στρατηγικές χειραγώγησης που χρησιμοποιούν για να πετύχουν τον απόλυτο έλεγχό μας με την βοήθεια των ΜΜΕ.

Ψυχολογία της Μάζας

Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης που χρησιμοποιούν οι επικυρίαρχοι για να πετύχουν τον απόλυτο έλεγχό μας με την βοήθεια των ΜΜΕ.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.

«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία..... μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…

Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως στο σχολείο λέγαμε τους καλούς μαθητές "φυτά";

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους (σ.σ: όλοι έχουμε ακούσει εκφωνητές να παπαγαλίζουν συνεχώς το επιχείρημα οτι δεν φταίνε οι Παγκοσμιοποιητές για την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά φταίμε εμείς. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν  εχουν νοητική καθυστέρηση αλλά είναι σε διατεταγμένη σε ειδική αποστολή. Χιλιάδες άλλοι το παπαγαλίζουν κάθε μέρα), των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους!!!

"Σε αυτό το πεζοδρόμιο χτυπήθηκε η άνοιξη"

http://blackbedlam.blogspot.com

Δεν σας φοβόμαστε, σας βγάζουμε την γλώσσα και κοιτώντας σας, κρατάμε την κοιλιά μας, σκασμένοι από 

 τα γέλια.

                                           Aκροβατούμε σ΄ένα τεντωμένο σχοινί.

Μην κοιτάξεις κάτω σου φωνάζω,μην κοιτάξεις, μόνο προχώρα,κοιτάζοντας ίσια μπροστά σου.

Η πόλη μου φαίνεται σαν να πάλιωσε.

Παλιώσανε τα κτήρια, ξεφτίσανε και, φαίνεται από κάτω το παλιό χρώμα τους,σαν τεράστιες πληγές.

Τα παράθυρα είναι κλειστά και τα φώτα χαμηλωμένα, με ένα κιτρινιάρικο, καχεκτικό χλωμό φως.

Πάλιωσαν και οι δρόμοι θαρρείς και φύτρωσαν νερολακούβες γύρω με λασπόνερα.

Τα γέλια των κοριτσιών και οι ψίθυροι του έρωτα δεν ακούγονται  πια  και στην αυλή του γειτονικού σχολείου δεν παίζουν τα παιδιά.

Μέχρι και η μπεμπέκα που έκανε τα τσαλίμια της στους γάτους της γειτονιάς, έχει ξαπλώσει στο χαλάκι και σηκώνεται μόνον για να φάει ή να πιει νερό.

Μην κοιτάξεις κάτω, προχώρα μόνο κοιτάζοντας ίσια μπροστά σου.

Η πόλη έχει παλιώσει, έχει γεμίσει φαντάσματα ζόμπι, που ανταγωνίζονται για το ποιανού ο πόνος είναι ο ποιο μεγάλος.

Έχουμε γεμίσει θύλακες με πύον. Ένας οργανισμός αρρωστημένος, άλουστος, βρωμάει ιδρώτα αρρωστιάρικο,ένας οργανισμός ακρωτηριασμένος.

Μυρίζει Θάνατος!

Κάποιοι πήραν την ζωή μας στα δολοφονικά τους χέρια, την έδεσαν σ΄έναν σπάγγο και την κουνούν σαν εκκρεμές πέρα δώθε, πέρα δώθε, πάνω από το κεφάλι μας και μεις,  κοιτάμε ακολουθώντας την πορεία του εκκρεμούς με το βλέμμα πέρα δώθε, πέρα δώθε, ανήμποροι και αμήχανοι

Έχουν χαθεί οι λέξεις.Τα λόγια δεν βρίσκουν τον δρόμο τους, έτσι και αλλιώς δεν σε ακούει κανείς.

Παραδόθηκα; παραδοθήκατε όλοι; 

Και η σκέψεις σου, ουρλιαχτά  που  χτυπούν στον απέναντι τοίχο και γίνονται αντίλαλος.

Ξαφνικά όλη η ξεθωριασμένη πόλη αντηχεί :

Παραδόθηκα; Παραδοθήκατεεεεε! παραδοθήκαμε οοόλοιιιιιιι;  ! ! !

Ανοίγεις το βήμα.Όσο πιο γρήγορα βγεις από αυτήν την πόλη, τόσο μεγαλύτερη ελπίδα και ασφάλεια  αισθάνεσαι, μην και κολλήσεις αυτά τα βακτηρίδια που σε κυκλώνουν, που προσπαθούν να διεισδύσουν στα νύχια σου, στα μαλλιά σου, στο δέρμα σου.

Σχεδόν τρέχεις. Ακολουθείς  τον δρόμο που βρίσκεις μπροστά σου, τσαλάβουτάς μέσα στις λασπολακούβες.

Οι σκιές από τους φανοστάτες του δήμου, σε κυνηγούν και συ τρέχεις, τρέχεις  να ξεφύγεις, μα σε κάθε στροφή του δρόμου,οι σκιές  ορθώνονται εμπρός σου και συνεχίζεις να τρέχεις να φεύγεις. Να κρυφτείς; Να ξεφύγεις;

Η λάσπη πιτσιλάει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις. 

Τρέχεις ασταμάτητα και πάνω στην τελευταία στροφή, πέφτεις επάνω στον τοίχο με τα κόκκινα γράμματα. 

Αδιέξοδος!

"Σε αυτό το πεζοδρόμιο χτυπήθηκε η άνοιξη" γράφει. 

Σταματάς, κοιτάζεις και, ξαφνικά θυμάσαι πως είναι η άνοιξη.

 Χτυπάει το κουδούνι του σχολείου. Διάλειμμα!

Οι φωνές πλημμυρίζουν τους διαδρόμους, τα αγόρια και τα κορίτσια με τα χρωματιστά μακό μπλουζάκια, κατεβαίνουν τις σκάλες τρέχοντας με χάχανα, να προλάβουν να κερδίσουν έστω και ένα λεπτό περισσότερο από το διάλειμμα.

Και μετά ο έρωτας! Ένα ανοιξιάτικο απόδειπνο, που βγαίνεις  από την πίσω πόρτα του σπιτιού μην και πάρουν χαμπάρι οι δικοί σου.

Ο Έρωτας!

Τα χρώματα της άνοιξης είναι φωσφορίζοντα. Ο  δρόμος  λάμπει και δεν ξέρεις, είναι από τα χρώματα ή από την λάμψη των ματιών.

Aκροβατούμε σ΄ένα τεντωμένο σχοινί.

Μην κοιτάξεις κάτω σου φωνάζω,μην κοιτάξεις, μόνο προχώρα,κοιτάζοντας ίσια μπροστά σου.

Αντιλαλούν οι γειτονιές γεμίζει η πλατεία από  παιδιά με την απόφαση στα μάτια και παίρνουμε ξανά τους δρόμους.

Για να μην έχουν που να πλαγιάσουν, να μην έχουν πως να κοιμηθούν από τους εφιάλτες γιατί  ξέρουν καλύτερα από εμάς την ημερομηνία.....

Γιατί η Άνοιξη είναι δική μας, γιατί ο έρωτας είναι των παιδιών, γιατί το  γαλάζιο τ΄ ουρανού μας δεν χαρίζεται σε κανέναν,γιατί την απόφαση από τα μάτια δεν μπορεί να μας την πάρουν, γιατί εμείς τους  κοιτάμε, τους βγάζουμε την γλώσσα και κρατάμε την κοιλιά μας από τα γέλια .

Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και βαμμένος με κόκκινα γράμματα.

"Σε αυτό το πεζοδρόμιο, χτυπήθηκε η άνοιξη" γράφει.
 

Και εμείς,γι΄αυτήν την άνοιξη παλεύουμε, γι΄αυτήν την άνοιξη αντιστεκόμαστε.
Αυτή την Άνοιξη θα την αναστήσουμε, θα  γίνει δικιά μας.
Δεν σας φοβόμαστε, σας βγάζουμε την γλώσσα και κοιτώντας σας, κρατάμε την κοιλιά μας, σκασμένοι από τα γέλια.

Η ιστορία έχει απουσιολόγιο και παίρνει απουσίες.
 

Εμείς πάντως, θα είμαστε παρόντες, γιατί μπορεί να μας κρατούν αιχμάλωτους, αλλά δεν παραδινόμαστε.

Αναρτήθηκε από blackbedlam

Οικονομική κρίση "Τελικά τί έφταιξε;"

http://edoketora.blogspot.com

του Γιάνη Βαρουφάκη

Πριν περίπου έναν μήνα, είχα επιχειρηματολογήσει ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 δεν οφειλόταν ούτε στις τράπεζες και τα hedge funds, ούτε στο υπερβολικό χρέος των κρατών, ούτε στην νομισματική πολιτική των Κεντρικών Τραπεζών, ούτε στον χαλαρό έλεγχο των αγορών από τις εποπτικές αρχές. Όλα αυτά έπαιξαν ρόλο βέβαια αλλά δεν ήταν τα αίτια της Κρίσης. Το άρθρο, επί πλέον, ισχυρίστηκε ότι η Κρίση δεν είναι περαστική, ότι δεν θυμίζει σε τίποτα προηγούμενες κρίσεις (με εξαίρεση το 1929), ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τις παραδοσιακές συνταγές που ξέρουν να μαγειρεύουν οι Κεντρικές Τράπεζες, τα υπουργεία οικονομικών, το ΔΝΤ κλπ. Τέλος, κατέληξε με την υπόσχεση ότι θα επανέλθω με την δική μου απάντηση στο πιεστικό ερώτημα "Τελικά τί έφταιξε;" Ώρα λοιπόν να τηρήσω την υπόσχεση εκείνη.

Στην αφήγηση που ακολουθεί κεντρικό ρόλο παίζουν οι ΗΠΑ και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν το τραύμα του 1929 στην μεταπολεμική περίοδο. Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έφτανε στο τέλος του, το 1944 περίπου, σοβαροί άνθρωποι που κινούσαν τα νήματα της αμερικανικής οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής (αναφέρω ενδεικτικά τους James Forrestal, James Byrnes, George Kennan, Dean Acheson), αντί να νιώσουν ευφορία που ο πόλεμος κερδήθηκε, άρχισαν να πανικοβάλλονται. Ο λόγος; Ότι το δολάριο απέμεινε, ουσιαστικά, το μοναδικό μετατρέψιμο νόμισμα της οικουμένης. Ότι μια νέα κρίση αλά 1929 θα μεταδιδόταν άμεσα ως μια νέα επιδημία επιθετικής πανώλης από άκρου σε άκρον του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ότι δεν θα υπήρχαν αναχώματα που να καθυστερήσουν την εξάπλωση της επόμενης μεγάλης κρίσης, με αποτέλεσμα την κατάρρευση όλων των αγορών (την ώρα που η Σοβιετία καιροφυλακτούσε). Ποιος θα απορροφούσε τα πλεονάσματα των αμερικανικών αγρών και εργοστασίων τώρα που δεν θα υπήρχε καν η ζήτηση εκ μέρους των ενόπλων δυνάμεων της χώρας;
Οι συγκεκριμένοι ιθύνοντες δεν ήταν τυχαίοι. Είχαν γαλουχηθεί από τα πολλαπλά μαθήματα της δεκαετίας του 1930. Ήξεραν ότι μετά από μια καθίζηση τύπου 1929 οι αγορές δεν συνέρχονται από μόνες τους. Ότι η αντανακλαστική αντίδραση των κυβερνήσεων να μειώσουν τα συσσωρευόμενα χρέη μέσω περικοπών μόνο κακό κάνει καθώς εντείνει την κρίση και, εν τέλει, μεγαλώνει τα χρέη. Ότι αυτού του είδους οι αστοχίες των κυβερνήσεων φέρνουν το ένα κράτος απέναντι στο άλλο, πρώτα μέσα από συναλλαγματικό πόλεμο (καθώς ο καθένας προσπαθεί να υποτιμήσει το νόμισμά του για να εισάγει ζήτηση από τον άλλο, με αποτέλεσμα να βυθίζονται όλοι μαζί) και πολύ γρήγορα μέσα από εμπορικό πόλεμο (με την κάθε χώρα να υψώνει τείχη στις εξαγωγές της άλλης). Πιο σημαντικό, επρόκειτο για ανθρώπους που, καθώς είχαν ζήσει στο πετσί τους την ανεργία και την δυστυχία του μεσοπολέμου, ήταν αποφασισμένοι να μην αφήσουν τις θυσίες του πολέμου να πάνε χαμένες. Τάχθηκαν εξ αρχής στο αγώνα για τον κεντρικό προγραμματισμό της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Βλέπετε, ως σοβαροί άνθρωποι, είχαν από νωρίς απορρίψει την ιδέα ότι το κράτος είναι εχθρός του καπιταλισμού...

Αποφασισμένοι λοιπόν ότι η μεταπολεμική εποχή πρέπει να αποφύγει πάσει θυσία ένα νέο 1929, έκατσαν και σχεδίασαν ένα σύστημα διαχείρισης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αυτό το σύστημα, το οποίο ονομάζω το Παγκόσμιο Σχέδιο, είχε πολλά πλοκάμια. Αναφέρω τα δύο σημαντικότερα:
• Το σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Bretton Woods, το οποίο στόχο είχε (α) την αποτροπή ενός πολέμου νομισμάτων σε περίπτωση κρίσης και (β) την προβλεψιμότητα των ισοτιμιών, κάτι που ενισχύει τις μακροπρόθεσμες εμπορικές ανταλλαγές.
• Μεγαλεπήβολες δράσεις που στόχο είχαν την δημιουργία, και στήριξη, δύο άλλων ισχυρών διεθνών νομισμάτων (του γιεν και του μάρκου) τα οποία θα δρούσαν υποστηρικτικά προς στο δολάριο. Κάτι σαν αμορτισέρ που, σε περίπτωση κρίσης στις ΗΠΑ, θα μείωναν τον αντίκτυπο στην Ευρώπη και στην Ασία. Τέτοιες δράσεις ήταν το Σχέδιο Marshall στην Ευρώπη (που στόχο είχε την ενίσχυση της Γερμανικής και Γαλλικής βιομηχανίας καθώς και την επιδότηση ευρωπαϊκών εισαγωγών από τις ΗΠΑ), η ενθάρρυνση της δημιουργίας της ΕΟΚ (που αργότερα μετατράπηκε σε ΕΕ), το αντίστοιχο σχέδιο στήριξης της Ιαπωνίας, οι περιοδικές μεταφορές πλούτου από την Washington στο Τόκυο και στην Βόννη με στόχο την σταθεροποίηση αυτών των χωρών σε περιόδους τοπικών μίνι κρίσεων.

Η πεμπτουσία του Παγκόσμιου Σχεδίου, το οποίο επέζησε ως το 1971, ήταν απλή: Το δολάριο θα παρέμενε το κεντρικό παγκόσμιο νόμισμα και θα ήταν το μόνο ανταλλάξιμο με χρυσό. Οι ΗΠΑ θα διατηρούσαν, κατά μέσον όρο, εμπορικά πλεονάσματα με Ευρώπη και Ιαπωνία ενώ παράλληλα: (α) θα εξήγαγαν κεφάλαια προς στις προστατευόμενες χώρες τους (ιδίως Γερμανία και Ιαπωνία) έτσι ώστε να διατηρείται η παγκόσμια οικονομική ισορροπία, και (β) θα ενίσχυαν τις προσπάθειες της Γερμανίας και της Ιαπωνίας να αποκτήσουν δεσπόζουσα θέση στις δικές τους περιφέρειες (στην Ευρώπη για την Γερμανία και στην Ν. Ανατολική Ασία για την Ιαπωνία).

Το Παγκόσμιο Σχέδιο πέτυχε παρά τις πολλές απρόοπτες αντιξοότητες που δημιούργησε ο ρους του χρόνου (π.χ. την επικράτηση του Μάο στην Κίνα). Για είκοσι χρόνια ο διεθνής καπιταλισμός βίωσε την μακρύτερη περίοδο ανάπτυξης της ιστορίας του καταφέρνοντας να αποσοβεί τις κρίσεις. Όμως, η σταθερότητα γεννά αστάθεια! Δύο ήταν οι παράγοντες που αποσταθεροποίησαν το Παγκόσμιο Σχέδιο και που προέκυψαν ακούσια στην δεκαετία του 1960 από την κυριαρχία των ΗΠΑ στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα:
(α) Οι Αμερικανικές πολυεθνικές άρχισαν να χάνουν ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τις Γερμανικές και Ιαπωνικές ανταγωνίστριές τους οι οποίες, μη διαθέτοντας την ισχύ των Αμερικανικών, επένδυαν στην τεχνολογία και την δημιουργία ελκυστικότερων αγαθών (ιδίως αυτοκινήτων και ηλεκτρονικών).
(β) Η Αμερικανική κυβέρνηση, θεωρώντας ανεξάντλητη την δυνατότητά της να τυπώνει διεθνώς αποδεκτό χρήμα άφησε τον εαυτό της να συρθεί σε έναν πόλεμο (το Βιετνάμ) που αποδείχθηκε Μαύρη Τρύπα. Παράλληλα, προσπάθησε να μειώσει τις εσωτερικές της κοινωνικές συγκρούσεις με ακριβά προγράμματα (για τα οποία δεν τόλμησε να τα πληρώσει αυξάνοντας τους φόρους στους πλουσιότερους αμερικανούς) όπως εκείνο του Great Society του Προέδρου Lyndon Johnson.

Λόγω του (β) η παγκόσμια οικονομία πλημμύρισε με δολάρια ενώ λόγω του (α) το εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ έγινε ελλειμματικό (αντίθετα με τις επιταγές του Παγκόσμιου Σχεδίου που το ήθελε πλεονασματικό). Σύντομα, πλούσιοι ευρωπαίοι, ιάπωνες και άραβες επιχειρηματίες, αλλά και κράτη, που κρατούσαν στα χέρια τους βουνά δολαρίων, άρχισαν να ανησυχούν ότι το δολάριο δεν θα είναι πλέον μετατρέψιμο σε χρυσό (καθώς ο αριθμός τους ήταν τέτοιος που δεν θα αρκούσε όλος ο χρυσός του πλανήτη). Έτσι άρχισαν να ζητούν την μετατροπή των δολαρίων τους σε χρυσό με αποτέλεσμα, στις 15 Αυγούστου του 1971, ο Πρόεδρος Nixon να πει: Μετατρεψιμότητα γιόκ! Περιορισμοί στις μεταφορές κεφαλαίων από την μία χώρα στην άλλη γιόκ! Σταθερή ισοτιμία του δολαρίου γιόκ! Με αυτό λοιπόν το σοκαριστικό γιόκ καταργήθηκε το σύστημα Bretton Woods. Ο καθένας μόνος του. Το κάθε νόμισμα στην τύχη του και όποιος ήθελε να μετατρέψει τα δολάριά του θα το έκανε σε τιμή που θα αποφάσιζε η ελεύθερη πλέον αγορά νομισμάτων στη βάση της ζήτησης και της προσφοράς δολαρίων.

Ο πανικός που, φυσιολογικά, ακολούθησε έστρεψε τους έχοντες προς το μοναδικό παγκόσμιο νόμισμα: στο δολάριο το οποίο ξεπήδησε μέσα από τις στάχτες του ενισχυμένο ως νέος φοίνιξ. Κάπως έτσι λοιπόν το Παγκόσμιο Σχέδιο έδωσε την θέση του σε αυτό που ονομάζω τον Παγκόσμιο Μινώταυρο (η εξήγηση του νέου όρου παρακάτω). Κάπου εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, περάσαμε στην δεύτερη μεταπολεμική φάση. Οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με ένα απλό δίλημμα: Είτε έπρεπε να μειώσουν τα δύο τους ελλείμματα (εμπορικό και κρατικού προϋπολογισμού) είτε έπρεπε να βρουν τρόπο να τα καλύπτουν. Όχι μόνον επέλεξαν το δεύτερο αλλά μάλιστα αποφάσισαν ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση: Αντί να μειώσουν τα δύο ελλείμματα η νέα στρατηγική ήταν να τα αυξήσουν! Θα μου πείτε: Καλά, και πως θα καλύπτονταν; Ποιος θα πλήρωνε για τις εισαγωγές των Αμερικανών ιδιωτών και τις δαπάνες του Αμερικανικού κράτους; Μα οι ξένοι βέβαια! Αυτή η απάντηση δεν είναι καταπληκτική από μόνη της. Και οι Βρετανοί, επί Αυτοκρατορίας, κάλυπταν τα ελλείμματά τους χρησιμοποιώντας τα εμπορικά πλεονάσματα της Ινδίας. Όμως εδώ έχουμε το εξής πρωτόγνωρο: Οι ΗΠΑ, αντίθετα με τους Ρωμαίους ή τους Βρετανούς αποικιοκράτες, δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν την απειλή βίας για να κάνουν τους ξένους να πληρώνουν τα ελλείμματά τους. Όχι, απλά δημιούργησαν τις συνθήκες ώστε οι ξένοι κεφαλαιοκράτες να θέλουν διακαώς να στέλνουν τα κεφάλαιά τους στις ΗΠΑ.

Ποιες ήταν αυτές οι "συνθήκες" που έπεισαν το παγκόσμιο κεφάλαιο να μεταναστεύει μαζικά προς τις ΗΠΑ από τότε (το 1971-73) που οι αγορές συναλλάγματος απορρυθμίστηκαν και οι μεταφορές κεφαλαίων έπαψαν να περιορίζονται; Οι εξής δύο:
(1) Εκτίναξη του κόστους παραγωγής παγκοσμίως, η οποία έπληξε λιγότερο τις αμερικανικές από ότι τις Γερμανο-ιαπωνικές επιχειρήσεις, καθιστώντας το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ελκυστικότερο από τα υπόλοιπα
(2) Εκτίναξη προς τα πάνω των αμερικανικών επιτοκίων, με αποκορύφωμα τα δυσθεώρητα επίπεδα που επέβαλε το Fed υπό τον διοικητή Paul Volcker (βλ. στο τέλος την αναφορά σε αυτόν).
Εύλογα θα με ρωτήσετε: Τα (1) και (2) είναι προϊόν ηθελημένης πολιτικής των ΗΠΑ ή αποτέλεσμα της τότε κρίσης; Απαντώ: Προϊόν ηθελημένης πολιτικής! Μπορεί ο OPEC και οι Άραβες να χρεώθηκαν την αύξηση της τιμής του πετρελαίου όμως είναι πλέον σίγουρο (και αποδείξιμο) ότι πίσω από την πετρελαϊκή κρίση κρύβονταν αμερικανοί αξιωματούχοι που στόχο είχαν την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των αμερικανικών εταιρειών που προέκυψε όταν η τιμή της ενέργειας αυξήθηκε περισσότερο στην Γερμανία και στην Ιαπωνία παρά στις ΗΠΑ (που είχαν όχι μόνο δικά τους κοιτάσματα αλλά και των οποίων οι πολυεθνικές διακινούσαν το πετρέλαιο).

Αυτό που δημιούργησε ένα τσουνάμι κεφαλαίων από Ευρώπη, Αραβικές χώρες και Ιαπωνία προς την Νέα Υόρκη ήταν ο συνδυασμός: (α) της αύξησης της σχετικής ανταγωνιστικότητας των αμερικανικών επιχειρήσεων, (β) των υψηλών αμερικανικών επιτοκίων, (γ) του χαμηλότερου αμερικανικού πληθωρισμού τιμών και μισθών και (δ) των δαπανών του Αμερικανικού κράτους στις εταιρείες επί Αμερικανικού εδάφους που παρήγαν προϊόντα του ενδιαφέροντος του Αμερικανικού Πενταγώνου (ιδίως υψηλής τεχνολογίας και μεγάλης προστιθέμενης αξίας).

Προσέξτε πως αυτές οι αλλαγές άλλαξαν το μεταπολεμικό σκηνικό. Το Παγκόσμιο Σχέδιο κατέρρευσε και την θέση του πήρε ένα νέο παγκόσμιο σύστημα σχεδόν το αντίθετο του προηγουμένου. Το μεταναστεύον ξένο κεφάλαιο σιγά-σιγά μετατρέπεται σε τσουνάμι ξένων κεφαλαίων που κατακλύζουν την Wall Street. Σύντομα φτάσαμε στο σημείο να παρατηρούμε $5 δις καθαρές μεταβιβάσεις κεφαλαίων από τον υπόλοιπο κόσμο στις ΗΠΑ κάθε μέρα! Ποιος ο λόγος οι αμερικανοί να περιορίσουν τις εισαγωγές τους και το κράτος τους να μειώσει το έλλειμμά του; Κανένας. Όπως οι προ-κλασικοί Αθηναίοι, σύμφωνα τουλάχιστον με τον μύθο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα έτρεφαν από τις σάρκες του τον Μινώταυρο, ως αντίτιμο της Μινωικής Ειρήνης, έτσι και ο υπόλοιπος κόσμος συντηρούσε εθελοντικά τα όλο και αυξανόμενα ελλείμματα των ΗΠΑ - αυτό που ονομάζω Παγκόσμιο Μινώταυρο. Στην εποχή του κτήνους αυτού, 1973-2008, η οικουμένη πέτυχε μια ενδιαφέρουσα "σταθερή ανισορροπία". Μια περίοδο άνισου πλουτισμού που βελτίωνε τους δείκτες εντυπωσιακά, παρήγαγε ταυτόχρονα εντυπωσιακό πλούτο και μεγάλη δυστυχία, αύξανε τις ανισορροπίες και έχτιζε λογιών-λογιών παλάτια στην άμμο.

Θα αναφερθώ σε δύο από αυτά τα παλάτια. Το ένα ήταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο από εκεί που το 1971 αντιστοιχούσε στο 3% της αμερικανικής οικονομικής δραστηριότητας το 2007 έφτασε στο 42%! Βλέπετε, όταν η οικουμένη έστελνε καθημερινά στους τραπεζίτες της Wall Street δισεκατομμύρια δολάρια για να τα μεταφέρουν αλλού, τι περιμένατε να κάνουν οι τραπεζίτες; Φυσικά σκαρφίστηκαν τρόπους (financial engineering το είπαν) για να κάνουν αυτά τα χρήματα να αυγατίσουν όσην ώρα τα κράταγαν στα χέρια τους. Έτσι η αγορά "χρηματοοικονομικών προϊόντων" άρχισε να γεννά νέο ιδιωτικό χρήμα: τα παράγωγα, δομημένα ομόλογα κλπ. Παράλληλα, η αμερικανοί εργαζόμενοι έμεναν άναυδοι. Ζούσαν σε μια οικονομία που πλούτιζε αλλά οι δικοί τους οι μισθοί μειώνονταν και ποτέ δεν έφτασαν το επίπεδο του... 1973. Ήταν βλέπετε και αυτό μέρος της πολιτικής προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων: η συρρίκνωση του εργατικού κόστους στις ΗΠΑ, η καθίζηση με απλά λόγια των μισθών των σκληρά εργαζόμενων αμερικανών. Οπότε, τι έκαναν οι άνθρωποι; Άρχισαν να δανείζονται χρησιμοποιώντας ως εγγύηση τα σπίτια τους. Έτσι, η Wall Street κατέληξε να διαχειρίζεται, από την μία, ένα τσουνάμι ξένων κεφαλαίων που έμπαινε στην χώρα και, από την άλλη, ένα παλιρροϊκό κύμα χρεών που δημιουργείτο εντός αυτής.

Το δεύτερο παλάτι που χτίστηκε σε άμμο την Εποχή του Παγκόσμιου Μινώταυρου ήταν... τα σπίτια. Για την ακρίβεια η αγορά ακινήτων. Η Wall Street χρησιμοποίησε τα εισρέοντα από το εξωτερικό κεφάλαια και δάνειζε ασύστολα. Όσο περισσότερα χρήματα δάνειζαν για αγορά σπιτιών σε εργαζόμενους με παγωμένους μισθούς, τόσο ανέβαιναν οι τιμές τους, τόσο πιο πολλά χρήματα δανείζονταν οι εργαζόμενοι, τόσο ανέβαιναν κι άλλο οι τιμές των σπιτιών κ.ο.κ. Έτσι το παλάτι της αγοράς ακινήτων ψήλωνε όσο γιγαντωνόταν το παλάτι του χρηματοπιστωτικού τομέα. Κι όταν ο τελευταίος βρήκε ότι τα κέρδη του μεγαλώνουν κι άλλο με την μετατροπή των χρεών των εργαζόμενων σε παράγωγα, τα δύο παλάτια εκτινάχτηκαν στα ουράνια στηριζόμενο το ένα στο άλλο και τα διό στην... άμμο.

Για να το πω απλά, ο πλανήτης μας δεν ήταν αρκετά μεγάλος να τα χωρέσει. Το 2001 το παγκόσμιο εισόδημα ήταν $49 τρις. Την ίδια χρονιά τα παράγωγα κυμαίνονταν στα $85 τρις. Έξι χρόνια μετά το παγκόσμιο εισόδημα ανήλθε σε $85 τρις την ώρα που η "αξία" των παραγώγων είχε πηδήσει στα... $670 τρις. Την ίδια εποχή οι τιμές των ακινήτων στις ΗΠΑ αυξήθηκαν περίπου 125%, σε μια περίοδο μηδενικών αυξήσεων του μισθού του μέσου εργαζόμενου. Δεν θέλει πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι τα παλάτια αυτά, ακίνητων και παραγώγων, θα κατέρρεαν όπως ακριβώς καταρρέει μια λεπτή στοίβα από λέγκο που φτιάχνει ένα παιδί.

Η κατάρρευση άρχισε στα τέλη του 2007, αργά αλλά σταθερά, μέχρι που η πτώχευση της Lehman Bros το φθινόπωρο του 2008 και το παραλίγο τέλος της Wall Street δεν άφησε καμία αμφιβολία για το μέγεθος της καταστροφής. Ο λόγος που η κρίση δεν έμεινε περιχαρακωμένη στον χώρο των ακινήτων και τον χρηματοπιστωτικό ήταν ότι αυτά τα $670 δολάρια παραγώγων είχαν αρχίσει να παίζουν τον ρόλο χρήματος - ενός ιδιωτικού χρήματος που οι τράπεζες και οι μεγάλες εταιρείες χρησιμοποιούσαν για τις μεταξύ τους συναλλαγές ως κανονικό, δημόσιο χρήμα. Όταν το 2008 αυτός ο πακτωλός ιδιωτικού χρήματος μετετράπη σε στάχτες σε μερικές μόνο μέρες, ο παγκόσμιος καπιταλισμός κινδύνεψε να γονατίσει. Ήρθαν λοιπόν τα κράτη και, υπό καθεστώς πανικού, αντικατέστησαν τις στάχτες αυτές με νέο, φρεσκοτυπωμένο δημόσιο χρήμα. Γρήγορα η κρίση έγινε Κρίση, με κεφαλαίο Κ, που πήρε αμπάριζα και την αγορά δημόσιου χρέους, θύμα της οποίας είναι η Ελλάδα σήμερα.

Συμπερασματικά, είναι πολύ εύκολο να επικεντρωνόμαστε στα συμπτώματα και να μην βλέπουμε τα αίτια της Κρίσης. Τι έφταιξε; Μήπως οι εποπτικές αρχές που άφησαν την Wall Street να κάνει ό,τι θέλει; Ναι, είναι αλήθεια ότι οι εποπτικές αρχές αγρόν ηγόραζαν, ιδίως επί Clinton στην δεκαετία του 90, έχοντας γίνει έρμαια των τραπεζιτών. Μήπως ο Alan Greenspan και οι υπόλοιποι κεντρικοί τραπεζίτες που δεν αύξησαν τα επιτόκια έγκαιρα ώστε να ξεφουσκώσουν πιο ομαλά οι φούσκες; Πράγματι, οι κεντρικοί τραπεζίτες δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε παρά μόνο όταν ήταν ήδη αργά. Μήπως οι τραπεζίτες που με τα καμώματά τους οδήγησαν τις τράπεζές τους στην χρεωκοπία και τον κόσμο στην ύφεση; Αλήθεια είναι.

Όμως, αν το ξαναδούμε το ζήτημα υπό το πρίσμα της προηγούμενης αφήγησης, τι άλλο περίμενε κανείς από τραπεζίτες όταν δέχονται καθημερινά πακτωλούς ζεστού ξένου κεφαλαίου; Να μην δημιουργήσουν "προϊόντα" από τα οποία θα κερδίσουν; Είναι σαν να περιμένεις από μια αρκούδα να μην φάει όλο το μέλι όταν βάλει χέρι σε άγριο μελίσσι, νοιαζόμενη για την σιλουέτα της ή από αλληλεγγύη στις μέλισσες. Τι περίμενε κανείς από τον Greenspan ο οποίος διαπίστωσε πως κάθε φορά που αύξανε τα επιτόκια αντί να ξεφουσκώνει την φούσκα των ακινήτων μείωνε την ανάπτυξη; Ποια εποπτική αρχή θα επιβίωνε πάνω από 24 ώρες αν στην περίοδο των παχιών αγελάδων ανακοίνωνε ότι θα έβαζε χέρι στην αγορά παραγώγων της Goldman Sachs (που ήλεγχε όχι μόνο την εποπτική αρχή αλλά και το ίδιο το υπουργείο οικονομικών στο οποίο ο επί κεφαλής ήταν πρώην Διευθύνων Σύμβουλός της);

Σε τελική ανάλυση, όλα αυτά είναι επιφαινόμενα του κρυφού αιτίου, που δεν είναι άλλο από την κυριαρχία του Παγκόσμιου Μινώταυρου. Ενός κτήνους που, όπως ίσως θα έλεγε και ο ποιητής, ήταν μια κάποια λύση. Όσο έχαιρε άκρας υγείας, συντηρούσε την συνολική ζήτηση σε Ανατολή και Δύση. Όμως η υγεία του δεν μπορούσε να έχει διάρκεια. Η μετάβαση από το Παγκόσμιο Σχέδιο στον Παγκόσμιο Μινώταυρο άλλαξε τον κόσμο. Τον έκανε μεν πιο δυναμικό, αλλά και παράλληλα πιο άνισο, τραχύ, ασταθή. Το χειρότερο: Τον έβαλε σε έναν δρόμο που οδηγούσε στον γκρεμό. Κάποια στιγμή ο Μινώταυρος θα έχανε τον δρόμο του, θα ασθενούσε, θα εκάμπτετο υπό το βάρος των ανισορροπιών που έσπερνε σε όλα τα μήκη και πλάτη. Και τότε, η παγκόσμια οικονομία θα έμπαινε στην μεγαλύτερη περιπέτειά της από το 1929.

Αντί για επίλογο θα παραθέσω τα λόγια του Paul Volcker, του διοικητή της Fed (Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ), με τα οποία προσπάθησε να προϊδεάσει την ανθρωπότητα εν έτει 1978, τότε που ο Παγκόσμιος Μινώταυρος ήταν στα σπάργανα ακόμα. Αναφερόμενος, ως τεχνοκράτης, στην στρατηγική της αμερικανικής διακυβέρνησης είχε πει: "Αντιμέτωποι με το δίλημμα της εξισορρόπησης, από την μία, των αναγκών ενός σταθερού διεθνούς συστήματος και, από τη άλλη, της επιθυμίας μας να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία επιλογών μας με γνώμονα τα δικά μας συμφέροντα, επιλέξαμε το δεύτερο."


Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία για το τι μέλλει γενέσθαι, ο κ. Volcker προσέθεσε: "Μια ελεγχόμενη διάλυση της παγκόσμιας οικονομίας αποτελεί νόμιμο στόχο μας για την δεκαετία του 1980." Το κόστος αυτής της ελεγχόμενης διάλυσης, και της αντικατάστασης του Παγκόσμιου Σχεδίου από τον Παγκόσμιο Μινώταυρο, το πληρώνουμε σήμερα.
*Τα παραπάνω αποτελούν περίληψη του επιχειρήματος που διανύει τα κεφάλαια ενός προς έκδοση βιβλίου μου (με συν-συγγραφείς τους Joseph Halevi και Νίκου Θεοχαράκη) με τίτλο Modern Political Economics: Making Sense of the Post-2008 World, Εκδοτικός οίκος Routledge (Λονδίνο και Νέα Υόρκη)

Πατριωτισμός και εθνικισμός

http://vasiliskos2.blogspot.com                            Πατριωτισμός είναι η αγάπη για τη πατρίδα. Ο πατριωτισμός έχει γράψει τις λαμπρές σελίδες της ιστορίας.

Εθνικισμός είναι το κακό αδέλφι του πατριωτισμού. Είναι η αγάπη για μια πατρίδα που είναι «ανώτερη» από τις υπόλοιπες πατρίδες. Ο εθνικισμός έχει γράψει εθνικές και παγκόσμιες τραγωδίες.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη σφάλμα από το αφήνουμε να εννοηθεί πως όποιος είναι πατριώτης είναι και εθνικιστής και το αντίθετο. Πως όποιος δεν είναι εθνικιστής δεν είναι πατριώτης. Οπως είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει σήμερα με την αριστερά μέσα στη γενικότερη απραξία της επιμένει να βάζει προτεραιότητες τι πρέπει να ειναι πρώτα κανείς πατριώτης ή αριστερός. Εκείνοι που πολέμησαν τότε ηρωικά, όποιας ιδεολογίας και να ήταν, δεν έβαλαν ποτέ δεύτερη τη πατρίδα. Εκείνοι που την έβαλαν σε δεύτερο πλάνο ήταν και οι υπαίτιοι του εθνικού σπαραγμού. 

Οι έλληνες βρεθήκαμε στο β΄παγκόσμιο πόλεμο αντιμέτωποι με την εγκληματική επέλαση του άξονα. Και ο πατριωτισμός μας ήταν αυτός που αντιστάθηκε στην σκλαβιά που μας επέβαλε η βαρβαρότητα.

Η εθνική αντίσταση δεν έγινε φυσικά από έλληνες συνεργάτες των κατακτητών, έγινε από ελεύθερους και περήφανους έλληνες πατριώτες που αρνήθηκαν να γίνουν σκλάβοι και που έδωσαν τη ζωή τους για τη τιμή της πατρίδας τους.

Το πρόβλημα είναι πως κοντά στους ήρωες πάντα υπάρχουν οι προδότες. Η εθνική προδοσία που οδήγησε στον εμφύλιο σπαραγμό άνοιξε μια σκοτεινή πόρτα στην ιστορία της Ελλάδας που δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που συνέβαινε. Ο εθνικός διχασμός έχει καταντήσει εθνικό σπορ...

Επί πλέον, εφόσον τη τύχη της μελλοντικής Ελλάδας πήραν στα χέρια τους δοσίλογοι και πρώην συνεργάτες των κατακτητών, όπως επίσης και άλλοι ψευτο πατριώτες μωρόδοξοι υποτακτικοί  στις ξενόφερτες εντολές , οι οποίοι το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κάθε ελεύθερης φωνής,  ήταν λογικό ο έλληνας να χάσει ακόμα και τις έννοιες των λέξεων.

Γενιές ολόκληρες γαλουχήθηκαν με ασύστολα ψέματα. Μια ιστορία παραποιημένη, φτιαγμένη στα μέτρα ξεπουλημένων πολιτικών. Οι δοσίλογοι της κατοχής μετέτρεψαν τους έλληνες κατ΄εικόνα και ομοίωση.

Η πλειοψηφία των ελλήνων αποδέχτηκε πως πατριώτης είναι όποιος κυνηγάει τα κουμούνια , εκείνα που έκαναν τις πηγάδες και τα κονσερβοκούτια. Θεωρούσε δε πατριώτες τα τσιράκια του παλατιού, των άγγλων, μετά των αμερικάνων, μετά των ευρωπαίων. Και να δεχτώ γαμώτο μου πως κάποιος είναι αντικομουνιστής, γιατί αισθάνεται πως ο κουμουνισμός απειλεί τη πατρίδα του, δικαίωμά του, αλλά πως στο διάολο φτάνει στο άλλο άκρο να νομίζει πως είναι πατριώτες οι δοσίλογοι και οι ξεπουλημένοι?  

Ξεχνώντας λοιπόν την αληθινή έννοια της λέξης ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ, ο πολιτισμός της πνευματικής εξαθλίωσης, της μισαλλοδοξίας, του ξεπουλήματος, της αδιαφορίας για τη πρόοδο, την ανάπτυξη, ο πολιτισμός της μίζας και της ρεμούλας δεν ένοιωθε ίχνος ντροπής για τη κατάντια, και επιδείκνυε  τους ανύπαρκτους στην ουσία όρχεις του σίγουρος πως την είχε βολέψει. Οι ξένοι όμως έβλεπαν πολύ καλά τι συνέβαινε γιατί ο κάθε αφέντης γνωρίζει πολύ καλά τις αδυναμίες και τις ανάγκες των δούλων του.

Ο ελληνικός λαός λοιπόν χωρίς ενοχές δεν θεωρούσε προδοτικό να ψηφίζει κυβερνήσεις που έφερναν όλο και πιο κοντά στη τελική εξαθλίωση τη πατρίδα. Αρκεί να ήταν καλά το άτομό μας.

Αυτός ο ελληναράς που έχτιζε τα αυθαίρετά του μέσα στα καμένα δάση, που δεν αναρωτήθηκε ποτέ γιατί ερήμωσαν τα χωριά του, που έγλυφε το κάθε λαμόγιο πολιτικό για να του κάνει τις χάρες, που κορόιδευε και έκλεβε τους τουρίστες που ερχόντουσαν να θαυμάσουν τη χώρα του, που δεν ανέβαινε ούτε για περιέργεια στην Ακρόπολη, που γέμιζε με σκατά και προφυλακτικά τις παραλίες, που αδιαφορούσε για τα βιβλία, τις τέχνες, το πολιτισμό γενικότερα, που έριχνε τις λάσπες με το κωλο αμάξι του στο πεζό κι έκανε χαβαλέ, αυτός ο έλληνας που συνεργάστηκε ή υπέμεινε σιωπηλά κλοπές και εγκλήματα μπροστά στα μάτια του, και αυτός ο έλληνας που με ελαφριά τη καρδιά κοιμόταν το βράδυ πάνω σε μια χώρα γεμάτη από τάφους συμπατριωτών του,  που κοίταζε μόνιμα τη πατρίδα του όπως κοιτάει ο προικοθήρας τη χαζούλα  που θέλει να της φάει τη προίκα...

Αυτός ο έλληνας νόμιζε πως είναι πατριώτης. Έλεγε ένα για την Ελλάδα και τα έπαιρνε όλα αμπάριζα μπερδεύοντας την ιερή αγάπη με την άρρωστη καψούρα.

Και τώρα που χρειαζόμαστε στ΄αλήθεια πατριώτες πως θα ξεδιαλύνουμε μέσα μας τι είναι να αγαπάς στ΄αλήθεια τη πατρίδα?  Να την αγαπάς χωρίς όρους αν είναι ανώτερη ή κατώτερη ή αν εξυπηρετεί τα συμφέροντά σου. Πως θα ξεχωρίσουμε ποιοι στ΄αλήθεια θα είναι οι αυριανοί ήρωες και ποιοι οι εφιάλτες?

Ένας πατριωτισμός που έχει χάσει τα ανθρώπινα ιδανικά του, που έχει ξεχάσει πως ύψιστο αγαθό είναι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια μπορεί εύκολα να μετατραπεί στο κακό του αδέλφι. Λαός που μεγαλουργεί είναι εκείνος που δεν εργάζεται για να αποδείξει αν είναι ανώτερος ή όχι, εργάζεται για τη πρόοδο και την ευημερία του συνόλου και  νοιώθει δυνατός και αυτοκυρίαρχος ανάμεσα στους υπόλοιπους λαούς του κόσμου. Απαιτεί δε από αυτούς να τον σέβονται και ανταποδίδει τον ίδιο σεβασμό κι εκείνος. Όταν δεν τον σέβονται αγριεύει και αποδεικνύει πως ξέρει να παλεύει για την ελευθερία του.

Ένας λαός που έζησε με αναξιοπρέπεια , σαν ραγιάς, έχει χάσει τον ηρωισμό του και είναι γεμάτος φοβίες, ανασφάλειες και κόμπλεξ. Κι επειδή θέλει πολύ δύναμη, πολύ θάρρος να παραδεχτείς το πόσο μαλάκας ήσουν και να χτίσεις από την αρχή τον νέο σου αλλιώτικο εαυτό, είναι πολύ πιο εύκολο να προτείνεις πάλι τους ανύπαρκτους όρχεις μήπως κοροϊδέψεις κανένα χαζό πως έχεις. Πάντα ήταν πιο απλό να είναι κανείς τραμπούκος παρά ήρωας....

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται να πιάσει το νήμα από την αρχή. Από εκεί που της το άρπαξαν βίαια μέσα από τα χέρια της. Να βρει τη στιγμή που ένοιωθε περήφανη για ένα ακόμα έπος που είχε φέρει εις πέρας με λεβεντιά, πριν τη σύρουν στα βρώμικα παιχνίδια τους οι εφιάλτες.

Ο έλληνας πρέπει να αναρωτηθεί μέσα του βαθιά αν τελικά αγαπάει τη πατρίδα του πιο πολύ κι από τη ζωή του. Αν μπορεί να βρει το θάρρος να καθαρίσει πρώτα τους στάβλους του Αυγεία. Κι αν το καταφέρει αν έχει τα κότσια να δουλέψει σκληρά, να περάσει δύσκολες μέρες αλλά παλεύοντας για την ελευθερία του,  κι αν αυτό μπορεί να το κάνει με εθνική ομοψυχία διώχνοντας μια για πάντα μακριά εκείνους που συνεχίζουν να σπέρνουν το μίσος και το διχασμό.   

Τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για Θερμοπύλες.

εθνικοποιήσεις και σκεψεις για το χρεος

http://edoketora.blogspot.com/

Του Δημήτρη Καζάκη (από τη Σεισάχθεια)

«Και να ξεχρεώναμε σήμερα σε 10 χρόνια θα ήμασταν πάλι χρεωμένοι». Έτσι περιέγραψε την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ Σάββας Ρομπόλης. «Το χρέος είναι 350 δισ. ευρώ και να βρισκόταν κάποιος να μας δώσει όλα τα χρήματα σήμερα, αν δεν ανασυστήσουμε την παραγωγική βάση και δεν προχωρήσουμε ανακατανομή των πόρων τότε σε 10 χρόνια θα είχαμε πάλι το ίδιο πρόβλημα» δήλωσε χαρακτηριστικά στην εκπομπή "ΣΚΑΪ Τώρα" (26/4).

Τι μας λέει ο επιστημονικός συνεργάτης του κορυφαίου συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας, της ΓΣΕΕ; Μας λέει ότι το χρέος δεν πρέπει να μας απασχολεί και τόσο, γιατί ακόμη κι αν το ξεφορτωνόμασταν τότε με τις παρούσες συνθήκες πάλι στα ίδια θα καταλήγαμε. Προσέξτε λογική. Σε μια εποχή όπου το μνημόνιο έχει αποδειχτεί ότι αναγεννά το πρόβλημα της υπερχρέωσης με εκρηκτικό τρόπο, ο επιστημονικός συνεργάτης της ΓΣΕΕ μας λέει ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί και τόσο. Πώς αλλιώς θα αφήσουμε ήσυχους τους δανειστές και το πολιτικό τους προσωπικό να ξεζουμίσουν την χώρα και τους εργαζόμενους; Πώς αλλιώς θα τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν την κατεδάφιση δικαιωμάτων, συνθηκών και όρων εργασίας. Πώς αλλιώς θα τους δώσουμε την δυνατότητα να ολοκληρώσουν την δουλοπαροικία του χρέους που οικοδομούν στη χώρα.

Αλήθεια, είναι τόσο απλή υπόθεση το να ξεφορτωθούμε το χρέος ώστε οι επιστημονικοί συνεργάτες της ΓΣΕΕ ασχολούνται με την «επόμενη ημέρα»; Εκτός κι αν σκέφτονται στα σοβαρά ότι μπορεί να υπάρξει «ανασύσταση της παραγωγικής βάσης» με δεδομένη την κατάσταση του χρέους. Αν λοιπόν είναι τόσο απλή υπόθεση, γιατί δεν μας λένε τις προτάσεις τους; Γιατί η ΓΣΕΕ δεν έχει βγάλει κουβέντα για το τι πρέπει να γίνει με το χρέος και το καθεστώς που οικοδομείται πάνω του; Την ενδιαφέρει, ή τα έχει βρει με τους δανειστές και τοκογλύφους και γι’ αυτό περιορίζεται σε προτάσεις διαχείρισης της κρίσης;

Προπαγάνδα υποταγής

Η στάση αυτή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και ορισμένων από τους επιστημονικούς συνεργάτες της είναι η άλλη πλευρά της κυρίαρχης πολιτικής. Σε μια περίοδο που η κυρίαρχη προπαγάνδα και πολιτική αγωνίζεται να πείσει εργαζόμενους και κοινωνία ότι δεν υπάρχει καμμιά άλλη διέξοδος εκτός από την πτώχευση άπαξ, ή την πτώχευση με δόσεις, οι δυνάμεις που ελέγχουν την ΓΣΕΕ προσπαθούν να πείσουν ότι δεν αξίζει και πολύ τον κόπο να ασχοληθούν οι εργαζόμενοι με το χρέος. Δεν είναι, ρε αδερφέ, το κύριο ζήτημα. Υπάρχουν άλλα πολύ πιο σοβαρά ζητήματα. Το μεροκάματο, η ανεργία, τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά. Δεν έχει σημασία αν κανένα από όλα αυτά τα ζητήματα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όσο υπάρχει και ενισχύεται η λεηλασία της χώρας και του λαού της από την χρηματιστική ολιγαρχία. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά έχουν δοθεί ως υποθήκη στους δανειστές και στο «ισχυρό ευρώ». Αυτό που έχει σημασία είναι να μείνουν οι εργαζόμενοι να ασχολούνται με τα χάλια τους, με τις συνέπειες της κυρίαρχης πολιτικής, να κλαίνε την μοίρα τους και να ονειρεύονται την «ανασύσταση της παραγωγικής βάσης» σε καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους και συμφώνου ευρώ, για να μην αντιληφθούν ότι οφείλουν να ανατρέψουν όχι μόνο τις πολιτικές που εφαρμόζονται, αλλά και το καθεστώς που επιβάλλεται στη βάση του χρέους και του ευρώ.

Καθώς εντείνεται ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με απανωτά σενάρια αναδιάρθρωσης που μόνο σκοπό έχουν τον εθισμό του εργαζόμενου κόσμου στο δήθεν αναπόφευκτο της δικής του κοινωνικής και εργασιακής υποβάθμισης, τόσο αναπτύσσεται μια «ανίερη συμμαχία» δυνάμεων που επιμένουν ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ασχολούνται με το χρέος και το ευρώ. Συμπολίτευση και αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερά, πιασμένοι χεράκι-χεράκι τραγουδούν όλοι μαζί το ίδιο μοτίβο. Μονόδρομος αποφαίνεται με μπάσα φωνή η κυρίαρχη προπαγάνδα. Μπορεί να τα χάσουν όλα οι εργαζόμενοι, μπορεί να χρειαστεί να ζήσουν χειρότερα και από τους παππούδες τους, αλλά τι να κάνουμε δεν μπορούμε να μην πληρώσουμε το χρέος και προς θεού ούτε σκέψη δεν πρέπει να περνά από το μυαλό κανενός ότι μπορούμε να αμφισβητήσουμε το ευρώ και την ΟΝΕ.

Από κοντά και οι αντιπολιτευόμενοι. Είναι πρόβλημα μίγματος πολιτικής και όχι επιβαλλόμενου καθεστώτος, μας λέει η ΝΔ. Μόνο στην επουράνια βασιλεία του Υψίστου, που στην ορολογία της ηγεσίας του ΚΚΕ αποκαλείται «λαϊκή εξουσία», έχει νόημα να διεκδικεί ο λαός το να μην πληρώσει το χρέος και να φύγει από την σφιγκοφωλιά του ευρώ και της ΕΕ. Και μέχρι τότε τι πρέπει να κάνει; Μα φυσικά να πληρώνει, να εξαθλιώνεται και να συντρίβεται μέχρις ότου ως άλλος Λάζαρος θα κληθεί να αναστηθεί εκ του τάφου. Μην τυχόν και τολμήσει να πιστέψει στις δυνάμεις του ότι μπορεί να τα βάλει με το σύστημα για να σωθεί από την καταστροφή που τον στοιχειώνει, γιατί θα υποστεί μύρια όσα κακά και πανωλεθρίες. Προσευχή, νηστεία και τυφλή πίστη στην επουράνια βασιλεία διδάσκουν οι ιεράρχες της συνθηκολόγησης.

Όσο για τον ΣΥΝ αυτός έχει λύσει το πρόβλημα προ πολλού. Πολύ απλά έχει αναθέσει σε άλλους να λύσουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός της. Θα της το λύσουν οι Ευρωπαίοι, καθότι το πρόβλημα είναι διεθνές και ευρωπαϊκό, όχι εθνικό και ελληνικό. Η παλιά θεωρία της ψωροκώσταινας σε όλο της το μεγαλείο. Βεβαίως δεν μας εξηγούν τι θα έχει απογίνει ο ελληνικός λαός και η χώρα του μέχρις ότου οι τρόφιμοι των ευρωπαϊκών κονδυλίων της ηγεσίας του ΣΥΝ ανακαλύψουν εκείνους του Ευρωπαίους που θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας. Ούτε βέβαια μας εξηγούν πώς θα γίνει να υπάρξει «ευρωπαϊκή λύση» από την στιγμή που οι θεσμοί της «Ευρώπης» δεν δίνουν κανένα περιθώριο για την δράση των λαών. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι μην τυχόν και χάσουν κεχρί, τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Η ιδεολογία της επαιτείας και του λεβαντινοραγιαδισμού με τα χρώματα της ροζ αριστεράς.

Από την εποχή που η επαναστατική δημοκρατία τα έβαλε με τον ευρωπαϊκό οικουμενισμό της Ιερής Συμμαχίας, το πρώτιστο μέλημα κάθε λαού που σηκώνει κεφάλι ενάντια στο ζυγό και την τυραννία, είναι να διεκδικήσει τη χώρα του. Έτσι ξεκινά κάθε κοινωνικό κίνημα, ιδίως όταν παίρνει διαστάσεις εξέγερσης. Αυτό απέδειξαν πρόσφατα και οι αραβικές εξεγέρσεις. Χωρίς να διεκδικήσει το δικαίωμά του να γίνει αφέντης στον τόπο του, κανένας λαός, κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να διεκδικήσει οτιδήποτε άλλο στο επίπεδο της εργασίας και της δημοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο που κανέναν από τους Ηρακλείδες της αντιπολίτευσης του μνημονίου δεν ενδιαφέρει η επιβολή του συμφώνου Euro Plus και της «οικονομικής διακυβέρνησης». Τα εμφανίζουν απλά σαν μια πιο συντηρητική, πιο αντεργατική πολιτική. Συγκαλύπτουν το γεγονός ότι στερούν από τα κράτη-μέλη το δικαίωμα στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, ακόμα και το δικαίωμα στην σύνταξη ανεξάρτητου προϋπολογισμού. Κι επομένως στερούν από τους λαούς και τους εργαζόμενους κάθε μέσο επηρεασμού και διαμόρφωσης των πολιτικών στις χώρες τους. Αλλά τι πειράζει. Οι κοινοτικές ενισχύσεις να τρέχουν κι όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Έτσι είναι ο «διεθνισμός» στις μέρες μας. Τιμάται τοις μετρητοίς.

Σχέδιο διεξόδου

Όπως είπαμε οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ασχολούνται με τετριμμένα πράγματα όπως είναι το χρέος και το ευρώ. Μόνο η «ανασύσταση της παραγωγικής βάσης» της οικονομίας πρέπει να τους απασχολεί, η οποία καθώς φαίνεται μπορεί με κάποιον μαγικό τρόπο να γίνει εντός του ευρώ και υπό καθεστώς χρέους. Θαυμάσια. Ας δούμε όμως τι σημαίνει στ’ αλήθεια μια παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με βάση τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Μια τέτοια κατεύθυνση απαιτεί την εφαρμογή πρώτα απ’ όλα ενός άμεσου και μακροπρόθεσμου σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που θα ενεργοποιήσει το παραγωγικό δυναμικό της, θα ανανεώσει τεχνολογικά την βιομηχανία, την αγροτική οικονομία και τις υπηρεσίες, θα δημιουργήσει νέους βιομηχανικούς κλάδους και θα εκσυγχρονίσει τους παραδοσιακούς, θα προωθήσει την αναδιάρθρωση των αγροτικών καλλιεργειών σε καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας και προς όφελος των ίδιων των αγροτών και της εθνικής οικονομίας.

Συστατικό στοιχεία αυτής της ανασυγκρότησης είναι η προώθηση νέων επενδύσεων σε κρίσιμους και αποδοτικούς για τη χώρα τομείς, όπως σε αυτούς που διαθέτει συγκριτικά μεγαλύτερες δυνατότητες (ορυκτός πλούτος, αλιεία, βιομηχανική επεξεργασία των προϊόντων της αγροτικής οικονομίας, κλπ.) στους τομείς των νέων τεχνολογιών, σε σημαντικά έργα υποδομής, έργα ανάπτυξης της εγχώριας ενεργειακής βάσης, σε τομείς υποκατάστασης των εισαγωγών, επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας, δημιουργίας σύγχρονης ορθολογικής και πιο αποδοτικής τουριστικής υποδομής, και άλλους.

Μπορούν να γίνουν όλα αυτά αν η χώρα δεν κατακτήσει μια νέα θέση στα πλαίσια του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αν δεν σπάσει τα δεσμά της υποτέλειας, της εξάρτησης και της μονοπωλιακής εκμετάλλευσης που της έχουν επιβληθεί; Μπορούν να γίνουν όλα αυτά αν το κράτος δεν ανακτήσει το σύνολο της δημοσιονομικής, νομισματικής, φορολογικής και πιστωτικής πολιτικής που έχει εκχωρήσει στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

 Ο ποιοτικά διάφορος χαρακτήρας αυτής της ανάπτυξης, δεν συνίσταται μόνο στη νέα συγκρότηση, τον εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αναντικατάστατο συστατικό του είναι η ποιοτική αλλαγή στους όρους λειτουργίας της οικονομίας και στο περιεχόμενο των διεθνών σχέσεων.

Με κέντρο το Δημόσιο

Μια τέτοια δραστική αλλαγή είναι η ανάδειξη του εργαζόμενου και των αναγκών του σε βασικό φορέα ανάπτυξης και επέκτασης της οικονομίας. Μέτρο της επιτυχίας της παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι η διαρκής βελτίωση των όρων και των απολαβών της εργασίας. Καλύτερες δουλειές, καλύτερες αμοιβές, σταθερή απασχόληση, λιγότερες ώρες δουλειάς, αυξημένη παραγωγικότητα σε συνθήκες οικονομιών κλίμακας, κοινωνικού και οικολογικού ορθολογισμού.

Ο δημόσιος τομέας με το δραστική μετασχηματισμό του περιεχομένου, της λειτουργίας του, με τον έλεγχο και τη συμμετοχή των εργαζομένων, με νέα οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, ώστε να πάψει να αποτελεί κανάλι διοχέτευσης κερδών στο μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο, μηχανισμό συγχώνευσης με το μονοπωλιακό κεφάλαιο και όργανο ρουσφετολογίας, μπορεί και πρέπει να γίνει ο κύριος μοχλός της νέας, προγραμματισμένης ανάπτυξης. Ένας τέτοιος ρόλος του δημόσιου τομέα είναι ασυμβίβαστος με τη γραφειοκρατική δυσκαμψία, την κακοδιοίκηση, τη ρεμούλα και τη χαμηλή παραγωγικότητα. Η διεύρυνσή του θα γίνεται με νέες δημόσιες επενδύσεις και με την προώθηση των αναγκαίων εθνικοποιήσεων για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την προγραμματισμένη ανάπτυξη και το αδυνάτισμα των θέσεων της μονοπωλιακής ολιγαρχίας.

Πέντε κριτήρια για τις εθνικοποιήσεις

Κατάρτιση άμεσου προγράμματος εθνικοποιήσεων στη βάση πέντε βασικών κριτηρίων:

·         Το άμεσο δημοσιονομικό όφελος. Αυτό σημαίνει δημιουργία καθαρής ροής εσόδων για το δημόσιο και απαλλαγή από τις κοστοβόρες εκχωρήσεις προς ιδιώτες βασικών δραστηριοτήτων που το ίδιο το κράτος θα μπορούσε να εκτελέσει φθηνότερα, καλύτερα και πιο αποδοτικά.

·         Τη θωράκιση της χώρας και της οικονομίας της. Αυτό σημαίνει τον έλεγχο των βασικών μοχλών της εθνικής οικονομίας (επικοινωνίες, ενέργεια, μεταφορές, υποδομές, φυσικός πλούτος) ώστε να πάψει η χώρα να είναι ανοχύρωτη απέναντι στις καταστροφικές δυνάμεις και τις θύελλες της παγκόσμιας αγοράς, αλλά και να μπορεί να αντιμετωπίσει τυχόν πιέσεις, εκβιασμούς και απειλές για τη συνοχή της.

·         Το σπάσιμο των καρτέλ, των μονοπωλιακών καταστάσεων που λυμαίνονται την αγορά και της εξάρτησης από τις πολυεθνικές. Αυτό σημαίνει πρώτα και κύρια τη δημιουργία κρατικών δικτύων μεταφοράς, διακίνησης και εμπορίας προϊόντων με κύριο στόχο να ενισχυθεί ο ατομικός παραγωγός, ο βιοτέχνης και η μικρομεσαία παραγωγική επιχείρηση, που όλο και περισσότερα σήμερα βρίσκεται εκτός αγοράς. Κι επίσης δεν θα επιτρέψει να σβήσει η μικρή επιχείρηση της λιανικής, που σήμερα συνθλίβεται από το μεγαλεμπόριο των αλυσίδων και το παραεμπόριο των διαφόρων κυκλωμάτων.

·         Την άμεση ενίσχυση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας. Αυτό πρώτα-πρώτα σημαίνει την εθνικοποίηση εκείνων των πιστωτικών ιδρυμάτων που θα επιτρέψουν την άμεση χρηματοδότηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος ανάπτυξης της πρωτογενούς και της δευτερογενούς παραγωγής με προτεραιότητα τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας.

·         Την άμεση κάλυψη και προστασία βασικών κοινωνικών αναγκών και των «δημόσιων αγαθών» που δεν μπορούν να βρίσκονται στο έλεος των ιδιωτικών συμφερόντων και της αγοράς. Οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης ειδικά σε κρίσιμους τομείς «δημόσιων αγαθών», όπως π.χ. η υγεία και η παιδεία, δεν οδήγησαν μόνο στην εκτόξευση του κόστους των υπηρεσιών αυτών για το μέσο νοικοκυριό, αλλά και σε αντίστοιχη αύξηση των δαπανών του κράτους μέσα από την προσαρμογή της δημόσιας υγείας και παιδείας στις ανάγκες και τα πρότυπα των ιδιωτικών συμφερόντων που λυμαίνονται τους χώρους. Η εθνικοποίηση των τομέων αυτών αποτελεί εκτός όλων των άλλων και τη μόνη αποτελεσματική μέθοδο συγκράτησης και συμπίεσης του κόστους και των δαπανών με ταυτόχρονη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς όλους.

Αυτοχρηματοδότηση με νέους πόρους

Η χρηματοδότηση της νέας αυτής αναπτυξιακής προσπάθειας θα προέλθει πρωταρχικά από την αυτοχρηματοδότησή της με τους νέους πόρους που θα δημιουργεί η ίδια στην πορεία της, με την ενεργοποίηση άμεσα του παραγωγικού δυναμικού της χώρας. Αυτό απαιτεί την ουσιαστική παρέμβαση στα κέρδη, στις πηγές διαμόρφωσής τους και στον τρόπο αξιοποίησής τους. Σημαντικά περιθώρια εξασφάλισης πόρων περικλείνουν το χτύπημα της φοροδιαφυγής και της φοροπροστασίας του μεγάλου κεφαλαίου και ιδιαίτερα των πιο παρασιτικών μορφών του ιδιωτικού πλουτισμού. Μόνο μια οικονομία που ξέρει πώς να αξιοποιεί τους δικούς της εσωτερικούς πόρους, μπορεί να διεκδικήσει ένα νέο άνοιγμα στην διεθνή οικονομική ζωή μέσα από ανοιχτές σχέσεις με όλες τις χώρες και τους λαούς, χωρίς δεσμά και καταναγκασμούς. Μόνο μια οικονομία που ξέρει πώς να αυξάνει την πραγματική απασχόληση και όχι τους «απασχολήσιμους», που ανατροφοδοτεί την ανάπτυξή της μέσα από την ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και της παραγωγής, που ανεβάζει το βιοτικό επίπεδο του λαού της, που ενισχύει το σύστημα της κοινωνικής προστασίας και της κατοχύρωσης των βασικών δικαιωμάτων στην υγεία, την παιδεία, την προστασία του περιβάλλοντος, μπορεί να κερδίζει νέα διεθνή ερείσματα και συμμαχίες, να γκρεμίζει τείχη και να ανοίγει δρόμους συνεργασίας με όλους.

Το στοίχημα μιας τέτοιας παραγωγικής ανασυγκρότησης καλείται σήμερα να κερδίσει ο εργαζόμενος και η χώρα. Αρκεί να γλυτώσει μια και καλή από το τοκογλυφικό χρέος και τον μηχανισμό χρεοκοπιών του ευρώ.

Αναρτήθηκε από Γιώργος Σαρρής

ο φοβος του θανατου

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Aπο το βιβλιο του Μικ Κουπερ, Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ενα αποσπασμα απο το κεφαλαιο της ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ.

Μεταφραση: Μεσενια Δημοπουλου.


                          ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Κατα τον Yalom (1980), o θανατος ειναι η θεμελιωδη πηγη αγχους. Γραφει οτι ειναι "πανταχου παρων και παιζει τοσο σπουδαιο ρολο, που ενα  μεγαλο μερος της ενεργειας μας καταναλωνεται στην αρνηση του θανατου". Στο Love's Executioner (1989) ,προσθετει οτι ακομη και η σκεψη του θανατου ενος αγαπημενου προσωπου μπορει να αποτελεσει πηγη τρομερου αγχους.Ο Bugental ερμηνευει αυτο το δεδομενο της υπαρξης με ελαφρως πιο ευρεια εννοια, ως "πεπερασμενο", και υποστηριζει οτι η επιγνωση των οριων της υπαρξης μας μας φερνει αντιμετωπους με την αβεβαιοτητα, και ως εκ τουτου προκαλει ενα αγχος για το πεπρωμενο και το θανατο. Παρολα αυτα, και οι δυο ψυχοθεραπευτες συμφωνουν οτι οι ανθρωποι αντιστεκονται αγρια εναντια στην αποδοχη του θανατου και απωθουν την επιγνωση αυτη στα τρισβαθα του ασυνειδητου τους.

Ο Yalom (1980) περιγραφει δυο συγκεκριμενες στρατηγικες με τις οποιες τα ατομα μπορει να προσπαθησουν να αμυνθουν εναντια στον θανατο τους. Η πρωτη ειναι η πιστη στην ιδιαιτερη φυση τους. Σε αυτη την περιπτωση, τα ατομα απωθουν την επιγνωση του πεπερασμενου της υπαρξης τους πειθοντας τον εαυτο τους οτι ειναι μοναδικοι και ιδιαιτεροι, οποτε, ενω η θνητοτητα μπορει να ισχυει για τους αλλους ανθρωπους, αυτοι εξαιρουνται απο τον φυσικο νομο. Μια τετοια αντισταση μπορει να εκδηλωθει με διαφορους τροπους. Μεσω της καταναγκαστικης εκθεσης σε κινδυνους. για παραδειγμα, τα ατομα μπορει να προσπαθουν να αποδειξουν στον εαυτο τους οτι ειναι ατρωτα στην απειλη του θανατου. Η επιθετικη και εξουσιαστικη συμπεριφορα μπορει επισης να αποτελει εναν τροπο με τον οποιο τα ατομα προσπαθουν να αποδειξουν την ανωτεροτητα τους σε σχεση με τους αλλους και, συνεπως, τη μοναδικοτητα τους. Συμφωνα με τον Yalom, μια ακομα εκδηλωση της αμυνας του τυπου "ΕΙΜΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ" μπορει να ειναι η εργασιομανια, με την οποια τα ατομα πασχιζουν να αποκτησουν μια μοναδικη θεση στην ιεραρχια του χωρου εργασιας τους και ετσι να ανυψωθουν απο το χασκον χασμα της θνητοτητας τους.
Τα ατομα που υιοθετουν την αμυνα του τυπου "ΕΙΜΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ" μπορει επισης να εμφανισουν πολλα ναρκισσιστικα χαρακτηριστικα: εστιαζουν ιδιαιτερα στον εαυτο τους, προσδοκουν οτι πρεπει να τους αγαπουν και να τους θαυμαζουν για καθε συμπεριφορα τους και αναγνωριζουν μειωμενα δικαιωματα στους αλλους και στις αναγκες τους. Η δευτερη αμυντικη στρατηγικη που αναφερεται απο τον Yalom εινα αυτη του "Υπερτατου Σωτηρα": η πιστη οτι καποιο ον -ο Θεος, ενας γονιος, ενας γιατρος, η ακομα κι ενας θεραπευτης- θα σωσει με καποιον τροπο το ατομο απο τα σαγονια της απεραντης μη-υπαρξης.

     Οι υπαρξιακοι/ανθρωπιστικοι ψυχοθεραπευτες εχουν αναγνωρισει και πολλες αλλες στρατηγικες ,με τις οποιες τα ατομα προσπαθουν να απομακρυνουν την επιγνωση της θνητοτητας τους. Για παραδειγμα, με την υπερβολικη σεξουαλικη δραστηριοτητα. αγωνιζονται να υπερβουν την αιωνια παρουσια του θανατου και να διαβεβαιωσουν τον εαυτο τους για τη ζωτικοτητα και τη νεοτητα τους (May,1969). H καταναγκαστικη σεξουαλικη δραστηριοτητα. οπως και η εργασιομανια, ο κοινωνικος ακτιβισμος, η η απελπισμενη επιθυμια αποκτησης παιδιων μπορει επισης να ειναι προσπαθειες να "κοροιδεψουμε"  τον θανατο αφηνοντας ενα ειδους κληρονομιας πισω μας. Ο Yalom (1980) αναφερεται σε αυτους τους μηχανισμους αμυνας ως "Σχεδια αθανασιας". Η αμυνα εναντια στον θανατο μπορει επισης να ειναι τελειως προσωπικη. Στην περιπτωση της "παχιας κυριας" του Yalom (1989), για παραδειγμα, η εμπειρια της θεραπευομενης να βλεπει τον πατερα της να συρρικνωνεται απο τον καρκινο σημαινει οτι πασχισε, αν και ασυνειδητα, να διατηρησει το σωμα της παχυ, απο φοβο μηπως πεθανει κι αυτη.

Ο Yalom (1980) ισχυριζεται οτι η αμυνα εναντια στην πραγματικοτητα του θανατου μας, σε καποιο βαθμο, μπορει να χρησιμευσει ως σημαντικη αυτο-προστατευτικη λειτουργια. Οπως παρατηρει ο La Rochefoucauld, "Δε μπορουμε να κοιταξουμε καταματα ουτε τον ηλιο ουτε τον θανατο" (παραθεση στον Yalom 1980)
Oμως, οπως ολες οι αμυνες εναντι στη πραγματικοτητα, σε πιο ανεπτυγμενα επιπεδα, μπορει να γινουν εντονα δυσλειτουργικες. Πραγματι, ο Yalom δηλωνει οτι, οπως ο θανατος ειναι η αρχικη πηγη του αγχους, ειναι επισης και η αρχικη πηγη της ψυχοπαθολογιας. Για παραδειγμα, τα ατομα που προσπαθουν επιμονα να αποδειξουν την ιδιαιτερη φυση τους, ειναι απιθανο να ειναι σε θεση να διαμορφωσουν αμοιβαιες και στενες σχεσεις, μαλιστα μπορει να διακινδυνευσουν τη ζωη τους σε δραστηριοτητες "αψηφησης του θανατου". Ομοιως, τα ατομα που υιοθετουν ως αμυντικη στρατηγικη αυτην του υπερτατου σωτηρα μπορει κατα συνεπεια να υποφερουν απο "αυτοπεριθωριοποιηση, φοβο απωλειας της αγαπης, παθητικοτητα, εξαρτηση, αυτοθυσια, αρνηση αποδοχης της ενηλικιωσης και καταθλιψη απο την καταρρευση του συτηματος πεποιθησεων" (Yalom 1980)
Επιπλεον, οπως υποστηριζει ο Heidegger, μην αντιμετωπιζοντας την πεπερασμενη τους φυση, τα ατομα δε μπορουν να εκμεταλλευτουν στο μεγιστο τη ζωη που εχουν, με αλλα λογια ο νευρωτικος αρνειται το δανειο της ζωης για να διαφυγει απο το χρεος του θανατου.(Rank 1936)
Οι υπαρξιακοι/ανθρωπιστικοι ψυχοθεραπευτες συμφωνουν με τους φιλοσοφους του υπαρξισμου οτι η αντιμετωπιση της πραγματικοτητας του θανατου κλονιζει το ατομο, με αποτελεσμα να παρει σοβαρα το παρον του και να το εκμεταλλευτει στο μεγιστο (May 1953),κι επισης, μπορει να προσφερει στο ατομο μια αισθηση συντροφικοτητας με τα αλλα ανθρωπινα οντα που βρισκονται στην "βαρκα" (May 1999)

Για τον υπαρξιακο/ανθρωπιστικο θεραπευτη, λοιπον, και ιδιαιτερα για τον Yalom, η παροχη βοηθειας στους θεραπευομενους προκειμενου να αντιμετωπισουν την πραγματικοτητα του αναποφευκτου θανατου τους αποτελει σημαντικο μερος της θεραπευτικης εργασιας. Πραγματι, ο Υalom γραφει οτι "οποιαδηποτε μακροχρονη εντατικη θεραπεια θα ειναι ημιτελης, αν δεν εργαστουμε μεσα απο την επιγνωση και τον φοβο του θανατου" (1980). Ο Yalom δεν εννοει, παρολα αυτα, οτι οι θεραπευτες πρεπει να φερνουν τους θεραπευομενους αντιμετωπους με το γεγονος του θανατου τους. Αντιθετα, σε περιπτωσεις που οι θεραπευομενοι ειναι προσωρινα απογυμνωμενοι απο τις αμυνες τους εναντια στον θανατο- για παραδειγμα, οταν συνειδητοποιουν οτι ειναι λιγοτερο ιδιαιτεροι απο οτι νομιζαν, οταν χανουν τον πατρικο υπερτατο σωτηρα τους η οταν ερχονται σε επαφη με οροσημα οπως τα γενεθλια και οι επετειοι- οι θεραπευτες πρεπει να προσπαθουν να "τρεφουν τον φοβο αντι να τον αναισθητοποιουν" (Yalom 1980)
Στο πιο βασικο επιπεδο, αυτο μπορει απλως να συνεπαγεται οτι θα παροτρυνουν τους θεραπευομενους  να μιλησουν για το αγχος τους για το θανατο, αντι να τους διαβεβαιωνουν ηπια οτι εχουν πολλα χρονια ζωης ακομη η να ερμηνευσουν το αγχος θανατου ως προιον φοβων που δεν σχετιζονται με αυτον.

Ο Yalom (1989) ομως προχωραει περα απο αυτο και ερμηνευει τον τροπο υπαρξης ενος θεραπευομενου με βαση το αγχος θανατου-η ως αμυνα απεναντι του. Για παραδειγμα δηλωνει σε ενα θεραπευομενο που πασχει απο προχωρημενο καρκινο οτι οι προσπαθειες του να πεισει τον εαυτο του οτι βρισκεται πολυ κοντα στο να τον ερωτευτουν ομορφες γυναικες ειναι ο τροπος να στηριξει την πεποιθηση του οτι δεν διαφερει απο οποιονδηποτε αλλον, κατα συνεπεια δεν ειναι θανασιμα αρρωστος. Ομοιως, οι αρνησεις ενος θεραπευομενου να αναγνωρισει το τελος της θεραπευτικης σχεσης μπορει να σημαινουν κατι οσον αφορα τη σταση του προς το πεπερασμενο της υπαρξης.
Για τον Yalom, η αναλυση της μεταβιβασης μπορει επισης να αποτελεσει σημαντικο τροπο παροχης βοηθειας στους θεραπευομενους προκειμενου να αποκαλυψουν τις αμυνες τους προς το θανατο.
Εαν, για παραδειγμα, αν ενας θεραπευομενος συνδεεται με τον θεραπευτη του σαν να ειναι το μοναδικο ατομο που μπορει να τον σωσει απο την καταστροφη, τοτε -υπο καταλληλες συνθηκες- ισως πρεπει να πουμε οτι αυτος ειναι ενας τροπος να προστατευσει τον εαυτο του απο την επιγνωση της δικιας του θνητοτητας. Κατα τη διερευνηση του θανατου και του πεπερασμενου της υπαρξης, ο Yalom υιοθετει μια ακομα πιο διδακτικη σταση, υπενθυμιζοντας στο θεραπευομενο οτι η ζωη που διαγει ειναι η μια κ μοναδικη ζωη του και οχι μια προβα χωρις "δικαιωμα επιστροφης", επαναληψεις η δυνατοτητες αναβολης (Yalom και Elkin,1974)

Η παροχη βοηθειας στους θεραπευομενους για να διερευνησουν τα αγχη τους, τις αμυνες και τη σταση τους προς το θανατο μπορει να ειναι ιδιαιτερα σημαντικη οταν βρισκονται σε οριακες καταστασεις σοβαρης η θανατηφορας σθενειας. Σε αυτη την περιπτωση, γραφει ο Yalom (1980), οι αμυνες μπροστα στον θανατο υποχωρουν και τα ατομα ερχονται αντιμετωπα με την πραγματικοτητα, οτι δεν ειναι ουτε ιδιαιτερα ουτε απαλλαγμενα απο την απειλη του θανατου και δεν υπαρχουν απολυτοι σωτηρες εν αναμονη. Ενοψει μιας τετοιας συνειδητοποιησης, ο Yalom  διατεινεται οτι οι ασθενεις αυτοι μπορει να νιωσουν προδομενοι: σαν τα θεμελια να εφυγαν κατω απο τα ποδια τους. Παρ'ολα αυτα, κατα τον Yalom, η καταρρευση αυτων των αμυνων εναντια στον θανατο μπορει επισης να δρασει ως καταλυτης προς τη σημαντικη προσωπικη αλλαγη, ειδικοτερα εαν η επιγνωση του θανατου γινεται αποδεκτη παρα καταπολεμαται απο ενα θεραπευτη. Ο Yalom αναφερει οτι η θαραλλεα αντιμετωπιση του θανατου μπορει να βοηθησει τους θεραπευομενους να ζησουν πιο ολοκληρωμενα στο παρον και να υπερνικησουν την ταση να "αναβαλλουν την υπαρξη", να εκτιμησουν πιο βαθια τις θετικες πλευρες της ζωης τους και να αποταυτιστουν απο τις πιο επιφανειακες πλευρες του εαυτου τους, συμπεριλαμβανομενων των ανησυχιων και των νευρωσεων τους πριν απο την ασθενεια.