Η γλώσσα του σώματος . . .

Οι πολιτικοί τη γνωρίζουν πολύ καλά - και όσοι δεν την κατέχουν φροντίζουν να αριστεύσουν σε αυτή με τη βοήθεια των επικοινωνιολόγων τους.


 Όσοι ασχολούνται με το μάρκετινγκ προσπαθούν να την κάνουν δεύτερη φύση. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να τη χρησιμοποιήσουν για να διευκολύνουν την επικοινωνία με τους μαθητές τους. 

Οι ηθοποιοί κρίνονται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτήν τους την ικανότητα όταν περνούν μια οντισιόν και οι χορευτές μιλούν συνεχώς με αυτήν.


 Όλοι μας τη χρησιμοποιούμε καθημερινά, συνήθως χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Πρόκειται για τη γλώσσα του σώματος (τις εκφράσεις του προσώπου, το βλέμμα, τον τόνο της φωνής, τις κινήσεις των χεριών, τη στάση του σώματος, το άγγιγμα), που όπως μας πληροφορούν οι ειδικοί έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία στην επικοινωνία από αυτήν που οι περισσότεροι της αποδίδουμε.


Οι πρώτες εντυπώσεις

Η δύναμη της χειραψίας, η ζεστασιά του βλέμματος, το...
χαμόγελο, η κλίση του κεφαλιού και του σώματος, η διάρκεια ενός αγγίγματος έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα ίδια τα λόγια, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δημιουργία των πρώτων εντυπώσεων σε μια σχέση (φιλική, επαγγελματική κ.τ.λ.), και συχνά καθορίζουν την εξέλιξή της.


 Η μη λεκτική επικοινωνία κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις, «σπάει» τον πάγο ή σηκώνει τείχη αδιαφορίας με τον συνομιλητή μας, προκαλεί οικειότητα και ζεστασιά, γοητεύει, ερωτοτροπεί, δημιουργεί προσμονή, αποδοχή ή προκαλεί θυμό και εκτοξεύει σιωπηλές απειλές.


 Μάλιστα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι όταν όσα ακούμε δεν συμφωνούν με τα σιωπηρά σήματα που μας στέλνει ο συνομιλητής μας, τότε έχουμε την τάση να βασιζόμαστε κατά κύριο λόγο στα δεύτερα για να ερμηνεύσουμε τις προθέσεις του, ακόμη και για να τον χαρακτηρίσουμε συμπαθητικό ή αντιπαθητικό.


Τα παιδιά τη μιλούν άπταιστα

Το πρόσωπο και το σώμα των παιδιών καθρεφτίζουν τα συναισθήματά τους, δεδομένου ότι δεν έχουν μάθει ακόμη πώς να τα κρύβουν.


 Τα παιδιά αποτελούν «ανοιχτά βιβλία» που προσφέρουν απλόχερα τα «κλειδιά» και τα «αντικλείδια» της ανθρώπινης μη λεκτικής επικοινωνίας. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα παιδιά που λένε ψέματα και συνήθως καλύπτουν αυθόρμητα το στόμα -που ξεστόμισε το ψέμα- με το χέρι.


 Στους ενηλίκους, που έχουν μάθει να ελέγχουν καλύτερα τις αντιδράσεις τους, αυτή η κίνηση θεωρείται ότι έχει «εξελιχθεί» σε ένα στιγμιαίο άγγιγμα ή ξύσιμο του πιγουνιού ή της μύτης.


Χωρίς λόγια

Όσο κι αν αυτό μας κάνει εντύπωση, οι ειδικοί εξηγούν ότι η ομιλία καταλαμβάνει το μικρότερο μέρος της ανθρώπινης επικοινωνίας. Τη μεγαλύτερη βαρύτητα έχει η επικοινωνία «χωρίς λόγια». Η εντύπωση που μας προκαλεί ένα μήνυμα εξαρτάται μόλις κατά 7% από τις λέξεις που περιέχει, σύμφωνα με τον διακεκριμένο καθηγητή Ψυχολογίας Albert Mehrabian.

To υπόλοιπο μήνυμα «περνάει» κατά 38% φωνητικά, δηλαδή μέσα από τον τόνο και τις διακυμάνσεις της φωνής, και κατά 55% μη λεκτικά, δηλαδή μέσα από τη γλώσσα του σώματος.Η διαπίστωση του διακεκριμένου ψυχολόγου είναι γνωστή και ως ο κανόνας «7% - 38% - 55%».Η επικοινωνία με τη γλώσσα του σώματος συνήθως γίνεται ασυνείδητα.


 Οι περισσότεροι εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η κυριότερη μορφή επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων είναι η ομιλία. Η αλήθεια όμως είναι ότι όσα δεν λέμε είναι και τα πιο σημαντικά.


 Μάλιστα, οι περισσότεροι τείνουμε να ερμηνεύουμε τα μη λεκτικά σήματα διαισθητικά και εμπειρικά, έχοντας μάλιστα υπερβολικά μεγάλη σιγουριά για την ικανότητα «αποκωδικοποίησής» μας, γι’ αυτό και συχνά κάνουμε λάθη, με αποτέλεσμα να γεννιούνται παρεξηγήσεις στην καθημερινότητά μας.

Γρίφος για γερούς λύτες

Θα ήταν τολμηρό να πιστέψει κανείς ότι είναι εύκολο να αποκωδικοποιήσει τον μη λεκτικό κώδικα επικοινωνίας. Πρόκειται ίσως για τον πιο ασαφή κώδικα, όπου κάθε «σήμα» έχει πολλαπλές ερμηνείες και αναγνώσεις. 


Υπάρχουν, βέβαια, ορισμένα σημάδια που, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, έχουν κοινά αποδεκτή «μετάφραση», όπως π.χ. το σήκωμα των ώμων, που υποδηλώνει αδιαφορία, ή ένα άγριο και επίμονο βλέμμα, που σηματοδοτεί απειλή.

Αντιφατικά μηνύματα Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ούτε υπάρχουν μαγικές συνταγές για την κωδικοποίηση ή την αποκωδικοποίηση των μη λεκτικών μηνυμάτων.


 Κατ’ αρχάς, τα σήματα που στέλνουμε με το βλέμμα, το πρόσωπο, τα χέρια, καθώς και με όλο μας το σώμα, μπορεί να είναι αντιφατικά, γι’ αυτό και δεν αρκεί να βασιστεί κανείς π.χ. στη δυνατή χειραψία ενός ανθρώπου, ο οποίος όμως δεν μας κοιτάει στα μάτια, ή στην ήρεμη έκφραση του προσώπου του συνομιλητή μας, ο οποίος όμως κουνάει νευρικά τα πόδια του.


 Επίσης, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώνεται μια συμπεριφορά, καθώς και ο χώρος (π.χ. σπίτι, γραφείο), μπορεί να οδηγήσουν σε διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου μηνύματος. Ένα παρατεταμένο βλέμμα ή ένα άγγιγμα στον χώρο της δουλειάς μπορεί να γίνει αιτία παρεξήγησης, ενώ η ίδια κίνηση σε έναν άλλο χώρο μπορεί να εκληφθεί θετικά ως φλερτάρισμα.

Παγίδες εν όψει

 Όσοι βιαστούν να ερμηνεύσουν επιφανειακά τη γλώσσα του σώματος είναι πιθανό να πέσουν σε παγίδες. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και οι «διαβασμένοι» (π.χ. ένας άπιστος σύζυγος, ένας πωλητής που υπερβάλλει), οι οποίοι μας κοιτούν κατάματα ενώ λένε ψέματα, τη στιγμή που οι περισσότεροι θεωρούμε ως δεδομένο ότι όταν κάποιος ψεύδεται, συνήθως αποστρέφει το βλέμμα του.


Ζήτημα κουλτούρας 

Επιπλέον, η κουλτούρα κάθε ατόμου επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα του σώματός του και τον τρόπο που αυτή ερμηνεύεται. Σε σχετικές έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι οι Ιάπωνες «διαβάζουν» ευκολότερα τον θυμό σε πρόσωπα Ιταλών παρά σε πρόσωπα ομοεθνών τους. Αυτή η διαπίστωση έχει άμεση σχέση με το γεγονός ότι οι Ιάπωνες γαλουχούνται ώστε να μην εκφράζουν την οργή τους και να παραμένουν ανέκφραστοι.
Ένα «δυσνόητο κείμενο» Ο τρόπος που επικοινωνούμε μη λεκτικά διαφοροποιείται καθώς μεγαλώνουμε (μαθαίνουμε να κρύβουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας), ενώ εξαρτάται από το φύλο, το επάγγελμα (π.χ. μια χορεύτρια και μια αστυνομικός είναι απίθανο να περπατούν ή να χειρονομούν με τον ίδιο τρόπο), την ηλικία, την κοινωνική τάξη, αλλά και το προσωπικό στυλ του καθενός. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο Φρόιντ παρομοίασε ήδη από το 1905 τη μη λεκτική επικοινωνία με γρίφο ή με δυσνόητο κείμενο που απαιτεί ειδικές στρατηγικές ερμηνείας.

Ένα μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας να αποκωδικοποιήσουμε τη σιωπηρή επικοινωνία βασίζεται στο ένστικτο και συνήθως είναι λανθασμένη - έχουμε, δηλαδή, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη διαίσθησή μας από ό,τι θα έπρεπε

Decoding

Όσο καλύτερα γνωρίζουμε το στυλ και το ύφος του συνομιλητή μας, αλλά και όσο πιο παρατηρητικοί είμαστε, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να «διαβάσουμε» σωστά τα μη λεκτικά σήματα που μας στέλνει.

Το πρόσωπο Θεωρείται η πιο σημαντική πηγή μη λεκτικής επικοινωνίας. Το βλέμμα ιδιαίτερα θεωρείται πολύ αποκαλυπτικό. Σε σχετικά πειράματα, οι παίκτες του πόκερ δυσκολεύτηκαν να κερδίσουν τον αντίπαλό τους όταν εκείνος φορούσε γυαλιά ηλίου, με άλλα λόγια όταν το βλέμμα τους, που μπορεί να πρόδιδε το φύλλο τους, ήταν κρυμμένο. Συνήθως η μικρή διάρκεια της οπτικής επαφής εκλαμβάνεται ως αγένεια και αδιαφορία, ενώ η παρατεταμένη διάρκεια ως ένδειξη ενδιαφέροντος, ιδιαίτερα στο φλερτ. Ο καθένας μας, όμως, μπορεί να έχει διαφορετική αντίληψη για την επιτρεπτή διάρκεια του παρατεταμένου βλέμματος και να προσβληθεί ή αντίθετα να κολακευτεί εάν αυτό διαρκέσει πολύ.

Ο τόνος της φωνής «Σημασία δεν έχει τι λες, αλλά πώς το λες»... Είναι μια φράση που όλοι έχουμε πει κατά καιρούς και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ο τόνος και το ύψος της φωνής, αλλά και οι παύσεις, αποκαλύπτουν στοιχεία για τον συνομιλητή μας και τη διάθεσή του. Συχνά οι μελαγχολικοί άνθρωποι μιλούν αργά και χαμηλόφωνα, αλλά το ίδιο μπορεί να κάνει και κάποιος που θέλει να συγκαλύψει την οργή του. Από την άλλη, ο γρήγορος και δυναμικός τρόπος ομιλίας φανερώνει αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Δεν αποκλείεται, όμως, κάποιος να μιλά έτσι μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις εντυπώσεις που επιθυμεί.

Τα χέρια Ο εγκέφαλός μας συνδέεται με τα χέρια με περισσότερες νευρικές συνδέσεις από ό,τι με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος, γι' αυτό και οι κινήσεις που κάνουμε με αυτά είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές της συναισθηματικής μας κατάστασης. Οι ώμοι μας κυρτώνουν όταν είμαστε θλιμμένοι, βάζουμε τα χέρια στις τσέπες ή τα σταυρώνουμε στο στήθος όταν δεν είμαστε και τόσο πρόθυμοι να συμμετέχουμε σε μια συζήτηση ή να αποκαλύψουμε πράγματα για τον εαυτό μας, κάνουμε κοφτές κινήσεις όταν θέλουμε να δηλώσουμε αποφασιστικότητα ή τραβάμε ασυναίσθητα τα χέρια προς τα πίσω όταν μας τείνει το χέρι του κάποιος άγνωστος που επιδεικνύει ασυνήθιστη φιλικότητα. Τις περισσότερες φορές κάνουμε αυτές τις κινήσεις ασυναίσθητα. Επίσης, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι εκτεθειμένες παλάμες σχετίζονται με την ειλικρίνεια, ενώ οι παλάμες που είναι στραμμένες προς τα κάτω -αγαπημένη κίνηση πολλών πολιτικών- συνδέονται με την επιθυμία εξουσίας.


Τα πόδια
Συνήθως δεν μας απασχολεί να ελέγξουμε τα πόδια μας, δεδομένου ότι μας ενδιαφέρει περισσότερο π.χ. να κρύψουμε τα συναισθήματά μας στο πρόσωπό μας. Γι’ αυτό και τα πόδια θεωρούνται αποκαλυπτικά της διάθεσής μας. Ένας ήρεμος και σίγουρος συνομιλητής, λόγου χάρη, ο οποίος όμως κουνάει νευρικά το πόδι του -το μέρος του σώματος που μας επιτρέπει να τραπούμε σε φυγή-, ενδεχομένως στέλνει ένα μήνυμα ότι δεν έχει τόση αυτοκυριαρχία όση θα ήθελε και νιώθει άβολα.


Το άγγιγμα
Η δύναμη της χειραψίας, η διάρκεια ενός αγγίγματος στο μπράτσο ή στην πλάτη, μια αγκαλιά, αποτελούν σιωπηρά μηνύματα, που συχνά βέβαια καθορίζονται, αλλά και ερμηνεύονται, από το τι επιτρέπεται και τι θεωρείται ταμπού στην εκάστοτε κουλτούρα, από την προσωπικότητα του συνομιλητή μας (αν είναι εξωστρεφής ή εσωστρεφής), καθώς και από τον τρόπο που έχει ανατραφεί.


O «χορός» των σωμάτων
Όταν δύο άνθρωποι επικοινωνούν πραγματικά, τότε οι κινήσεις των σωμάτων τους συντονίζονται σαν σε χορό, εξηγούν οι ψυχολόγοι. Αντιθέτως, όταν η επικοινωνία δεν είναι ζεστή, τότε υπάρχει μεγαλύτερη σωματική ακαμψία και έλλειψη συντονισμού, ακόμη κι αν η κουβέντα μοιάζει να ρέει χαλαρά μεταξύ τους. Ο «χορός» των σωμάτων αποτελεί ένα σημάδι καλής επικοινωνίας. Mάλιστα, ορισμένοι άνθρωποι θεωρείται ότι έχουν μεγαλύτερο ταλέντο στην επικοινωνία όχι τόσο γιατί ξέρουν να μιλάνε καλά, όσο γιατί έχουν την ικανότητα να συντονίζονται σωματικά με τον συνομιλητή τους, κάνοντάς τον να νιώθει άνετα και ζεστά.


http://www.alexiptoto.com/

Γιατί οι πολίτες δεν εμπιστεύονται (πουθενά) την Αριστερά;

του Τάσου Παππά από το aixmi.gr

Όπου έγιναν εκλογές το προηγούμενο διάστημα, τα Σοσιαλιστικά-Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα υπέστησαν πανωλεθρία [πλήρωσαν το τίμημα της υποταγής τους στις νεοφιλελεύθερες λογικές], ωστόσο οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και αντισυστημικής Αριστεράς είτε έμειναν στάσιμες είτε αποκόμισαν γλίσχρα κέρδη, ενώ παντού η συντηρητική παράταξη είδε τα ποσοστά της να ανεβαίνουν, παρά το γεγονός ότι οι προτάσεις της ήταν αντιλαϊκές.

Στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία σε εθνικό επίπεδο,  στην Ισπανία και στη Γερμανία σε περιφερειακό επίπεδο, δεν επιβεβαιώθηκε η υπεραισιόδοξη-στα όρια της μυωπικής αφέλειας- εκτίμηση ότι η οικονομική κρίση παράγει ριζοσπαστικά -με προοδευτικό πρόσημο- αποτελέσματα. Η ιστορία, όμως, έχει προειδοποιήσει.

Η μεγάλη κρίση του 1929 «έβγαλε» τα  λαικά μέτωπα στη Γαλλία και την Ισπανία, το new deal του Ρούσβελτ στις Η.Π.Α, αλλά και τον Χίτλερ στη Γερμανία.

Τα λαϊκά μέτωπα απέτυχαν να απαντήσουν στην κρίση, η επικράτηση του Χίτλερ προκάλεσε καταστροφές στον πλανήτη, και μόνο η ρουσβελτιανή στρατηγική άντεξε στο χρόνο και κατάφερε (στη σκανδιναβική παραλλαγή της)  να οικοδομήσει κράτη που φορολόγησαν δραστικά τον πλούτο, προστάτευσαν τα λαϊκά στρώματα και καθιέρωσαν συστήματα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Το «γιατί» οι καθημαγμένοι πολίτες,  σε περίοδο βαθιάς κρίσης, δεν εμπιστεύονται την Αριστερά και πριμοδοτούν τους σχηματισμούς που υπόσχονται και επιβάλλουν «αίμα, θυσίες και δάκρυα», είναι κάτι που απασχολεί τις αριστερές ηγεσίες και τους οργανικούς διανοούμενους του αντικαπιταλισμού. Η συζήτηση για τις αιτίες αυτής της περίεργης, από πρώτη ματιά, συμπεριφοράς των πολιτών είναι ανοικτή και διχάζει όσους προσπαθούν να προσεγγίσουν το πρόβλημα με όρους υπέρβασης.

Φταίει η πολυδιάσπαση της Αριστεράς; Φταίει η αδυναμία της να αρθρώσει πειστικό εναλλακτικό λόγο εξουσίας; Φταίει το ότι η παγκοσμιοποίηση έχει ακυρώσει τη δυναμική των εθνικών λύσεων από τις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει η σύγχρονη Αριστερά; Φταίει το ότι ένα μέρος της Αριστεράς επιμένει να πλασάρει ως αντίπαλο δέος στον καπιταλισμό-καζίνο ένα  μοντέλο [υπαρκτός σοσιαλισμός] που κατέρρευσε το 1989 χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι και ένα άλλο μέρος της [η Σοσιαλδημοκρατία] έχει χάσει τη μεταρρυθμιστική πνοή της, αφού όπου κυβέρνησε έδωσε  μάχες οπισθοφυλακής;

Τον Μάιο και τον Ιούνιο θα έχουμε αρκετές  αναμετρήσεις.  Εθνικές εκλογές στην Ελλάδα, στις 6 Μαίου θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και οι δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές στην Ιταλία, ενώ τον Ιούνιο θα γίνουν βουλευτικές στη Γαλλία. Οφείλουμε να ελπίζουμε, ακολουθώντας τη συμβουλή-προτροπή που αποδίδεται στον Αντόνιο Γκράμσι  «για την απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της βούλησης».

Δημοκρατίας της Βαϊμάρης

Ξανά για την προπαγάνδα περί "Βαϊμάρης"

Πρόσφατα ο Ευ. Βενιζέλος, στα πλαίσια της επιδίωξης να τρομοκρατήσουν την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα προκειμένου στις εκλογές να αναδειχτεί ισχυρό το αστικό πολιτικό σύστημα και πιο ειδικά να ενισχυθεί το ΠΑΣΟΚ πρόβαλε το «μπαμπούλα» του κινδύνου ενίσχυσης της ακροδεξιάς και του φασισμού. Στη συνέχεια επανέφερε για τον ίδιο λόγο το προσφιλές στα αστικά επιτελεία και διάφορους δημοσιολόγους ζήτημα της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», θέλοντας να υπενθυμίσει ότι την κατάργησε ο Χίτλερ, άρα ελλοχεύουν τέτοιοι κίνδυνοι και στην Ελλάδα. Τι θέλει να πει; Ο λαός να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για να μην έχουμε παρόμοια φαινόμενα και στην Ελλάδα. Ετσι φέρνοντας στις σύγχρονες συνθήκες ιστορικά γεγονότα και μάλιστα διαστρεβλώνοντάς τα, ή ακόμη και παρουσιάζοντάς τα με ψευδή στοιχεία ή παρουσιάζοντας μια προηγούμενη περίοδο του καπιταλισμού ψευδώς πάνε να διαμορφώσουν ψυχολογία ή και συνείδηση τρόμου στους εργαζόμενους, προκειμένου να διατηρήσουν και να ενισχύσουν το αστικό πολιτικό σύστημα. Είναι μια παραλλαγή της θεωρίας των «άκρων».

Ο δημοσιολόγος των «Νέων» Πρετεντέρης έγραψε, (6/4/2012):«Πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης - για το γερμανικό κοινοβουλευτικό καθεστώς που κατέρρευσε το 1933 μπροστά στην επέλαση του Χίτλερ. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ας πούμε, μόλις προχτές μιλούσε για «συνθήκες μεσοπολεμικές, συνθήκες Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Λέγοντας ότι «κινδυνεύουμε να βρεθούμε ενδεχομένως με ένα Κοινοβούλιο εχθρικό προς τον κοινοβουλευτισμό». Αυτός είναι ο φόβος, δηλαδή, να καταρρεύσει η δημοκρατία εκ των έσω. Να διαλυθεί μέσα από την ενίσχυση των ακροδεξιών και ακροαριστερών άκρων... από τις εκλογές του 1930 και μετά αρχίζουν ναζιστές και κομμουνιστές να καταγράφονται ως ισχυρές πολιτικές δυνάμεις».

Να λοιπόν που κατονομάζει τα άκρα ναζιστές και κομμουνιστές τρομοκρατώντας το λαό ως προς τους κομμουνιστές. Γιατί για τους άλλους, αυτοί είναι δημιουργήματα δικά τους από το ΛΑ.Ο.Σ. μέχρι τη «Χρυσή Αυγή».

Τι είναι όμως το διαβόητο τέλος της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης»; Στις 28 Φλεβάρη 1933, ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης του Χίτλερ, ο Πρόεδρος της Γερμανίας Χίντενμπουργκ ανέστειλε με έκτακτο διάταγμα όλα τα άρθρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης που εγγυόντουσαν την ελευθερία του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων και της ίδρυσης συνδικαλιστικών Οργανώσεων. Το υπόλοιπο αστικό Σύνταγμα έμεινε ανέπαφο. Ετσι λένε, καταλύθηκε το Σύνταγμα της Βαϊμάρης και επικράτησε ο φασισμός. Αντικαταστάθηκε μια μορφή διακυβέρνησης της δικτατορίας των μονοπωλίων με μία άλλη.

Η πραγματική ιστορία

Ποια είναι η πραγματική ιστορία; Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης 1929-1933, οι ιδιοκτήτες των μονοπωλίων στη Γερμανία είχαν να αντιμετωπίσουν την ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού κινήματος και το δυνάμωμα της επιρροής του Κομμουνιστικού Κόμματος, αυτός ήταν ο αντίπαλός τους, αυτό φοβούνταν. Η ανησυχία τους μεγάλωνε γιατί η δύναμη των παλαιών αστικών κομμάτων - του γερμανικού Λαϊκού, του γερμανικού Δημοκρατικού, του βαυαρικού Λαϊκού, του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος συρρικνώνονταν σημαντικά. Οι εργάτες έδειχναν ολοένα και πιο μεγάλη δυσαρέσκεια, γιατί η σοσιαλδημοκρατία που ήταν στην κυβέρνηση ψήφιζε έκτακτα διατάγματα και αντιδραστικά μέτρα ενάντια στα εργασιακά και άλλα δικαιώματα. Οτι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα, με τα αντεργατικά μέτρα, την αδυναμία διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, της χειραγώγησης του λαού, της πτώσης της επιρροής των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Το κόμμα του Χίτλερ, το «εθνικοσοσιαλιστικό γερμανικό εργατικό κόμμα», έτσι ονομαζόταν, δυνάμωνε την επικίνδυνη προπαγάνδα πως όλα τα δεινά των εργαζομένων της Γερμανίας τα προκαλούσε η Συνθήκη των Βερσαλιών (συνθήκη που υπογράφτηκε με βαρείς όρους για τη Γερμανία μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο) και υπόσχονταν μόλις πάρουν την εξουσία να καταργήσουν αμέσως τη Συνθήκη των Βερσαλιών και τους περιορισμούς που σχετίζονταν με τους εξοπλισμούς, να αγωνιστούν για να ξαναπάρει η Γερμανία τα εδάφη που είχε χάσει ύστερα από τον παγκόσμιο πόλεμο του 1914-1918 και να αποκτήσει καινούρια εδάφη. Δηλαδή, υπόσχονταν να ανοίξουν δρόμους κερδοφορίας των μονοπωλίων της Γερμανίας, έτσι θα έλυναν και προβλήματα των εργαζομένων, του λαού. Ετσι ενώ στις εκλογές για το Ράιχσταγκ το Μάη 1928, το κόμμα του Χίτλερ συγκέντρωσε μόλις το 2,6% των ψήφων, δύο χρόνια αργότερα, στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 1930 τα ποσοστά του εκτοξεύονται στο 18,3%. Τι κρύβουν εδώ; Οτι η σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή το αντίστοιχο σημερινό ΠΑΣΟΚ ενίσχυε τον Χίτλερ. Ας το δούμε.

Την άνοιξη του 1932 έγιναν προεδρικές εκλογές. Υποψήφιος ο Χίντενμπουργκ. Οι σοσιαλδημοκράτες τον υποστήριξαν δηλώνοντας πως η εκλογή του θα σώσει τάχα τη χώρα από το φασισμό. Οι φασίστες είχαν υποψήφιο τον Χίτλερ. Με δεύτερες εκλογές εκλέχτηκε ο υποψήφιος που στήριζε η σοσιαλδημοκρατία, ο Χίντενμπουργκ. Με πρόταση του Χίντενμπουργκ στις 30 Μάη 1932, σχηματίστηκε κυβέρνηση στη Γερμανία με επικεφαλής το σοσιαλδημοκράτη Φραντς φον Πάπεν, που αύξησε τη φορολογία και μείωσε δραστικά τα κονδύλια για την κοινωνική ασφάλιση. Ταυτόχρονα, οι ιδιοκτήτες των μονοπωλίων επιχορηγήθηκαν με εκατομμύρια μάρκα. «Είναι αυτονόητο - έγραφε ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας των σοσιαλδημοκρατών στο γερμανικό Ράιχσταγκ Ε. Χάιλμαν - ότι όλη η σοσιαλδημοκρατία εργάζεται για ν' αποτρέψει την κατάρρευση του καπιταλισμού».

Οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας υποστηρίζοντας τα αντιδραστικά αντεργατικά μέτρα των αστικών κυβερνήσεων, δήλωναν ότι αυτό πρέπει να γίνει εν ονόματι του «μικρότερου κακού», δηλαδή για να αποτραπεί ο φασισμός ή ο «ριζοσπαστισμός από τα αριστερά». Να που και εδώ γίνεται η προπαγάνδα περί «άκρων» που είναι επικίνδυνα. Ετσι οι σοσιαλδημοκράτες ενίσχυαν τον Χίτλερ.

Στις εκλογές για το Ράιχσταγκ που έγιναν στις 31 Ιούλη 1932, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ πήρε 13,7 εκατ. ψήφους και έβγαλε 230 βουλευτές. Οι χιτλερικοί διεκδίκησαν να τους δοθεί η κυβερνητική εξουσία. Το Νοέμβρη του 1932, μια ομάδα βιομηχάνων και τραπεζιτών υπέβαλαν στον Πρόεδρο Χίντενμπουργκ ένα υπόμνημα και ζητούσαν να τον διορίσει καγκελάριο του Ράιχ. Και βεβαίως το δρομολόγησαν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας που καθοριζόταν από το «Σύνταγμα της Βαϊμάρης».

Στις 17 Νοέμβρη 1932 ο Πάπεν παραιτήθηκε και καγκελάριος έγινε ο στρατηγός Σλάιχερ. Τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1933 στην Κολονία, στο σπίτι του τραπεζίτη Σρέντερ, συναντήθηκαν οι ιδιοκτήτες μονοπωλίων, Φέγκλερ, Κίρντορφ, Τίσεν και Σρέντερ με τον Πάπεν, τον Χούγκεμπεργκ και τον Χίτλερ. Στη συνάντηση αυτή λύθηκε οριστικά το πρόβλημα της παράδοσης της εξουσίας στον Χίτλερ. Στις 30 Γενάρη του 1933 ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Χίτλερ καγκελάριο. Στις εκλογές του Μάρτη του 1933, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ πήρε το 43,9% των ψήφων και την πλειοψηφία στη Βουλή. Με το Σύνταγμα της Βαϊμάρης ανέβασαν τον Χίτλερ στην εξουσία οι καπιταλιστές, με την τεράστια βοήθεια της σοσιαλδημοκρατίας.

Στις σύγχρονες συνθήκες

Η σοσιαλδημοκρατία, έμπειρη σε τέτοιες αποστολές επαναλαμβάνει την ίδια ιστορία. Ετσι στις εκλογές στη Γαλλία ο Μιτεράν είχε διαπιστώσει ότι ο Λεπέν μπορούσε να «τραβάει» ψήφους από το κόμμα του Σιράκ. Και τον στήριξε. Ενώ η «Δεξιά», διαπιστώνοντας ότι ο Λεπέν «τραβούσε» ψηφοφόρους από το ΚΚ Γαλλίας (ανθρώπους απογοητευμένους από την πολιτική του), εξίσου ενθάρρυνε τον Λεπέν. Και στις 500 υπογραφές που χρειάζεται να συγκεντρώσει κανείς, για να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Γαλλίας, βρέθηκαν και υπογραφές σοσιαλιστών ανάμεσα στις 500 που συγκέντρωσε ο Λεπέν! Εγινε καταγγελία του Λαζουανί, υποψήφιου προέδρου Γαλλίας το 1990, στελέχους του ΓΚΚ, ο οποίος κατάγγειλε ότι το κόμμα του Λεπέν το δημιούργησε και το ενίσχυσε ποικιλοτρόπως (οικονομικά πρωτίστως), ο Φρανσουά Μιτεράν.

Αλλά και στην Ελλάδα δεν πάει πίσω το ΠΑΣΟΚ. Μετά τις εκλογές στη Γαλλία το 2002, στελέχη του ΠΑΣΟΚ διακήρυτταν πως εθνικιστική ακροδεξιά υπάρχει και στην Ελλάδα, υπάρχει ο Ελληνας Λεπέν, εννοώντας τον Γ. Καρατζαφέρη. Μάλιστα, ο Κ. Λαλιώτης σε συνέντευξή του στο «Εθνος», είπε πως υπάρχει στους κόλπους της ΝΔ, εκτρέφεται απ' αυτήν και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να εκφραστεί. Χάρηκαν, βεβαίως, και «έσπρωχναν» τον ΛΑ.Ο.Σ. γιατί έκοβε ψήφους από τη ΝΔ. Το είπαν ανοιχτά το 2002 στις τοπικές εκλογές, για την υπερνομαρχία της Αθήνας. Με τη στάση του το ΠΑΣΟΚ μετέτρεπε σε υπολογίσιμη δύναμη τον Γ. Καρατζαφέρη και το κόμμα του. Ηταν μια πολύ συνειδητή επιλογή και ως «πείραμα» ωφέλιμο για το αστικό πολιτικό σύστημα. Τότε, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αναφωνούσε: «Τι το κόφτει το ΚΚΕ αν ενισχυθεί ο ΛΑ.Ο.Σ.;». Και για του λόγου το αληθές θυμίζουμε το εξής, ως παράδειγμα: Ο Απόστολος Κακλαμάνης στο ραδιοφωνικό σταθμό «Αλφα», αφού, για το ΚΚΕ, αναμάσησε τα περί «αριστερού ψάλτη» στη ΝΔ, την χιλιοτετριμμένη προβοκάτσια, «το 'σκασε το μυστικό»: «Είναι απλό ότι η ΝΔ ασφαλώς ζημιώνεται από τον Καρατζαφέρη». Και στην ερώτηση του δημοσιογράφου: Εσείς θέλετε να ζημιώνεται η ΝΔ από τον Καρατζαφέρη; ο Απόστ. Κακλαμάνης είπε: «Γιατί όχι; Να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας;». Ισχυρό ΛΑ.Ο.Σ., λοιπόν, ήθελαν στο όνομα της φθοράς της ΝΔ, αλλά ως αντικομμουνιστική αιχμή. Η πείρα της Γαλλίας...

Πώς να σχολιάσει κανείς την πεποίθηση τού τότε γραμματέα του ΠΑΣΟΚ; Ως μύχιους πόθους της σοσιαλδημοκρατίας και από ποια σκοπιά; Οτι η πιθανή έκφραση ενός αντίστοιχου φαινομένου στην Ελλάδα θα γίνει πραγματικότητα; Αυτό σήμερα έχει αποδειχτεί περίτρανα. Ο Καρατζαφέρης, στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 είχε στο ψηφοδέλτιό του τέσσερις «Χρυσαυγίτες».

Ο Γιώργος Παπανδρέου επίσης σε συνέντευξη του στο «Βήμα», 13/4/2010 και σε ερώτηση αν «υπάρχει φλερτ με τον ΛΑ.Ο.Σ.;», απάντησε:«... το γεγονός ότι οποιοδήποτε κοινοβουλευτικό κόμμα, ακόμη και ο ΛΑ.Ο.Σ., αντιλαμβάνεται ορισμένες πτυχές της πραγματικότητας και αποφασίζει να στηρίξει έστω και λίγες από τις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται για να γυρίσει η χώρα σελίδα είναι θετικό για τη χώρα και τους πολίτες».

Ο δε Θ. Πάγκαλος επίσης σε συνέντευξή του είχε πει: «Ο Γιώργος ο Καρατζαφέρης είναι παλιός μου γνωστός... Ναι, είμαστε φίλοι».

Γιατί η «Χρυσή Αυγή»

Οσο για τη «Χρυσή Αυγή», φαίνεται πως το ΛΑ.Ο.Σ. έκανε όση βρώμικη δουλειά έκανε για την αστική τάξη, τώρα ψάχνουν άλλο μηχανισμό. Αλλά πού πατά η δράση της φασιστικής «Χρυσής Αυγής»; Μήπως δεν πατά σε όλη την πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη νε ξεμπερδεύουμε με τους μετανάστες γιατί είναι πληγή; Μήπως δεν πατά στα μέτρα για την ασφάλεια στη γειτονιά από την εγκληματικότητα για την οποία έχουν θεσμοθετήσει τον εθελοντή αστυνομικό, που εφαρμόστηκε στο Δήμο Βύρωνα; Ετσι και η «Χρυσή Αυγή» σ' αυτά τα πλαίσια παίρνει το νόμο στα χέρια της και αυτοανακηρύσσεται ουσιαστικά σε επίσημο κατασταλτικό μηχανισμό με βάση και τη φασιστική της ιδεολογία και πολιτική. Γέννημα λοιπόν των αστικών κομμάτων και δικό τους εργαλείο.

Είναι επικίνδυνη αυτή η προπαγάνδα των κινδύνων από «τα άκρα» και η θεωρία της «Βαϊμάρης». Ταυτίζουν την οργανωμένη ταξική εργατική δράση κόντρα στον καθολικό πόλεμο του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, των κομμάτων του στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους, στο αναφαίρετο δικαίωμα ως παραγωγών του πλούτου που τους τον κλέβουν οι καπιταλιστές, να ζουν οι οικογένειές τους καλύπτοντας όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους, με τη δράση των ακροδεξιών ομάδων και μηχανισμών που στοχεύουν στο τσάκισμα του οργανωμένου εργατικού, λαϊκού κινήματος, της αντιμονοπωλιακής αντικαπιταλιστικής πάλης για να στηριχτεί να ενισχυθεί το αστικό σύστημα. Στις εκλογές οι εργαζόμενοι άφοβα, κάνοντας πέρα αυτά τα κάλπικα τρομοκρατικά διλήμματα να τσακίσουν τα αστικά κόμματα, βγάζοντας πανίσχυρο το ΚΚΕ.

Ι.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Δέκα μύθοι για τον καπιταλισμό

Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού έχει εξαντληθεί. Οι καρχαρίες, μη θέλοντας να χάσουν τα κέρδη τους, ρίχνουν όλο το βάρος της κρίσης στους ώμους των φτωχών, και των συνταξιούχων. Το φάντασμα μιας «ευρωπαϊκής άνοιξης» πλανάται πάνω από την Ευρώπη.

Υπάρχει μια άποψη, που θέλει τους λαούς να έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα. Οι λαοί παραπλανώνται από την προπαγάνδα, και οι απόψεις τους χειραγωγούνται και διαμορφώνονται κατά το δοκούν.

Τα ψέματα αποτελούν ένα σύγχρονο όπλο μαζικής καταστροφής και καταπίεσης. Είναι εξίσου αποτελεσματικά με τον πόλεμο. Πολλές φορές αλληλοσυμπληρώνονται. Αποτελούν μεθόδους εκλογικής επιτυχίας, και καταστροφής όσων κρατών δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις.

Η ιδεολογία του καπιταλισμού αποτελεί ένα μείγμα μισών αληθειών που επαναλαμβάνονται συνεχώς, μέχρι που στο τέλος αποτελούν μη αμφισβητήσιμο αξίωμα. Ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως αξιόπιστο σύστημα, που κερδίζει την υποστήριξη των μαζών. Οι μύθοι του διαδίδονται κυρίως μέσω των ΜΜΕ, του σχολείου, της οικογένειας, της εκκλησίας, κλπ. Ιδού μερικοί από αυτούς:

1-Στον καπιταλισμό, όσοι εργάζονται σκληρά, μπορούν να πλουτίσουν.

Το σύστημα, λένε,  δίνει την ευκαιρία στους σκληρά εργαζόμενους να πετύχουν. Αν όχι, τότε φταίνε οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες να πλουτίσει κάποιος είναι οι ίδιες με το να κερδίσει το λόττο. Ο πλούτος  (με κάποιες εξαιρέσεις) δεν είναι αποτέλεσμα σκληρής εργασίας, αλλά απάτης και έλλειψης ανθρωπιάς από όσους διαθέτουν δύναμη και εξουσία.

Η επιτυχία μέσω της δουλειάς είναι ένας μύθος που τον στηρίζουν κυρίως όσοι επωφελούνται από το ισχύον σύστημα. Η προτεσταντική εκκλησία συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση του συγκεκριμένου μύθου.

2-Ο καπιταλισμός δημιουργεί πλούτο και ευμάρεια για όλους.

Ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, και αργά ή γρήγορα θα αναδιανεμηθεί σε όλους. Αυτό υποστηρίζουν όσοι δεν θέλουν να αμφισβητηθεί το σύστημα. Όμως, ακόμη και ο Μαρξ είχε πει πως ο τελικός σκοπός δεν είναι η αναδιανομή του πλούτου, αλλά η συσσώρευσή του στα χέρια λίγων.

Αυτό έχει αποδειχθεί τις τελευταίες δεκαετίες από την τρομακτική ανισότητα που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός. Όμως, σαν μύθος, συνεχίζει να κυριαρχεί, ειδικά στη περίοδο του κοινωνικού κράτους που επικράτησε μετά τον Β`ΠΠ και που είχε ως σκοπό την εξουδετέρωση των σοσιαλιστικών κρατών.

3-Όλοι είμαστε στην ίδια βάρκα

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν τάξεις, και άρα η ευθύνη για τις κρίσεις και τις αποτυχίες βαρύνει όλους μας, άρα όλοι πρέπει να πληρώσουμε. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να δημιουργηθούν ενοχικά σύνδρομα στους εργαζομένους, επιτρέποντας στους κεφαλαιοκράτες να αυξάνουν τα κέρδη τους, ρίχνοντας το κόστος στις πλάτες των λαών.

Στη πραγματικότητα, το όποιο φταίξιμο οφείλεται στους δισεκατομμυριούχους, και στις ελίτ, που σε αγαστή συνεργασία με τις κυβερνήσεις, απολαμβάνουν φορολογικές ελαφρύνσεις, κερδοσκοπούν, και έχουν στήσει ένα πελατειακό σύστημα που τους συμφέρει. Πρόκειται δηλαδή για έναν μύθο που καλλιεργείται από τις ελίτ, ώστε να αποφύγουν την οποιαδήποτε ευθύνη, και να πείθουν τους λαούς ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι, και ότι αυτοί θα πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη του συστήματος.

4-Καπιταλισμός σημαίνει ελευθερία

Σίγουρα υπάρχει ελευθερία στη λήψη αποφάσεων, κλπ αλλά μόνο για λίγους. Υπάρχουν κάποιοι στενοί κύκλοι που αποφασίζουν εν κρυπτώ, Πρόκειται για διεθνείς τραπεζίτες, επιχειρηματίες, πολυεθνικές, κ.ά. που αποφασίζουν στρατηγικά και μακροοικονομικά.

Η αγορά δεν αυτορυθμίζεται, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι, και απλά χειραγωγείται. Πρόκειται για έναν μύθο που θέλει να δικαιολογήσει την παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα μη καπιταλιστικών χωρών, τα οποία υποτίθεται ότι στερούνται ελευθεριών, και έχουν μόνο κανόνες.

5-Καπιταλισμός σημαίνει δημοκρατία

Ένας μύθος που αποσκοπεί στην αποφυγή συζήτησης για άλλα πολιτικά και κοινωνικά μοντέλα. Κάθε άλλο σύστημα θεωρείται δικτατορία. Στην πραγματικότητα όμως, το καπιταλιστικό σύστημα σημαίνει ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Η καπιταλιστική δημοκρατία είναι μια μεταμφιεσμένη δικτατορία, και οι όποιες μεταρρυθμίσεις απλά εμποδίζουν την πρόοδο.

6-Οι εκλογές σημαίνουν δημοκρατία

Στην πραγματικότητα οι εκλογές αποτελούν μια τυπική μόνο διαδικασία. Τις κερδίζουν πάντα οι εκπρόσωποι της μπουρζουά μειοψηφίας.

7-Η εναλλαγή κομμάτων σημαίνει και εναλλακτικές επιλογές.

Τα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, υποτίθεται ότι έχουν και εναλλακτικές πολιτικές πλατφόρμες. Ο σκοπός όμως είναι η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος, μέσω της ψευδαίσθησης των εκλογών. Ο πολυκομματικός κοινοβουλευτισμός είναι στην ουσία μονοκομματικός. Πρόκειται απλά για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας πολιτικής δύναμης. Οι λαοί πάντα επιλέγουν έναν παράγοντα του συστήματος, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι επιλέγουν κάτι διαφορετικό. Ο μύθος ότι τα αστικά κόμματα διαφέρουν σε πολιτική πλατφόρμα παραμένει ισχυρός και συντελεί στην συνεχιζόμενη επικράτηση του καπιταλισμού.

8-Ο εκλεγμένος πολιτικός εκπροσωπεί τον λαό, άρα μπορεί να αποφασίζει εκ μέρους του.

Πρόκειται για μύθο που έχει σκοπό να ταΐσει υποσχέσεις στον λαό, οι οποίες δεν τηρούνται, και στη συνέχεια να τον «σκεπάσει» με διάφορα αντιλαϊκά μέτρα. Σπάνια οι πολιτικοί εφαρμόζουν στη πράξη όλα όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά. Αυτή η παραποίηση της δημοκρατίας οδηγεί πολλούς στην αποχή από τις εκλογές, και συντελεί στην περαιτέρω διάβρωση της έννοιας της δημοκρατίας.

9-Δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στον καπιταλισμό

Πρόκειται, λένε, για ένα ατελές μεν σύστημα, αλλά το μόνο κατάλληλο. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να περιορίσει την μελέτη και την προσπάθεια εφαρμογής εναλλακτικών οικονομικών και πολιτικών μοντέλων. Να τρομάξει τους λαούς, έτσι ώστε να μην ψάχνουν διαφορετικές λύσεις.

10-Η εξοικονόμηση πόρων γεννά πλούτο

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, η οικονομική κρίση οφείλεται στα προνόμια των εργαζομένων. Αν αυτά εκλείψουν, θα υπάρχει εξοικονόμηση χρημάτων, και το κράτος θα είναι πλούσιο.

Ο σκοπός είναι να πέσουν τα βάρη της κρίσης χρέους στους ώμους του δημοσίου τομέα, των φορολογουμένων και ειδικά των συνταξιούχων.

Ένας άλλος σκοπός αυτού του μύθου, είναι να αποδεχτεί ο λαός την εξαθλίωση, πείθοντάς τον ότι είναι κάτι το προσωρινό. Παράλληλα, διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου τομέα.

ΠΗΓΗ: Δέκα μύθοι για τον καπιταλισμό http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/04/blog-post_7358.html#ixzz1rNV4KKLO

γριές πουτάνες....

Οι γριές πουτάνες....

Σε ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ επισκέπτεται τις ΗΠΑ.

 Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν τον υποδέχεται και τον ξεναγεί στα επιτεύγματα της Δύσης. Ένα από αυτά είναι και ένα υπερπολυτελές πορνείο.

Ο Μπρέζνιεφ είναι ενθουσιασμένος από την εξυπηρέτηση και τη φροντίδα και αποφασίζει να κάνει ένα και στη Σοβιετική Ένωση.

 Όταν επιστρέφει, αναθέτει σε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος να στήσουν το λαμπερό πορνείο. Η επιχείρηση στήνεται, αλλά δεν πάει καλά.

 Μετά από καιρό ο Μπρέζνιεφ τηλεφωνεί στον Ρήγκαν και του λέει πως η επιχείρηση πορνείο είναι ...

προβληματική.

 Ο Ρήγκαν τον ρωτάει αν έχει επενδύσει όσα χρειάζεται ένα πολυτελές πορνείο. Ο Μπρέζνιεφ τον διαβεβαιώνει πως έχει δώσει εντολή να το εξοπλίσουν με τα καλύτερα χαλιά από το Ουζμπεκιστάν, μάρμαρα από την Αρμενία και τα πιο σύγχρονα κρεβάτια από την Ουκρανία.

 Ο Ρήγκαν τον ρωτάει τι πόρνες έβαλε και ο Μπρέζνιεφ του απαντά πως θα καλέσει τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος που ανέλαβαν το πρότζεκτ για να του πουν. Καλεί, λοιπόν, τους υπεύθυνους και τους ρωτά «βάλατε καλές πόρνες στο μπουρδέλο;».

 Αυτοί κοιτιούνται μεταξύ τους, αλλά χωρίς δισταγμό απαντούν «τις καλύτερες, εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος».

Η Ελλάδα μοιάζει νομίζω πολύ με τη συγκεκριμένη ιστορία. Προσπαθεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη την προβληματική της επιχείρηση, αναθέτοντας τη διάσωση στις πόρνες που είναι εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος.

 Στο κλειστό σύστημα που αποτελεί τον κόσμο της, δηλαδή τον μικρό της κόσμο, τα πράγματα έχουν συγκεκριμένους κανόνες. Ακόμα και αν την καταστρέφουν, είναι οι μόνοι που γνωρίζει.

Η κοινωνία έχει περάσει από το στάδιο του κλονισμού και της ενοχής σε αυτό της παράδοσης. Είναι απελπισμένη και έτοιμη να παραδοθεί σε αυτόν που θα εφεύρει έναν μύθο. Που θα εγγυηθεί πως θα αναλάβει την ευθύνη και ας είναι της καταστροφής.

 Κάθε μέρα στις τηλεοράσεις παρελαύνουν οι αρχιτέκτονες του πολιτικού συστήματος, που μιλούν για το πολιτικό σύστημα που πρέπει να αλλάξει. Δεν έχει σημασία που είναι οι ίδιοι. Αρκεί που η ευθύνη διαχέεται, χωρίς να τους απειλεί, σε ένα «γενικό σύστημα» που φταίει.

Το σύστημα στην πραγματικότητα ετοιμάζει την άμυνα και τη μακροημέρευσή του. Θα κάνει εκλογές όταν η ένταση και οι κομματικές συσπειρώσεις θα είναι τέτοιες που θα εγγυηθούν πως ένα μίνιμουμ κομμάτι θα μπει στο κομματικό μαντρί, αφού θα έχει εξαερώσει τον θυμό του. Το παιχνίδι της κομματικής χειραγώγησης θα εμφανιστεί ως αναγκαίο κακό απέναντι στην αβεβαιότητα και το χάος. Ο θυμός είναι ισχυρό κίνητρο, αλλά ο φόβος είναι ισχυρότερο.

Στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου, αυτήν όπου αντικαταστάθηκε η Ελλάς από την ΕΛΑΣ, ο ίδιος ο υπουργός δήλωσε πως υπήρχαν για λόγους ασφάλειας στο Σύνταγμα ελεύθεροι σκοπευτές.

 Η τελευταία φορά που στο Σύνταγμα υπήρξαν ελεύθεροι σκοπευτές ήταν τον Δεκέμβριο του 1944 και ήταν Άγγλοι που αιματοκύλησαν την Ελλάδα, οδηγώντας την στον Εμφύλιο. Εβδομήντα χρόνια μετά οι ελεύθεροι σκοπευτές ακροβολίζονται απέναντι σ’ έναν εσωτερικό εχθρό. Δεν έχει σημασία αν υπήρχαν ή όχι snipers.

 Σημασία έχει πως ο φόβος χρησιμοποιήθηκε για να αναρωτηθούν οι μάζες πόσο ασφαλείς είναι. Ακόμα και αν την ασφάλειά τους την απειλεί το ίδιο το κράτος.

Βρισκόμαστε ακριβώς στο στάδιο που στην κοινωνία συντελείται το χώρισμα. Ο φόβος τραβά τη διαχωριστική γραμμή πάνω στην οποία ισορροπεί το προσωπικό συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Οι εφημερίδες ανακαλύπτουν περιπτώσεις διαφθοράς, την ώρα που το Κοινοβούλιο επιδίδεται στη θεσμοθέτησή της μέσα από νόμους που ψηφίζονται νύχτα από τα κόμματα της Εθνικής Ενότητας.

Ο θυμός υποκλίνεται στον φόβο και οι άνθρωποι γίνονται για μια ακόμη φορά πιόνια. Οι περισσότεροι έχουν ματώσει από το αυτομαστίγωμα. Χιλιάδες ιστορίες «προσωπικής ευθύνης» γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων. Στα ίδια σημεία όπου το τυπογραφικό μελάνι μύριζε σαν λιβάνι για τα μεγάλα επιτεύγματα των πολιτικών. Ο καθηγητής που έφαγε, το λαμόγιο που ξεκοκάλισε, ο υπάλληλος που λαδώθηκε. Ναι, έτσι είναι. Μόνο που αυτό το κράτος ήταν το κράτος που οι ίδιοι έκαναν.

Δημιουργείται κάθε μέρα η εντύπωση πως όλη αυτή η Ελλάδα της διαφθοράς θ’ αλλάξει ως διά μαγείας όταν καθιερώσουμε ένα σαβουάρ βιβρ πολιτικής και μαζεύουμε τα σκατά των σκύλων από το πεζοδρόμιο. Είναι μεγάλη η προσωπική ευθύνη, αλλά είναι διαφορετικό το να γίνει συνείδηση απ’ το να γίνει ενοχή.

 Και η κύρια προσωπική ευθύνη είναι πως τους αφήσαμε να κυβερνούν με τη SIEMENS, τους Χριστοφοράκους, τις μίζες από τα γερμένα υποβρύχια, χαμένοι μέσα στην επιτηδευμένη και συγκαλυπτική μας καλοπέραση. Κανένα από τα άρθρα των φιλελεύθερων αυτομαστιγωμένων δεν μιλά γι’ αυτή την ευθύνη και γι’ αυτό το κράτος. Μιλούν για τον υπάλληλο και το λαμόγιο της γειτονιάς. Αυτό το λαμόγιο δεν δούλευε καν στο γραφείο του πολιτικού λαμόγιου, ούτε το κάλυπτε το κομματικό κράτος.

Εξουθενωμένοι από τις ενοχές, ισοπεδωμένοι από την αναζήτηση ευθυνών, αγανακτισμένοι από τον ίδιο μας το θυμό, φοβισμένοι από αυτό που δεν γνωρίζουμε και που έρχεται, είμαστε έτοιμοι για όλα. Όχι απαραίτητα για το καλύτερο. Γι’ αυτό επιλέξαμε, όπως οι συνεργάτες του Μπρέζνιεφ, τη μοναδική οικεία πρακτική. Να κρατήσουμε στο μπουρδέλο πουτάνες τις πιο σίγουρες. Εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος.

Το Κουτί της Πανδώρας

εκλογες

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Τους ψήφισαν, τους μούτζωσαν, τους καταράστηκαν, τους πέταξαν γιαούρτια και νεράντζια και σε λίγες εβδομάδες (κατά πάση πιθανότητα) θα βρεθούν μπροστά στις κάλπες για να τους ψηφίσουν ή να τους μαυρίσουν. Να επανακαθορίσουν την σχέση τους βρε αδελφέ.Η σχέση του Έλληνα ψηφοφόρου με τα κόμματα εξουσίας είναι μια παράξενη σχέση μαζοχισμού. Όσες φάπες κι αν του ρίξουν, ότι κι αν σκαρφιστούν για να του δυσκολέψουν την ζωή, όσο κι αν τον προσβάλουν ως άνθρωπο, ο Έλληνας ψηφοφόρος θα βρίσκει τρόπο να “συγχωρεί” τον βιαστή του.Ο Έλληνας γενικά, έχει την τάση να αυτοτιμωρείται και να αναλαμβάνει ακόμη και τις ευθύνες των βιαστών του. Η έλλειψη παιδείας και η χαμηλή αυτοεκτίμηση τον οδηγεί πάντα στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, φοβούμενος να επιλέξει οτιδήποτε άλλο. Προτιμά το σίγουρο κακό, παρά να αναλάβει τις ευθύνες του και να φτύσει κατάμουτρα αυτούς που του μαυρίζουν την ζωή.

Μπορεί να γκρινιάξει και να μισήσει τα 2 κόμματα, αλλά με έναν τρόπο που μόνο ο ίδιος γνωρίζει, εμπιστεύεται πάλι (εις την νιοστή) τους γαλαζοπράσινους συμμορίτες, άσχετα αν απομακρυνθεί περιστασιακά από τις αγκάλες τους. Ο ρόλος του θύματος εκφράζει απόλυτα τον Έλληνα ψηφοφόρο κι επειδή αισθάνεται άνετα με τον να τον υιοθετεί, δεν θέλει να παίξει άλλον ρόλο. Μ’ αυτόν νιώθει άνετα.

Όσες εξηγήσεις κι αν έχουν δοθεί, νομίζω πως καμία δεν εκφράζει καλύτερα την σχέση ψηφοφόρου με τον δικομματισμό, από αυτήν της σχέσης εξάρτησης. Αν όσοι τους ψηφίζουν (κι ακόμη διατηρούν έστω και μια στάλα φαιάς ουσίας) καταλάβουν πως δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι υπάρχουν επιλογές και ότι δεν τους έχουν ανάγκη, αλλά αντιθέτως ο δικομματισμός έχει ανάγκη από εξαρτημένους, φοβισμένους και εγκλωβισμένους, ίσhttp://antipetroula.blogspot.com/2012/03/blog-post_22.htmlως να σταματήσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο, με διαφορετικούς ηθοποιούς και κομπάρσους, αλλά ίδιο φινάλε. 

Και βέβαια, οι κάλπες δεν είναι πανάκεια, καθώς μπορούν να μετατραπούν σε δημόσια αφοδευτήρια, αν οι ψηφοφόροι συνεχίσουν να μην έχουν μυαλό στο κεφάλι τους. Αν με ρωτάς, η άποψή μου ήταν πάντα, πως οι εκλογές δεν αλλάζουν τους συσχετισμούς στην κοινωνία. Γι’ αυτό τις έβλεπα (και βλέπω) ως τρόπο νομιμοποίησης του συστήματος. Αφού φαίνεται πως απαιτούνται κβαντικά άλματα για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον ας απαντήσουν οι πολίτες όταν βρεθούν μπροστά στις κάλπες πως δεν θέλουν άλλο…βιασμό. Και δεν χρειάζεται να υποδείξει κανείς μας τι να ψηφίσουν, αλλά τουλάχιστον τι ΝΑ ΜΗΝ ψηφίσουν. Διαφορετικά μας βλέπω να μπαίνουμε την επομένη των εκλογών σε αεροπλάνο γι’ άλλη γη, γι’ άλλα μέρη. 

http://strangejournal.wordpress.com

Γιατί δεν πήγε στην παρέλαση ο Τζαμέλ Αμπντούν;

Πάει –πέρασε κι αυτή η 25^η Μαρτίου και η επανάσταση δεν ήρθε. Ο αγανακτισμένος λαός δεν κρέμασε τους πολιτικούς (κι ας τους είχε μαζεμένους σε μια εξέδρα), οι μελανοχιτώνες με τα κοντομάνικα δεν παρέλασαν δίπλα στ΄αδέρφια τους τα καταδρόμια, οι πλαστικές σημαιούλες δεν κουνήθηκαν. Θα πεις, συμβαίνουν αυτά –είδε ο αγανακτισμένος τον Ματατζή και μαζεύτηκε, άλλωστε από αρχαιοτάτων χρόνων τα ΜΑΤ ήταν «ο ανθός της ελληνικής νεολαίας», δεν κάνει να τα βάζουμε μαζί τους, εργαζόμενα παιδιά –πηλοφόρι το γκλοπ, για το μεροκάματο...

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η νεκρανάσταση της εθνικής επετείου σε βαθμό που ούτε ο Γιώργης ο καραμπουζουκλής (ο επιλεγόμενος και Γιός του Αητού) δεν θα το πίστευε. Η εμπειρία μου με τη νεκρανάσταση της επετείου ξεκίνησε Παρασκευή πρωί, όταν πήγα στη γιορτή του σχολείου της κόρης μου. Κάνανε εκεί μια επετειακή παράσταση σκέτο Ηρώδειο (απ΄αυτές δηλαδή που εύχεσαι να υπήρχε Ηρώδης και να κρύβανε οι γονείς τα παιδιά κι όχι να τα αφήνουν πάνω στη σκηνή να βασανίζονται). Πριν την παράσταση βγήκε η Διευθύντρια του σχολείου, μας μίλησε για το νόημα της εθνικής εορτής που συγκλόνισε την οικουμένη γιατί «ποτέ τόσο λίγοι δεν έκαναν τόσα πολλά». Βέβαια, εγώ θυμάμαι οτι οι «τόσο λίγοι» δεν έκαναν σχεδόν τίποτα περισσότερο τότε από το να πλακωθούν μεταξύ τους όσο ο Ιμπραήμ κι ο Κιουταχής τους μακέλευαν με την ησυχία τους κι αν δεν έρχονταν οι Μεγάλες Δυνάμεις (ναι, αυτοί οι μνημονιακοί κατακτητές) δεν θα τη γιορτάζαμε τώρα την ιστορική επέτειο! Ο κόσμος χειροκρότησε τη Διευθύντρια η οποία, σαν κανονική ντίβα της παραλιακής, πέρασε το μικρόφωνο σε κάτι πιτσιρίκια των μπροστινών θέσεων που είπαν οτι «νικήσαμε τους Τούρκους που μας είχαν σκλαβωμένους» -ένα μάλιστα πιτσιρίκι πρόσθεσε: «και μετά τους σκλαβώσαμε εμείς» για να πέσει σύννεφο το χειροκρότημα από τους μεγάλους! Δυστυχώς δεν βρέθηκε ούτε ένας να υπενθυμίσει οτι πριν κάνα χρόνο κερδίσαμε για μια ακόμα φορά τους Τούρκους στο Φάληρο, στο «Καραϊσκάκη» –με ενόχλησε λίγο αυτό το κενό στο μορφωτικό πρόγραμμα του σχολείου, το παραδέχομαι.

Τα παιδάκια στη σκηνή ήταν ντυμένα τσολιαδάκια, καραγκούνες –ήταν κι ένας ντυμένος μάγος της Ανατολής (Ρήγας Φεραίος, μου είπαν όταν ρώτησα) και κάποιον τον είχαν ντύσει Αρλεκίνο (Αλέξανδρος Υψηλάντης –μα ντιπ ανιστόρητος είσαι;) Και τραγουδάγανε το «10 παλικάρια στήσανε χορό» -οι γονείς σιγοντάρανε από κάτω με παλαμάκια, έτσι, για να σκάει από τη ζήλια του ο Νταλάρας!

Η κόρη μου πήγε με το ζόρι στη γιορτή, επειδή της είχαν δώσει ένα ρόλο αφηγήτριας –δεν ήθελε να ντυθεί καραγκούνα και όταν ακούει περί ΄21 βγάζει σπυράκια, φταίει το οτι διδάσκονται στην τάξη της για την επανάσταση. Διαβάζω καμιά φορά μαζί της, έχω δει το βιβλίο της –αυτό το παλιό που προϋπήρχε του επίμαχου της Ρεπούση και το επανέφεραν. Δεν ξέρω τι έγραφε το βιβλίο της Ρεπούση και της ομάδας της αλλά το βιβλίο που διδάσκονται τώρα τα παιδιά είναι ένα κορυφαίο αίσχος –μου είναι αδύνατο να προσδιορίσω τις σχέσεις της συγγραφικής ομάδας με αντικείμενα όπως η ιστορία ή η εκπαίδευση. Με απλά λόγια, πρόκειται για μια συρραφή λογυδρίων επιπέδου χουντικού κοινοτάρχη –τα γεγονότα παρατίθεται ξερά, πομπώδη και ασύνδετα. Κορυφαία φράση του βιβλίου: «οι κλέφτες ζούσαν στα βουνά και εξασκούνταν στο λιθάρι και στο πήδημα»!

Μετά την ανατριχιαστική αυτή γιορτή γυρίσαμε σπίτι όπου διάβασα τις πομπώδεις δηλώσεις των αντιστασιακών δημογερόντων –περί του ΄21 που ανήκει στον λαό, περί της αδάμαστης θέλησης που δαμάστηκε, περί των Ευρωπαίων κατακτητών...

Να τα πούμε με απλά λόγια;

Κατά πρώτον η ιστορική 25^η Μαρτίου δεν υπήρχε –ο εορτασμός ήταν ένα εφεύρημα (ποιητική αδεία που λέμε) για να εορτάζεται η επανάσταση την ίδια μέρα με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (σε πρώτο επίπεδο αυτό παρομοιάζει τα καλά νέα για την επικείμενη  γέννηση του Χριστού με τα καλά νέα για την επικείμενη  γέννηση του ελληνικού κράτους –κάποιος υπερφίαλος μεγαλοϊδεατισμός νομίζω!)

Κατά δεύτερον, οι ηρωικοί Έλληνες που αγωνίζονταν για την ελευθερία είχαν ήδη συνειδητοποιηθεί πολιτικά πριν καν απελευθερωθούν, φτιάχνοντας τα πρώτα κόμματα με τα γλαφυρά (και ανεξάρτητα) ονόματα: Γαλλικό, Ρωσικό και Αγγλικό.

Κατά τρίτον, οι παραπάνω ηρωικοί Έλληνες προτίμησαν να αλληλοσφαγούν από το να πολεμάνε τους Τούρκους και χρειάστηκε η επέμβαση των μητρικών εταιρειών των κομμάτων, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας δηλαδή, προκειμένου να ηττηθούν οι Τουρκοαιγυπτιακές δυνάμεις.

Κατά τέταρτον, οι πρωτεργάτες του αγώνα ανήκαν στην κατηγορία «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ». Αρβανίτες, Μολδαβοί, Ρουμάνοι και άλλες εθνότητες –απόγονοι των οποίων πέφτουν, σήμερα, κατά κόρον θύματα ρατσιστικών επιθέσεων από τα ίδια εκείνα άτομα που θεοποιούν το ΄21!

Έχω λοιπόν την απορία (αφήνοντας στην άκρη τη ρατσιστική στραβομάρα): γιατί τόσος κόσμος ήθελε να γιορτάσει την επανάσταση του ΄21 διαμαρτυρόμενος για τις σημερινές «επεμβάσεις των ξένων» στη χώρα μας; Να μου έλεγες οτι θα βγαίνανε να διαμαρτυρηθούν επειδή μπλέκονται οι ξένοι στα δικά μας από αρχαιοτάτων –να το καταλάβω! Αλλά το να βρίζεις τη Μέρκελ στην πλατεία Κάνιγγος μού κάνει κάπως σχιζοφρενικό.

Έγραψα «σχιζοφρενικό» και θυμήθηκα τις επικείμενες εκλογές! Αυτές που όλοι περιμένουν μετά μανίας –διαμαρτύρονται μάλιστα που τις καθυστερεί η χούντα του Πασόκ! Το κουβεντιάζαμε και με τον φίλο μου τον Παναγιώτη τις προάλλες κι έλεγε οτι θα τις αναβάλουν πάλι –φοβόταν επεισόδια την 25^η Μαρτίου και αυτό θα τους πρόσφερε επαρκή δικαιολογία αναβολής. Διαφωνούσα μαζί του –γιατί να τις αναβάλλουν τις εκλογές; Τι έχουν να φοβηθούν;

Η τωρινή κυβέρνηση (Πασόκ-ΝΔ-Λάος εσωτερικού) δεν στέκεται ούτε με τσιμεντενέσεις –εκεί που κάποτε το παίζανε όλοι αντιμνημονιακοί τώρα ψάχνουν ποια είναι «τα μνημονιακά άρθρα» σε κάθε νομοσχέδιο για να ψηφίσουν μόνο αυτά! Χρειάζονται λοιπόν «νωπή λαϊκή εντολή» (όπως λέμε ζώντα ζώα και νωπό κρέας) για να προχωρήσουν, άρα εκλογές. Και όλοι τις θέλουν, εδώ που τα λέμε.

Το Πασόκ γιατί έχει καινούργιο αρχηγό (να αναφέρω εδώ οτι οι περισσότεροι πολιτικοί μού είναι απεχθείς αλλά υπάρχουν τρεις που με τρομάζουν: ο Βενιζέλος, ο Βορίδης και η Μπακογιάννη) και θέλει να κάνει restart.

Η Ν.Δ. γιατί προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

Το ΚΚΕ και ο Σύριζα επειδή φαίνονται να πιάνουν μεγάλα νούμερα (τους λες και ψηφοφόρους άμα θέλεις).

Ο Δημοκρατικός Αριστερός Κουβέλης επειδή έχει μαζέψει τους δημοκρατικούς αριστερούς Πασόκους.

Ο Καμμένος επειδή έχει εξασφαλίσει τη βοήθεια της Παναγίας (αλλά δεν ξέρει για πόσο ακόμα).

Το Λάος επειδή αν αργήσουν κι άλλο οι εκλογές θα κατέβει μονοπρόσωπο (ο Καρατζαφέρης μόνος του δηλαδή).

Το Καζακιστάν επειδή ακόμα περνάει η μπογιά του και έχει την ευχή της Παναγίας για τυχόν συνεργασία με τον Καμμένο.

Οι Οικολόγοι γιατί οι εκλογές κάνουν καλό στο περιβάλλον.

Οι φασίστες επειδή μυρίστηκαν πρόσφορους μαλάκες που κυκλοφορούν αδέσποτοι.

Η Ντόρα γιατί είναι γυναίκα του κεφιού.

Η Λούκα γιατί αδημονεί να συνεργαστεί.

Κι αν ξεχνάω κάποιον, αυτός ο κάποιος δεν ξεχνάει σίγουρα τις εκλογές!

Εκλογές λοιπόν. Με προεκλογικά κολπάκια τύπου «στρατόπεδα συγκέντρωσης» από τον Χρυσοχοϊδη –τι διάολο! Να μη μονοπωλούν οι άλλοι τον ναζισμό! Με απελευθέρωση των ιδιοκτητών ταξί από τον Βορίδη και ερμητικό κλείσιμο των αδειών ταξί βεβαίως! Με μπλοκάρισμα της κατάργησης των άχρηστων οργανισμών του Δημοσίου από τη ΝΔ! Με καταγγελία (πάλι από τη ΝΔ) προεκλογικών προσλήψεων συμβασιούχων τις οποίες κάνει ο Βορίδης! Με υποσχέσεις για περιορισμό της φορολόγησης, για έξοδο από το μνημόνιο, για απέλαση των μεταναστών... Υποσχέσεις.

Και ο μαλάκας από κάτω χάσκει περιμένοντας να δει κρεμάλες στο Σύνταγμα, ελικόπτερα να φυγαδεύουν τον Παπανδρέου και συγκυβέρνηση Καμμένου—Καζάκη-Παπαρήγα! Κάπως έτσι θα πάει να ψηφίσει ή μπορεί και να μην πάει. Μπορεί να είναι καλή η μέρα, ηλιόλουστη –και να προτιμήσει κάνα ταβερνείο στα εξοχάς, έλα μωρέ τώρα, τίποτα δεν πρόκειται ν΄αλλάξει, εγώ μόνος μου τι μπορώ να κάνω;

Κι από την επομένη, όταν η κυβέρνηση θα είναι ΝΔ-Πασόκ με ολίγη από Κουβέλη ή Λούκα, ή Καμμένο (στην καλύτερη χειρότερη περίπτωση) θα ξαναβγεί ο μαλάκας να φωνάξει αλλά δεν θα έχει πού να τα πει. Κι έτσι θα εξακολουθήσει να κοιτάει την πάρτη του, να κλέβει γιατί όλοι κλέβουν, να γαμάει τον διπλανό του για να μην τον γαμήσει αυτός, να ζει ελληνοπρεπώς με δυο λόγια.

Φυσικά –για όλα αυτά, κάποιος άλλος θα φταίει. Οι ξένοι, οι πολιτικοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι λεωφοριατζήδες, ο Βαρδινογιάννης, ο Βγενόπουλος, ο Νοτιάς, ο Ζαγοράκης, ο Κωστόπουλος, ο Νταλάρας, ο Λέτο, ο Σπανούλης ή ακόμα κι ο Αμπντούν που είναι συνηθισμένος να φορτώνεται τα κρίματα του κόσμου ως φτωχός Αλγερινός.

Κι η επανάσταση ακόμα δε λέει να κατηφορίσει κατά τα μέρη μας η καργιόλα!

O ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΤΗΣ AΡΙΣΤΕΡΑΣ.

O ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΤΗΣ AΡΙΣΤΕΡΑΣ.Του Γιώργου Δελαστίκ.

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Eξακολουθούν να μην έχουν προκηρυχθεί οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες υποτίθεται ότι θα διεξαχθούν το αργότερο σε ένα μήνα! Eίναι προφανές ότι η αστική τάξη, οι Γερμανοί επικυρίαρχοι, το ΠAΣOK και η NΔ θέλουν να τις κάνουν κυριολεκτικά «στη ζούλα», καθώς οι πολιτικοί των δύο αστικών κομμάτων εξουσίας δεν είναι δυνατόν να εμφανιστούν σε δημόσιες πολιτικές συγκεντρώσεις χωρίς τον κίνδυνο να προκληθούν γιουχαΐσματα ή γιαουρτώματά τους, ακόμη και ξυλοδαρμοί τους από θερμόαιμους πρώην ψηφοφόρους τους που τους οδήγησαν στην εξαθλίωση με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αρχικά, του μεγαλύτερου πολιτικού απατεώνα που κυβέρνησε ποτέ αυτή τη χώρα και τη συγκυβέρνηση Bενιζέλου - Σαμαρά στη συνέχεια.

Προκηρύσσοντας τις εκλογές τη ...Mεγάλη Παρασκευή (!) και κάνοντας τις εκλογές μία ή δύο εβδομάδες μετά τις πασχαλινές διακοπές, μην ανοίγοντας εκλογικά κέντρα και κάνοντας ελάχιστες, μεγάλες εκλογικές συγκεντρώσεις για να είναι βέβαιοι ότι δεν θα φάνε ξύλο ώστε να γίνουν σούργελο στα κανάλια και στο διαδίκτυο την ώρα που θα τρώνε τις φάπες, οι πολιτικοί απατεώνες του ΠAΣOK και της NΔ ελπίζουν ότι θα έχουν τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. O σχεδιασμός τους επί χάρτου είναι σωστός. Oι κάλπες όμως και μόνο οι κάλπες θα αποδείξουν, αν τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως τα υπολογίζουν ή αν ο κόσμος θα τους καταφέρει μοιραίο πολιτικό πλήγμα. Tη Bουλή όμως την κρατούν ανοιχτή όχι μόνο για να μη δημιουργήσουν προεκλογικό κλίμα.

Tώρα που όλοι λίγο - πολύ έχουν προσανατολιστεί στις εκλογές και ο κόσμος έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του, ρίχνοντας απλώς στην κάλπη ένα ψηφοδέλτιο, οι δοσίλογοι βουλευτές του ΠAΣOK και της NΔ, τυφλά όργανα του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, ψηφίζουν επαίσχυντους νόμους που αλυσοδένουν τη χώρα και το λαό και κάνουν όλο και πιο δύσκολη τη βελτίωση της ζωής του χωρίς την έκρηξη κοινωνικής επανάστασης και τη νικηφόρα έκβασή της.

Oι Γερμανοί και Eυρωπαίοι κατακτητές της χώρας, σε αγαστή συνεργασία με τους σύγχρονους «μαυραγορίτες» του ντόπιου κεφαλαίου, προχωρούν –όπως και σε ολόκληρη την Eυρώπη άλλωστε– στην πιο κολοσσιαία αναδιανομή του υφιστάμενου κοινωνικού πλούτου που έχει γίνει ποτέ στην Iστορία χωρίς πόλεμο. Aναδιανομή τραγικά εις βάρος των εργαζομένων, της νέας γενιάς, των συνταξιούχων.

Στόχος τους είναι να κόψουν τους μισθούς στο ένα τρίτο, στο ένα τέταρτο ή σε ακόμη μικρότερο κλάσμα των σημερινών. Mισθοί τρία, τέσσερα, πέντε κατοστάρικα, μέχρι χιλιάρικο οι καλύτεροι! Συντάξεις δύο - τριών κατοστάρικων. Kανένα εργασιακό δικαίωμα. Όχι μόνο κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αλλά κατάργηση και του οκταώρου, της δουλειάς κάθε μέρα, της εγγυημένης αμοιβής. Θα μας δίνουν όσα θέλουν, όποτε θέλουν. Θα μας φωνάζουν να δουλεύουμε όποτε γουστάρουν, θα μας απολύουν χωρίς αποζημίωση όποτε κρίνουν ότι δεν μας έχουν ανάγκη. H δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η δωρεάν παιδεία, οι συντάξεις θα συρρικνώνονται, θα υποβαθμίζονται απελπιστικά, θα οδεύουν και προς την τυπική κατάργηση.

Ξεγελάμε τους εαυτούς μας και τους εργαζόμενους αν ισχυριζόμαστε ότι αυτό το σάρωμα και η κατάλυση όλων των εργασιακών κατακτήσεων ενός αιώνα που διενεργεί ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός την τελευταία διετία, μπορεί να ανατραπεί χωρίς κοινωνικές επαναστάσεις, χωρίς να χυθούν ποτάμια αίματος σε όλη την Eυρώπη.

H Aριστερά τουλάχιστον πρέπει να έχει σαφή αντίληψη αυτής της προοπτικής, όσο και αν είναι εξόφθαλμο ότι σήμερα ούτε τα κόμματα της Aριστεράς ούτε φυσικά η κοινωνία είναι προετοιμασμένα, ούτε καν πρόθυμα να προχωρήσουν σε μια τέτοια τιτανομαχία. Παράλληλα, ας μην έχουμε αυταπάτες ότι δήθεν ο καπιταλισμός δεν έχει εναλλακτικές πολιτικές ικανές να ενσωματώσουν κοινωνικά στρώματα και ομάδες. Έχει και παραέχει, τουλάχιστον για την ώρα, δυνατότητες να ξαναδώσει κάτι από τα κολοσσιαία υπερκέρδη που συσσωρεύει στους εργαζόμενους, αν κρίνει ότι υπάρχει ανάγκη προκειμένου να διασώσει το καθεστώς του.

H παρατηρούμενη το τελευταίο διάστημα διατάραξη των κοινωνικών συμμαχιών του κεφαλαίου δεν γίνεται από θέση αδυναμίας των αστών, αλλά από αλαζονική θέση ισχύος και απληστίας προκειμένου να πετύχει αύξηση της κερδοφορίας του. Oι καπιταλιστές θεωρούν δηλαδή εξαιρετικά αποδυναμωμένους τους εργαζόμενους, τα εργατικά κόμματα και τα συνδικάτα και έτσι επιτίθενται ολομέτωπα λεηλατώντας μισθούς και εισοδήματα των εργαζομένων με εξαιρετική γι' αυτούς επιτυχία και με μηδαμινή ουσιαστικά αντίσταση. Aκόμη και η ελληνική αστική τάξη, η οποία λόγω του μικρού μεγέθους και ισχύος της αρχικά είχε τρομάξει με αυτή την πολιτική, τώρα πήρε αέρα και την αξιοποιεί κατά κόρον εις βάρος των εργαζομένων.

H Aριστερά πρέπει να αλλάξει ριζικά προς επαναστατική κατεύθυνση, αν θέλει να συνεχίσει να είναι και στις νέες συνθήκες πολιτική δύναμη ανατροπής του συστήματος σε επαφή με ευρύτατες μάζες εργαζομένων, τις οποίες πρέπει να διαπαιδαγωγήσει πολιτικά ευθύς εξαρχής και να μην μετατραπεί σε ομάδα κοινωνικής πίεσης εντός του συστήματος.

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 1 Απριλίου 2012

 Πηγή:www.iskra.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://kke4ever.blogspot.com/2012/04/o.html#ixzz1qoxHoFkk

παγκόσμια οικονομία

Ανακατατάξεις στην παγκόσμια οικονομία

Συνεχίζονται οι ανακατατάξεις στον κατάλογο των ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου αναδεικνύοντας νέες αντιθέσεις και νέους συσχετισμούς. Χαρακτηριστικό αυτών των ανακατατάξεων είναι η δυναμική εμφάνιση στο προσκήνιο των λεγόμενων «αναδυόμενων» οικονομιών. Η τελευταία εξέλιξη αφορά την άνοδο της Βραζιλίας στην έκτη θέση, απ' την οποία εκτόπισε τη Βρετανία. Η επισημοποίηση αυτής της εξέλιξης έγινε μετά την δημοσιοποίηση των στοιχείων για την πορεία της βραζιλιάνικης οικονομίας το τέταρτο τρίμηνο του 2011.Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ, Γκουίντο Μαντίγκα, ανακοίνωσε ότι το ΑΕΠ της χώρας του έφτασε το 2011 τα 2,52 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η αύξηση του βραζιλιάνικου ΑΕΠ την περασμένη χρονιά ήταν 2,7% έναντι ανάπτυξης 0,8% του βρετανικού. Σε τρέχουσες τιμές, το ΑΕΠ της Βραζιλίας είναι 2,52 τρισεκατομμύρια και της Βρετανίας 2,48 τρισεκατομμύρια.
Το βραζιλιάνικο νόμισμα, το ρεάλ, υποχώρησε μεν 11% έναντι του δολαρίου πέρυσι αλλά το 2009 και το 2010 είχε κερδίσει έδαφος.
Πάντως ο υπουργός προσπάθησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους λέγοντας ότι το σημαντικό δεν είναι ότι κατέλαβε η Βραζιλία μία υψηλότερη θέση αλλά ότι είναι ανάμεσα στις πιο δυναμικές οικονομίες με σταθερή ανάπτυξη.
Η παραγωγή υδρογονανθράκων και τροφίμων είναι από τους πιο δυναμικούς τομείς της οικονομίας της Βραζιλίας.
Πέρυσι συνέβη άλλη μία σημαντική ανατροπή καθώς η Κίνα ξεπέρασε την Ιαπωνία και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη.
Η δυναμική παρουσία των «αναδυόμενων» οικονομιών, που συμπληρώνεται με τη ταχεία ανάπτυξη της Ρωσίας και της Ινδίας, συντελείται σε συνθήκες παρατεταμένης και συγχρονισμένης κρίσης στα μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα, τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ιαπωνία. Αυτό προκαλεί ανταγωνισμούς και αντιθέσεις καθώς οι «αναδυόμενοι» κάνουν εμφανή την παρουσία τους σε αγορές που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «αυλή» των αναπτυγμένων.
ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ από την πλευρά των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι πολύμορφες. Ως προς το εσωτερικό τους έχουμε τη σαρωτική επίθεση εναντίον των εργαζομένων στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας». Στις διεθνείς σχέσεις έχουμε την αξιοποίηση των συσχετισμών στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κ.ά
Την περασμένη βδομάδα και μετά την διαπίστωση της διείσδυσης της Κίνας και άλλων «αναδυόμενων» οικονομιών στη Λατινική Αμερική ενεργοποιήθηκαν τα μεγάλα «κέντρα» για να υπενθυμίσουν στις κυβερνήσεις των χωρών της περιοχής πού «ανήκουν».
«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΕΙ η Λατινική Αμερική απέναντι στην πιθανολογούμενη φετινή επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης για την κινεζική οικονομία, καλλιεργώντας την ανταγωνιστικότητα του παραγωγικού τομέα της», εκτιμά το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF) στην έκθεσή του την περασμένη Πέμπτη. Το ΙΙF με λίγα λόγια προειδοποιεί τις χώρες της Λατινικής Αμερικής ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει το «κινεζικό θαύμα» και θα πρέπει να επιστρέψουν στις αγκάλες των παραδοσιακών «φίλων» με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και το πρώτο που ζητούν είναι οι «ανταγωνιστικές» μεταρρυθμίσεις (αυτές που έχουμε στη χώρα μας) και η ανατίμηση των νομισμάτων τους για να διευκολύνουν τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές εξαγωγές...

    

Ομολογία

Μετά την δημοσιοποίηση των στοιχείων της Eurostat, της επίσημης στατιστικής υπηρεσίας των Βρυξελλών, για την πορεία του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη, την περασμένη Τρίτη, είχαμε τον επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων Ολι Ρεν να ομολογεί ότι «η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται εν μέσω ήπιας ύφεσης».
Είναι η πρώτη επίσημη, δημόσια, ομολογία για την επανάκαμψη της Ευρωζώνης στην ύφεση, μέσα σε τρία χρόνια και ενώ ακόμη δεν έχουν επουλωθεί οι πληγές από την προηγούμενη. Η ομολογία περί ύφεσης είναι αφ' ενός ομολογία αποτυχίας των πολιτικών που ασκήθηκαν τα τελευταία χρόνια αλλά και έμμεση παραδοχή ότι τα παραδοσιακά εργαλεία αντιμετώπισης της καπιταλιστικής κρίσης αποδείχθηκαν άχρηστα. Είναι δηλαδή μια ομολογία περί του συστημικού χαρακτήρα του προβλήματος, δηλαδή ότι το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός.
«Ενώ η Ευρωζώνη είναι αυτή τη στιγμή σε ήπια ύφεση, υπάρχουν σημάδια σταθεροποίησης» ανέφερε ο Ρεν σε συνέδριο στο Παρίσι.
«Είμαι πεπεισμένος πως εξαιτίας των συλλογικών μας προσπαθειών και εάν συνεχίσουμε την αποφασιστική δράση που δείξαμε πρόσφατα, θα δούμε αντιστροφή του κλίματος στην ευρωπαϊκή οικονομία» τόνισε.
Ο Ρεν σημείωσε επίσης πως οι δράσεις της ΕΚΤ, ιδιαίτερα οι πρόσφατες «ενέσεις ρευστότητας», απέτρεψαν τον κίνδυνο πιστωτικής ασφυξίας.
Οπως προκύπτει από τις δηλώσεις Ρεν, η Ευρωπαϊκή Ενωση παρά τη διαπίστωση του αδιεξόδου θα συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση, της επίθεσης κατά των εργαζομένων σε όλα τα μέτωπα με στόχο να συντρίψουν όχι μόνο το εισόδημα και τα δικαιώματά τους αλλά και τις δυνατότητες να ανασυνταχθούν οι εργαζόμενοι για την αντεπίθεσή τους.
Θυμίζουμε πάντως ότι όλες οι ανάλογες προσπάθειες στο παρελθόν για την κατάργηση της πάλης των τάξεων είχαν την ίδια μοίρα, κατέληξαν στο καλάθι των αχρήστων της Ιστορίας.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Εκπονήθηκε και δημοσιεύτηκε ή και τα δύο μαζί από PREDATORUS