός, διαμαρτυρήθηκε ο κύριος Η. Απλώς προπονούμαι.

Και λες κι ένα τραγούδι

Σε κάποια δουλειά του ποδαριού που βρήκε ο κύριος Η μετά από πολύ τρέξιμο, ο εργοδότης αποδείχτηκε όχι μόνο απαιτητικός και σφιχτοχέρης, αλλά και φιλόμουσος. Δεν φτάνει που μας ξεκουφαίνει με τα μεγάφωνά του και μας τρελαίνει με τα τραγούδια που αγαπάει, αλλά θέλει να τραγουδάμε κιόλας, είπε κουρασμένος το πρώτο βράδυ στη γυναίκα του.
Και τραγούδησες; τον ρώτησε εκείνη κάπως έκπληκτη, γιατί ο κύριος Η είχε δίκιο να πιστεύει ότι μόνο καλλίφωνος δεν ήταν.
Και τι να έκανα; απάντησε φουρκισμένος εκείνος. Άμα σε κυνηγάει η ανεργία και τραγουδάς και λες κι ένα τραγούδι.

Το κείμενο είναι του Θανάση Καρτερού και δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 23/4

Ζηκος

http://aleksandrosdelarge.blogspot.com                                           Ζήκος, Άξιο τέκνο της εργατικής τάξης

αχ ψαροπούλα!

Στην πιο cult ταινία όλων των εποχών, εξυμνείται εμμέσως πλην σαφώς η εργατική τάξη και ο αδιάκοπος αγών της προς εκπλήρωσιν της ιστορικής της αποστολής.

Ο Ζήκος είναι η αρχετυπική μορφή της ταξικής συνείδησης που ξυπνάει και θεριεύει, ασχέτως του χαμηλού επιπέδου. Εμποροϋπάλληλος, στον ιστορικό κλάδο των υπαλλήλων εμπορικών καταστημάτων, ο Ζήκος ζει, κοιμάται και τρώει στο μαγαζί. Η πάλη των τάξεων και η ανειρήνευτη σχέση ανάμεσα σε εργοδότη κι εργαζόμενο αντικατοπτρίζεται πλέρια στα μπινελίκια εκατέρωθεν. Κάνουμε του κόσμου τις απεργίες, λέει, να πετύχουμε τα αιτήματά μας. Ποιος είναι αυτός ο ίκας, δεν τον πληρώνω εγώ τον ίκα. Μου λες συνέχεια θα αρρωστήσεις, πότε θα αρρωστήσω εγώ; (πάω στη γιατρέσσα τώρα).

πιλιστέρα μου, τσαπερδώνα μου, κουκουνάρα μου

Με επαναστατικό ένστικτο, ο Ζήκος αντιτίθεται αποφασιστικά στην εργοδοτική ασυδοσία παρά το μικρό του ανάστημα. Πρόσεξε καλά του λέει, άμα ξεδιπλωθώ θα γίνω ένα ενενήντα και σε παίρνει ο διάολος. Σου ρίχνω κουτουλιά στο ψωμοσάκκουλο. Παρ' όλ' αυτά, εργάζεται με συνείδηση και δεν επιθυμεί την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Νοιάζεται δια την καλήν υγείαν των καταναλωτών και ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων. Αποτρέπει τα χαμηλά λαϊκά στρώματα από την κατανάλωση ληγμένων, δίνει τα καλύτερα σ' αυτούς.

Η ζωή, η σκληρή μοίρα του εργαζόμενου και οι μικροαστικές αυταπάτες των κοριτσιών τον έχουν καταδικάσει στην αγαμία. Οι κοπέλες τον κοροϊδεύουν και τροφοδοτούν τις φρούδες ελπίδες του, κοπέλες που μεγάλωσαν με το σύνδρομο της πριγκηπέσας: κλεισμένες στο δωμάτιό τους, περιμένουν να έρθει ο γαμπρός. Ο Ζήκος βεβαίως ευρίσκεται εις μίαν ηλικίαν κατα την οποίαν πάσα ένας, εις, τις άνδρας, οφείλει-να-φρο-ντι-ζει-για-το-μέ-λλον-του! Το αύριο, το παραμεθαύριο, όλα τα αύριο.

εργοδοτική τρομοκρατία

Δεν ξέρει από σχήματα λόγου, αλλά κοφτερό μάτι (το καλό, το τσακίρικο, για τις μακρινές τις αποστάσεις), αντιλαμβάνεται το συνοικέσιο του αίσχους του πορνόγερου, του αφεντικού του και παίρνει αποφασιστικά θέση μαζί με το λαό, με τα πιτσιρίκια που θα πετάν ντομάτες και θα τον κράζουν για το ρεζιλίκι του.

Πάντα ετοιμόλογος, με λεπτή αλλά κυρίως χοντρή ειρωνία, κριτικό πνεύμα, μορφωμένος και λογιστικά κατηρτισμένος, ο Ζήκος θα μπορούσε να μετατραπεί σε λαϊκό ηγέτη. Αν εγυρίζετο “της κακομοίρας the sequel”, ο Ζήκος θα ενεφανίζετο ως εκλεγμένος πρόεδρος του συνδικάτου των Εμποροϋπαλλήλων, μη σας πω και της ομοσπονδίας. Πρωτεργάτης στην οργάνωση των εργαζομένων, να κάνει του κόσμου τις απεργίες να πετύχει τα αιτήματα. Στην επερχόμενη επαναστάση θα ήταν ο Ροβεσπιέρος των Αθηνών, επανάσταση που πολλοί θεωρούν ότι κυοφορείται στις μέρες μας αλλά έχουν πλήρη μεσάνυχτα από μαιευτική.

οργανωμένη βία κατά των εργατών

Φίλος της τέχνης και της μουσικής, τραγουδά με επαναστατική αισιοδοξία την φτώχια του και με μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού, τεράστια αρετή δια μελλοντικούς επαναστάτες. 

Τάληρα μόνου έντικα, μι τις κρατήσεις δέκα

δεν φτάνουνι για πάρτη μου, κι θέλου κι γυναίκα

Το τέλος της ταινίας είναι εξόχως δραματικό, ως άσμα ηρωικόν και πένθιμο για την προσωρινή ήττα των εργατών από τους αυτοαπασχολούμενους, κοντούς βαρύμαγκες υδραυλικούς, αλλά και από τους ομορφονιούς ηλεκτρολόγους που προσελήφθησαν στη ΔΕΗ και προαλείφονται για μελλοντικοί φαφλατάδες εργατοπατέρες με βίλες και πλούτη. Άτιμη κενωνία. Ο Ζήκος, ως γνήσιος προλετάριος ξανασηκώνεται από τις στάχτες του. Ως μάστερ της τακτικής πιάνει αγκαζέ το αφεντικό του και φεύγουν ηττημένοι αμφότεροι στο ζήτημα της παντρειάς, αλλά η κίνηση αυτή δεν συμβολίζει την ταξική συνεργασία, μην ξεγελιέστε. Συμβολίζει την προσωρινή υποχώρηση, την φόρα που παίρνει ο εργάτης για την τελική επίθεση. Η οποία είναι θέμα timing. Ο Βλαδίμηρος λίγο πριν το τελικό σύνθημα της κατάληψης των ανακτόρων έλεγε “χτες πολύ νωρίς, αύριο πολύ αργά”. Με πιάνετε;

Ζει στις καρδιές μας με το γέλιο και την ειρωνία του
και εμπνέει τους αγώνες μας (χωρίς πλάκα)

Αναρτήθηκε από Αλέξανδρος Δελάρζ

ανεργοι

Ανάλυση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Στις κοινωνίες μας, όπου η ιδιαίτερη μορφή εκμετάλλευσης της εργασίας μορφοποιεί την κοινωνία και συμβάλει στη εξέλιξή της ως πολιτικό φαινόμενο, η ανεργία αποτελεί αθλιότητα. Δεν είναι απλώς ένας κρίσιμος μηχανισμός ρύθμισης των καπιταλιστικών σχέσεων, αλλά ταυτόχρονα ο σοβαρότερος παράγοντας άρνησης της ηθικής τους. Η ανεργία είναι η σοβαρότερη προσβολή κάθε μοντέρνας πολιτικής δομής. Ο άνεργος είναι ο σύγχρονος άθλιος, ασχέτως σε ποιο κοινωνικό στρώμα θα μπορούσε να καταταχθεί και πώς βιώνει τον κοινωνικό του αποκλεισμό.

Μια κοινωνία ανέργων-αθλίων είναι μια κοινωνία αθλιότητας, όπου ρευστοποιούνται μέχρι διαλύσεως οι κοινωνικο-οικονομικές σχέσεις, ενώ η ταξική συνείδηση αποκτά όλο και μικρότερο βάρος ....
στην διαμόρφωση της κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς, όσο κινούμαστε από την «προσωρινή» ανεργία προς την «μόνιμη». Αν η ανεργία αποτελεί, λοιπόν, απειλή για τον κοινωνικό ιστό, οι άνεργοι είναι ενεργός απειλή για το ίδιο το σύστημα εξουσίας. Όπως αυτό τους αποκλείει από την (πραγματική) ζωή, έτσι και αυτοί το ξεριζώνουν σιγά-σιγά από μέσα τους. Γίνονται αντισυστημικές δυνάμεις, που ενσωματώνουν ολοένα και περισσότερο αντισυμβατικές ή απλώς αντιδραστικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας. Εάν ένα οργανωμένο σύστημα σχέσεων εξουσίας χάσει την ικανότητα να ρυθμίζει αυτόματα την ατομική συμπεριφορά, παύει να είναι λειτουργικό και δέχεται πιέσεις να μεταβληθεί.

Συμβαίνει όμως και το αντίστροφο: αν θέλεις να μεταβάλλεις «από πάνω» ένα καθεστώς κυριαρχίας προς το συμφέρον σου, τότε προκαλείς ανεργία, όχι απλώς για να απορρυθμίσεις την αγορά εργασίας, προκαλώντας το οικονομικό ντόμινο που επιφέρει η λειτουργία του «εφεδρικού στρατού εργασίας» στα κεφαλαιοκρατικά συστήματα, αλλά επιπλέον για να εξουδετερώσεις τις κοινωνικές μικροδομές που διατηρούν τις σχέσεις των ανθρώπων σε μια κάποια ισορροπία. Μόνον που αυτές οι «μικροδομές» είναι ο μικρόκοσμος που ζει ο καθένας μας. Καταστρέφοντας αυτές, καταστρέφεις την ύπαρξη του κοινωνικού ατόμου, καθιστώντας μακροχρονίως τον άνεργο ένα τίποτα, που για να ξαναγίνει κάτι θα πρέπει να ξεχάσει αυτό που ήταν. Θα πρέπει οικιοθελώς να ευνουχιστεί ως προσωπικότητα. Προσέξτε, ενώ ο ελεύθερος χρόνος μπορεί να προσεγγιστεί ως μέτρο και κριτήριο του κοινωνικού πλούτου σε ένα καθεστώς ευημερίας, ο ελεύθερος χρόνος του ανέργου είναι το μέτρο της αθλιότητάς του.

Δε θέλω  να μιλήσω την γλώσσα της οικονομίας, άλλωστε μια χαρά τα έχει προσεγγίσει ο Μαρξισμός με τον γενικό νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, σύμφωνα με τον οποίο μια διαρκώς αυξανόμενη μάζα μέσων παραγωγής μπορεί χάρη στην πρόοδο της παραγωγικότητας της κοινωνικής εργασίας, να τίθεται σε κίνηση από μια προοδευτικά φθίνουσα δαπάνη ανθρώπινης δύναμης. Έτσι παράγεται ο εφεδρικός στρατός εργασίας, που ουσιαστικά εκφράζει τον εργατικό υπερπληθυσμό συσσώρευσης στην αγορά, ο οποίος πλέον στην χώρα μας αποκτά δομικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για δομική ανεργία, η οποία κτίζει ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης, απελευθερώνοντας την εργασία για να αναδιανεμηθεί σε ένα περιβάλλον εσωτερικής υποτίμησης, εντός ενός νέου πλαισίου παραγωγικής ένταξης της χώρας εντός της ΕΕ. Ο κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας, λοιπόν, σήμερα στην Ελλάδα, αναπτύσσεται με τον μηχανισμό της δομικής ανεργίας, που αντανακλά την νέα μορφή ένταξης της χώρας στην ΕΕ. Η Ελλάδα μέσω της διαδικασίας χρεοκοπίας που ακολουθείται, επανεντάσσεται σήμερα στην ΕΕ, σε σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο ιεραρχίας από την αρχική ένταξή της. Το μέτρο της πραγματικής δομικής ανεργίας, είναι και το μέτρο της πίεσης (τάσης) συμμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας στη νέα υποβαθμισμένη θέση της στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και παγκοσμίως. Ο Έλληνας άνεργος είναι το πιόνι στη σκακιέρα του παγκόσμιου ηγεμονισμού, που έρχεται να σώσει (δήθεν) τον ευρωπαίο εργαζόμενο από την πίεση της χρηματοπιστωτικής ελίτ πάνω στην μεταβιομηχανική δομή της αναπτυγμένης σήμερα ΕΕ.

Μέσω (και) της αθλιότητας της ανεργίας ένα ολόκληρο καθεστώς επιχειρεί να αναδομηθεί πάνω στην βάση των αρχών της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής ηγεμονίας. Σύμφωνα με αυτές δημοκρατία σημαίνει αγορά και αγορά δημοκρατία. Ο άνεργος, λοιπόν, είναι ο άθλιος του σύγχρονου δημοκρατικού θαύματος των αγορών!! Ήθελα να ξέρω τι θα λένε όλοι αυτοί που προπαγανδίζουν τη νεοφιλελεύθερη προσαρμογή της χώρας όταν μείνουν οι ίδιοι άνεργοι! Φοβάμαι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα εσωτερίκευαν την ανεργία τους ως προσωπική ήττα που θα τους οδηγούσε ή στην αυτοκαταστροφή ή σε βαθύτατα αντικοινωνικές συμπεριφορές, τις οποίες από εκεί κι έπειτα μόνον ένας καλός ψυχολόγος θα μπορούσε ενδεχομένως να συγκρατήσει πριν λάβουν την μορφή … δράματος.

Η αθλιότητα της ανεργίας δεν είναι προϊόν προσωπικής ήττας. Είναι αιτία και αποτέλεσμα της κοινωνικής ήττας. Αποκρυσταλλώνει την υποχώρηση της κοινωνίας μπροστά στην ηγεμονική δομή των αγορών. Αυτό εκφράζει με έναν απόλυτο τρόπο η σύγχρονη διάσταση της παγκοσμιοποίησης, έτσι όπως ορίζεται από την ιδεολογία και την ηθική του νεοφιλελευθερισμού. Η σημερινή δομική ανεργία στην χώρα και η απορρύθμιση της εργασίας που πυροδοτείται από την στρατηγική της τρόικας, ενώ περιγράφεται από τους όρους του «μνημονίου», είναι ο μηχανισμός της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής της χώρας περιφερειακά στην ΕΕ, αλλά και διεθνώς. Μόνον που αυτή η προσαρμογή – και τούτο είναι το τραγικότερο – μέσω του χρεοστασίου που μας επιβλήθηκε, γίνεται άνευ όρων και άνευ στοιχειώδους πολιτικού ελέγχου από την πλευρά της Ελλάδας. Έτσι οι νεο-άθλιοι που παράγονται σήμερα κατά δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα, εμφανίζονται ως τα σκουπίδια ενός καθεστώτος που ανέλαβε ασυνείδητα και καιροσκοπικά την υποχρέωση να σαρώσει κοινωνικές σχέσεις και κράτος.

Στο τέλος είναι βέβαιο ότι με αυτά τα μυαλά και τούτη την κουλτούρα, το καθεστώς θα «σαρώσει» τον εαυτό του και το πολιτικό σύστημα θα χάσει την ικανότητα να κοντρολάρει τις πολιτικές υποθέσεις της χώρας στο εσωτερικό και το εξωτερικό, με αποτέλεσμα μια γενικότερη εθνική καταστροφή. Εκεί όπου το καθεστώς δεν έχει την δυνατότητα να χειριστεί, στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, τον εφεδρικό στρατό εργασίας, η κοινωνική αθλιότητα τείνει να ανατρέψει το τοπικό σύστημα κυριαρχίας με εξτρεμιστικούς όρους. Ποτέ όμως δεν ξέρεις πού μπορεί να καταλήξει αυτός ο εξτρεμισμός, ο οποίος ανάλογα με την διεθνή συγκυρία μπορεί να τροφοδοτήσει οποιαδήποτε πολιτική αθλιότητα με την μορφή ασφαλώς αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης. Κάπως έτσι οι σημερινοί άθλιοι μετατρέπονται σε εύφλεκτο υλικό για την δημοκρατία.


* διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία http://activistik.com/ a.blogspot

τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει».

http://anarhogatoulis.blogspot.com                                                                              Τρέξε, σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου

Όλοι εμείς εδώ λοιπόν
κλαίγοντας, ξεσπάμε σε γέλια
το παιχνίδι θα χαθεί μόνο όταν
οι εραστές θα γοητεύονται
από την ανία
μένει μονάχα να ενώσουμε
τα αστέρια μας
και θα γίνουμε αστραπές
σύντομα όλα θα καίγονται
και θα φωτίζουν τα μάτια σου. *



Δημοσιονομική εξυγίανση, διαρθρωτική προσαρμογή, αξιοποίηση, μεταρρύθμιση, πρόγραμμα σταθερότητας, ευελιξία, ανταγωνιστικότητα: καλά πράγματα ακούγονται όλα αυτά.
Πιες τα, παιδί μου, ο γιατρός σ’ τα έγραψε για το καλό σου. 
Δεν υπάρχει άλλο φάρμακο, there is no alternative, που έλεγε και η μαμά Θάτσερ.


Εξάλλου, εσύ φταις εδώ που φτάσαμε. Μαζί τα φάγαμε, το είπε και ο αντιπρόεδρος.
Έλα, πιες το και θα δεις, σιγά σιγά θα νιώσεις καλύτερα, κερδίσαμε και την επιμήκυνση του χρέους, ώς το νέο ’21, το 2021 δηλαδή, που θα μας εμπιστευθούν ξανά οι αγορές. Σοκ είναι, θα περάσει.

Το πολυδιαβασμένο «Δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν συγκρίνει τη νεοφιλελεύθερη οικονομία των ιδιωτικοποιήσεων και της «ελευθερίας των αγορών» με τα πειράματα - βασανιστήρια της CIA σε ψυχασθενείς, με χρήση ψυχοτρόπων ουσιών.

Και οι δύο μέθοδοι «θεραπείας-σοκ», σε ανθρώπους ή αντίστοιχα σε χώρες που λειτουργούν ως πειραματόζωα, έχουν ως βάση την καταστροφή, την αποδόμηση κάθε υπάρχουσας δομής, ώστε να ξαναφτιαχτεί από την αρχή ο καινούργιος άνθρωπος ή η καινούργια χώρα.

Στα πειράματα της CIA με ηλεκτροσόκ και ψυχεδελικά ναρκωτικά στη δεκαετία του ’50, στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου, οι διαλυμένοι άνθρωποι έχαναν το μυαλό τους, τη μνήμη, τον έλεγχο του εγκεφάλου τους, τον εαυτό τους τον ίδιο.
Σκοπός του πειράματος ήταν ο δρ. Κράτος να ανασυστήσει έναν νέο πολίτη, πειθήνιο και καθαρό πια, απαλλαγμένο από ανεξέλεγκτα ένστικτα, απρόβλεπτες αντιδράσεις, προσωπική κρίση και σκέψη.

Τα πειράματα ευδοκίμησαν, οι ασθενείς ατύχησαν.
Οι περισσότεροι όχι μόνο δεν ανέκαμψαν ποτέ από την κατάσταση φυτού στην οποία τους καθήλωσαν οι νέοι Μένγκελε της CIA, αλλά οι λίγοι που επιβίωσαν υπέφεραν από μόνιμη απώλεια μνήμης, απουσία ελέγχου των εγκεφαλικών λειτουργιών, εμμονικές ιδεοληψίες, φοβίες, μόνιμη κατάσταση σύγχυσης.

Αντίστοιχα, η θεραπεία-σοκ του Μίλτον Φρίντμαν και των οικονομολόγων της Σχολής του Σικάγου, με σκοπό να επαναφέρουν τις χρεωμένες χώρες στον «σωστό» δρόμο της ελεύθερης αγοράς, είχε ως αποτέλεσμα να βυθίσει τα κράτη-πειραματόζωα στη φτώχεια, την ανισότητα, τον αυταρχισμό και τη βία.

Από τη Χιλή του Πινοσέτ ώς την Τυνησία του Μπεν Άλι, το ΔΝΤ και οι δικτάτορες έχουν μακρόχρονη σχέση αγάπης, ισοπεδώνοντας –παράλληλα με το κοινωνικό κράτος– τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ολοκλήρωση του προγράμματος «εξυγίανσης», με την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, την εκποίηση κάθε δημόσιας υποδομής, την απορρύθμιση της εργασίας, αφήνει τη χώρα-πειραματόζωο σε χειρότερη θέση από ό,τι ήταν πριν, με τον πληθυσμό αποδεκατισμένο από την πείνα, τις ασθένειες, την ανεργία.

Όπως τα πειραματόζωα της CIA δεν γίνονταν ποτέ οι «γενναίοι νέοι πολίτες», αλλά ανθρώπινα κουρέλια, έτσι και οι χώρες που δέχονται τη «θεραπεία» από τους νέους δόκτορες του σοκ –το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα–, δεν συνέρχονται ποτέ, αλλά βυθίζονται σε ακόμα βαθύτερη ύφεση, που αυτήν τη φορά συνδυάζεται με διαρκή καταστολή και κοινωνική καταπίεση.

Όταν το φάρμακο είναι χειρότερο από την ασθένεια που υποτίθεται ότι θεραπεύει τι μπορούμε να κάνουμε;

Η απάντηση είναι απλή και δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος ούτε γιατρός για να τη δει: απλώς, να μην το πάρεις.
Η Ναόμι Κλάιν εξέφρασε έξοχα τους μηχανισμούς που μας αρρωσταίνουν στο «Δόγμα του σοκ».
Δική μας δουλειά είναι να μετουσιώσουμε σε συλλογικές πράξεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα, που θα μας βοηθήσουν όχι απλώς να «αισθανθούμε καλύτερα», αλλά να αποτινάξουμε τα δεσμά του οικονομικού και συναισθηματικού «σοκ και δέους».

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ;

«Εξουσία είναι να προξενείς βάσανα και ταπεινώσεις. Εξουσία είναι να σκίζεις το ανθρώπινο πνεύμα σε κομμάτια». Ο Τζορτζ Όργουελ μιλούσε για τη δυστοπική κοινωνία του «1984», αλλά θα μπορούσε να περιγράφει το πώς νιώθουν οι Έλληνες ως PIIGS τής Ευρώπης το 2011.
Μια κοινωνία σε μαζική παράκρουση.

Το ΔΝΤ, ως απρόσκλητος συγγενής που έχει έρθει από μακριά και δεν σκέφτεται να ξεκουμπιστεί σύντομα, έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας επηρεάζοντας τον ψυχισμό και τις διαθέσεις μας. Λιτότητα έχει επιβάλει ακόμη και στα ευχάριστα συναισθήματά μας.

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι τέσσερεις στους πέντε Έλληνες δηλώνουν πως αισθάνονται δυσαρεστημένοι από τη ζωή τους στην παρούσα φάση (βαρόμετρο της Public Issue – Μάρτιος 2011);

«Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Στραβά αρμενίζουμε» δηλώνει το 78% των ερωτηθέντων για την κατεύθυνση που έχει πάρει η χώρα. Καμία ελπίδα στον ορίζοντα σχετικά με την οικονομική μας κατάσταση δεν βλέπει το 73%. «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» σιγοτραγουδά το 87%, καθώς η κοινωνική ανασφάλεια για το μέλλον φαντάζει τρομακτική.

Πώς αισθάνεται κανείς όταν του κόβουν το μισθό, όταν χάνει τη δουλειά του, όταν έχει διπλάσιο φόρτο εργασίας επειδή έχουν απολυθεί οι μισοί συνάδελφοί του;

Οι αγχώδεις διαταραχές, η κατάθλιψη, οι φοβίες και οι κρίσεις πανικού είναι οι πιο διαδεδομένες ψυχικές διαταραχές που εμφανίζονται λόγω της οικονομικής κρίσης και κατ’ επέκταση της περιρρέουσας αβεβαιότητας, όπως ανακοινώθηκε στο πρόσφατο Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχικής Υγείας. Στην Ελλάδα, το τελευταίο διάστημα, οι κλήσεις προς τη γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία έχουν αυξηθεί κατά 60% με 70%.
Ακούει κανείς; 

Μήπως νιώθεις δυσφορία, απόγνωση, μιζέρια;
Δεν είσαι ο μόνος. Ο δείκτης μιζέριας (misery index), ο οποίος μετρά το βαθμό δυσαρέσκειας μιας κοινωνίας, συνυπολογίζοντας τα ποσοστά ανεργίας και πληθωρισμού, στην Ελλάδα τραβά σταθερά την… ανηφόρα: από το 11,3 (το 2009) εκτινάχθηκε στο 17,3 πέρυσι, ξεπερνώντας το 19 στις αρχές του έτους. Στην 7η θέση ανάμεσα σε 59 χώρες κατατάσσεται η Ελλάδα. Ανάλογοι δείκτες καταγράφονταν και στην Τυνησία και την Αίγυπτο λίγο πριν από το ξέσπασμα των λαϊκών εξεγέρσεων.

Θυμός, αγανάκτηση, οργή. Πρόκειται για τα συναισθήματα που τον τελευταίο καιρό βλέπεις ζωγραφισμένα στα πρόσωπα χιλιάδων ανθρώπων: στους 50άρηδες γονείς μας όταν φώναζαν να «καεί το μπουρδέλο η Βουλή», στους νεολαίους και γηραιότερους - κατοίκους της Κερατέας όταν πολεμούν με πέτρες και μολότοφ το στρατό κατοχής των ΜΑΤ, στους πελάτες των τραπεζών όταν πάνε να πληρώσουν τους… νόμιμους τοκογλύφους, στους μέχρι πρότινος φιλήσυχους πολίτες όταν γιαουρτώνουν πολιτικούς, ακόμη και στους θιασώτες του ζάπινγκ όταν σιχτιρίζουν εσχάτως τα δελτία των 8.

«Ο τύραννος που πια δεν τον φοβάσαι είναι ένας τύραννος νικημένος»

Απέναντι, όμως, στην απαλλοτρίωση ακόμη και των ευχάριστων συναισθημάτων μας κάποιοι έχουν στήσει αντάρτικο. Από το ανυπάκουο κίνημα «Δεν πληρώνω» μέχρι τον αγώνα της Κερατέας και από την ηρωική απεργία πείνας των 300 μεταναστών μέχρι τους εργατικούς αγώνες που ξεσπούν, τα κινήματα δεν αποτελούν μόνο εστίες αντίστασης στο καταθλιπτικό τοπίο που ζούμε, δεν απευθύνονται μόνο στη λογική και δεν στοχεύουν μόνο στην αποκατάσταση του συμφέροντος των πολλών. Παράλληλα, αποτελούν πηγές θετικών συναισθημάτων, έμπνευσης, δημιουργικότητας και συντροφικότητας – σε ατομικό, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο.

Σύμφωνα με τον αμερικανό κοινωνιολόγο James M. Jasper, ανάμεσα στα μέλη των κοινωνικών κινημάτων αναπτύσσονται συναισθήματα ανταπόδοσης ή αμοιβαιότητας, τα οποία υπάρχουν και εκδηλώνονται μεταξύ των μετεχόντων, όπως για παράδειγμα οι στενοί δεσμοί φιλίας, στοργής και αγάπης, συσστράτευσης, εμπιστοσύνης.

Οι απολαύσεις της διαμαρτυρίας προκύπτουν από τις χαρές των συλλογικών δραστηριοτήτων, όπως είναι η χαρά της συνεύρεσης με αγαπημένα πρόσωπα ή η συμμετοχή με άλλους σε ένα τραγούδι ή ένα σύνθημα.
Εξάλλου, η συμμετοχή σε ένα κίνημα και η διεκδίκηση του δίκιου «που είναι ζόρικο πολύ», με άλλα λόγια η εκδήλωση ηθικών αρχών και αξιών, είναι πάντοτε πηγή υπερηφάνειας και ικανοποίησης, ακόμη και στην περίπτωση που είναι ταυτόχρονα οδυνηρή.

Στα είδη ευχαρίστησης της διαμαρτυρίας δεν θα μπορούσαν να μη συμπεριλαμβάνονται και οι ερωτικές απολαύσεις: H αγάπη και η ερωτική έλξη συχνά αποτελούν την αφορμή για την ενεργό συμμετοχή ζευγαριών ή και μεμονωμένων ατόμων σε κινήματα. 
Ταυτόχρονα δε αναπτύσσονται και συναισθήματα, όπως π.χ. ο θυμός, τα οποία όμως δεν στρέφονται ενάντια σε όσους βρίσκονται εντός του κινήματος αλλά απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές ή σε όσους εξαιτίας ιδίων συμφερόντων είναι εχθρικοί με το κίνημα. 
Τα δύο είδη συναισθημάτων, παρά το ότι διαφέρουν μεταξύ τους, αλληλοενισχύονται και δομούν την κουλτούρα ενός κινήματος.

Σύμφωνα με τον George N. Katsiafikas (βλ. «Η επίδραση του έρωτα – Μια νέα προσέγγιση για τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα», εκδ. ΑΥΤΟΝΟΜedIA/Sciolti), «το συναισθηματικό περιεχόμενο των κοινωνικών κινημάτων» μπορεί να ιδωθεί και ως μια διαδικασία «συλλογικής απελευθερωτικής εξιδανίκευσης» (θεωρία της επίδρασης του έρωτα στα κοινωνικά κινήματα).

Σε κάποιες περιπτώσεις μεγάλες ομάδες ανθρώπων όχι μόνο φαντάζονταν έναν άλλο κόσμο, αλλά ζούσαν σύμφωνα με νέους κανόνες και πεποιθήσεις. Έτσι, στιγμιαία, η κυριαρχία τού «επιβιώνει ο πιο ισχυρός» γκρεμιζόταν για να αναδυθεί μια νέα, αυθόρμητη κοινωνική αλληλεγγύη. «Σε αυτές τις φάσεις το πιο βασικό είναι ότι μετασχηματίζεται το προσωπικό συμφέρον σε συμφέρον του ανθρώπινου είδους» επισημαίνει ο συγγραφέας.

Ένα τέτοιο παράδειγμα μπορούμε να δούμε τον Μάη του ’68 στη Γαλλία, όταν στη διάρκεια της πορείας ενάντια στην απέλαση του Κον Μπετίτ, Εβραίου γεννημένου στη Γερμανία, που ήταν απ’ τους ηγέτες της φοιτητικής εξέγερσης, όλο το πλήθος (μεταξύ των οποίων και ένα ευδιάκριτο μπλοκ Αράβων) άρχισε να φωνάζει «είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι», καταρρίπτοντας έτσι στιγμιαία τους κοινωνικούς διαχωρισμούς, τις προκαταλήψεις και τις διαιρέσεις αιώνων – προς όφελος «της συλλογικής εξιδανίκευσης της ενστικτώδους ανάγκης για ελευθερία».

«Δεν μπορεί να υπάρξει έρωτας σε έναν κόσμο δυστυχισμένο» έγραφε δεκαετίες πριν ο Ραούλ Βανεγκέμ, σμπαραλιάζοντας τη βιτρίνα της μεταπολεμικής ευημερίας. 
Κι όμως, σήμερα, σε μια εποχή με πολύ λιγότερες αυταπάτες, ο έρωτας μπορεί να υπάρξει και να ανθήσει.
Δεν το μαρτυρούν μόνο τα ζευγαράκια των ερωτευμένων που σκάνε μύτη την άνοιξη μαζί με τα πρώτα μπουμπούκια, αλλά και οι εκατοντάδες χιλιάδες των διαδηλωτών, από τη Βρετανία και την κεντρική Ευρώπη ώς τη Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική.

ΥΓ.: Σ’ αυτήν την ίδια χώρα που ζούμε εμείς τώρα, έγραφε –αιώνες πριν– ο Αισχύλος:  

«τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει».

Αναρτήθηκε από αναρχογατουλης

Καρλ Μαρξ επικαιρος οσο ποτε

http://crousma.blogspot.com.                                                                                        .και οι νεαροί επιστήμονες... και τα ετοιμόρροπα γεροντάκια..."

193 χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ

Ο Καρλ Μαρξ, γεννήθηκε στις 5 του Μάη 1818, στην πόλη Τριρ της Γερμανίας. Στις 5 του Μάη 2011, συμπληρώνονται 193 χρόνια από τη γέννηση του. Πρόκειται για το μεγαλύτερο διανοητή στην Ιστορία του ανθρώπου. Είναι εκείνος που για πρώτη φορά, έθεσε το ζήτημα της Ιστορίας στην πραγματική του διάσταση ως εξής: « Οι φιλόσοφοι έχουν απλώς ε ξ η γ ή σ ε ι τον κόσμο με διάφορους τρόπους, αυτό που έχει σημασία είναι να τον α λ λ ά ξ ο υ μ ε ».

Ο Καρλ Μαρξ μας έδωσε την επιστημονική κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης, το μαρξισμό, θεμέλιο για την κοινωνική δύναμη, που αποστολή της έχει ν' αλλάξει τον κόσμο, να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, βάζοντας οριστικά τέλος στις ταξικές κοινωνίες με την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας.

Ο Καρλ Μαρξ, μαζί με τον Φρίντριχ Ένγκελς, δημιούργησαν την επιστημονική πολιτική οικονομία, που αποκάλυψε τη φύση της καπιταλιστικής και κάθε άλλης εκμετάλλευσης, σαν ιδιοποίηση της απλήρωτης εργασίας, της υπεραξίας, περιέγραψε τον μηχανισμό ανάπτυξης του καπιταλισμού, επεσήμανε τον ιστορικά παροδικό χαρακτήρα του, θεμελίωσε την ιδέα ότι το πέρασμα στο
σοσιαλισμό είναι αναπότρεπτο.
Η καπιταλιστική οικονομική κρίση, που βρίσκεται σε εξέλιξη, επιβεβαιώνει το σύνολο της ανάλυσης που περιέχεται στο «Κεφάλαιο». Αναδεικνύει ταυτόχρονα το νομοτελειακό της αντικατάστασης του καπιταλισμού με την κοινωνική επανάσταση, για να περάσει η ανθρώπινη κοινωνία, από την «προϊστορία» στην ιστορία, και οι εργάτες από το βασίλειο της αναγκαιότητας, στο βασίλειο της ελευθερίας.

"...οι νεαροί επιστήμονες... και τα ετοιμόρροπα γεροντάκια..."

"Ένα γνωστό ρητό λέει : αν τα γεωμετρικά αξιώματα έθιγαν τα συμφέροντα των ανθρώπων, οι άνθρωποι σίγουρα θα τα ανασκεύαζαν. Οι φυσικοιστορικές θεωρίες, που έθιξαν τις παλιές προλήψεις της θεολογίας, προκάλεσαν και προκαλούν ως τα σήμερα την πιο λυσσασμένη πάλη. Δεν είναι εκπληκτικό ότι η διδασκαλία του Μαρξ, που εξυπηρετεί άμεσα τη διαφώτιση και την οργάνωση της πρωτοπόρας τάξης της σύγχρονης κοινωνίας, δείχνει τα καθήκοντα της τάξης και αποδείχνει ότι - λόγω της οικονομικής ανάπτυξης - είναι αναπόφευκτη η αντικατάσταση του σύγχρονου καθεστώτος με μια καινούργια τάξη πραγμάτων, δεν είναι εκπληκτικό, ότι η διδασκαλία αυτή ήταν υποχρεωμένη να κατακτά με μάχη το κάθε της βήμα στο δρόμο της ζωής.
Είναι περιττό να μιλήσουμε για την αστική επιστήμη και φιλοσοφία, που τις διδάσκουνε επίσημοι καθηγητές σύμφωνα με το επίσημο πνεύμα για ν' αποβλακώνουν τη νέα γενιά των εύπορων τάξεων και για να τη "γυμνάζουν" ενάντια στους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Η επιστήμη αυτή, δεν θέλει ούτε ν' ακούσει για μαρξισμό και διακηρύχνει ότι ο μαρξισμός έχει αναιρεθεί και εκμηδενιστεί. Και οι νεαροί επιστήμονες, που κάνουν την καριέρα τους με την αναίρεση του σοσιαλισμού, και τα ετοιμόρροπα γεροντάκια που φιλάνε τις παραδόσεις κάθε απαρχαιωμένου "συστήματος", επιτίθενται με τον ίδιο ζήλο ενάντια στον Μαρξ...
Η διδασκαλία του Μαρξ προκαλεί σ' όλο τον πολιτισμένο κόσμο τη μεγαλύτερη εχθρότητα και το μίσος όλης της αστικής επιστήμης (και της επίσημης και της φιλελεύθερης), που βλέπει το μαρξισμό σαν μια "βλαβερή αίρεση". Και δεν μπορεί να περιμένει κανείς διαφορετική στάση, γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει "αμερόληπτη" κοινωνική επιστήμη σε μια κοινωνία, χτισμένη πάνα\ω στην ταξική πάλη. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, όλη η επιστήμη, μα και η φιλελεύθερη επιστήμη υπερασπίζει την μισθωτή δουλεία, ενώ ο μαρξισμός έχει κηρύξει αμείλικτο πόλεμο ενάντια σ' αυτή τη δουλεία. Το να περιμένει κανείς αμερόληπτη επιστήμη στην κοινωνία της μισθωτής δουλείας είναι η ίδια κουτούτσικη αφέλεια, όπως και το να περιμένει κανείς αμεροληψία από τους εργοστασιάρχες στο ζήτημα, αν θα πρέπει ν' αυξήσουν το μεροκάματο των εργατών, ελαττώνοντας τα κέρδη του κεφαλαίου...
Η ανάπτυξη του μαρξισμού, η διάδοση και η εδραίωση των ιδεών του μέσα στην εργατική τάξη προκαλούν αναπόφευκτα την επανάληψη και την όξυνση αυτών των αστικών επιθέσεων ενάντια στο μαρξισμό, που ύστερα από κάθε "εκμηδένισή" του από την επίσημη επιστήμη γίνεται όλο και πιο γερός, πιο ατσαλωμένος και πιο ζωτικός."*

*Β. Ι. ΛΕΝΙΝ "Μαρξισμός και αναθεωρητισμός", τομ. 17ος, σελ. 17.

Αναρτήθηκε από Crousma

Ο Γαμος-οπως και κάθε σχεση συμβιωσης- γινεται ολο και περισσοτερο μια επιλογή μεταξύ δυο ανθρωπων , μια αμοιβαια δεσμευση εμπιστοσύνης.

http://nosferatos.blogspot.com

Γαμος και εξατομικευση  (του Πέτρου Θεοδωρίδη)

Σημερα ο γαμος υφισταται τίς συνεπειες μιας διαρκους διερωτησης, αμφιβολίας, αναστοχασμού, αυτοπάθειας.
· Σημερα η ελληνική οικογένεια γίνεται ολο και περισσότερο ‘’καθαρή σχεση’’ με την εννοια πού προσδιδει σ αυτήν ο ο Antony Giddens *ως ‘’μια σχεση πού ξεκινησε από και διατηρειται για οσο καιρό προσφερει την συγκινησιακή ικανοποιηση πού προερχεται απο την κλειστή επαφή μεταξύ των μελων της’’

Η'' καθαρή σχεση'' ειναι αυτή όπου τα εξωτερικά κριτήρια διαλυονται:η σχεση υφισταται μόνο στόν βαθμό πού ανταμοιβες μπορουν να προελθουν από την ιδια την σχεση ·

Η ''καθαρή σχεση '' βέβαια ενεχει τους κινδυνους της:Δεν στηριζεται πιά αρχικά δεδομένα αποφασεις συγγενων, δεν αγκυροβολει σε συμβόλαια, στίς εξωτερικές συνθήκες της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Αλλά ουτε και σε μια εσωτερική διαιρεση της εργασιας στα πλαισια της πυρηνικής οικογενειας. Ο Γαμος-οπως και κάθε σχεση συμβιωσης- γινεται ολο και περισσοτερο μια επιλογή μεταξύ δυο ανθρωπων , μια αμοιβαια δεσμευση εμπιστοσύνης. Ετσι η εξατομικευση εγκαθίσταται στα ιδια τα θεμελια του γάμου:πηγη του πιά γίνεται ολο και περισσοτερο τό ‘’αισθημα’’ παρα η αποφαση των συγγενων :η σταθερτητα του εξαρταται όλο και περισσοτερο απο τίς διακυμανσεις , τίς ασαφειες τίς λεπτες αποχρωσεις αυτου του ‘’αισθηματος’’ πού παραμένει αινιγματικό.Πως- και αυτό παραμένει αλυτο αινιγμα - θα στηριχθει ενα συμβολαιο αμοιβαιοτητας-από τη φυση του τόσο εξωτερικό,σταθερό και κοινωνικό-σε κατι τόσο ασταθες,εσωτερικό, και λεπτεπίλεπτο ; Αν ο παραδοσιακός γαμος κυριαρχειται από εξωτερικά κριτηρια στηρίζεται επισης σε αυτά

Στόν γάμο όμως ως ‘’καθαρή σχεση’’ ‘’οτιδήποτε παει στραβά μεταξύ των συζυγων απειλει την ιδια την σχεση . Οσο περισσότερο μια σχεση στηριζεται μόνο στόν εαυτό της, αναστοχαστικά ερωτηματα τεινουν να τεθουν στό κεντρο της Και ακόμα , ογάμος ως καθαρή σχεση επικεντρωνεται γύρω από τα διαρκή κεντρικά ερωτήματα της εξατομικευσης :’’ Ολα πάνε καλά’’; Πως αισθανομαι; Πως εμαι;(ή ‘’γιατί να τυχει σε εμένα’’πού αποτελουν και μια διαρκή ανακριση, ατερμονη ερευνα για τίς πιθανές ανταμοιβές για τα κόστη του γαμου .
και ακόμα η ανακλαστικός-αναστοχαστικός συντονισμός ολων των κλειστών σχεσεων σημερα συμμετέχει στην ευρυτερη αυτοπάθεια της νεωτερικότητας. Τα ΜΜΕ ειβαλλουν με τα μηνυματα τους ολοενα και περισσοτερο στον ιδιωτικό χωρο της οικογενειακής ζωής.Οι συζυγοι βομβαρδιζονται όλο και περισσοτερο από τα ΜΜΕ με τα μηνυματα τους και με τα νεα προτυπα συμπεριφοράςΑρθρα εφημεριδων και περιοδικών, ειδικά κειμενα και εγχειρίδια, προγραμματα της τηλεορασης και του ραδιοφώνου γεματα πληροφορίες και συζητησεις διαρκώς αναδομουν τό φαινόμενο πού περιγραφουν

*ANTONY Giddens , Modernity and Self Identity,

Ολοι γιορτάζουν την Ανάσταση, του θεού της Άνοιξης, και πολλοί θα φύγουν από τη βάση τους. Ο καθ’ ένας γιορτάζει τον δικό του θεό! Εμείς τον «θεό» αυτόν τον λέμε Φύση, που στην κυριολεξία, ανασταίνεται κάθε χρόνο! Καλή Ανάσταση!

Γιατί είμαι άθεος...

http://epic-atheist.blogspot.com...... αποσπασμα.......

Γεννήθηκα σε ένα χωριό όπου το ελληνορθόδοξο στοιχείο ήταν έντονα χαραγμένο στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμπατριωτών μου. Σε ένα χωριό που η Ελληνοορθοδοξία αναγορεύεται σε ύψιστο Ιδανικό. Τα πρώτα  χρόνια της ζωής μου λοιπόν έχουν ριγμένες τις ρίζες τους εκεί, σε ένα περιβάλλον όπου η θρησκεία, η πατρίδα και η οικογένεια γίνονται τα Ιδανικά. Χωρίς αυτά, η ζωή είναι μάταιη και μηδαμηνή.

Σχολείο πηγαίναμε  την ημέρα. Τέσσερις ώρες το πρωί και δυο το απόγευμα, εκτός Τετάρτης και Σαββάτου, που είχαμε μόνο το πρωί. Αλλά κι έτσι, η Τέταρτη ήταν πάντα κλεισμένη, γιατί πηγαίναμε κατηχητικό. Απ ότι θυμάμαι δεν πήγαινε όλο το σχολειό εκεί, διαφορετικά θα ήμασταν πολλοί. Από αυτό αντιλαμβάνομαι ότι εγώ ήμουν ιδιαίτερη περίπτωση. Αλλά και το πρωινό της Κυριακής ήταν αφιερωμένο στον εκκλησιασμό. Αυτό ήταν δεδομένο. Η μητέρα μου με ξύπναγε από νωρίς  για να πάμε στην Εκκλησία. Ακόμα και όταν οι άλλοι δεν μπορούσαν, δεν ξέρω πως τα καταφέρνα εγώ και πήγαινα πάντα. Κι όταν έβγαινα από την Εκκλησία, πάντα με ένα αντίδωρο στο χέρι, πηγαίνοντας σπίτι, θα χαιρετούσα όποιον έβρισκα στο δρόμο.

Όλη αυτή η ρουτίνα δεν πρέπει να με κούραζε. Μου άρεσε μπορώ να πω. Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν που οι παπάδες στην εκκλησία τα έλεγαν τόσο μασημένα και δεν καταλάβαινα τίποτα. Όμως τις ημέρες του Πάσχα, σαν τις Αδωνιάζουσες, θρηνούσα κι εγώ τον θάνατο του θεού. Στο εγκώμιο της Μεγάλης Παρασκευής ψάλλοντας το "Γλυκύ μου Έαρ" τα μάτια μου βούρκωναν και τα σωθικά μου πλημμύριζαν αγάπη για τον Ιησού. Δεν μπορούσα να πιστέψω, πώς ήταν δυνατόν, ένας τόσο καλός άνθρωπος να βαστάξει τόσο μίσος εναντίον του και μάλιστα από ανθρώπους που δεν πείραξε ποτέ! Πόσο πόνεσε... Μαζί του πόναγα κι εγώ. Όχι μόνο το Πάσχα, αλλά κάθε φορά που έβλεπα την εικόνα που του πλήγωναν το μέτωπο!

Έτσι μεγάλωσα λοιπόν σε κείνο το χωριό με τα μεγάλα ιδανικά.

 

Ο εκκλησιασμός της Κυριακής μεταφέρθηκε την ημέρα του Σαββάτου όσο το σχολείο απαιτούσε.  Μέρες επιβολής τότε: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών γαρ.

Ούτε η επιβολή με έθιξε καθόλου. Παρέμεινα πιστός, αν και όχι τόσο δεκτικός όσο στο χωριό.

Στα δεκαεφτά μου γνώρισα μία κοπέλα  Την άκουγα γιατί όλα όσα μου έλεγε μου φαινόταν σωστά. Ανάμεσα στις αγάπες πάντα υπήρχε ο χρόνος για φιλοσοφικό προβληματισμό.

Μία μέρα με ρώτησε: πιστεύεις στο θεό;

Ήταν σαν να με τίναξε ρεύμα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι υπήρχαν και τέτοιες ερωτήσεις…    

Πώς είναι δυνατόν να αμφισβητεί κανείς το θεό… αυτό είναι δεδομένο! Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ο έρωτας όμως δεν με άφηνε να την μισήσω, αλλά και αυτή δεν επέμεινε. Απλά μου έδωσε να διαβάσω τον Ζορμπά του Καζαντζάκη. Ήταν πολύ ενδιαφέρον βιβλίο και είχε πολύ χιούμορ. Ο Καζαντζάκης όμως φαινόταν να πιστεύει στο θεό, αν και με τον δικό του τρόπο, τη δική του λογική.

Δεν είχα αντίρρηση. Κι εγώ στον ίδιο θεό πίστευα. Δεν βρήκα να συγκρούομαι πουθενά κι έτσι διάβασα κι άλλα βιβλία του. Ποτέ δεν βρήκα αθεΐα στον Καζαντζάκη κι έτσι υιοθέτησα τη λογική του που, όπως έμαθα αργότερα, πίστευε στην φυσική θρησκεία, στον Ντεϊσμό.

Μέχρι τότε φαινόταν ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει μέσα μου. Μπορεί να παρέμεινα πιστός στο θεό, όμως το δόγμα δεν φαινόταν να με ελέγχει. Είχα τα μάτια μου ανοιχτά και η λογική μου ήταν ακόμη ζωντανή. Μπορεί τόσο πολύ να πίστευα, όμως δεν ήμουν γραπωμένος από το δόγμα. Τώρα χρειαζόταν μόνο ένας σπινθήρας. Ήμουν πιστός ακόμα, αλλά σχεδόν άθρησκος, αφού χωρίς το δόγμα να με διαφοροποιεί δεν είχα αναστολές, ούτε μίσος για τους άλλους. Τότε κατάλαβα ότι καμιά θρησκεία δεν είναι κακή. Δεν έτρεφα μίσος για κανέναν. Όμως αγαπούσα το θεό. Ο Χριστός με συγκινούσε ακόμα. Οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ. Έτσι νόμιζα τότε, μέχρι που πήγα στο στρατό.

Εκεί συντελέσθηκε άλλη μία αλλαγή που την αντιμετώπισα μόνος. Στη μονάδα, μας έδωσαν μία Καινή Διαθήκη. Την έχω ακόμα. Και δεν πρόκειται να την πετάξω ποτέ όσες και να αποκτήσω, γιατί εκείνη μου άνοιξε τα μάτια. Οι άλλοι που την πήραν την πέταξαν. Κάποιοι διάβασαν λίγο εδώ, λίγο εκεί και την έβαλαν στο σακίδιο για να τους φυλάει, σαν καλοί χριστιανοί. Εγώ άρχισα εντατικό διάβασμα, υπογραμμίζοντας και κρατώντας σημειώσεις. Σταμάτησα ακόμα και τις εξόδους. Ήθελα να έχω αρκετή ώρα μπροστά μου. Τόσα μαθήματα, κατηχητικά, εκκλησιασμούς και κηρύγματα πρώτη φορά διάβαζα τέτοια μαργαριτάρια.

Ο Ματθαίος, όχι σπάνια, πότε έγραφε υπερβολές που δεν έστεκαν με τη λογική και πότε γελοιότητες που με έκαναν να αντιδρώ. Όταν έφτασα στον Μάρκο οι αντιφάσεις ήταν σε κάθε σελίδα, ανάμεσα στον εαυτό του και τον Ματθαίο. Και όταν έφτασα στο Λουκά είδα κι αυτός να αντιφάσκει με τους δύο προηγούμενους. Οι γενεαλογίες έβγαζαν μάτια. Κανείς δε μου είπε ποτέ γι αυτό. Λες κι επίτηδες μου τα έκρυβαν. Μας έλεγαν μια φράση από δω, δύο από κει και τα ερμήνευαν όπως ήθελαν καταλήγοντας στη διαστρέβλωση. Έγινα έξω φρενών. Η περίπτωση της Συκιάς με εξόργισε. Και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών του Χριστού, τόσο αντιφατικά μεταξύ τους, που το «Γλυκύ μου Έαρ» δεν ήθελα να το ξανακούσω.

Όχι, αυτοί που υποτίθεται φωτίστηκαν με το Άγιο Πνεύμα, όχι φωτισμένοι δεν ήταν, αλλά τελείως ανόητοι και απατεώνες, που βάλθηκαν να μας εξαπατήσουν κρατώντας μας στο σκοτάδι αντιστρέφοντας την λογική με κάθε είδους ανοησία.

Ένιωθα τόσο απογοητευμένος!

Το συζήτησα με μερικούς που τη δική τους Κ.Δ. δεν την άνοιξαν ποτέ, αλλά μόνο διάλογος δεν μπορούσε να ήταν εκείνος, αφού αντί να βάλουν σε κίνηση το μυαλό, μου έδειχναν τα δόντια τους. Σε κάποιους φαινόμουν άθεος και σε άλλους Ιαχωβάς!

Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση: όσοι δεν τη διάβασαν έμειναν πιστοί. Εγώ που στην κυριολεξία την ρούφηξα, θυσιάζοντας τις εξόδους μου για να την μελετήσω, τι ειρωνεία, σιχάθηκα ό,τι τόσα χρόνια λάτρεψα.

Η Κ.Δ. που ο ιερέας της μονάδα μας έδωσε ήταν της Βιβλικής Εταιρείας. Προσπαθώντας να κρατήσω την πίστη μου σ’ αυτό που τόσα χρόνια λάτρευα αναζήτησα στήριγμα ψάχνοντας μια άλλη έκδοση. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Ήταν το τελευταίο σκίρτημα, σαν το τίναγμα της αλεπούς πριν την τελευταία της πνοή. Έτσι νόμιζα, ότι θα περιέσωνα αυτό που ανεπιστρεπτί φαινόταν να φεύγει. Όταν απολύθηκα από το στρατό, πήρα την Κ.Δ. των γονιών μου που την είχαν από το χωριό. Ήταν μια έκδοση επιμελημένη από τον Τρεμπέλα. Δίπλα από το κείμενο είχε ελεύθερη μετάφραση από τον ίδιο. Δεν πέρασε ούτε ώρα όταν αηδιασμένος την πέταξα. Εδώ δεν βρήκα μόνο αντιφάσεις και ανοησία, αλλά και πονηριά για να πειστώ. Ένα κανονικό κήρυγμα για αφελείς και αγράμματους που χειροτέρευε τα πράγματα ακόμα πιο πολύ. Έγινα έξω φρενών!  Όσο τα ανακάτευα τόσο περισσότερο βρωμούσαν!

Δυστυχώς η προσπάθειά μου να πιαστώ από κάτι που θα σταμάταγε την πτώση της πίστης δεν ευοδώθηκε. Ήταν σαν να πέφτω από δέντρο και απεγνωσμένα προσπαθούσα να κρατηθώ από τα κλαδιά που έβρισκα. Όλα έσπαγαν μέχρι που πάτησα σταθερά στο έδαφος. Δεν είχα πέσει από κάπου ψηλά. Απλά συνειδητοποίησα ότι τώρα πατούσα γερά στο έδαφος της λογικής και η πτώση μου αφορούσε το δέντρο της ανοησίας απ’ το οποίο απελευθερώθηκα. Απελευθερώθηκα από τα ψέματα, την υποκρισία, και την ιστορική ανακρίβεια. Έμαθα να σκέπτομαι.

Σοκ πνευματικό και ψυχολογικό που όμως με γέμισε με θέληση να βρω καταφύγιο και λύση σε κάποια ερωτήματα που με βασάνιζαν καιρό.

Σε αυτές τις περιπτώσεις ξεκινάει κανείς πάντα απ’ τη φιλοσοφία μιας και η ιστορία μου φαινόταν κομματάκι δύσκολο εκείνη τη χρονική στιγμή χωρίς την καθοδήγηση ενός καλού και σοβαρού ερευνητή. Από πού ν’ αρχίσει κανείς;

Έτσι με κέρδισε η φιλοσοφία και συγκεκριμένα σαν έλληνας οι μεγάλες φιλοσοφικές ιδέες των Αρχαίων Ελλήνων. Όταν ήρθα αντιμέτωπος με την πρώτη φιλοσοφική σχολή της Μιλήτου κατάλαβα ότι ο θεός είναι ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά που όμως πρέπει να αρχίσει να το μαθαίνει κανείς από πολύ μικρός. 

 Ο Θαλής, ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος ήταν μεγάλες μορφές. Οι μεγαλύτερες. Ήταν αυτές που έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους και απ’ ότι διαπίστωσα οι χριστιανοί έκαναν ότι μπορούσαν να κάνουν για να τα γκρέμισαν όλα και για πολλούς αιώνες να μας συσκοτίσουν τη σκέψη ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα του Μεσαίωνα.

Ο άνθρωπος του Μεσαίωνα, ζώντας το αιώνιο σκοτάδι μέσα στην πλατωνική του σπηλιά, με γυρισμένη την πλάτη στο φως και την αλήθεια, αγνοώντας τη φωτεινή πραγματικότητα για αιώνες, κάποτε αποφάσισε να στρίψει πίσω και να την αντιμετωπίσει κατάματα, χωρίς τύψεις και φόβο, ανακαλύπτοντας τους νόμους που κινούσαν τις σκιές και θώπευαν τη λογική και τη συνείδησή του.

Οι ιδέες του Διαφωτισμού ήταν εκείνες που έριξαν άπλετο φως στις σκοτεινές κόγχες του ανθρώπινου πνεύματος και μόνο τότε άρχισε και πάλι η ανθρωπότητα να προοδεύει. Αναβιώνοντας τις ηθικές αξίες της αρχαίας Ελλάδας η ανθρωπότητα άνοιξε πανιά και πάλι για να οδηγηθεί στην κατάκτηση της φύσης και την κοινωνική πρόοδο. Ο διαλεκτικός υλισμός απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που αναζητούσα. Μέχρι σήμερα αποδείχτηκε αλάνθαστος. Η διαλεκτική, απαλλαγμένη από τη μεταφυσική, θα γίνει αναγκαιότητα για τις φυσικές επιστήμες, και το χρηστικότερο μέσον προκειμένου να φτάσουμε στην αλήθεια. Ο ιστορικός υλισμός με καθοδήγησε με νόμους πώς να διαβάζω ιστορία κι έτσι το κεφάλαιο αυτό άρχισε να αποκτά υπόσταση. Έγινε κατανοητό πώς εμφανίστηκαν οι ιδέες, πώς οι θρησκείες και σήμερα πώς αυτά σε αλλοτριώνουν και σε κρατούν αποξενωμένο από τον κόσμο και μακριά απ’ αυτό που λέμε πραγματικότητα.

Με λίγα λόγια έγινα ένας συνειδητός άθεος γιατί αναγνώρισα ότι η εμπειρία και θεωρητική σκέψη είναι δύο απαραίτητα στοιχεία της διαδικασίας της γνώσης που βρίσκονται σε διαλεκτική αλληλεπίδραση μεταξύ τους!
Γι αυτό και η αλήθεια είναι ανεξάρτητη από υποκειμενικές γνώμες, επιθυμίες και προθέσεις!

 

Έμαθα πια να αναγνωρίζω ότι αληθινό δεν είναι αυτό που διακαώς επιθυμούμε να είναι αληθινό αλλά αυτό που υπαγορεύει η αντικειμενική γνώση. Η τελευταία δεν είναι ποτέ μία αιώνια αλήθεια που δόθηκε άπαξ και δεν μπορεί να αλλάξει.

Μία τέτοια άποψη θα μετέτρεπε την κάθε γνώση σε ένα αναλλοίωτο δόγμα!

Αυτό αποκόμισα από τον διαλεκτικό υλισμό ενώ από τον ιστορικό υλισμό έμαθα ότι εκείνοι που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις σε ανοησίες, μπορούν κάλλιστα και χωρίς να το καταλάβεις, να σε κάνουν να διαπράξεις και εγκλήματα ανείπωτης φρίκης!

Από τότε που συντελέσθηκαν όλα αυτά μέσα μου και διαμόρφωσαν την οπτική μου πέρασαν άλλα τόσα χρόνια. Όλο αυτόν τον καιρό δεν σταμάτησα να ερευνώ, να μαθαίνω και όπου μπορούσα πρόσφερα τις γνώσεις μου. Δεν το είδα έτσι, προκειμένου να κάνω τον έξυπνο στους άλλους, αλλά σαν χρέος και καθήκον. Όχι χόμπι, αλλά καθήκον, ξέρω τι λέω. Είτε συζητώ με φίλους, είτε σχολιάζω στο internet, είτε μιλώ στον εαυτό μου.

Ο τρόπος που δρω σε κάθε πλευρά της ζωής μου είναι διαλεκτικός. Η λογική πια έγινε τρόπος ζωής γιατί, μία αγωνία για μένα είναι τι απαντήσεις θα δώσουμε στο υπαρξιακό μας πρόβλημα και ο τρόπος που επιλέγουμε να ζούμε! Δεν επιθυμώ να ζήσω τέλεια αν και η τελειότητα είναι σχετική και διαφορετικά την αντιλαμβάνεται ο καθένας, αλλά Επικούρεια, για κείνους που καταλαβαίνουν. Είμαι πειθαρχημένο άτομο, γι αυτό, το «πρέπει» έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το «μ’ αρέσει». Λέξεις όπως «καθήκον», «ευθύνη» και «χρέος» έχουν ηδονική αξία για μένα, σε σημείο που κάποιοι ίσως, εκτός από κομπλεξικό, να με πουν και μαζοχιστή!

Όλα αυτά φυσικά είχαν έναν αντίκτυπο στον περίγυρό μου, ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους, είτε συγγενείς ήταν αυτοί είτε φίλοι. Μου κάνει εντύπωση που οι πεποιθήσεις μου έγιναν η αιτία να απομακρυνθούν κάποιοι φίλοι. Παιδικοί φίλοι που ούτε ο παιδιάστικος εγωισμός δεν ήταν αρκετός να μας χωρίσει, μια ιδεολογία όπου το θρησκευτικό συναίσθημα αντικρούεται, ήταν αρκετό να φέρει το διχασμό ανάμεσά μας. Όχι φυσικά από μένα, αφού επανειλημμένα προσπάθησα να αποκαταστήσω την σχέση μας, όμως ο πιστός που του αμφισβητηθεί η πίστη γίνεται εχθρικός που ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται.

Μιλώ για έναν συγκεκριμένο φίλο που κάποτε ασπαζόμασταν τις ίδιες ιδέες. Μαζί εγκαταλείψαμε την πίστη στις υπερβατικές οντότητες, όμως ο αγνωστικισμός του τον επανέφερε ξανά πίσω. Ο αγνωστικισμός ενισχύει την άποψη ότι είμαστε θύματα αυταπάτης και ανίκανοι από τη φύση μας να κατανοήσουμε ακόμα και τους φυσικούς νόμους επαρκώς. Στο ίδιο τσουβάλι της αμφιβολίας βάζουν και τον θεό που τον θεωρούν άφατο και την λογική μας ανήμπορη να κατανοήσει το μεγαλείο της. Αγνοούν ότι η αντικειμενική αλήθεια είναι ταυτόχρονα μια σχετική αλήθεια! Κυρίως όμως αγνοούν ότι η γνώση μας για την φύση, συμπληρωμένη μια για πάντα και απόλυτα, βρίσκεται σε αντίφαση με τους βασικούς νόμους της διαλεκτικής σκέψης.

Έτσι ο αγαπημένος μου φίλος επέστρεψε σιγά-σιγά από κει που ξεκίνησε απαρτίζοντας ξανά το χριστεπώνυμο πλήθος.

Όλα αυτά σε προσωπικό επίπεδο. Η ιστορία όμως μου έδειξε αντικειμενικά πόσο οι θρησκείες χωρίζουν τον άνθρωπο, βάζοντάς τον ετικέτες από την ώρα που γεννιέται. Όταν θα μεγαλώσει θα αδυνατεί να αντιληφθεί ότι το Σύστημα τον χρησιμοποιεί για τους  ιδιοτελείς σκοπούς του, ενώ αυτός θα νομίζει ότι υπερασπίζεται πατροπαράδοτα ιδανικά.

Τότε ο εχθρός πηγάζει αυθόρμητα μέσα από τη συνείδηση του ατόμου και την υφιστάμενη οργάνωση της κοινωνίας! Ο αφαιρετικός νους του ανθρώπου αδρανοποιείται. Αδυνατεί να ξεχωρίσει το λογικό από το παράλογο, το είναι από την πλάνη. Η θρησκεία, γίνεται χωρίς να αντιλαμβάνεται ο πιστός, δύναμη εξαπάτησης. Σ’ αυτήν κάθε αλλοτριωμένος νους εύκολα υποδουλώνεται!

Όχι, οι θρησκείες δεν ενώνουν τους ανθρώπους, τους χωρίζουν!

Οι πιστοί νομίζουν ότι το καλό δεν το κάνουμε επειδή το θεωρούμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας και καθήκον απέναντι στην κοινωνία, μα από ανάγκη για την κατάκτηση της μέλλουσας ζωής και υποχρέωση απέναντι στο θεό, κυρίως από φόβο για την κόλαση. Ιδιοτελής στόχος που αναδύει ιδιοτέλεια.

Γι αυτό και μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος, χωρίς θεό, επειδή αναγνωρίζω ότι η καλοσύνη μου έχει ανιδιοτελή κριτήρια. Κάνω το καλό, χωρίς να χρειάζεται να δώσω λόγο σε κανέναν και αποφεύγω το κακό γιατί το θεωρώ χρέος και καθήκον απέναντι στους συνανθρώπους μου και στην κοινωνία.

  

Ολοι γιορτάζουν την Ανάσταση, του θεού της Άνοιξης, και πολλοί θα φύγουν από τη βάση τους.

Ο καθ’ ένας γιορτάζει τον δικό του θεό!

Εμείς τον «θεό» αυτόν τον λέμε Φύση, που στην κυριολεξία, ανασταίνεται κάθε χρόνο!

Καλή Ανάσταση!
http://epic-atheist.blogspot.com/