6. «Αυτή η χώρα είναι ένα ανώμαλο ρήμα

Στα προηγούμενα κεφάλαια έγινε προσπάθεια να επισημανθεί ο κυρίαρχος παραλογισμός στις καθοριστικές συνιστώσες του ελληνικού κοινωνικού μορφώματος. Αν θέλαμε να συνοψίσουμε επιγραμματικά τις ενδείξεις παραλογισμού (ξεκαθαρίζοντας βέβαια οτι ο όρος χρησιμοποιείται περιγραφικά και όχι «ιατρικά» -σαν παραλογισμό χαρακτηρίζω μια παγιωμένη στάση η οποία αντιτίθεται στην «κοινωνική λογική») θα μπορούσαμε να υπενθυμίσουμε οτι:

-Υποστηρίχτηκε πως η εθνική ταυτότητα της σύγχρονης Ελλάδας είναι αυτό το σύνδρομο ρατσισμού το οποίο αντλεί τις προσλαμβάνουσές του από την παρελθοντολαγνεία, ωθώντας στην προδιάθεση ποδηγέτισης, την αποθέωση της άγνοιας και τελικά την κοινωνιοφοβία ενδυναμωμένη από την έντονη τάση παραποίησης της πραγματικότητας προς όφελος του ατομικού ετεροκαθορισμού.

-Επισημάνθηκε η κυρίαρχη αντίληψη του ελληνικού φιλότεχνου κοινού οτι αυτό γνωρίζει καλύτερα το καλλιτεχνικό δημιούργημα ακόμα κι από τον ίδιο του τον δημιουργό.

-Αναφέρθηκε οτι η πλήρης αποτυχία στην υλοποίηση κάποιων οικονομικών ενεργειών θεωρείται ένδειξη εφευρετικότητας σύμφωνα με την κατεστημένη άποψη η οποία επικρατεί στη χώρα.

-Υποστηρίχτηκε τέλος οτι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα θεμελιώθηκε στρεβλά σε σχέση με τον δηλωμένο του σκοπό και τελικά ανεξαρτητοποιήθηκε τόσο από την εξουσία όσο κι από την κοινωνία των πολιτών.

Πού έγκειται ο παραλογισμός στα παραπάνω συμπεράσματα;

Στην περίπτωση διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας το συγκρουσιακό πεδίο (το οποίο σε ατομικό επίπεδο θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει στην σχιζοφρένεια) εδράζεται στην άρνηση του υποκειμένου να λειτουργήσει με όρους ομάδας ενώ ταυτόχρονα έχει καθορίσει την ομάδα αντιπαράθεσής του. Με απλά λόγια, ο ρατσισμός (και ο παρελθοντολάγνος ετεροκαθορισμός) αντλούν τα κοινωνικά τους οφέλη από τη συσπείρωση –η ύπαρξη των «άλλων» συσπειρώνει «εμάς» που τους αντιπαρατεθόμαστε προκειμένου «να μη μολύνουν». Στην ελληνική περίπτωση οι «άλλοι» είναι τόσο πολλοί και η σύσταση της συγκεκριμένης κατηγορίας μεταβάλλεται τόσο συχνά ώστε ακόμα και η καταγραφή τους διαχρονικά θα ήταν χαώδης. Για παράδειγμα:

-Ήμασταν εναντίον των Γερμανών κατακτητών στους Παγκοσμίους Πολέμους αλλά γίναμε λάτρεις της Γερμανικής φυλής λόγω της ένταξής μας στην ΕΟΚ (μετέπειτα ΕΕ) καθώς και λόγω τουρισμού, καταλήγοντας τελικά να ξαναποδώσουμε χαρακτηριστικά κατακτητών στην ίδια φυλή λίαν προσφάτως με την οικονομική κρίση.

-Λατρέψαμε τους Αμερικάνους, μιμηθήκαμε τον τρόπο ζωής τους, εντρυφήσαμε στη φιλοσοφία τους για να καταλήξουμε να τους θεωρούμε σήμερα «βαρβάρους». Μισήσαμε τους Ρώσους και όσα αντιπροσώπευαν, απαξιώσαμε τα επιτεύγματά τους και καταγγείλαμε τις εγκληματικές τους, «κομμουνιστικές» πρακτικές για να καταλήξουμε σήμερα να τους θεωρούμε «αδέρφια μας».

-Διατυμπανίζουμε την εθνική μας συνάφεια με τους «αλύτρωτους Έλληνες» της «Βορείου Ηπείρου», της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή της Τουρκίας όσο αυτοί ζουν εκτός Ελλάδας αλλά στην περίπτωση που μετοικούν στη χώρα μας τους θεωρούμε «κατώτερα όντα»: Αλβανούς, Ρωσοπόντιους, Τούρκους.

Πέρα απ΄αυτό το αέναο «μπες-βγες» στην αντίπαλη ομάδα των «άλλων» (το οποίο χαλαρώνει την ιδεατή σύσταση της ομάδας, άρα αποδυναμώνει την απειλητική της προοπτική) έχουμε και την έλλειψη ουσιαστικών συνεκτικών δεσμών στην ομάδα τού «εμείς». Σε αυτή την ομάδα, το ατομικό συμφέρον υπερισχύει του ομαδικού σκοπού. Βέβαια, σε κάθε ναζιστικού τύπου ομαδοποίηση (ναζί –ναζισμός: ο όρος προέρχεται από τη λέξη έθνος) το ατομικό συμφέρον ωθεί στην συμμετοχή στην ομάδα, αλλά πρόκειται για ένα ατομικό συμφέρον το οποίο συνειδητά εξυπηρετείται από την ομαδική επιδίωξη με την οποία συνταυτίζεται τυφλά.. Για παράδειγμα, εκτοπίζουμε τους Εβραίους επειδή θεωρούμε οτι αυτοί κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο του πλούτου και θέλουμε αυτό να περάσει στα χέρια μας.

Στην ελληνική περίπτωση, το ατομικό συμφέρον δείχνει να εξυπηρετείται μέσω της εξαπάτησης (και εκμετάλλευσης) του μέλους της δικής μας ομάδας και όχι μέσα από την επικράτηση επί των αντιπάλων. Αυτοί (οι αντίπαλοι) υπάρχουν απέναντί μας μονάχα για λόγους θεάματος και μας χαζεύουν όσο αλληλοκλεβόμαστε.

Στην περίπτωση της αποδοχής (και απήχησης) της καλλιτεχνικής δημιουργίας, ο παραλογισμός φωλιάζει στην νοητή αντικατάσταση του δημιουργού (πομπού) από τον θεατή-αναγνώστη-ακροατή (δέκτη). Η καφενειακή ρήση: «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια μέρα;» βρίσκεται σε πλήρη ισχύ παραλλαγμένη σε «με κάνεις εμένα σκηνοθέτη, συνθέτη, συγγραφέα για μια μέρα;» Το κοινό αποφασίζει περί του τι σκόπευε να δείξει ο καλλιτέχνης με το έργο του (αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος ένα έργο τέχνης) και μάλιστα, συνήθως, έχει πρόταση περί του τρόπου με τον οποίο θα αναδείκνυε «σωστότερα» το θέμα του ο καλλιτέχνης (χωρίς, συνήθως, να έχει τις γνώσεις προκειμένου να δημιουργήσει καλλιτέχνημα). Έτσι όμως η καλλιτεχνική δημιουργία ακυρώνεται, ο καλλιτέχνης εκδιώκεται κλωτσηδόν από το βήμα έκφρασης. Ακόμα κι αυτό θα ήταν μια λογική στάση αντιμετώπισης της τέχνης –ας μην ξεχνάμε οτι όταν οι ποιητές διαμαρτύρονταν επειδή δεν έπαιρναν άδεια να τυπώσουν τα ποιήματά τους, ο Στάλιν πέταγε τα ποιήματα στη φωτιά χαρακτηρίζοντάς τους απαξιωτικά: «μπουρζουάδες» Υπάρχει σε αυτό μια «κοινωνική λογική».

Στην Ελλάδα όμως δεν εφαρμόζεται ούτε καν ενός τέτοιους είδους άκρατος ωφελιμισμός. Οι καλλιτέχνες αποκαθηλώνονται σε επίπεδο κοινωνικού ρόλου αλλά θεοποιούνται σε ατομικό επίπεδο και περιπτωσιακά. Γενικώς οι σκηνοθέτες είναι «ψώνια» αλλά ο σκηνοθέτης Χ είναι «μετρ», γενικώς οι ηθοποιοί είναι «ελευθερίων ηθών» αλλά ο ηθοποιός Ζ είναι «εκφραστής του λαού», γενικώς οι συγγραφείς είναι «παπαρολόγοι» αλλά ο συγγραφέας Ω, «μα. πώς τα σκέφτεται ο άνθρωπος!»

Με αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης της τέχνης το κοινό αποποιείται του δικαιώματός του να κατευθύνει την καλλιτεχνική δημιουργία, δεν κωδικοποιεί τις προτιμήσεις του, με αποτέλεσμα να μην λαμβάνει το μήνυμα ο καλλιτέχνης και, άρα, να μην γνωρίζει προς τα που θα πρέπει να κατευθυνθεί αν θέλει να έχει αποδοχή. Μοιάζει το κοινό της Ελλάδας με πελάτη εστιατορίου ο οποίος εξαντλείται σε παρατηρήσεις προς τα γκαρσόνια σχετικά με το πώς πρέπει να μαγειρεύεται σωστά το τάδε ή το δείνα φαγητό, χωρίς όμως να παραγγέλνει με αποτέλεσμα στο τέλος να βολεύεται με ότι έχει απομείνει στην κουζίνα, το οποίο το αποθεώνει κιόλας από πάνω!

Ο παραλογισμός που κυριαρχεί στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας αποσυνδέοντάς την από οποιαδήποτε έννοια παραγωγικότητας είναι, νομίζω, εμφανής. Και με δεδομένο το οτι η παραγωγή και διακίνηση προϊόντων και υπηρεσιών αποτελεί τη βασική κατευθυντήρια συνιστώσα του οικονομικού τομέα, δικαιούμαστε να υποθέσουμε οτι η ελληνική αντιπαραγωγικότητα ακυρώνει την ίδια την ύπαρξη της ελληνικής οικονομίας. 

Τέλος, η αυτοκαταστροφικότητα του δημόσιου τομέα έγκειται στην λειτουργική αποκοπή από κάθε κοινωνικό νομιμοποιητικό έρεισμα και στην εν παραλλήλω αντιπαράθεση με το εκάστοτε κυβερνητικό μόρφωμα. Τέτοιου είδους τακτική θα είχε νόημα αν επρόκειτο για έναν δημόσιο τομέα ιδιαίτερα δυνατό, θεσμοθετημένο διαμέσου της ιστορικής συνέχειας –πράγμα το οποίο ίσχυε, για παράδειγμα, με τον βρετανικό δημόσιο τομέα (πριν την κατεδάφιση που υπέστη αυτός από την Θάτσερ). Αλλά στην ελληνική περίπτωση δεν υπήρξε ποτέ ο γραφειοκρατικός μηχανισμός διαχείρισης ο οποίος θα καθιστούσε τους χειριστές του παντοδύναμους, στην Ελλάδα ο δημόσιος τομέας λειτούργησε σαν τον κακό μαθητή που γίνεται απουσιολόγος επειδή απλώς τυγχάνει συγγενής της δασκάλας –σπασμωδικά, νευρωτικά και υπερφίαλα, σε πλήρη συνάρτηση δηλαδή με την ουσιαστική και τυπική του ανεπάρκεια.

Θα μπορούσε κανείς μετά από τα παραπάνω να επικαλεστεί τη ρήση του «εθνάρχη της αντιπαροχής» Κ. Καραμανλή σχετικά με το ότι «η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο» κι έτσι να ξεμπερδέψει με το ελληνικό φαινόμενο έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του σε κάθε λογής επικείμενες δικτατορικές εκτροπές. Ή θα μπορούσε να ξαναθυμηθεί τη φράση του Οργισμένου Βαλκάνιου, του Νίκου Νικολαϊδη: «αυτή η χώρα είναι ένα ανώμαλο ρήμα» και να προβληματιστεί αναζητώντας τους «κανόνες της ανωμαλίας». Επειδή, όπως θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια, υπάρχουν τελικά κάποιοι κανόνες που ορίζουν την «ανώμαλη» κλήση των ρημάτων –απλώς οι κανόνες αυτοί δεν εντάσσονται στην ισχύουσα γραμματική. Είναι, είτε κατάλοιπα μιας ξεχασμένης αρχαίας γλώσσας, είτε δάνεια εκτός του ισχύοντος κοινωνικού μορφώματος.

Μήπως λοιπόν ο παραλογισμός της ελληνικής περίπτωσης έγκειται στην ύπαρξη κατάλοιπων από προηγούμενα κοινωνικά μορφώματα ή σε εν γένει «δάνειες πρακτικές»; Μήπως τελικά αυτό το ανώμαλο ρήμα λειτουργεί στη βάση κανόνων;

Ας δοκιμάσουμε να διερευνήσουμε κι αυτές τις πιθανότητες, ας δοκιμάσουμε να βρούμε τις διασυνδέσεις οι οποίες μέχρι τώρα μας διέφευγαν, εφόσον ήμασταν αυστηρά προσανατολισμένοι στα ισχύοντα. Θα δώσω ένα απλουστευτικό παράδειγμα: στην απέναντι πολυκατοικία ζει ένα ζευγάρι γερόντων οι οποίοι έχουν στοιβάσει στο μπαλκόνι τους σπασμένες καρέκλες, τραπέζια και κάθε λογής έπιπλο που μπόρεσαν να βρουν στα σκουπίδια. Παρατηρώντας τους μπορούμε χωρίς δεύτερη σκέψη να συμπεράνουμε οτι «δεν στέκουν καλά στα μυαλά τους». Αν όμως κάνουμε τον κόπο να τους επισκεφτούμε το πιο πιθανό είναι ν΄ανακαλύψουμε την ξυλόσομπα να δεσπόζει στη μέση του σαλονιού γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στα καλοριφέρ. Τότε πλέον ο «παραλογισμός» τους θα ειδωθεί από άλλη οπτική γωνία.

http://themotorcycleboy.blogspot.com/2012/04/6.html

Αυτό θα επιχειρηθεί στη συνέχεια, η «επίσκεψη στο σπίτι των γερόντων», η διεύρυνση του οπτικού πεδίου προκειμένου να καλυφθούν κι αυτά που θεωρούνται «σκουπίδια» από ερευνητικής απόψεως. Με κίνδυνο βέβαια να χαθεί εντελώς το ερευνητικό αντικείμενο –άλλωστε, τα σκουπίδια θεωρούνται τέτοια για κάποιο λόγο!

Ξαναδιαβάζω αυτό το κεφάλαιο και μοιάζει σαν ένας πρόλογος ο οποίος ξεπετάχτηκε αργοπορημένα –ίσως και σαν ένας πρόλογος ο οποίος έπρεπε να προλογιστεί εκτεταμένα προκειμένου να τεκμηριωθεί. Ας είναι λοιπόν...

Ζωή λαθραία, θάνατος ζωντανός.κάθε κοινωνία έχει τον "εκσυγχρονισμό" που ιστορικά της άξιζε να έχει, αυτόν που πρόκρινε η ίδια.

Εγκώμιο του εκσυγχρονισμού

Πηγή: Lenin Reloaded

Η λέξη, αναμφίβολα, ανήκει στον σκληρό πυρήνα των πιο απαξιωμένων της τελευταίας τριετίας. Συνώνυμη της λαφυραγώγησης της δημόσιας περιουσίας, των ιδιωτικοποιήσεων, της καταστροφής του κοινωνικού κράτους, της κουστουμάτης και σοβαροφανούς λαμογιάς, ανήκει --δικαίως-- στις βρώμικες λέξεις της σύγχρονης ελληνικής. Αλλά αν η κρίση είναι πεδίο μάχης, ανάμεσα σε άλλα και ίσως βασικότερα, ιδεών, είναι επίσης πεδίο μάχης για την διεκδίκηση νοημάτων. Και μ' αυτό το σκεπτικό γράφεται αυτό εδώ το σημείωμα.

Διαβάζοντας το ημερολόγιο της ζωής του παππού μου κοντοστάθηκα σε κάποια σημεία που μου έκαναν εντύπωση, γιατί μου φανέρωσαν αυτό που δεν ήξερα για τον άνθρωπο (και το γιατί δεν το ήξερα είναι μέρος του προβλήματος που με απασχολεί εδώ). Υπάρχουν δύο σημεία στα οποία καταφέρεται κατά της "ανδροκρατίας" αυτοκριτικά, σαρκάζοντας τον αυτοματισμό της ευτυχίας του όταν η γυναίκα του έκανε τον πρώτο τους γιο, και μιλώντας για την πατριαρχική στρέβλωση που εξυπακούει η λήθη και η άγνοια για τους προγόνους της μητέρας κάποιου (μια στιγμή ιδιαίτερου βάρους για μένα, καθώς πρόκειται για πρόγονο ακριβώς από την μητρική γραμμή καταγωγής). Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο μιλά για την εξαπάτηση των χωρικών του χωριού του από εταιρία που το αποψίλωσε απ' το δάσος του για πενταροδεκάρες, καταδικάζοντάς το σε καθίζηση λόγω διάβρωσης του εδάφους που προκλήθηκε από την ασυνείδητη υλοτομία. Και βέβαια, υπάρχουν αναφορές στην πρώιμη απογοήτευση με το ψεύδος της οργανωμένης θρησκείας, καταδίκες της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας που κρατούσαν τους αγρότες σε υποτέλεια, εμφάσεις στη σημασία μιας παγκόσμιας λογοτεχνικής παιδείας (Ζολά, Καζαντζάκης, Γκόρκι, Βάρναλης...).

Φεμινισμός, οικολογία, θρησκευτικός αγνωστικισμός, ορθολογισμός, παιδεία και πολιτισμός: πηγαίνω νοερά και αθέλητα σε μια ανάγνωση του ΚΛΙΚ κατά τη διάρκεια αναμονής για κούρεμα, στα χρόνια αυτού που επικράτησε να ονομάζεται "εκσυγχρονισμός" στην Ελλάδα. Ο Κωστόπουλος έγραφε --δεν θα το ξεχάσω αφού δεν το ξέχασα είκοσι χρόνια μετά-- ότι η συμπεριφορά σεβασμού στις γυναίκες είναι "ξενέρωτη" και ότι το "πραγματικό θυληκό" "θέλει τα χαστούκια του" για να "γουστάρει." Και συνεπώς, το θυμάμαι εντονότατα, ότι στην Ελλάδα είχε έρθει η εποχή του "μεταφεμινισμού", λες και είχε ποτέ έρθει αυτή του φεμινισμού (οι ενδείξεις στο σπίτι ήταν υπέρ του αντιθέτου, πάντως). Την ίδια δεκαετία, στην Θεσσαλονίκη απλωνόταν η υστερία για το "Μακεδονικό" και ο Χριστόδουλος αλώνιζε με ιδεολογική αφορμή τον "σατανισμό" του barcode. Σήμερα, χάριν προεκλογικής καμπάνιας ("κάθαρση!", "κάθαρση!"), ο Άκης εμφανιζόταν στα πρωινάδικα στην πορεία για το (λουξ) κελί από όπου βγήκε ο Εφραίμ.Κι ένας ακόμα εργάτης τεμαχιζόταν σε "εργατικό ατύχημα."

Ποιος απ' τους δύο πρέσβευε τελικά τον "εκσυγχρονισμό"; Η γενιά του παππού μου, κυνηγημένη σαν το σκυλί, εκτελεσμένη, θερισμένη στο Γράμμο και το Βίτσι, εξόριστη στην ανατολική Ευρώπη, στα ξερονήσια του Αιγαίου, υπό παρακολούθηση, σε διαθεσιμότητα, υπό ανάκριση, φυλακισμένη, λοιδωρημένη ως "εχθρός του έθνους"; Η γενιά του Μπάτση και του Μπελογιάννη, του Άρη, του Πλουμπίδη; Ή η γενιά του Ανδρουλάκη και του Τσοχατζόπουλου, του Σημίτη, του Μαντέλη και του Πάγκαλου; Που πήγε η κριτική στην ανδροκρατία ως νοητική κατάκτηση ενός χωριατόπαιδου από τα ορεινά της Καρδίτσας 70 και βάλε χρόνια πριν στην δεκαετία του πριαπικού σοσιαλισμού του εθνοπατέρα-γαμιά; Πού πήγε η αθεϊα και η αρνησιθρησκεία στα χρόνια εναγκαλισμού με τους αρχιεπισκόπους και το παπαδαριό που για κάποιο λόγο ήταν και αυτή αποδεκτή στον "θεσμικά αποδεκτό" εκσυγχρονισμό; Πού πήγε η ταξικά συνειδητοποιημένη οικολογική αντίληψη στα χρόνια της οικολογίας ως λαϊφστάιλ και μορφής ροζ αριστερού εναγκαλισμού με ΜΚΟ; Πού πήγε η αγάπη για τη λογοτεχνία και την επιστήμη στα χρόνια της πλήρους ενσωμάτωσης της διανόησης στην κυρίαρχη τάξη, σε ρόλο διακοσμητικής γλάστρας στο πατροπαράδοτο, ήδη απ' τον καιρό της ανεξαρτησίας, ταξικό σφαγείο; Στον παράδεισο φυσικά, μαζί με το "προλεταριάτο" και τον "σοσιαλισμό."

Όσο για το γιατί, την απάντηση την έδωσα ήδη. Οι πρώτοι, και πραγματικοί, εκσυγχρονιστές της χώρας καταστάλθηκαν μέχρι εξολόθρευσης επί δεκαετίες από το ίδιο αυτό κράτος που θα διατυμπάνιζε (και που συνεχίζει να διατυμπανίζει και σήμερα) την ανάγκη "εκσυχρονισμού" της κοινωνίας. Του εκσυγχρονισμού μιας κοινωνίας που φύτρωσε στον τάφο όσων τόλμησαν να διανοηθούν τον εκσυγχρονισμό της. Που φλυάρησε έχοντας εξασφαλίσει τη σιωπή τους, την περιθωριοποίησή τους, την εκ των υστέρων --απίστευτα αλαζονική και ουσιαστικά καθαρά ακροδεξιά-- κατασκευή τους ως κάποιου είδους φανατικών μουλάδων, ή, στην καλύτερη περίπτωση γραφικών απολιθωμάτων (έτυχα σε μια τέτοια ακριβώς αναπαράσταση σήμερα σε ένα επεισόδιο από την μικροαστική σαχλαμάρα "Κωνσταντίνος και Ελένη"). Ακόμα και ζωντανοί, αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια να μιλήσουν γιατί αυτό που πρέσβευαν είχε τελεσίδικα χαθεί ως εγχείρημα σε μια απίστευτη συμπαιγνία όπου όλα αναγορεύτηκαν αίφνης "μετά" (μεταφεμινισμός, μετακομμουνισμός, μετανεωτερικότητα) σε μια χώρα όπου ποτέ δεν επιτεύχθηκε το "πριν" αυτού του "μετά", όπου αυτό το πριν (ο φεμινισμός, ο κομμουνισμός, η νεωτερικότητα) διώχθηκε συντεταγμένα, σαν μίασμα και ανάθεμα ή ξεπουλήθηκε ως μπιχλιμπίδι στο παζάρι. Και κάπως έτσι παρέμεινε και για μένα άγνωστος ο παππούς μου, που σίγουρα ήταν άγνωστος για τα ίδια του τα παιδιά, με τα μικροαστικά τους όνειρα, τα φλερτ με το ΠΑΣΟΚ, την αποπολιτικοποίηση και την παράδοση μετ' επιτάσεως στα ιδανικά της "αγίας οικογένειας." Ζωή λαθραία, θάνατος ζωντανός.

Και έτσι, πάνω σ' αυτό το συμβόλαιο σφαγής, αποσιώπησης, σφετερισμού, ιδιοποίησης και χλεύης (μαχαίρι το '40-'50, δίωξη το '50-'60, εκτροπή και χούντα μετά, ιδιοποίηση εκ δεξιών το '81-89, γελοιοποίηση και απώθηση στο τέλος) χτίστηκε ο "εκσυγχρονισμός" που ξέρουμε, ο "εκσυγχρονισμός" ως συνένοχος του σκοταδισμού και της κοινωνικής οπισθοδρόμησης, ο "εκσυγχρονισμός" που ξαναγεμίζει την επαρχία και τις πόλεις με φασίστες, ο "εκσυγχρονισμός" που δεν σταματά να νοσταλγεί τη χούντα (που "έφτιαχνε δρόμους" και προήγαγε "την ησυχία και ασφάλεια του πολίτη"), ο εκσυγχρονισμός των εχθρών της αντίληψης εκείνης για την οποία είναι αδιανόητος οποιοσδήποτε εκσυγχρονισμός χωρίς την χειραφέτηση των καταπιεσμένων και φτωχών, χωρίς την κριτική στη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού, του σεξισμού και του ρατσισμού, χωρίς την συμπόρευση της διανόησης με την εργατιά και τον αγρότη, χωρίς το "μέτωπο" της μόρφωσης με τον ιδρώτα της εργασίας, με τους εκμεταλλευμένους της χώρας και της γης όλης.

Σήμερα, το τελευταίο πράμα που νιώθει ο μέσος άνθρωπος σ' αυτή τη χώρα είναι λαχτάρα για εκσυγχρονισμό. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ανήκει σε μια κοινωνία που συνεχίζει να ζει μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας, της αντιδραστικής οπισθοδρόμησης του νου, και της υποτέλειας στην ωμή ισχύ, πράγματα παλιά και γνωστά και κακήν-κακώς καλυμμένα με τα απομεινάρια ενός αισχρού περιτυλίγματος --φανταχτερές βιτρίνες, διαφημίσεις και κοστουμαρισμένοι τεχνοκράτες-- που καθώς ξεφτίζει, αποκαλύπτει την ωμή πραγματικότητα.

Αλλά κάθε κοινωνία έχει τον "εκσυγχρονισμό" που ιστορικά της άξιζε να έχει, αυτόν που πρόκρινε η ίδια. Και η γλώσσα ξεπληρώνει την προδοσία των χειραφετητικών οραμάτων των ξεχασμένων και απαρνημένων αρχιτεκτόνων της κοινωνίας επιστρέφοντάς μας την εικόνα της ανημπόριας της μπρος στον ευτελισμό και την εκφυλιστική παράλυση.

Αναρτήθηκε από Praxis red

Η γλώσσα του σώματος . . .

Οι πολιτικοί τη γνωρίζουν πολύ καλά - και όσοι δεν την κατέχουν φροντίζουν να αριστεύσουν σε αυτή με τη βοήθεια των επικοινωνιολόγων τους.


 Όσοι ασχολούνται με το μάρκετινγκ προσπαθούν να την κάνουν δεύτερη φύση. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να τη χρησιμοποιήσουν για να διευκολύνουν την επικοινωνία με τους μαθητές τους. 

Οι ηθοποιοί κρίνονται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτήν τους την ικανότητα όταν περνούν μια οντισιόν και οι χορευτές μιλούν συνεχώς με αυτήν.


 Όλοι μας τη χρησιμοποιούμε καθημερινά, συνήθως χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Πρόκειται για τη γλώσσα του σώματος (τις εκφράσεις του προσώπου, το βλέμμα, τον τόνο της φωνής, τις κινήσεις των χεριών, τη στάση του σώματος, το άγγιγμα), που όπως μας πληροφορούν οι ειδικοί έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία στην επικοινωνία από αυτήν που οι περισσότεροι της αποδίδουμε.


Οι πρώτες εντυπώσεις

Η δύναμη της χειραψίας, η ζεστασιά του βλέμματος, το...
χαμόγελο, η κλίση του κεφαλιού και του σώματος, η διάρκεια ενός αγγίγματος έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα ίδια τα λόγια, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δημιουργία των πρώτων εντυπώσεων σε μια σχέση (φιλική, επαγγελματική κ.τ.λ.), και συχνά καθορίζουν την εξέλιξή της.


 Η μη λεκτική επικοινωνία κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις, «σπάει» τον πάγο ή σηκώνει τείχη αδιαφορίας με τον συνομιλητή μας, προκαλεί οικειότητα και ζεστασιά, γοητεύει, ερωτοτροπεί, δημιουργεί προσμονή, αποδοχή ή προκαλεί θυμό και εκτοξεύει σιωπηλές απειλές.


 Μάλιστα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι όταν όσα ακούμε δεν συμφωνούν με τα σιωπηρά σήματα που μας στέλνει ο συνομιλητής μας, τότε έχουμε την τάση να βασιζόμαστε κατά κύριο λόγο στα δεύτερα για να ερμηνεύσουμε τις προθέσεις του, ακόμη και για να τον χαρακτηρίσουμε συμπαθητικό ή αντιπαθητικό.


Τα παιδιά τη μιλούν άπταιστα

Το πρόσωπο και το σώμα των παιδιών καθρεφτίζουν τα συναισθήματά τους, δεδομένου ότι δεν έχουν μάθει ακόμη πώς να τα κρύβουν.


 Τα παιδιά αποτελούν «ανοιχτά βιβλία» που προσφέρουν απλόχερα τα «κλειδιά» και τα «αντικλείδια» της ανθρώπινης μη λεκτικής επικοινωνίας. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα παιδιά που λένε ψέματα και συνήθως καλύπτουν αυθόρμητα το στόμα -που ξεστόμισε το ψέμα- με το χέρι.


 Στους ενηλίκους, που έχουν μάθει να ελέγχουν καλύτερα τις αντιδράσεις τους, αυτή η κίνηση θεωρείται ότι έχει «εξελιχθεί» σε ένα στιγμιαίο άγγιγμα ή ξύσιμο του πιγουνιού ή της μύτης.


Χωρίς λόγια

Όσο κι αν αυτό μας κάνει εντύπωση, οι ειδικοί εξηγούν ότι η ομιλία καταλαμβάνει το μικρότερο μέρος της ανθρώπινης επικοινωνίας. Τη μεγαλύτερη βαρύτητα έχει η επικοινωνία «χωρίς λόγια». Η εντύπωση που μας προκαλεί ένα μήνυμα εξαρτάται μόλις κατά 7% από τις λέξεις που περιέχει, σύμφωνα με τον διακεκριμένο καθηγητή Ψυχολογίας Albert Mehrabian.

To υπόλοιπο μήνυμα «περνάει» κατά 38% φωνητικά, δηλαδή μέσα από τον τόνο και τις διακυμάνσεις της φωνής, και κατά 55% μη λεκτικά, δηλαδή μέσα από τη γλώσσα του σώματος.Η διαπίστωση του διακεκριμένου ψυχολόγου είναι γνωστή και ως ο κανόνας «7% - 38% - 55%».Η επικοινωνία με τη γλώσσα του σώματος συνήθως γίνεται ασυνείδητα.


 Οι περισσότεροι εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η κυριότερη μορφή επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων είναι η ομιλία. Η αλήθεια όμως είναι ότι όσα δεν λέμε είναι και τα πιο σημαντικά.


 Μάλιστα, οι περισσότεροι τείνουμε να ερμηνεύουμε τα μη λεκτικά σήματα διαισθητικά και εμπειρικά, έχοντας μάλιστα υπερβολικά μεγάλη σιγουριά για την ικανότητα «αποκωδικοποίησής» μας, γι’ αυτό και συχνά κάνουμε λάθη, με αποτέλεσμα να γεννιούνται παρεξηγήσεις στην καθημερινότητά μας.

Γρίφος για γερούς λύτες

Θα ήταν τολμηρό να πιστέψει κανείς ότι είναι εύκολο να αποκωδικοποιήσει τον μη λεκτικό κώδικα επικοινωνίας. Πρόκειται ίσως για τον πιο ασαφή κώδικα, όπου κάθε «σήμα» έχει πολλαπλές ερμηνείες και αναγνώσεις. 


Υπάρχουν, βέβαια, ορισμένα σημάδια που, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, έχουν κοινά αποδεκτή «μετάφραση», όπως π.χ. το σήκωμα των ώμων, που υποδηλώνει αδιαφορία, ή ένα άγριο και επίμονο βλέμμα, που σηματοδοτεί απειλή.

Αντιφατικά μηνύματα Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ούτε υπάρχουν μαγικές συνταγές για την κωδικοποίηση ή την αποκωδικοποίηση των μη λεκτικών μηνυμάτων.


 Κατ’ αρχάς, τα σήματα που στέλνουμε με το βλέμμα, το πρόσωπο, τα χέρια, καθώς και με όλο μας το σώμα, μπορεί να είναι αντιφατικά, γι’ αυτό και δεν αρκεί να βασιστεί κανείς π.χ. στη δυνατή χειραψία ενός ανθρώπου, ο οποίος όμως δεν μας κοιτάει στα μάτια, ή στην ήρεμη έκφραση του προσώπου του συνομιλητή μας, ο οποίος όμως κουνάει νευρικά τα πόδια του.


 Επίσης, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώνεται μια συμπεριφορά, καθώς και ο χώρος (π.χ. σπίτι, γραφείο), μπορεί να οδηγήσουν σε διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου μηνύματος. Ένα παρατεταμένο βλέμμα ή ένα άγγιγμα στον χώρο της δουλειάς μπορεί να γίνει αιτία παρεξήγησης, ενώ η ίδια κίνηση σε έναν άλλο χώρο μπορεί να εκληφθεί θετικά ως φλερτάρισμα.

Παγίδες εν όψει

 Όσοι βιαστούν να ερμηνεύσουν επιφανειακά τη γλώσσα του σώματος είναι πιθανό να πέσουν σε παγίδες. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και οι «διαβασμένοι» (π.χ. ένας άπιστος σύζυγος, ένας πωλητής που υπερβάλλει), οι οποίοι μας κοιτούν κατάματα ενώ λένε ψέματα, τη στιγμή που οι περισσότεροι θεωρούμε ως δεδομένο ότι όταν κάποιος ψεύδεται, συνήθως αποστρέφει το βλέμμα του.


Ζήτημα κουλτούρας 

Επιπλέον, η κουλτούρα κάθε ατόμου επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα του σώματός του και τον τρόπο που αυτή ερμηνεύεται. Σε σχετικές έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι οι Ιάπωνες «διαβάζουν» ευκολότερα τον θυμό σε πρόσωπα Ιταλών παρά σε πρόσωπα ομοεθνών τους. Αυτή η διαπίστωση έχει άμεση σχέση με το γεγονός ότι οι Ιάπωνες γαλουχούνται ώστε να μην εκφράζουν την οργή τους και να παραμένουν ανέκφραστοι.
Ένα «δυσνόητο κείμενο» Ο τρόπος που επικοινωνούμε μη λεκτικά διαφοροποιείται καθώς μεγαλώνουμε (μαθαίνουμε να κρύβουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας), ενώ εξαρτάται από το φύλο, το επάγγελμα (π.χ. μια χορεύτρια και μια αστυνομικός είναι απίθανο να περπατούν ή να χειρονομούν με τον ίδιο τρόπο), την ηλικία, την κοινωνική τάξη, αλλά και το προσωπικό στυλ του καθενός. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο Φρόιντ παρομοίασε ήδη από το 1905 τη μη λεκτική επικοινωνία με γρίφο ή με δυσνόητο κείμενο που απαιτεί ειδικές στρατηγικές ερμηνείας.

Ένα μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας να αποκωδικοποιήσουμε τη σιωπηρή επικοινωνία βασίζεται στο ένστικτο και συνήθως είναι λανθασμένη - έχουμε, δηλαδή, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη διαίσθησή μας από ό,τι θα έπρεπε

Decoding

Όσο καλύτερα γνωρίζουμε το στυλ και το ύφος του συνομιλητή μας, αλλά και όσο πιο παρατηρητικοί είμαστε, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να «διαβάσουμε» σωστά τα μη λεκτικά σήματα που μας στέλνει.

Το πρόσωπο Θεωρείται η πιο σημαντική πηγή μη λεκτικής επικοινωνίας. Το βλέμμα ιδιαίτερα θεωρείται πολύ αποκαλυπτικό. Σε σχετικά πειράματα, οι παίκτες του πόκερ δυσκολεύτηκαν να κερδίσουν τον αντίπαλό τους όταν εκείνος φορούσε γυαλιά ηλίου, με άλλα λόγια όταν το βλέμμα τους, που μπορεί να πρόδιδε το φύλλο τους, ήταν κρυμμένο. Συνήθως η μικρή διάρκεια της οπτικής επαφής εκλαμβάνεται ως αγένεια και αδιαφορία, ενώ η παρατεταμένη διάρκεια ως ένδειξη ενδιαφέροντος, ιδιαίτερα στο φλερτ. Ο καθένας μας, όμως, μπορεί να έχει διαφορετική αντίληψη για την επιτρεπτή διάρκεια του παρατεταμένου βλέμματος και να προσβληθεί ή αντίθετα να κολακευτεί εάν αυτό διαρκέσει πολύ.

Ο τόνος της φωνής «Σημασία δεν έχει τι λες, αλλά πώς το λες»... Είναι μια φράση που όλοι έχουμε πει κατά καιρούς και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ο τόνος και το ύψος της φωνής, αλλά και οι παύσεις, αποκαλύπτουν στοιχεία για τον συνομιλητή μας και τη διάθεσή του. Συχνά οι μελαγχολικοί άνθρωποι μιλούν αργά και χαμηλόφωνα, αλλά το ίδιο μπορεί να κάνει και κάποιος που θέλει να συγκαλύψει την οργή του. Από την άλλη, ο γρήγορος και δυναμικός τρόπος ομιλίας φανερώνει αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Δεν αποκλείεται, όμως, κάποιος να μιλά έτσι μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις εντυπώσεις που επιθυμεί.

Τα χέρια Ο εγκέφαλός μας συνδέεται με τα χέρια με περισσότερες νευρικές συνδέσεις από ό,τι με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος, γι' αυτό και οι κινήσεις που κάνουμε με αυτά είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές της συναισθηματικής μας κατάστασης. Οι ώμοι μας κυρτώνουν όταν είμαστε θλιμμένοι, βάζουμε τα χέρια στις τσέπες ή τα σταυρώνουμε στο στήθος όταν δεν είμαστε και τόσο πρόθυμοι να συμμετέχουμε σε μια συζήτηση ή να αποκαλύψουμε πράγματα για τον εαυτό μας, κάνουμε κοφτές κινήσεις όταν θέλουμε να δηλώσουμε αποφασιστικότητα ή τραβάμε ασυναίσθητα τα χέρια προς τα πίσω όταν μας τείνει το χέρι του κάποιος άγνωστος που επιδεικνύει ασυνήθιστη φιλικότητα. Τις περισσότερες φορές κάνουμε αυτές τις κινήσεις ασυναίσθητα. Επίσης, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι εκτεθειμένες παλάμες σχετίζονται με την ειλικρίνεια, ενώ οι παλάμες που είναι στραμμένες προς τα κάτω -αγαπημένη κίνηση πολλών πολιτικών- συνδέονται με την επιθυμία εξουσίας.


Τα πόδια
Συνήθως δεν μας απασχολεί να ελέγξουμε τα πόδια μας, δεδομένου ότι μας ενδιαφέρει περισσότερο π.χ. να κρύψουμε τα συναισθήματά μας στο πρόσωπό μας. Γι’ αυτό και τα πόδια θεωρούνται αποκαλυπτικά της διάθεσής μας. Ένας ήρεμος και σίγουρος συνομιλητής, λόγου χάρη, ο οποίος όμως κουνάει νευρικά το πόδι του -το μέρος του σώματος που μας επιτρέπει να τραπούμε σε φυγή-, ενδεχομένως στέλνει ένα μήνυμα ότι δεν έχει τόση αυτοκυριαρχία όση θα ήθελε και νιώθει άβολα.


Το άγγιγμα
Η δύναμη της χειραψίας, η διάρκεια ενός αγγίγματος στο μπράτσο ή στην πλάτη, μια αγκαλιά, αποτελούν σιωπηρά μηνύματα, που συχνά βέβαια καθορίζονται, αλλά και ερμηνεύονται, από το τι επιτρέπεται και τι θεωρείται ταμπού στην εκάστοτε κουλτούρα, από την προσωπικότητα του συνομιλητή μας (αν είναι εξωστρεφής ή εσωστρεφής), καθώς και από τον τρόπο που έχει ανατραφεί.


O «χορός» των σωμάτων
Όταν δύο άνθρωποι επικοινωνούν πραγματικά, τότε οι κινήσεις των σωμάτων τους συντονίζονται σαν σε χορό, εξηγούν οι ψυχολόγοι. Αντιθέτως, όταν η επικοινωνία δεν είναι ζεστή, τότε υπάρχει μεγαλύτερη σωματική ακαμψία και έλλειψη συντονισμού, ακόμη κι αν η κουβέντα μοιάζει να ρέει χαλαρά μεταξύ τους. Ο «χορός» των σωμάτων αποτελεί ένα σημάδι καλής επικοινωνίας. Mάλιστα, ορισμένοι άνθρωποι θεωρείται ότι έχουν μεγαλύτερο ταλέντο στην επικοινωνία όχι τόσο γιατί ξέρουν να μιλάνε καλά, όσο γιατί έχουν την ικανότητα να συντονίζονται σωματικά με τον συνομιλητή τους, κάνοντάς τον να νιώθει άνετα και ζεστά.


http://www.alexiptoto.com/

Γιατί οι πολίτες δεν εμπιστεύονται (πουθενά) την Αριστερά;

του Τάσου Παππά από το aixmi.gr

Όπου έγιναν εκλογές το προηγούμενο διάστημα, τα Σοσιαλιστικά-Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα υπέστησαν πανωλεθρία [πλήρωσαν το τίμημα της υποταγής τους στις νεοφιλελεύθερες λογικές], ωστόσο οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και αντισυστημικής Αριστεράς είτε έμειναν στάσιμες είτε αποκόμισαν γλίσχρα κέρδη, ενώ παντού η συντηρητική παράταξη είδε τα ποσοστά της να ανεβαίνουν, παρά το γεγονός ότι οι προτάσεις της ήταν αντιλαϊκές.

Στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία σε εθνικό επίπεδο,  στην Ισπανία και στη Γερμανία σε περιφερειακό επίπεδο, δεν επιβεβαιώθηκε η υπεραισιόδοξη-στα όρια της μυωπικής αφέλειας- εκτίμηση ότι η οικονομική κρίση παράγει ριζοσπαστικά -με προοδευτικό πρόσημο- αποτελέσματα. Η ιστορία, όμως, έχει προειδοποιήσει.

Η μεγάλη κρίση του 1929 «έβγαλε» τα  λαικά μέτωπα στη Γαλλία και την Ισπανία, το new deal του Ρούσβελτ στις Η.Π.Α, αλλά και τον Χίτλερ στη Γερμανία.

Τα λαϊκά μέτωπα απέτυχαν να απαντήσουν στην κρίση, η επικράτηση του Χίτλερ προκάλεσε καταστροφές στον πλανήτη, και μόνο η ρουσβελτιανή στρατηγική άντεξε στο χρόνο και κατάφερε (στη σκανδιναβική παραλλαγή της)  να οικοδομήσει κράτη που φορολόγησαν δραστικά τον πλούτο, προστάτευσαν τα λαϊκά στρώματα και καθιέρωσαν συστήματα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Το «γιατί» οι καθημαγμένοι πολίτες,  σε περίοδο βαθιάς κρίσης, δεν εμπιστεύονται την Αριστερά και πριμοδοτούν τους σχηματισμούς που υπόσχονται και επιβάλλουν «αίμα, θυσίες και δάκρυα», είναι κάτι που απασχολεί τις αριστερές ηγεσίες και τους οργανικούς διανοούμενους του αντικαπιταλισμού. Η συζήτηση για τις αιτίες αυτής της περίεργης, από πρώτη ματιά, συμπεριφοράς των πολιτών είναι ανοικτή και διχάζει όσους προσπαθούν να προσεγγίσουν το πρόβλημα με όρους υπέρβασης.

Φταίει η πολυδιάσπαση της Αριστεράς; Φταίει η αδυναμία της να αρθρώσει πειστικό εναλλακτικό λόγο εξουσίας; Φταίει το ότι η παγκοσμιοποίηση έχει ακυρώσει τη δυναμική των εθνικών λύσεων από τις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει η σύγχρονη Αριστερά; Φταίει το ότι ένα μέρος της Αριστεράς επιμένει να πλασάρει ως αντίπαλο δέος στον καπιταλισμό-καζίνο ένα  μοντέλο [υπαρκτός σοσιαλισμός] που κατέρρευσε το 1989 χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι και ένα άλλο μέρος της [η Σοσιαλδημοκρατία] έχει χάσει τη μεταρρυθμιστική πνοή της, αφού όπου κυβέρνησε έδωσε  μάχες οπισθοφυλακής;

Τον Μάιο και τον Ιούνιο θα έχουμε αρκετές  αναμετρήσεις.  Εθνικές εκλογές στην Ελλάδα, στις 6 Μαίου θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και οι δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές στην Ιταλία, ενώ τον Ιούνιο θα γίνουν βουλευτικές στη Γαλλία. Οφείλουμε να ελπίζουμε, ακολουθώντας τη συμβουλή-προτροπή που αποδίδεται στον Αντόνιο Γκράμσι  «για την απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της βούλησης».

Δημοκρατίας της Βαϊμάρης

Ξανά για την προπαγάνδα περί "Βαϊμάρης"

Πρόσφατα ο Ευ. Βενιζέλος, στα πλαίσια της επιδίωξης να τρομοκρατήσουν την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα προκειμένου στις εκλογές να αναδειχτεί ισχυρό το αστικό πολιτικό σύστημα και πιο ειδικά να ενισχυθεί το ΠΑΣΟΚ πρόβαλε το «μπαμπούλα» του κινδύνου ενίσχυσης της ακροδεξιάς και του φασισμού. Στη συνέχεια επανέφερε για τον ίδιο λόγο το προσφιλές στα αστικά επιτελεία και διάφορους δημοσιολόγους ζήτημα της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», θέλοντας να υπενθυμίσει ότι την κατάργησε ο Χίτλερ, άρα ελλοχεύουν τέτοιοι κίνδυνοι και στην Ελλάδα. Τι θέλει να πει; Ο λαός να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για να μην έχουμε παρόμοια φαινόμενα και στην Ελλάδα. Ετσι φέρνοντας στις σύγχρονες συνθήκες ιστορικά γεγονότα και μάλιστα διαστρεβλώνοντάς τα, ή ακόμη και παρουσιάζοντάς τα με ψευδή στοιχεία ή παρουσιάζοντας μια προηγούμενη περίοδο του καπιταλισμού ψευδώς πάνε να διαμορφώσουν ψυχολογία ή και συνείδηση τρόμου στους εργαζόμενους, προκειμένου να διατηρήσουν και να ενισχύσουν το αστικό πολιτικό σύστημα. Είναι μια παραλλαγή της θεωρίας των «άκρων».

Ο δημοσιολόγος των «Νέων» Πρετεντέρης έγραψε, (6/4/2012):«Πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης - για το γερμανικό κοινοβουλευτικό καθεστώς που κατέρρευσε το 1933 μπροστά στην επέλαση του Χίτλερ. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ας πούμε, μόλις προχτές μιλούσε για «συνθήκες μεσοπολεμικές, συνθήκες Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Λέγοντας ότι «κινδυνεύουμε να βρεθούμε ενδεχομένως με ένα Κοινοβούλιο εχθρικό προς τον κοινοβουλευτισμό». Αυτός είναι ο φόβος, δηλαδή, να καταρρεύσει η δημοκρατία εκ των έσω. Να διαλυθεί μέσα από την ενίσχυση των ακροδεξιών και ακροαριστερών άκρων... από τις εκλογές του 1930 και μετά αρχίζουν ναζιστές και κομμουνιστές να καταγράφονται ως ισχυρές πολιτικές δυνάμεις».

Να λοιπόν που κατονομάζει τα άκρα ναζιστές και κομμουνιστές τρομοκρατώντας το λαό ως προς τους κομμουνιστές. Γιατί για τους άλλους, αυτοί είναι δημιουργήματα δικά τους από το ΛΑ.Ο.Σ. μέχρι τη «Χρυσή Αυγή».

Τι είναι όμως το διαβόητο τέλος της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης»; Στις 28 Φλεβάρη 1933, ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης του Χίτλερ, ο Πρόεδρος της Γερμανίας Χίντενμπουργκ ανέστειλε με έκτακτο διάταγμα όλα τα άρθρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης που εγγυόντουσαν την ελευθερία του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων και της ίδρυσης συνδικαλιστικών Οργανώσεων. Το υπόλοιπο αστικό Σύνταγμα έμεινε ανέπαφο. Ετσι λένε, καταλύθηκε το Σύνταγμα της Βαϊμάρης και επικράτησε ο φασισμός. Αντικαταστάθηκε μια μορφή διακυβέρνησης της δικτατορίας των μονοπωλίων με μία άλλη.

Η πραγματική ιστορία

Ποια είναι η πραγματική ιστορία; Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης 1929-1933, οι ιδιοκτήτες των μονοπωλίων στη Γερμανία είχαν να αντιμετωπίσουν την ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού κινήματος και το δυνάμωμα της επιρροής του Κομμουνιστικού Κόμματος, αυτός ήταν ο αντίπαλός τους, αυτό φοβούνταν. Η ανησυχία τους μεγάλωνε γιατί η δύναμη των παλαιών αστικών κομμάτων - του γερμανικού Λαϊκού, του γερμανικού Δημοκρατικού, του βαυαρικού Λαϊκού, του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος συρρικνώνονταν σημαντικά. Οι εργάτες έδειχναν ολοένα και πιο μεγάλη δυσαρέσκεια, γιατί η σοσιαλδημοκρατία που ήταν στην κυβέρνηση ψήφιζε έκτακτα διατάγματα και αντιδραστικά μέτρα ενάντια στα εργασιακά και άλλα δικαιώματα. Οτι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα, με τα αντεργατικά μέτρα, την αδυναμία διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, της χειραγώγησης του λαού, της πτώσης της επιρροής των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Το κόμμα του Χίτλερ, το «εθνικοσοσιαλιστικό γερμανικό εργατικό κόμμα», έτσι ονομαζόταν, δυνάμωνε την επικίνδυνη προπαγάνδα πως όλα τα δεινά των εργαζομένων της Γερμανίας τα προκαλούσε η Συνθήκη των Βερσαλιών (συνθήκη που υπογράφτηκε με βαρείς όρους για τη Γερμανία μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο) και υπόσχονταν μόλις πάρουν την εξουσία να καταργήσουν αμέσως τη Συνθήκη των Βερσαλιών και τους περιορισμούς που σχετίζονταν με τους εξοπλισμούς, να αγωνιστούν για να ξαναπάρει η Γερμανία τα εδάφη που είχε χάσει ύστερα από τον παγκόσμιο πόλεμο του 1914-1918 και να αποκτήσει καινούρια εδάφη. Δηλαδή, υπόσχονταν να ανοίξουν δρόμους κερδοφορίας των μονοπωλίων της Γερμανίας, έτσι θα έλυναν και προβλήματα των εργαζομένων, του λαού. Ετσι ενώ στις εκλογές για το Ράιχσταγκ το Μάη 1928, το κόμμα του Χίτλερ συγκέντρωσε μόλις το 2,6% των ψήφων, δύο χρόνια αργότερα, στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 1930 τα ποσοστά του εκτοξεύονται στο 18,3%. Τι κρύβουν εδώ; Οτι η σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή το αντίστοιχο σημερινό ΠΑΣΟΚ ενίσχυε τον Χίτλερ. Ας το δούμε.

Την άνοιξη του 1932 έγιναν προεδρικές εκλογές. Υποψήφιος ο Χίντενμπουργκ. Οι σοσιαλδημοκράτες τον υποστήριξαν δηλώνοντας πως η εκλογή του θα σώσει τάχα τη χώρα από το φασισμό. Οι φασίστες είχαν υποψήφιο τον Χίτλερ. Με δεύτερες εκλογές εκλέχτηκε ο υποψήφιος που στήριζε η σοσιαλδημοκρατία, ο Χίντενμπουργκ. Με πρόταση του Χίντενμπουργκ στις 30 Μάη 1932, σχηματίστηκε κυβέρνηση στη Γερμανία με επικεφαλής το σοσιαλδημοκράτη Φραντς φον Πάπεν, που αύξησε τη φορολογία και μείωσε δραστικά τα κονδύλια για την κοινωνική ασφάλιση. Ταυτόχρονα, οι ιδιοκτήτες των μονοπωλίων επιχορηγήθηκαν με εκατομμύρια μάρκα. «Είναι αυτονόητο - έγραφε ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας των σοσιαλδημοκρατών στο γερμανικό Ράιχσταγκ Ε. Χάιλμαν - ότι όλη η σοσιαλδημοκρατία εργάζεται για ν' αποτρέψει την κατάρρευση του καπιταλισμού».

Οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας υποστηρίζοντας τα αντιδραστικά αντεργατικά μέτρα των αστικών κυβερνήσεων, δήλωναν ότι αυτό πρέπει να γίνει εν ονόματι του «μικρότερου κακού», δηλαδή για να αποτραπεί ο φασισμός ή ο «ριζοσπαστισμός από τα αριστερά». Να που και εδώ γίνεται η προπαγάνδα περί «άκρων» που είναι επικίνδυνα. Ετσι οι σοσιαλδημοκράτες ενίσχυαν τον Χίτλερ.

Στις εκλογές για το Ράιχσταγκ που έγιναν στις 31 Ιούλη 1932, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ πήρε 13,7 εκατ. ψήφους και έβγαλε 230 βουλευτές. Οι χιτλερικοί διεκδίκησαν να τους δοθεί η κυβερνητική εξουσία. Το Νοέμβρη του 1932, μια ομάδα βιομηχάνων και τραπεζιτών υπέβαλαν στον Πρόεδρο Χίντενμπουργκ ένα υπόμνημα και ζητούσαν να τον διορίσει καγκελάριο του Ράιχ. Και βεβαίως το δρομολόγησαν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας που καθοριζόταν από το «Σύνταγμα της Βαϊμάρης».

Στις 17 Νοέμβρη 1932 ο Πάπεν παραιτήθηκε και καγκελάριος έγινε ο στρατηγός Σλάιχερ. Τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1933 στην Κολονία, στο σπίτι του τραπεζίτη Σρέντερ, συναντήθηκαν οι ιδιοκτήτες μονοπωλίων, Φέγκλερ, Κίρντορφ, Τίσεν και Σρέντερ με τον Πάπεν, τον Χούγκεμπεργκ και τον Χίτλερ. Στη συνάντηση αυτή λύθηκε οριστικά το πρόβλημα της παράδοσης της εξουσίας στον Χίτλερ. Στις 30 Γενάρη του 1933 ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Χίτλερ καγκελάριο. Στις εκλογές του Μάρτη του 1933, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ πήρε το 43,9% των ψήφων και την πλειοψηφία στη Βουλή. Με το Σύνταγμα της Βαϊμάρης ανέβασαν τον Χίτλερ στην εξουσία οι καπιταλιστές, με την τεράστια βοήθεια της σοσιαλδημοκρατίας.

Στις σύγχρονες συνθήκες

Η σοσιαλδημοκρατία, έμπειρη σε τέτοιες αποστολές επαναλαμβάνει την ίδια ιστορία. Ετσι στις εκλογές στη Γαλλία ο Μιτεράν είχε διαπιστώσει ότι ο Λεπέν μπορούσε να «τραβάει» ψήφους από το κόμμα του Σιράκ. Και τον στήριξε. Ενώ η «Δεξιά», διαπιστώνοντας ότι ο Λεπέν «τραβούσε» ψηφοφόρους από το ΚΚ Γαλλίας (ανθρώπους απογοητευμένους από την πολιτική του), εξίσου ενθάρρυνε τον Λεπέν. Και στις 500 υπογραφές που χρειάζεται να συγκεντρώσει κανείς, για να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Γαλλίας, βρέθηκαν και υπογραφές σοσιαλιστών ανάμεσα στις 500 που συγκέντρωσε ο Λεπέν! Εγινε καταγγελία του Λαζουανί, υποψήφιου προέδρου Γαλλίας το 1990, στελέχους του ΓΚΚ, ο οποίος κατάγγειλε ότι το κόμμα του Λεπέν το δημιούργησε και το ενίσχυσε ποικιλοτρόπως (οικονομικά πρωτίστως), ο Φρανσουά Μιτεράν.

Αλλά και στην Ελλάδα δεν πάει πίσω το ΠΑΣΟΚ. Μετά τις εκλογές στη Γαλλία το 2002, στελέχη του ΠΑΣΟΚ διακήρυτταν πως εθνικιστική ακροδεξιά υπάρχει και στην Ελλάδα, υπάρχει ο Ελληνας Λεπέν, εννοώντας τον Γ. Καρατζαφέρη. Μάλιστα, ο Κ. Λαλιώτης σε συνέντευξή του στο «Εθνος», είπε πως υπάρχει στους κόλπους της ΝΔ, εκτρέφεται απ' αυτήν και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να εκφραστεί. Χάρηκαν, βεβαίως, και «έσπρωχναν» τον ΛΑ.Ο.Σ. γιατί έκοβε ψήφους από τη ΝΔ. Το είπαν ανοιχτά το 2002 στις τοπικές εκλογές, για την υπερνομαρχία της Αθήνας. Με τη στάση του το ΠΑΣΟΚ μετέτρεπε σε υπολογίσιμη δύναμη τον Γ. Καρατζαφέρη και το κόμμα του. Ηταν μια πολύ συνειδητή επιλογή και ως «πείραμα» ωφέλιμο για το αστικό πολιτικό σύστημα. Τότε, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αναφωνούσε: «Τι το κόφτει το ΚΚΕ αν ενισχυθεί ο ΛΑ.Ο.Σ.;». Και για του λόγου το αληθές θυμίζουμε το εξής, ως παράδειγμα: Ο Απόστολος Κακλαμάνης στο ραδιοφωνικό σταθμό «Αλφα», αφού, για το ΚΚΕ, αναμάσησε τα περί «αριστερού ψάλτη» στη ΝΔ, την χιλιοτετριμμένη προβοκάτσια, «το 'σκασε το μυστικό»: «Είναι απλό ότι η ΝΔ ασφαλώς ζημιώνεται από τον Καρατζαφέρη». Και στην ερώτηση του δημοσιογράφου: Εσείς θέλετε να ζημιώνεται η ΝΔ από τον Καρατζαφέρη; ο Απόστ. Κακλαμάνης είπε: «Γιατί όχι; Να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας;». Ισχυρό ΛΑ.Ο.Σ., λοιπόν, ήθελαν στο όνομα της φθοράς της ΝΔ, αλλά ως αντικομμουνιστική αιχμή. Η πείρα της Γαλλίας...

Πώς να σχολιάσει κανείς την πεποίθηση τού τότε γραμματέα του ΠΑΣΟΚ; Ως μύχιους πόθους της σοσιαλδημοκρατίας και από ποια σκοπιά; Οτι η πιθανή έκφραση ενός αντίστοιχου φαινομένου στην Ελλάδα θα γίνει πραγματικότητα; Αυτό σήμερα έχει αποδειχτεί περίτρανα. Ο Καρατζαφέρης, στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 είχε στο ψηφοδέλτιό του τέσσερις «Χρυσαυγίτες».

Ο Γιώργος Παπανδρέου επίσης σε συνέντευξη του στο «Βήμα», 13/4/2010 και σε ερώτηση αν «υπάρχει φλερτ με τον ΛΑ.Ο.Σ.;», απάντησε:«... το γεγονός ότι οποιοδήποτε κοινοβουλευτικό κόμμα, ακόμη και ο ΛΑ.Ο.Σ., αντιλαμβάνεται ορισμένες πτυχές της πραγματικότητας και αποφασίζει να στηρίξει έστω και λίγες από τις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται για να γυρίσει η χώρα σελίδα είναι θετικό για τη χώρα και τους πολίτες».

Ο δε Θ. Πάγκαλος επίσης σε συνέντευξή του είχε πει: «Ο Γιώργος ο Καρατζαφέρης είναι παλιός μου γνωστός... Ναι, είμαστε φίλοι».

Γιατί η «Χρυσή Αυγή»

Οσο για τη «Χρυσή Αυγή», φαίνεται πως το ΛΑ.Ο.Σ. έκανε όση βρώμικη δουλειά έκανε για την αστική τάξη, τώρα ψάχνουν άλλο μηχανισμό. Αλλά πού πατά η δράση της φασιστικής «Χρυσής Αυγής»; Μήπως δεν πατά σε όλη την πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη νε ξεμπερδεύουμε με τους μετανάστες γιατί είναι πληγή; Μήπως δεν πατά στα μέτρα για την ασφάλεια στη γειτονιά από την εγκληματικότητα για την οποία έχουν θεσμοθετήσει τον εθελοντή αστυνομικό, που εφαρμόστηκε στο Δήμο Βύρωνα; Ετσι και η «Χρυσή Αυγή» σ' αυτά τα πλαίσια παίρνει το νόμο στα χέρια της και αυτοανακηρύσσεται ουσιαστικά σε επίσημο κατασταλτικό μηχανισμό με βάση και τη φασιστική της ιδεολογία και πολιτική. Γέννημα λοιπόν των αστικών κομμάτων και δικό τους εργαλείο.

Είναι επικίνδυνη αυτή η προπαγάνδα των κινδύνων από «τα άκρα» και η θεωρία της «Βαϊμάρης». Ταυτίζουν την οργανωμένη ταξική εργατική δράση κόντρα στον καθολικό πόλεμο του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, των κομμάτων του στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους, στο αναφαίρετο δικαίωμα ως παραγωγών του πλούτου που τους τον κλέβουν οι καπιταλιστές, να ζουν οι οικογένειές τους καλύπτοντας όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους, με τη δράση των ακροδεξιών ομάδων και μηχανισμών που στοχεύουν στο τσάκισμα του οργανωμένου εργατικού, λαϊκού κινήματος, της αντιμονοπωλιακής αντικαπιταλιστικής πάλης για να στηριχτεί να ενισχυθεί το αστικό σύστημα. Στις εκλογές οι εργαζόμενοι άφοβα, κάνοντας πέρα αυτά τα κάλπικα τρομοκρατικά διλήμματα να τσακίσουν τα αστικά κόμματα, βγάζοντας πανίσχυρο το ΚΚΕ.

Ι.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Δέκα μύθοι για τον καπιταλισμό

Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού έχει εξαντληθεί. Οι καρχαρίες, μη θέλοντας να χάσουν τα κέρδη τους, ρίχνουν όλο το βάρος της κρίσης στους ώμους των φτωχών, και των συνταξιούχων. Το φάντασμα μιας «ευρωπαϊκής άνοιξης» πλανάται πάνω από την Ευρώπη.

Υπάρχει μια άποψη, που θέλει τους λαούς να έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα. Οι λαοί παραπλανώνται από την προπαγάνδα, και οι απόψεις τους χειραγωγούνται και διαμορφώνονται κατά το δοκούν.

Τα ψέματα αποτελούν ένα σύγχρονο όπλο μαζικής καταστροφής και καταπίεσης. Είναι εξίσου αποτελεσματικά με τον πόλεμο. Πολλές φορές αλληλοσυμπληρώνονται. Αποτελούν μεθόδους εκλογικής επιτυχίας, και καταστροφής όσων κρατών δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις.

Η ιδεολογία του καπιταλισμού αποτελεί ένα μείγμα μισών αληθειών που επαναλαμβάνονται συνεχώς, μέχρι που στο τέλος αποτελούν μη αμφισβητήσιμο αξίωμα. Ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως αξιόπιστο σύστημα, που κερδίζει την υποστήριξη των μαζών. Οι μύθοι του διαδίδονται κυρίως μέσω των ΜΜΕ, του σχολείου, της οικογένειας, της εκκλησίας, κλπ. Ιδού μερικοί από αυτούς:

1-Στον καπιταλισμό, όσοι εργάζονται σκληρά, μπορούν να πλουτίσουν.

Το σύστημα, λένε,  δίνει την ευκαιρία στους σκληρά εργαζόμενους να πετύχουν. Αν όχι, τότε φταίνε οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες να πλουτίσει κάποιος είναι οι ίδιες με το να κερδίσει το λόττο. Ο πλούτος  (με κάποιες εξαιρέσεις) δεν είναι αποτέλεσμα σκληρής εργασίας, αλλά απάτης και έλλειψης ανθρωπιάς από όσους διαθέτουν δύναμη και εξουσία.

Η επιτυχία μέσω της δουλειάς είναι ένας μύθος που τον στηρίζουν κυρίως όσοι επωφελούνται από το ισχύον σύστημα. Η προτεσταντική εκκλησία συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση του συγκεκριμένου μύθου.

2-Ο καπιταλισμός δημιουργεί πλούτο και ευμάρεια για όλους.

Ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, και αργά ή γρήγορα θα αναδιανεμηθεί σε όλους. Αυτό υποστηρίζουν όσοι δεν θέλουν να αμφισβητηθεί το σύστημα. Όμως, ακόμη και ο Μαρξ είχε πει πως ο τελικός σκοπός δεν είναι η αναδιανομή του πλούτου, αλλά η συσσώρευσή του στα χέρια λίγων.

Αυτό έχει αποδειχθεί τις τελευταίες δεκαετίες από την τρομακτική ανισότητα που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός. Όμως, σαν μύθος, συνεχίζει να κυριαρχεί, ειδικά στη περίοδο του κοινωνικού κράτους που επικράτησε μετά τον Β`ΠΠ και που είχε ως σκοπό την εξουδετέρωση των σοσιαλιστικών κρατών.

3-Όλοι είμαστε στην ίδια βάρκα

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν τάξεις, και άρα η ευθύνη για τις κρίσεις και τις αποτυχίες βαρύνει όλους μας, άρα όλοι πρέπει να πληρώσουμε. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να δημιουργηθούν ενοχικά σύνδρομα στους εργαζομένους, επιτρέποντας στους κεφαλαιοκράτες να αυξάνουν τα κέρδη τους, ρίχνοντας το κόστος στις πλάτες των λαών.

Στη πραγματικότητα, το όποιο φταίξιμο οφείλεται στους δισεκατομμυριούχους, και στις ελίτ, που σε αγαστή συνεργασία με τις κυβερνήσεις, απολαμβάνουν φορολογικές ελαφρύνσεις, κερδοσκοπούν, και έχουν στήσει ένα πελατειακό σύστημα που τους συμφέρει. Πρόκειται δηλαδή για έναν μύθο που καλλιεργείται από τις ελίτ, ώστε να αποφύγουν την οποιαδήποτε ευθύνη, και να πείθουν τους λαούς ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι, και ότι αυτοί θα πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη του συστήματος.

4-Καπιταλισμός σημαίνει ελευθερία

Σίγουρα υπάρχει ελευθερία στη λήψη αποφάσεων, κλπ αλλά μόνο για λίγους. Υπάρχουν κάποιοι στενοί κύκλοι που αποφασίζουν εν κρυπτώ, Πρόκειται για διεθνείς τραπεζίτες, επιχειρηματίες, πολυεθνικές, κ.ά. που αποφασίζουν στρατηγικά και μακροοικονομικά.

Η αγορά δεν αυτορυθμίζεται, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι, και απλά χειραγωγείται. Πρόκειται για έναν μύθο που θέλει να δικαιολογήσει την παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα μη καπιταλιστικών χωρών, τα οποία υποτίθεται ότι στερούνται ελευθεριών, και έχουν μόνο κανόνες.

5-Καπιταλισμός σημαίνει δημοκρατία

Ένας μύθος που αποσκοπεί στην αποφυγή συζήτησης για άλλα πολιτικά και κοινωνικά μοντέλα. Κάθε άλλο σύστημα θεωρείται δικτατορία. Στην πραγματικότητα όμως, το καπιταλιστικό σύστημα σημαίνει ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Η καπιταλιστική δημοκρατία είναι μια μεταμφιεσμένη δικτατορία, και οι όποιες μεταρρυθμίσεις απλά εμποδίζουν την πρόοδο.

6-Οι εκλογές σημαίνουν δημοκρατία

Στην πραγματικότητα οι εκλογές αποτελούν μια τυπική μόνο διαδικασία. Τις κερδίζουν πάντα οι εκπρόσωποι της μπουρζουά μειοψηφίας.

7-Η εναλλαγή κομμάτων σημαίνει και εναλλακτικές επιλογές.

Τα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, υποτίθεται ότι έχουν και εναλλακτικές πολιτικές πλατφόρμες. Ο σκοπός όμως είναι η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος, μέσω της ψευδαίσθησης των εκλογών. Ο πολυκομματικός κοινοβουλευτισμός είναι στην ουσία μονοκομματικός. Πρόκειται απλά για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας πολιτικής δύναμης. Οι λαοί πάντα επιλέγουν έναν παράγοντα του συστήματος, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι επιλέγουν κάτι διαφορετικό. Ο μύθος ότι τα αστικά κόμματα διαφέρουν σε πολιτική πλατφόρμα παραμένει ισχυρός και συντελεί στην συνεχιζόμενη επικράτηση του καπιταλισμού.

8-Ο εκλεγμένος πολιτικός εκπροσωπεί τον λαό, άρα μπορεί να αποφασίζει εκ μέρους του.

Πρόκειται για μύθο που έχει σκοπό να ταΐσει υποσχέσεις στον λαό, οι οποίες δεν τηρούνται, και στη συνέχεια να τον «σκεπάσει» με διάφορα αντιλαϊκά μέτρα. Σπάνια οι πολιτικοί εφαρμόζουν στη πράξη όλα όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά. Αυτή η παραποίηση της δημοκρατίας οδηγεί πολλούς στην αποχή από τις εκλογές, και συντελεί στην περαιτέρω διάβρωση της έννοιας της δημοκρατίας.

9-Δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στον καπιταλισμό

Πρόκειται, λένε, για ένα ατελές μεν σύστημα, αλλά το μόνο κατάλληλο. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να περιορίσει την μελέτη και την προσπάθεια εφαρμογής εναλλακτικών οικονομικών και πολιτικών μοντέλων. Να τρομάξει τους λαούς, έτσι ώστε να μην ψάχνουν διαφορετικές λύσεις.

10-Η εξοικονόμηση πόρων γεννά πλούτο

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, η οικονομική κρίση οφείλεται στα προνόμια των εργαζομένων. Αν αυτά εκλείψουν, θα υπάρχει εξοικονόμηση χρημάτων, και το κράτος θα είναι πλούσιο.

Ο σκοπός είναι να πέσουν τα βάρη της κρίσης χρέους στους ώμους του δημοσίου τομέα, των φορολογουμένων και ειδικά των συνταξιούχων.

Ένας άλλος σκοπός αυτού του μύθου, είναι να αποδεχτεί ο λαός την εξαθλίωση, πείθοντάς τον ότι είναι κάτι το προσωρινό. Παράλληλα, διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου τομέα.

ΠΗΓΗ: Δέκα μύθοι για τον καπιταλισμό http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/04/blog-post_7358.html#ixzz1rNV4KKLO

γριές πουτάνες....

Οι γριές πουτάνες....

Σε ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ επισκέπτεται τις ΗΠΑ.

 Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν τον υποδέχεται και τον ξεναγεί στα επιτεύγματα της Δύσης. Ένα από αυτά είναι και ένα υπερπολυτελές πορνείο.

Ο Μπρέζνιεφ είναι ενθουσιασμένος από την εξυπηρέτηση και τη φροντίδα και αποφασίζει να κάνει ένα και στη Σοβιετική Ένωση.

 Όταν επιστρέφει, αναθέτει σε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος να στήσουν το λαμπερό πορνείο. Η επιχείρηση στήνεται, αλλά δεν πάει καλά.

 Μετά από καιρό ο Μπρέζνιεφ τηλεφωνεί στον Ρήγκαν και του λέει πως η επιχείρηση πορνείο είναι ...

προβληματική.

 Ο Ρήγκαν τον ρωτάει αν έχει επενδύσει όσα χρειάζεται ένα πολυτελές πορνείο. Ο Μπρέζνιεφ τον διαβεβαιώνει πως έχει δώσει εντολή να το εξοπλίσουν με τα καλύτερα χαλιά από το Ουζμπεκιστάν, μάρμαρα από την Αρμενία και τα πιο σύγχρονα κρεβάτια από την Ουκρανία.

 Ο Ρήγκαν τον ρωτάει τι πόρνες έβαλε και ο Μπρέζνιεφ του απαντά πως θα καλέσει τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος που ανέλαβαν το πρότζεκτ για να του πουν. Καλεί, λοιπόν, τους υπεύθυνους και τους ρωτά «βάλατε καλές πόρνες στο μπουρδέλο;».

 Αυτοί κοιτιούνται μεταξύ τους, αλλά χωρίς δισταγμό απαντούν «τις καλύτερες, εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος».

Η Ελλάδα μοιάζει νομίζω πολύ με τη συγκεκριμένη ιστορία. Προσπαθεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη την προβληματική της επιχείρηση, αναθέτοντας τη διάσωση στις πόρνες που είναι εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος.

 Στο κλειστό σύστημα που αποτελεί τον κόσμο της, δηλαδή τον μικρό της κόσμο, τα πράγματα έχουν συγκεκριμένους κανόνες. Ακόμα και αν την καταστρέφουν, είναι οι μόνοι που γνωρίζει.

Η κοινωνία έχει περάσει από το στάδιο του κλονισμού και της ενοχής σε αυτό της παράδοσης. Είναι απελπισμένη και έτοιμη να παραδοθεί σε αυτόν που θα εφεύρει έναν μύθο. Που θα εγγυηθεί πως θα αναλάβει την ευθύνη και ας είναι της καταστροφής.

 Κάθε μέρα στις τηλεοράσεις παρελαύνουν οι αρχιτέκτονες του πολιτικού συστήματος, που μιλούν για το πολιτικό σύστημα που πρέπει να αλλάξει. Δεν έχει σημασία που είναι οι ίδιοι. Αρκεί που η ευθύνη διαχέεται, χωρίς να τους απειλεί, σε ένα «γενικό σύστημα» που φταίει.

Το σύστημα στην πραγματικότητα ετοιμάζει την άμυνα και τη μακροημέρευσή του. Θα κάνει εκλογές όταν η ένταση και οι κομματικές συσπειρώσεις θα είναι τέτοιες που θα εγγυηθούν πως ένα μίνιμουμ κομμάτι θα μπει στο κομματικό μαντρί, αφού θα έχει εξαερώσει τον θυμό του. Το παιχνίδι της κομματικής χειραγώγησης θα εμφανιστεί ως αναγκαίο κακό απέναντι στην αβεβαιότητα και το χάος. Ο θυμός είναι ισχυρό κίνητρο, αλλά ο φόβος είναι ισχυρότερο.

Στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου, αυτήν όπου αντικαταστάθηκε η Ελλάς από την ΕΛΑΣ, ο ίδιος ο υπουργός δήλωσε πως υπήρχαν για λόγους ασφάλειας στο Σύνταγμα ελεύθεροι σκοπευτές.

 Η τελευταία φορά που στο Σύνταγμα υπήρξαν ελεύθεροι σκοπευτές ήταν τον Δεκέμβριο του 1944 και ήταν Άγγλοι που αιματοκύλησαν την Ελλάδα, οδηγώντας την στον Εμφύλιο. Εβδομήντα χρόνια μετά οι ελεύθεροι σκοπευτές ακροβολίζονται απέναντι σ’ έναν εσωτερικό εχθρό. Δεν έχει σημασία αν υπήρχαν ή όχι snipers.

 Σημασία έχει πως ο φόβος χρησιμοποιήθηκε για να αναρωτηθούν οι μάζες πόσο ασφαλείς είναι. Ακόμα και αν την ασφάλειά τους την απειλεί το ίδιο το κράτος.

Βρισκόμαστε ακριβώς στο στάδιο που στην κοινωνία συντελείται το χώρισμα. Ο φόβος τραβά τη διαχωριστική γραμμή πάνω στην οποία ισορροπεί το προσωπικό συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Οι εφημερίδες ανακαλύπτουν περιπτώσεις διαφθοράς, την ώρα που το Κοινοβούλιο επιδίδεται στη θεσμοθέτησή της μέσα από νόμους που ψηφίζονται νύχτα από τα κόμματα της Εθνικής Ενότητας.

Ο θυμός υποκλίνεται στον φόβο και οι άνθρωποι γίνονται για μια ακόμη φορά πιόνια. Οι περισσότεροι έχουν ματώσει από το αυτομαστίγωμα. Χιλιάδες ιστορίες «προσωπικής ευθύνης» γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων. Στα ίδια σημεία όπου το τυπογραφικό μελάνι μύριζε σαν λιβάνι για τα μεγάλα επιτεύγματα των πολιτικών. Ο καθηγητής που έφαγε, το λαμόγιο που ξεκοκάλισε, ο υπάλληλος που λαδώθηκε. Ναι, έτσι είναι. Μόνο που αυτό το κράτος ήταν το κράτος που οι ίδιοι έκαναν.

Δημιουργείται κάθε μέρα η εντύπωση πως όλη αυτή η Ελλάδα της διαφθοράς θ’ αλλάξει ως διά μαγείας όταν καθιερώσουμε ένα σαβουάρ βιβρ πολιτικής και μαζεύουμε τα σκατά των σκύλων από το πεζοδρόμιο. Είναι μεγάλη η προσωπική ευθύνη, αλλά είναι διαφορετικό το να γίνει συνείδηση απ’ το να γίνει ενοχή.

 Και η κύρια προσωπική ευθύνη είναι πως τους αφήσαμε να κυβερνούν με τη SIEMENS, τους Χριστοφοράκους, τις μίζες από τα γερμένα υποβρύχια, χαμένοι μέσα στην επιτηδευμένη και συγκαλυπτική μας καλοπέραση. Κανένα από τα άρθρα των φιλελεύθερων αυτομαστιγωμένων δεν μιλά γι’ αυτή την ευθύνη και γι’ αυτό το κράτος. Μιλούν για τον υπάλληλο και το λαμόγιο της γειτονιάς. Αυτό το λαμόγιο δεν δούλευε καν στο γραφείο του πολιτικού λαμόγιου, ούτε το κάλυπτε το κομματικό κράτος.

Εξουθενωμένοι από τις ενοχές, ισοπεδωμένοι από την αναζήτηση ευθυνών, αγανακτισμένοι από τον ίδιο μας το θυμό, φοβισμένοι από αυτό που δεν γνωρίζουμε και που έρχεται, είμαστε έτοιμοι για όλα. Όχι απαραίτητα για το καλύτερο. Γι’ αυτό επιλέξαμε, όπως οι συνεργάτες του Μπρέζνιεφ, τη μοναδική οικεία πρακτική. Να κρατήσουμε στο μπουρδέλο πουτάνες τις πιο σίγουρες. Εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος.

Το Κουτί της Πανδώρας

εκλογες

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Τους ψήφισαν, τους μούτζωσαν, τους καταράστηκαν, τους πέταξαν γιαούρτια και νεράντζια και σε λίγες εβδομάδες (κατά πάση πιθανότητα) θα βρεθούν μπροστά στις κάλπες για να τους ψηφίσουν ή να τους μαυρίσουν. Να επανακαθορίσουν την σχέση τους βρε αδελφέ.Η σχέση του Έλληνα ψηφοφόρου με τα κόμματα εξουσίας είναι μια παράξενη σχέση μαζοχισμού. Όσες φάπες κι αν του ρίξουν, ότι κι αν σκαρφιστούν για να του δυσκολέψουν την ζωή, όσο κι αν τον προσβάλουν ως άνθρωπο, ο Έλληνας ψηφοφόρος θα βρίσκει τρόπο να “συγχωρεί” τον βιαστή του.Ο Έλληνας γενικά, έχει την τάση να αυτοτιμωρείται και να αναλαμβάνει ακόμη και τις ευθύνες των βιαστών του. Η έλλειψη παιδείας και η χαμηλή αυτοεκτίμηση τον οδηγεί πάντα στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, φοβούμενος να επιλέξει οτιδήποτε άλλο. Προτιμά το σίγουρο κακό, παρά να αναλάβει τις ευθύνες του και να φτύσει κατάμουτρα αυτούς που του μαυρίζουν την ζωή.

Μπορεί να γκρινιάξει και να μισήσει τα 2 κόμματα, αλλά με έναν τρόπο που μόνο ο ίδιος γνωρίζει, εμπιστεύεται πάλι (εις την νιοστή) τους γαλαζοπράσινους συμμορίτες, άσχετα αν απομακρυνθεί περιστασιακά από τις αγκάλες τους. Ο ρόλος του θύματος εκφράζει απόλυτα τον Έλληνα ψηφοφόρο κι επειδή αισθάνεται άνετα με τον να τον υιοθετεί, δεν θέλει να παίξει άλλον ρόλο. Μ’ αυτόν νιώθει άνετα.

Όσες εξηγήσεις κι αν έχουν δοθεί, νομίζω πως καμία δεν εκφράζει καλύτερα την σχέση ψηφοφόρου με τον δικομματισμό, από αυτήν της σχέσης εξάρτησης. Αν όσοι τους ψηφίζουν (κι ακόμη διατηρούν έστω και μια στάλα φαιάς ουσίας) καταλάβουν πως δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι υπάρχουν επιλογές και ότι δεν τους έχουν ανάγκη, αλλά αντιθέτως ο δικομματισμός έχει ανάγκη από εξαρτημένους, φοβισμένους και εγκλωβισμένους, ίσhttp://antipetroula.blogspot.com/2012/03/blog-post_22.htmlως να σταματήσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο, με διαφορετικούς ηθοποιούς και κομπάρσους, αλλά ίδιο φινάλε. 

Και βέβαια, οι κάλπες δεν είναι πανάκεια, καθώς μπορούν να μετατραπούν σε δημόσια αφοδευτήρια, αν οι ψηφοφόροι συνεχίσουν να μην έχουν μυαλό στο κεφάλι τους. Αν με ρωτάς, η άποψή μου ήταν πάντα, πως οι εκλογές δεν αλλάζουν τους συσχετισμούς στην κοινωνία. Γι’ αυτό τις έβλεπα (και βλέπω) ως τρόπο νομιμοποίησης του συστήματος. Αφού φαίνεται πως απαιτούνται κβαντικά άλματα για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον ας απαντήσουν οι πολίτες όταν βρεθούν μπροστά στις κάλπες πως δεν θέλουν άλλο…βιασμό. Και δεν χρειάζεται να υποδείξει κανείς μας τι να ψηφίσουν, αλλά τουλάχιστον τι ΝΑ ΜΗΝ ψηφίσουν. Διαφορετικά μας βλέπω να μπαίνουμε την επομένη των εκλογών σε αεροπλάνο γι’ άλλη γη, γι’ άλλα μέρη. 

http://strangejournal.wordpress.com