Το φάντασμα του Τσερνομπίλ με κυνηγά

Τελευταίο θέμα συζήτησης είναι  η ραδιενέργεια στην Ιαπωνία, μεγαλύτερη απειλή  και από το σεισμό και από  το τσουνάμι....
Οι 6 πυρηνικοί αντιδραστήρες της Ιαπωνίας ακόμη είναι επικίνδυνοι και ο έλεγχος της έκλυσης ραδιενέργειας αμφίβολος.
Τη φοβάμαι τη πυρηνική έκρηξη αντιδραστήρα!!!!
Το φάντασμα του Τσερνομπίλ  με κυνηγά...Οι μνήμες εκείνης της καταστροφής που ήταν και κοντινότερα σε μας, είχαν περάσει, αλλά ..............ξαναζωντάνεψαν και με γεμίζουν εφιάλτες  στο ...........ξύπνιο μου!
Ποτέ δεν θα δεχθώ τα καλά της πυρηνικής ενέργειας που τόσο κόπτονται τα κράτη --λόγω κέρδους-- να εγκαταστήσουν στις χώρες τους και μάλιστα σε σεισμογενείς περιοχές!!!!!!!
Κοιτάξτε τώρα την Ιαπωνία!!! 
Ένα φυσικό φαινόμενο έπληξε μια περιοχή της και είχε πολλά θύματα και  μεγάλες ζημιές. Είχε όμως και τα απρόβλεπτα....τα προβλήματα στους πυρηνικούς αντιδραστήρες του σταθμού Φουκουσίμα.
Οι πληροφορίες είναι ανησυχητικές αλλά και συγκεχυμένες.
Όπως είναι φυσικό, πυρηνικοί φυσικοί περνούν από τα παράθυρα των ΜΜΕ, λέγοντας ο καθένας τη γνώμη του.
Ο πρύτανης του ΕΜΠ είπε ότι η κατάσταση δεν είναι ανησυχητική για τη χώρα μας.
Ο επικεφαλής της υπηρεσίας πυρηνικής ενέργειας της Ρωσίας, Σεργκέι Κιριένκο, προειδοποίησε σήμερα ότι και οι έξι αντιδραστήρες του «χτυπημένου» από το σεισμό των 9 Ρίχτερ πυρηνικού εργοστασίου Φουκουσίμα στην Ιαπωνία μπορεί να λιώσουν, αν οι αρχές δεν καταφέρουν να κρυώσουν τις ράβδους πυρηνικού καυσίμου.
Πυρηνικός επιστήμονας που είναι μέλος στην οργάνωση εναντίον της πυρηνικής ενέργειας δήλωσε ότι οι πληροφορίες που παίρνουμε από τα ΜΜΕ είναι παραπλανητικές, και πως η πραγματικότητα είναι πολύ σοβαρή.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα δραματικά γεγονότα στη μακρινή μας Ιαπωνία, η Τουρκία επιμένει στην κατασκευή των πυρηνικών σταθμών της στη Σινώπη και στο Άκουγιου,( σχεδόν απέναντι από τη Ρόδο), αν και θεωρούνται σεισμογενείς περιοχές.
Ο  πυρηνικός φυσικός καθηγητής Χαϊρετίν Κιλίτς δηλώνει ότι η ραδιενέργεια που διαρρέει στην Ιαπωνία, μέσα σε ένα μήνα θα έχει φτάσει στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και θέτει και αυτός ζήτημα ως προς την κατασκευή στο Άκουγιου και τη Σινώπη, προβάλλοντας ειδικά, θέματα ασφάλειας και μόλυνσης της Μεσογείου.

Ανησυχείτε;;;
Δυστυχώς το νέφος της ραδιενέργειας ταξιδεύει, περνώντας πάνω από χώρες, χωρίς να γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς. Ο μόνος σύντροφός του είναι ο αέρας. Και από όπου περνάει μολύνει κόσμο.....Και ο κόσμος αρρωσταίνει και τώρα και αύριο...........και σε 20 χρόνια μετά!!! Αν πάλι βρέξει, η ''αθάνατη '' ραδιενέργεια θα μολύνει το έδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα στις χώρες που θα πέσει.
Θυμάμαι τότε, στο Τσερνομπίλ, που πυρηνικός φυσικός ερμηνεύοντας τον πανικό του κόσμου που έτρεχε να μετρήσει την ραδιενέργεια που πιθανόν είχε απορροφήσει, είχε πει :'' ....σε 20 χρόνια από τώρα θα δείτε πόσο θα έχουν αυξηθεί τα κρούσματα καρκίνου....1 στους 3 θα προσβάλλεται''!!!
Και περάσανε τα 20 χρόνια .....και νομίζω ότι έχει βγει αληθινός, αφού κοντεύει ο καρκίνος να ξεπεράσει τη γρίπη!!!
Δεν θα κατανοήσω ποτέ, και δεν έχω και καμιά διάθεση να προσπαθήσω, πώς είναι δυνατόν να ανακαλύπτουν οι επιστήμονες τα  μέσα που -τάχα-διευκολύνουν τη ζωή του ανθρώπου....και αφού τα ανακαλύψουν, χωρίς να βάλουν στη ''ζυγαριά'' τα υπέρ και τα κατά, διαθέτουν την ανακάλυψή τους, όπως αυτή της σχάσης του πυρήνα του ατόμου, στα κράτη .....
Ασφαλώς, είναι μεγάλη η ανάγκη τα κράτη να εξασφαλίσουν ενέργεια, και να καλύψουν τις ανάγκες μας...Όμως κάτι τέτοιες στιγμές, κατανοείς το φαύλο κύκλο στον οποίο όλοι έχουμε μπλεχτεί!!!
Σκεφτείτε λίγο.........σε όλον το  κόσμο πόσοι αντιδραστήρες υπάρχουν!!!
ΗΠΑ ,104 αντιδραστήρες, Γαλλία, 58 αντιδραστήρες, Ιαπωνία, 55 αντιδραστήρες, Ρωσία 32, Γερμανία 17, Νότια Κορέα 21, Καναδάς 18, Ουκρανία 15, Κίνα 13 και Βρετανία 19. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο στάδιο της κατασκευής 62 νέοι αντιδραστήρες ανά τον κόσμο - 27 στην Κίνα, 10 στη Ρωσία, 5 στην Ινδία, 5 στη Ν. Κορέα κ.α.
Και ανησυχούμε για κομήτες που μπορεί να πέσουν στη γη!!!! 
Δυστυχώς, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που δεν βλάπτουν ούτε τον άνθρωπο αλλά ούτε και το περιβάλλον, καλύπτουν --σύμφωνα με τα λόγια του  υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας Αλέν Ζιπέ,-- το 20% των ενεργειακών αναγκών. Άρα, παραδέχθηκε ο υπ. Εξωτερικών της Γαλλίας, τα επόμενα 20-30 χρόνια θα εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε την πυρηνική ενέργεια!!!
Και η Τουρκία επιμένει......
Στο Ακουγιου έχει συμφωνήσει με τη Ρωσία την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού ενώ ....(τραγική ειρωνεία) στη Σινώπη διαπραγματεύεται με την Ιαπωνία!!!
Και είναι δίπλα μας...............και υπάρχουν φωνές και εντός της χώρας μας που επικροτούν την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου.......
Πάντως και η Ευρώπη καλύπτει το 30% των ενεργειακών αναγκών της, με πυρηνική ενέργεια!!
 Η Γαλλία έχει 19 σταθμούς και 58 αντιδραστήρες, η Βρετανία 9 σταθμούς και 19 αντιδραστήρες, η Γερμανία έχει 12 σταθμούς και 17 αντιδραστήρες, η Σουηδία διαθέτει 7 σταθμούς και 16 αντιδραστήρες, η Ισπανία έχει 6 σταθμούς και 9 αντιδραστήρες, το Βέλγιο έχει 2 σταθμούς και 7 αντιδραστήρες, η Φιλανδία 4 αντιδραστήρες, η Ουγγαρία 2 αντιδραστήρες, η Βουλγαρία 2 αντιδραστήρες, η Λιθουανία 1 αντιδραστήρα, η Ολλανδία 2 αντιδραστήρες, η Ρουμανία 2 αντιδραστήρες, η Σλοβακία 4 αντιδραστήρες, η Τσεχία 6 αντιδραστήρες, η Σλοβενία 1 αντιδραστήρα και η Ελλάδα 1 αντιδραστήρα - στον «Δημόκριτο».
Πάντως, ''μια ανάσα '' από μας, υπάρχουν οι 2 βουλγαρικοί αντιδραστήρες του Κοζλοντούι, ενώ έχει δοθεί άδεια για την κατασκευή ενός νέου αντιδραστήρα στη Μπελέν - σε απόσταση 14 χλμ από την οποία, το 1977 καταστροφικός σεισμός σκότωσε 120 ανθρώπους.
Τελικά, η μόνη λύση είναι να περιορίσουμε τις ανάγκες μας σε ενέργεια, και να αρχίσουν σοβαρά τα κράτη να κλείνουν έναν έναν τους πυρηνικούς σταθμούς, όπως έκανε η Ιταλία το 1987 που  έκλεισε  4 πυρηνικούς  σταθμούς της χώρας, αν και ο Μπερλουσκόνι έχει σχεδιάσει το πυρηνικό του πρόγραμμα αλλά θα τεθεί σε δημοψήφισμα!!!
Το φάντασμα του Τσερνομπίλ, πάντως, με κυνηγά..........http://atenizodas.blogspot.com

κριση τι να μας αρεσει

Μ’αρέσει που η γειτονιά μου έχει μεταμορφωθεί σε σκηνικό από αμερικάνικη ταινία δράσης του ’80. Ζητιάνοι άστεγοι τρώνε από τα σκουπίδια, κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, σέρνουν καρότσια σούπερ μάρκετ που μέσα έχουν όλα τα υπάρχοντά τους. Περιπολικά, ασθενοφόρα και πυροσβεστικά περνούν

κάθε 10 λεπτά με τη σειρήνα αναμένη. Επιτέλους, έχουμε Τσάϊναταουν και μαύρα γκετα συμμοριών. Που τα είχατε δει αυτά ρε? Ε? Άσε που τώρα πια λες ότι μένεις στα Κάτω Πατήσια και βλέπεις τον άλλο να σε κοιτάει με δέος και περιέργεια μαζί. Είναι σαν να του είπες ότι μένεις στο Μπρονξ.


Μ’αρέσει επίσης που μου δίνεται η ευκαιρία να εξασκήσω το καράτε σαν αυτοάμυνα. Ποτέ παλιά δε μου είχαν επιτεθεί με μαχαίρι και ένιωθα ότι τοσα χρόνια σχολής είχαν πάει τζάμπα. Επίσης νιώθω ότι σύντομα, βάσει πιθανοτήτων θα μου δοθεί και μένα η ευκαιρία να κάνω μία ηρωική πράξη άξια προβολής από τον Αυτιά. Κάτι,να βρεθώ σε μια ληστεία σε φούρνο και να βάλω τρικλοποδιά στο ληστή,να σώσω κάποια γιαγια και τη σύνταξή της (ίσως πάρω και μπόνους).


Μ’αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δε με αγριοκοιτάζει αλλά γαμιέται στα γέλια. Άσε που έδιωξε κανα δυο που δε μου άρεσε η μούρη τους.

Μ’αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον,γιατί θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό. Άσε που όλο και κάτι θα στέλνουν τις γιορτές.


Μ’αρεσει που ακρίβυνε η βενζίνη και είναι απλησίαστη ,και κουνάω λιγότερο το αμάξι γιατί αυτό σημαίνει ότι θα το έχω για περισσότερα χρόνια,κάνω καλό στην καρδιά μου και είμαι και πολύ μούρη όταν προτείνω σε φίλους να πάμε τσάρκα με το αμάξι στην εθνική. Ασε που όταν πάμε για μπάνιο το καλοκαίρι τσοντάρουν πια όλοι για βενζίνη ενώ παλιά κάναν τον κινέζο.


Μαρέσει που τα καφενεία έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά. Πλέον πας για ουζάκι και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον.


Μ'αρέσει που οι σερβιτόροι άρχισαν να λένε πάλι ευχαριστώ όσα λίγα και να είναι τα τιπς και αν τους δώσουν.


Μ’αρέσει που όταν βαριέσαι να κάνεις σεξ με τη γκόμενα μπορείς να προφασιστείς ότι τα προφυλακτικά είναι απλησίαστα,και χωρίς προφυλακτικό μπορεί να οδηγηθείτε σε οικονομική καταστροφή.Επιπλέον για τις γκόμενες ,είσαι σίγουρος πια 100% ότι δε σε θέλει για τα λεφτά σου.


Μ’αρέσει που ο κουλουρτζής έξω από τα μπουζούκια έχει πιο πολύ δουλειά από τη λουλουδού μέσα στα μπουζουκια.


Μ’αρέσει ο καφές που κερδίζω στο τάβλι με φιλαράκια αποτελεί το 2%του μισθού μου που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει ένα μισθό.


Μ’αρέσει που θα κόψουν τα επιδόματα.Δεν άντεχα να περιμένω σε ουρές όρθιος.


Μ’αρέσει που το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο, γιατί σε όλους μας έλειπε λίγο πολύ η περιπέτεια στη ζωή μας.


Μ’αρέσει που μπορώ να έχω κατάθλιψη ελεύθερα. Παλιά μου τα είχαν πρήξει όλοι’ Τι σου λείπει ρε μαλάκα? Τη δουλειά σου την έχεις,το αμαξάκι σου, τι άλλο θες?’

Μ’αρέσει που στο σούπερ μάρκετ σπάνια περιμένεις πια τον μπροστά να χτυπήσει 2 καρότσια ψώνια,και αν πέσεις σε τέτοιον,του λες να σε καλέσει και σένα στο πάρτυ. Μ’αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμιεύαν τόσα χρόνια ,να χάνουν τα λεφτά τους, γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από ‘σπάταλος’ έγινα ‘προνοητικός’γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα. Μ’αρέσει που γίνονται πιο πολλοί πολιτικοί γάμοι, γιατί σε αυτούς τουλάχιστον δε χρεώνουν για τους πολυέλαιους.


Μ’αρέσει που την έχουν δει ξαφνικά όλοι οικολόγοι, και καλά ότι κάνουν οικονομία γιατί προστατεύουν το περιβάλλον.


Μ’αρέσει που λένε ότι θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, γιατί επιτέλους θα ξοδέψω τις δραχμές που είχα φυλάξει για ενθύμιο και μου έσπαγαν τα νεύρα όταν δεν είχα μία και υπολόγιζα ότι αντιστοιχούν σε 60-70 ευρώ αλλά δεν τις άλλαζε πια η τράπεζα.


Μ’αρέσει που αν πω ότι δουλέυω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν ‘Ρε τον τεμπέλη’..


Μ’αρέσει που θα έχω και γω μία ιστορία πόνου και δυστυχίας να λέω στις επόμενες γενιές για το παρελθόν της χώρας,όπως εμείς ακούγαμε για χούντα και 2ο παγκόσμιο.Αλλιώς θα με πέρναγαν για πολύ φλώρο..http://larissaagorakanenas.blogspot.com

Μεγάλωσες με το πανκ, ενηλικιώθηκες με το «Κλικ», βγήκες στο κουρμπέτι με τον «εκσυγχρονισμό», για να πάρεις τον τέταρτο δρόμο προς την ανεργία.

http://mallon-akindynos.blogspot.com

 

Η γενιά του τίποτα

Μεγάλωσες με το πανκ, ενηλικιώθηκες με το «Κλικ», βγήκες στο κουρμπέτι με τον «εκσυγχρονισμό», για να πάρεις τον τέταρτο δρόμο προς την ανεργία. Μεγάλωσες με τη Φιλιππινέζα παραμάνα, ενηλικιώθηκες με τον Αλβανό χτίστη, έγινες φορέας του παγκόσμιου πνεύματος του Ολυμπισμού με τον Πακιστανό σκαφτιά, για να βρεθείς στο μακρύ δρόμο της αναζήτησης ενός «κινέζικου» μεροκάματου.
Μεγάλωσες με την «Αλλαγή», ενηλικιώθηκες με όραμα την καριέρα στο μάνατζμεντ, ανδρώθηκες με τις αγοραπωλησίες χαρτοφυλακίων και τα τάλεντ-σόου, για να βρεθείς να ψάχνεις απεγνωσμένα για ένα “manual” καλλιέργειας μπρόκολων και ντομάτας στο χέρσο χωραφάκι του παππού. Μεγάλωσες με τα «μπλουζ», ενηλικιώθηκες με το γκομενιλίκι της μπε-εμ-βε και του κάμπριο, ανδρώθηκες με το «σ’αγαπώ-μ’αγαπάς» 10-12μ.μ. ένεκα προτεραιοτήτων της καριέρας στα χρηματιστηριακά, για να βρεθείς εργένης λόγω... οικονομικού αδιεξόδου. Μεγάλωσες με το Αντίντας, ενηλικιώθηκες με το Πόλο, ανδρώθηκες με το Αρμάνι, για να βρεθείς με την «κινεζιά» από το πανέρι. Μεγάλωσες με το «τσάλι», ενηλικιώθηκες με το μεταχειρισμένο Γκολφ, ανδρώθηκες με τον «κάγκουρα» Gti, για να γίνεις θιασώτης του «Δεν πληρώνω εισιτήριο». Μεγάλωσες με τη μάνα-βάλε-το-μπουφάν-σου-θα-κρυώσεις, ενηλικιώθηκες με τον σύμβουλο-ψυχολόγο, ανδρώθηκες με το γιόγκι, για να καταλήξεις συλλέκτης άδειων μπουκαλιών τσίπουρου, τώρα που το «Τζόνι» έφτασε να έχει τιμή-φαρμακείο.

Δηλώνεις αλληλέγγυος, είτε μισείς τους αλλοδαπούς απεργούς πείνας, γιατί ανακαλύπτεις μέσα στη βαριά σου κατάθλιψη ότι δεν έχεις καν τα κότσια να βρεθείς στη θέση τους. Φλέρταρες με το μεγαλοαστικό όνειρο για να φτάσεις να φλερτάρεις με την αυτοκτονία.

Γενιά της μεταπολίτευσης, γενιά της εκσυγχρονιστικής φούσκας, γενιά του τίποτα.

Αναρτήθηκε από Zaphod Beeblebrox

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗ. ΔΟΞΑ ΣΙ Ο ΘΕΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΣΑ ΜΗΠΩΣ ΤΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΑΜΕ.

Είμαι μέσα στο λεωφορείο και μπαίνει ο ελεγκτής. Καθόμουν στο τέλος πίσω κι έτσι είχα την ευκαιρία να βλέπω τι κάνει όλος ο κόσμος μπροστά μου. Με τον που τον είδαν βγήκαν κάρτες, εισιτήρια έτοιμα όλα. Κανένας λαθραίος δεν υπήρχε, κανένας «δεν πληρώνω» δεν υπήρχε.

Καθώς με πλησίαζε τους κοίταξα όλους που περήφανα είχαν βάλει πίσω τις κάρτες και τα εισιτήρια ελεγμένα και είχαν γυρίσει πίσω στο κόσμο τους, πως αν εκείνη τη στιγμή φώναζα ένα δυνατό «δεν πληρώνω» η αντίδραση θα ήταν πανομοιότυπη σαν κάποιος τύπος με χακί μπουφάν, κόκκινο κασκόλ και μούσια να μπουκάρει μέσα σε μια συγκέντρωση τεχνοκρατών σε ένα πολυτελείας ξενοδοχείο και να φωνάξει στο ξεκάρφωτο, «λευτεριά στο σύντροφο τρεχαγυρευόπουλο που σαπίζει στη φυλακή και προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!!»

Ένοιωσα αυτή τη σκηνή αμερικάνικης αποτυχημένης κωμωδίας, να μου διαπερνάει το μυαλό και συνειδητοποίησα αυτό που ήδη γνωρίζω, αλλά με ενοχλεί να το σκέφτομαι. Δεν μπορώ να τους πω προλετάριοι ενωθείτε. Δεν θεωρούν τον εαυτό τους προλετάριο. Υπάρχει κίνδυνος να πεις σε ένα κακόμοιρο εργαζόμενο είσαι προλετάριος και να σου απαντήσει «προλετάριο να πεις τη μάνα σου»....

Χθες η αριστερά φώναζε χαρούμενη μαζί με τους απεργούς μετανάστες πως ένα λιθαράκι μπήκε. Τριακόσιοι αλλοδαποί κατάφεραν να μετατρέψουν τα δώδεκα χρόνια σε οκτώ και κάποιες άλλες λεπτομέρειες. Και η αριστερά πανηγύρισε για το «λιθαράκι»....

Η αριστερά που βγαίνει από έναν αιώνα που αιματοκυλίστηκε όλος ο κόσμος, που η ανθρώπινη ιστορία έχει να μετρήσει εκατοντάδες κινήματα, επαναστάσεις, ξεσηκωμούς, εμφυλίους, φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια, εκτελέσεις, όπου με τη θυσία χιλιάδων ανθρώπων οι εργαζόμενοι σήκωσαν κεφάλι, βγήκαν από το τέλμα της δουλικότητας και έλπισαν έστω για λίγο ότι μπορούν να ονειρευτούν αδιανόητες έννοιες όπως κοινωνική δικαιοσύνη, ίση κατανομή του πλούτου, πόλεμο της πλουτοκρατίας και άλλα τέτοια, έναν αιώνα που χιλιάδες  δούλοι έσπασαν τα δεσμά, τις αλυσίδες και σήκωσαν το κεφάλι περήφανα, καταργώντας το σκοταδισμό που είχε επιβληθεί στις ζωές τους...

Αυτή η συγκεκριμένη αριστερά που προέρχεται από τα σπλάχνα εκείνων που θυσιάστηκαν για να συνειδητοποιήσουν οι προλετάριοι όλου του κόσμου πως είναι προλετάριοι, ενθουσιάστηκε γιατί το 2011 τριακόσιοι μετανάστες τους οποίους δεν έχει καταφέρει καν να πείσει να είναι συνειδητοποιημένοι κομουνιστές επαναστάτες, (υποθέτω) , όπως δεν έχει καταφέρει να πείσει εκατομμύρια ανθρώπων, λαών σε ολόκληρο το κόσμο, ότι είναι η ιδεολογία της είναι η πίστη που πρέπει να έχουν για ένα καλύτερο αύριο (από ότι φαίνεται και αυτά τα ταξικά τους αδέλφια και τα ντόπια μάλλον προς τις παραδοσιακές "πίσεις" τείνουν...)  Ενθουσιάστηκε και όταν μερικές χιλιάδες ντόπια ταξικά αδέλφια κούνησαν το κώλο τους από το καναπέ, κατέβηκαν δυο ωρίτσες στο σύνταγμα και είπαν δυο συνθήματα.

Ενθουσιάστηκε αυτή η αριστερά που γύρω της βλέπει το προλεταριάτο να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από συνειδητοποιημένο προλεταριάτο. Άλλοι με τις μαντίλες και τα τσεμπέρια, άλλοι με τις αγιαστούρες και τα εικονίσματα, άλλοι με το να παριστάνουν τους λακέδες για ένα κομμάτι ψωμί, άλλοι να ξεπουλιόνται χωρίς καμιά ενοχή στην περίφημη πλουτοκρατία η οποία τους έχει μετατρέψει από καραγκιόζηδες μέχρι λοβοτομημένους, το μόνο που δεν έχουν γίνει είναι συνειδητοποιημένα ταξικά αδέλφια....

Το πως συμβαίνει να πήγαν όλα χαμένα και να πρέπει να ενθουσιάζονται με «λιθαράκια» ξανά, δηλαδή από το ολότελα καλή κι η παναγιώτενα, το πόσο ανώμαλο είναι στο 2011 να πρέπει να φτιάξουν ξανά μικρές ομάδες που να ξεκινήσουν να πείσουν το κόσμο να απαιτήσει πάλι το 8ωρο, δηλαδή το ότι βρεθήκαμε ακόμα πιο πίσω και από το ξεσηκωμό του  Σικάγου, τους βρίσκει ικανοποιημένους, αντί να χορέψουν όλοι μαζί το χορό του Ζαλόγγου μπας και βρούμε κανέναν καλύτερο στη θέση τους....

Κι όμως ενθουσιάζεται. Αντί να βάλει το κεφάλι κάτω από το χώμα έστω και σαν φοβισμένη στρουθοκάμηλος και να συνειδητοποιήσει το πως και το γιατί τόσο αίμα πήγε χαμένο, να συνειδητοποιήσει σήμερα πως από τη συνεχή  αοριστολογία της και την ανασφάλειά της αρχίζει και μοιάζει γοητευτικότερος ακόμα και ο ξαναγεννημένος φασισμός , αντί να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια που πονάει οικτρά και να συνειδητοποιήσει πως είναι πιο πιθανό να βιώσουμε ξανά ένα τέταρτο ράιχ παρά μια δεύτερη οκτωβριανή...

Ενθουσιάζεται......

Και όχι μόνο. Έχει έτοιμες ύβρεις για όλες τις φωνές που χτυπάνε τις καμπάνες συνέχεια, που έχουν τρελαθεί να της δίνουν γροθιές μήπως ξυπνήσει και τη φράση που μου τη δίνει στα νεύρα όσο τίποτα άλλο

«οι δήθεν αριστεροί....»

Ξέρετε κάτι? οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ. Τα οράματα είναι απαραίτητη συνταγή ακόμα και για τον πιο ταπεινό ανθρωπάκο για να επιβιώνει. Κάθε άνθρωπος μπορεί να ονειρεύεται θεούς και δαίμονες, επαναστάσεις ή δικτατορίες, ράτσες εκλεκτές και μη, να γίνεται φιλάνθρωπος ή ρατσιστής, κόκκινος ή μαύρος, δούλος ή ελεύθερος. Κανένα σχέδιο δεν μπορεί να του αφαιρέσει το δικαίωμα να ονειρεύεται. Γι΄αυτό και οι ιδέες πάνε κι έρχονται και περιμένουν να γίνουν αγαπημένες σε όσο το δυνατόν περισσότερους για να πάρουν σάρκα.

Αυτό που πάει και δεν έρχεται ξανά είναι η δική σας βλακεία και τα εύσημα που απαιτείτε, ενώ τα έχετε κάνει όλα σκατά, λες και ο ξεσηκωμός των ανθρώπων, η ελευθερία τους ή ο αγώνας τους είναι κληρονομικό δικαίωμα κάποιου. Κανενός δεν είναι. Σήμερα οι λαοί είναι ευάλωτοι να τους οδηγήσουν στην πιο μεγάλη καταστροφή, στο μεγαλύτερο αιματοκύλισμα που θα γνωρίσει ποτέ η ιστορία,  ενώ από την άλλη όσο ποτέ νοιώθουν την ανάγκη να ανασάνουν ελεύθερα, νοιώθουν τη καταπίεση και την απόγνωση από τα σάπια συστήματα.

Ποια ιδέα όμως θα γίνει σάρκα?

Με τα μυαλά που κουβαλάει η γεμάτη ενοχές, φοβίες και μανίες καταδιώξεως αριστερά? Λίγες οι προοπτικές εκτός κι αν όλοι οι άστεγοι και ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι κατορθώσουν να ρίξουν μια κλωτσιά στο σάπιο και φέρουν νέο αίμα επάνω που να έχει επί τέλους κάτι σοβαρό και εφικτό να πει. Αλλιώς ο μπαμπουλας είναι ήδη έτοιμος. Γιατι ο μπαμπούλας σε αντίθεση με την αριστερά ούτε ανασφάλεια ένοιωσε ποτέ, ούτε τελειωμένος. 

Οταν η ανθρώπινη δυστυχία αυξάνεται, όταν οι λαοί υποφέρουν, εκεί στην γωνία καραδοκεί να τους αγκαλιάσει στοργικά και να τους δώσει λύσεις. Ισως κάποια στιγμή θα έπρεπε να αναρωτηθείτε σοβαρά γιατί αυτή η στροφή πάλι στις θρησκείες και τους φασισμούς κάθε είδους. Και ναι φυσικά και αναρωτιέστε, μόνο που πριν προλάβετε να σκεφτείτε έχετε ήδη ετοιμάσει την απάντηση. Η οποία μέχρι τώρα μάλλον όλο λάθος είναι.

http://anarhogatoulis.blogspot.com

Έλληνες λαθρομετανάστες.

Είναι απίστευτη η υποκρισία της ελληνικής πολιτείας και της ελληνικής κοινωνίας και μάλλον φτάνει η ώρα που θα πληρωθεί ακριβά.
Σε μια εποχή που σχεδόν όλοι μιλούν για την ανάγκη να επικρατήσει νομιμότητα στη χώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Τους προτιμούν παράνομους. Μα οι περισσότεροι μετανάστες θέλουν τη νομιμοποίηση, για να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε σε μια πλούσια ευρωπαϊκή χώρα.
Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των μεταναστών θα φύγουν από την Ελλάδα μόλις νομιμοποιηθούν, γιατί τόσοι Έλληνες δεν επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών; Δεν λένε πολλοί «να φύγουν οι μετανάστες»; Ε, αν νομιμοποιηθούν, θα φύγουν.

Η πραγματικότητα είναι πως θέλουμε –και χρειαζόμαστε- τους μετανάστες αλλά τους θέλουμε χωρίς δικαιώματα. Δηλαδή, θέλουμε σκλάβους. Να δουλεύουν φτηνά, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, να είναι υπάκουοι και –αν είναι δυνατόν- να μην κυκλοφορούν στους δρόμους μας.

Όλη αυτή η υστερία για τους «μετανάστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα, για να απειλήσουν τις ζωές μας και τις δουλειές μας» είναι ένα ψέμα – είναι ένα ψέμα που λέγεται συνέχεια. Οι μετανάστες δεν έρχονται στην Ελλάδα – οι μετανάστες περνάνε από την Ελλάδα. Αλλά δεν τους αφήνουμε να περάσουν. Τους εγκλωβίζουμε εδώ.
Πριν από μερικά χρόνια, η εθνική οδός περνούσε μέσα από την πόλη της Πάτρας. Αν θυμάμαι καλά, οι κάτοικοι της Πάτρας ήταν αντίθετοι στη δημιουργία της νέας εθνικής οδού –η οποία περνάει έξω από την Πάτρα-, επειδή επιθυμούσαν να περνάνε τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία μέσα από την πόλη, ώστε να κάνουν στάση και οι οδηγοί και οι επιβάτες να αφήνουν τα ωραία τους χρήματα. Φυσικά, τα υπεραστικά λεωφορεία έκαναν υποχρεωτικά στάση στην Πάτρα.
Περνούσα κι εγώ μέσα από την Πάτρα, για πάρα πολλά χρόνια. Από την ημέρα που φτιάχτηκε η νέα εθνική οδός, δεν έχω περάσει ούτε μια φορά μέσα από την Πάτρα. Δεν είναι η Πάτρα ο προορισμός μου – αλλού πηγαίνω. Το ίδιο ισχύει και για χιλιάδες μετανάστες (όπως αυτοί στη φωτογραφία που προσπαθούν να ανέβουν σε μια νταλίκα κοντά στο λιμάνι της Πάτρας, για να μπουν στο πλοίο και να πάνε στην Ιταλία).
Η μεγάλη ανοησία των ξεπουλημένων συνδικαλιστών και των Ελλήνων εργαζομένων ήταν ότι δεν απαίτησαν από την πρώτη στιγμή από τις κυβερνήσεις οι μετανάστες να έχουν τους ίδιους όρους εργασίας, τις ίδιες συλλογικές συμβάσεις και τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο, οι μετανάστες χρησιμοποιήθηκαν επί δεκαετίες ως φτηνά χέρια, έγιναν αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης και –μοιραία- υπονόμευσαν τα εργατικά κεκτημένα των Ελλήνων εργαζομένων. Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα. Τώρα πια το πουλάκι πέταξε και στην Ελλάδα του Μνημονίου οι εργασιακές σχέσεις, τα εργατικά δικαιώματα –αλλά ακόμα και η εργασία πια- είναι ανέκδοτο τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους μετανάστες.
Δεν ήθελε και ιδιαίτερο μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος πως, αν οι μετανάστες εργάζονται ανασφάλιστοι, είναι σίγουρο πως θα έρθει η στιγμή που και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργαζόμενοι θα είναι ανασφάλιστοι. Δεν ήθελε και ιδιαίτερη ευφυία, για να καταλάβει κάποιος πως η νόμιμη εργασία των μεταναστών συμφέρει και τους Έλληνες εργαζόμενους, αφού θα τόνωνε τα ασφαλιστικά ταμεία και τις συντάξεις. Επίσης, θα δημιουργούσε ένα ισχυρό κοινό μέτωπο απέναντι σε όσους θα προσπαθούσαν να καταπατήσουν τα εργατικά δικαιώματα.
Αντί να ζητηθούν ίσα δικαιώματα και για τους μετανάστες, τους βλέπαμε –και τους βλέπουμε- επί χρόνια να κάνουν τις πιο σκληρές δουλειές. Φτηνά εργατικά χέρια και ανασφάλιστη εργασία. Όταν κάποιος μετανάστης έπεφτε θύμα εργατικού ατυχήματος –και ήταν εκατοντάδες αυτοί-, σχεδόν κανείς δεν έδινε σημασία. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές δεν το μαθαίναμε καν –οι εργάτες μετανάστες χωρίς δικαιώματα είναι σαν να μην υπάρχουν. Ακόμα και πριν από 3 μήνες, ο Αιγύπτιος καθαριστής τζαμιών με τα τέσσερα παιδιά που σκοτώθηκε ενώ δούλευε ανασφάλιστος -ημέρα Κυριακή στο υπουργείο ...Εργασίας- δεν απασχόλησε κανέναν παρά μόνο δέκα μέρες μετά τον θάνατό του.
Την ίδια εποχή που οι μετανάστες πέθαιναν στη δουλειά ή στα εργατικά ατυχήματα, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργάτες νόμιζαν πως είναι πια Κροίσοι και χόρευαν τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια, έχοντας την οικτρή αυταπάτη πως έχουν γίνει ίδιοι με τον εφοπλιστή που καθόταν στο διπλανό τραπέζι. Οι καιροί άλλαξαν και πολλοί απ’ αυτούς τους εργάτες βρίζουν σήμερα τους μετανάστες και είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή. Όταν δεν έχεις συναίσθηση και συνείδηση του ποιος είσαι, από πού έρχεσαι και πού πας, ο κατήφορος δεν έχει τέλος.
Η εγκληματικότητα στην Ελλάδα του 2011 είναι ένα τεράστιο θέμα –με πολλές γνωστές αιτίες- και ένα μέρος αυτού του θέματος είναι η εγκληματικότητα των μεταναστών. Βέβαια, όσοι την επικαλούνται ξεχνούν να αναφέρουν πως άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι σε μια χώρα και δεν μπορούν να φύγουν, ζουν στην απόλυτη εξαθλίωση, τους κυνηγάει η αστυνομία και ο κάθε υπερπατριώτης, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, δεν έχουν πού να μείνουν και δεν έχουν φαγητό θα στραφούν σχεδόν αναγκαστικά στην παρανομία και το έγκλημα. Εντάξει, κάποιοι μπορεί να αυτοκτονήσουν και κάποιοι άλλοι να κάνουν απεργία πείνας -για να κερδίσουν κάποια στοιχειώδη δικαιώματα- αλλά ακόμα κι αυτοί μας ενοχλούν. Τι θέλουμε τελικά; «Θέλουμε να φύγουν!» «Μα, δεν τους αφήνουμε! Τους κρατάμε παράνομους εδώ!»
Η νομιμοποίηση των μεταναστών και η καταγραφή των στοιχείων τους θα τους απέτρεπε από το να στραφούν στην παρανομία και θα έκανε πιο ασφαλή την ελληνική κοινωνία. Αλλά, όταν δεν ξέρουμε πόσοι είναι, πώς ονομάζονται και πού μένουν, τι ακριβώς ζητάμε από αυτούς τους ανθρώπους; Βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνώριζε –μέχρι πριν από μερικούς μήνες- πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οπότε πώς θα μπορούσε να έχει στοιχεία για τους μετανάστες; Κι όμως, αυτή είναι μια από τις δουλειές των κυβερνήσεων σε όλον τον κόσμο.
Είμαι βέβαιος πως η σχεδόν ανύπαρκτη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων στο μεταναστευτικό θέμα δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ» -τον οποίο επικαλούνται οι ελληνικές κυβερνήσεις- είναι ένα ισχυρό επιχείρημα, αλλά το ερώτημα είναι «γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ψήφισαν το ‘Δουβλίνο ΙΙ’ το 2003; Τι έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή, όταν το μεταναστευτικό ζήτημα γιγαντώθηκε;». Σε κάθε περίπτωση, ο κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ» θα τροποποιηθεί οπωσδήποτε –και υπό την πίεση του μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος από τις αραβικές χώρες-, οπότε οι μάσκες θα πέσουν.
Οι μετανάστες ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες για το «οικονομικό θαύμα» της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Σήμερα, χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση –και μέρος του πολιτικού συστήματος- για να απορροφήσουν την οργή ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να μην στραφεί εναντίον τους. Θέλει κότσια για να τα βάλεις με την εξουσία που σε οδήγησε στη χρεοκοπία, την ανεργία και τον εξευτελισμό αλλά είναι πιο εύκολο να ξεσπάσεις σε μετανάστες χωρίς δικαιώματα από το Πακιστάν και τη Σρι Λάνκα.
Είναι άσχημο να την πατάς συνέχεια και να πέφτεις σε όλες τις λούμπες που θέλουν να σε ρίξουν. Την ώρα που κάποιοι θα κυνηγούν τους εξαθλιωμένους μετανάστες, εγώ θα έχω το νου μου σε κάτι άλλους μετανάστες, πλούσιους και νόμιμους. Τους λένε «επενδυτές». Και έρχονται για να αγοράσουν ό,τι έχει απομείνει από την ξεπουλημένη χώρα μας.

Οι μετανάστες είναι παράνομοι στην Ελλάδα, επειδή δεν θέλουμε να είναι νόμιμοι. Δεν μας συμφέρει – ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Είναι τέτοια η κατρακύλα της ελληνικής κοινωνίας που –μακάρι να βγω ψεύτης- δεν θα αργήσει η μέρα που οι Έλληνες θα εργάζονται παράνομα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παράνομα και φτηνά. Έλληνες λαθρομετανάστες. Τι; Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος; Άργησες.

Σε μια χώρα ανομίας, οι μόνοι που ρίσκαραν τη ζωή τους για να είναι νόμιμοι ήταν ξένοι".)

http://rigasili.blogspot.com

του Πιτσιρίκου

Και ξαφνικά είδαμε χαμογελαστά πρόσωπα - είχαμε ξεχάσει πως είναι να γελάς. Μετά από ένα τουλάχιστον χρόνο εθνικής θλίψης και δυστυχίας, εμφανίστηκαν μπροστά μας άνθρωποι που γελούσαν. Βέβαια, δεν είναι Έλληνες αλλά γελάνε επειδή θα καταφέρουν να ζήσουν στην Ελλάδα. Μα γιατί είναι χαρούμενοι αυτοί οι ξένοι που θα ζήσουν στην Ελλάδα και είμαστε τόσο δυστυχισμένοι εμείς που ζούμε στη χώρα μας;
 

Οι μετανάστες-απεργοί πείνας της Υπατίας πέτυχαν ό,τι δεν πέτυχε καμία άλλη κοινωνική και επαγγελματική ομάδα στην Ελλάδα του Μνημονίου. Μας έβαλαν τα γυαλιά. Επίσης, μας έδειξαν τον τρόπο να φτάσουμε στη νίκη: αγώνας, αποφασιστικότητα, αλληλεγγύη.


«Ναι, αλλά έκαναν εκβιασμό στην κυβέρνηση και στην κοινωνία με την απεργία πείνας». Δεν είναι εκβιασμός να διεκδικείς ανθρώπινα δικαιώματα, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή σου. Εκβιασμός είναι να λες «ψήφισέ με για να σου βρω δουλειά» ή «ψήφισέ με για να μη χάσεις τη δουλειά σου». Η απεργία πείνας είναι η έσχατη προσπάθεια ενός ανθρώπου να παραμείνει αξιοπρεπής. «Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους». Το θυμάσαι αυτό;

«Ναι, αλλά καταπατήθηκε η νομιμότητα».Τι μου λες; Σε μια χρεοκοπημένη χώρα η νομιμότητα καταπατήθηκε από μετανάστες εργάτες που έκαναν απεργία πείνας; Πώς έγιναν ξαφνικά όλοι τόσο νομιμόφρονες σε μια χώρα όπου ο καθένας επί δεκαετίες κάνει ό,τι του γουστάρει;

Για να μην κουράζομαι, παραθέτω ξανά ένα απόσπασμα από το κείμενο «Οι μετανάστες είναι πιο έξυπνοι» (27 Ιανουαρίου 2011): 

«Το έγραψα, το ξαναέγραψα και το ξαναγράφω. Στη χρεοκοπημένη Ελλάδα –όπου κανείς δεν θεωρείται υπεύθυνος για τη χρεοκοπία και όλοι οι υπαίτιοι παραμένουν στις θέσεις τους- δεν μπορεί να καταδικαστεί κανείς. Ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του είναι υπεύθυνοι για την ανομία που κυριαρχεί στη χώρα, αφού κουρέλιασαν την έννοια της δικαιοσύνης. Από την στιγμή που η χρεοκοπία αντιμετωπίζεται ως κακό μάτι ή φυσικό φαινόμενο -και δεν τιμωρείται κανείς γι’ αυτήν-, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να παραμένει ατιμώρητος. Δεν μπορεί να παραμένουν ατιμώρητοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία της χώρας και να τιμωρείται ο μαγαζάτορας που δεν κόβει απόδειξη. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν έχει βρεθεί ούτε ένας “έγκριτος” αρθρογράφος να κάνει αυτήν την τόσο προφανή διαπίστωση».

Ποιοι είναι αυτοί που κόπτονται για τη νομιμότητα και για την εφαρμογή των νόμων; Είναι, κυρίως, οι τηλεδημοσιογράφοι – πάντα με τις εντολές των αφεντικών τους. Οι τηλεδημοσιογράφοι βγήκαν εκτός εαυτού επειδή στο θέμα των μεταναστών της Υπατίας δεν εφαρμόστηκε ο νόμος – δηλαδή, η απέλαση. Αυτό που ξεχνούν οι τηλεδημοσιογράφοι είναι πως οι ίδιοι εργάζονται σε παράνομα τηλεοπτικά κανάλια – εργάζονται σε κανάλια που δεν έχουν άδεια. Επίσης, εργάζονται σε κανάλια που χρωστάνε, δεν πληρώνουν φόρους, επιβίωναν με την κρατική διαφήμιση και παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία. Οπότε, την επόμενη φορά που οι τηλεδημοσιογράφοι-παπαγαλάκια θα μιλήσουν για την εφαρμογή των νόμων, ας ξεκινήσουν από το παράνομο κανάλι στο οποίο εργάζονται.

Ακούστηκαν και γράφτηκαν φοβερά πράγματα αυτές τις 44 ημέρες απεργίας πείνας των μεταναστών. Το πιο πετυχημένο ήταν πως οι μετανάστες έκαναν απεργία πείνας επειδή τους υποκίνησαν κάποιοι άλλοι. Είναι πολύ συνηθισμένο να κάνει κάποιος απεργία πείνας –με κίνδυνο να πεθάνει- επειδή τον έχει βάλει κάποιος άλλος. Ό,τι και να πεις για τη βλακεία είναι λίγο – και μάταιο.

Ένα ακόμα καταπληκτικό -που ειπώθηκε και γράφτηκε- ήταν πως οι αλληλέγγυοι δεν άφηναν τους μετανάστες να φάνε αλλά και πως οι μετανάστες δεν έκαναν απεργία πείνας αλλά έτρωγαν κανονικά. Δεν ξέρω πως γίνεται από τη μια να μη σε αφήνουν να φας και από την άλλη να τρως κανονικά, αλλά στα δελτία ειδήσεων και στις ελληνικές εφημερίδες αυτά τα δυο μπορούν να συμβαίνουν μαζί – ταυτόχρονα.

Νομίζω πως κάποιοι ήθελαν έστω έναν νεκρό στην Υπατία και δυσαρεστήθηκαν από την εξέλιξη της υπόθεσης των μεταναστών. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι είναι αριστεροί, δεξιοί ή κεντρώοι, αλλά ξέρω σίγουρα πως πρέπει να πάνε στον ψυχίατρο. Αμέσως.

Καταλαβαίνω πως ο αγώνας των μεταναστών-απεργών πείνας πίκρανε πολλούς Έλληνες. Είναι σκληρό εσύ να έχεις παραιτηθεί εντελώς και να βλέπεις τον άλλον να παλεύει με τη ζωή του. Το παίρνεις προσωπικά και νομίζεις πως το κάνει για να σε μειώσει και να σε κάνεις να αισθανθείς χαλβάς.

Οι μετανάστες μας φοβίζουν γιατί βλέπουμε σε αυτούς την πιθανότητα να γίνουμε κι εμείς μετανάστες. Οι εργάτες-μετανάστες μας φοβίζουν διπλά, γιατί μας θυμίζουν πως είμαστε –ή υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνουμε- προλετάριοι. Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος για τον οποίο πολλοί αντιπαθούν και αποφεύγουν τα αριστερά κόμματα: επειδή τους θυμίζουν την ταξική τους θέση.

Αγαπάω τους αγώνες όλων των ανθρώπων– Ελλήνων και μεταναστών. Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσω το γιατί. Μου αρκεί που στο τέλος χαμογελάνε.

(Και η παρατήρηση μιας καλής αναγνώστριας: "Σε μια χώρα ανομίας, οι μόνοι που ρίσκαραν τη ζωή τους για να είναι νόμιμοι ήταν ξένοι".)

http://konteinermag.blogspot.com

Η ζυγαριά της τιμωρίας

H Φύση, η οποία δεν έχει ηθικούς φραγμούς, εντέλει έχει πιο «ηθικούς» και ξεκάθαρους νόμους. Τουλάχιστον εκεί δεν το παίζουν κοινωνία, είναι ορίτζιναλ ζούγκλα. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Στα ίσια και δίχως περιστροφές ή ενοχές. Χωρίς νομοθεσίες, γούνες δικαστών, δικηγόρους και εισαγγελείς. Ενώ στην πολιτισμένη ανθρωπότητα το μεγάλο ψάρι τρώει τα μικρό, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα επικρατήσει το δίκαιο του ισχυρού, του μεγάλου, του δυνατού. Μόνο όταν το μικρό ψάρι δαγκώσει κανένα μεγαλύτερο είναι δεδομένη η ποινή. Εκεί θα εφαρμοστεί ο νόμος! Σίγουρα!

Απόσπσμα από άρθρο του Βασίλη Γαλούπη για το αφιέρωμα Τιμωρία

Εσύ πόση προπαγάνδα "έφαγες" σήμερα

;

To 1999, κυκλοφόρησε η ταινία Matrix στους κινηματογράφους. Την λαμπρή στιγμή των αδελφών Wachowski ακολούθησαν δύο αδιάφορα sequels που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των θεατών που αντιμετώπισαν την ταινία ως ταινία δράσης και όχι ως ένα συμβολικό δράμα. Μακιγιαρισμένη με ένα περιτύλιγμα comic, με αναφορές στη θρησκεία,σε εσχατολογικές θεωρίες, στη φιλοσοφία του Πλάτωνα και στον σπασμένο καθρέφτη της Αλίκης στη Χώρα των θαυμάτων του Lewis Caroll, η ταινία χαρακτηρίστηκε ως ένα "ευαγγέλιο του 21ου αιώνα".
Η έννοια της προπαγάνδας είναι η " παρουσίαση ενός μηνύματος με έναν συγκεκριμένο τρόπο ώστε να εξυπηρετήσει συγκεκριμένους σκοπούς... Σκοπός της προπαγάνδας είναι να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων αντί απλώς να μεταδώσει γεγονότα. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα μπορεί να επιστρατευτεί προκειμένου να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική θέση, αντί να παρουσιάσει την ίδια την θέση. Η προπαγάνδα διαφοροποιείται από την «κανονική» επικοινωνία, επειδή επιδιώκει να διαμορφώσει απόψεις με έμμεσες και συχνά δόλιες μεθόδους".
Αναρωτήθηκες όλο αυτό τον καιρό τι κρύβεται πίσω από τα γεγονότα που ακούς; Για ποιο λόγο μαθαίνεις μόνο το γεγονός και όχι την ερμηνεία του; Ξέρεις ότι οι απεργίες στο μετρό και στα μέσα δεν γίνονται μόνο για τις απολύσεις αλλά και για την ακρίβεια των εισητηρίων; Σκέφτηκες πως ένας άνθρωπος στην Ελλάδα, με μισθό 800 ευρώ, χρειάζεται πλέον 2,80 ευρώ την ημέρα  το λιγότερο για να φτάσει στην δουλειά του; Αυτό σημαίνει περίπου 100 ευρώ το μήνα μόνο για τις μετακινήσεις του. Σε ενόχλησε που οι φαρμακοποιοί διαμαρτύρονται για το νομοσχέδιο, γιατί έμαθες πως φωνάζουν μόνο για το άνοιγμα του επαγγέλματός τους. Φωνάζουν όμως και για τα χιλιάδες ευρώ που τους οφείλουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Σκέφτηκες μήπως πόσοι πεθαίνουν από την κανονική γρίπη κάθε χρόνο και όχι από την περιβόητη Η1Ν1; Πολλοί περισσότεροι, σύμφωνα με τα στοιχεία. Όμως εσύ τρόμαξες για μια δήθεν επιδημία που εκτόξευσε τις πωλήσεις εμβολίων και τα κέρδη των φαρμακευτικών πολυεθνικών. Ξέρεις μήπως ότι το θέμα των μεταναστών συνέπεσε εντέχνως με την ανακοίνωση του πορίσματος για τη siemens και πως παρουσιάστηκε τόσο προπαγανδιστικά όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την αριστερά; Πίστεψες και συ πως στην Ελλάδα υπάρχει αριστερά; Πόσο σε βοηθάει η πολιτική της σήμερα; Ακούς συζητήσεις για το κίνημα του "δεν πληρώνω", κρίσεις και επικρίσεις. Άκουσες πουθενά για τις αιτίες αυτής της κίνησης; Πιστεύεις μήπως πως αιτία είναι η κρίση; Πώς ερμήνευσες την χθεσινή είδηση για την άσκηση στο Κιλκίς;
Αν έχεις διαβάσει τον Πλάτωνα και την γνωστή παραβολή του σπηλαίου, κατάλαβες ότι αυτό που ζεις εδώ και χρόνια, είναι το Matrix που σου επιβάλλανε. Οι λύσεις δεν κρύβονται με απαντήσεις στα τεκτενόμενα. Είναι πίσω από τα γεγονότα. Πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις το σύνολο των πραγμάτων, όχι τις εκδοχές τους. Τον τελευταίο καιρό, ζούμε στον παλμό μιας προπαγανδιστικής "πραγματικότητας" που επικαλούμενη το κύριο όπλο της προπαγάνδας, την εισβολή στο συναίσθημά μας, μας εμπλέκει σε ατέρμονες συζητήσεις για το φαίνεσθαι, όπως προβάλλεται στον παραμορφωτικό καθρέφτη της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η αλήθεια, αν υπάρχει, είναι έξω από το ελληνικό Matrix.

αν ζουσε ο τσε

• 

Ο Χορστ Μάλερ αυτό το επιφανές  μέλος της «Φράξιας Κόκκινος Στρατός» - RAF θεωρούσε την εργατική τάξη της Δυτικής Γερμανίας τελείως παθητική και διεφθαρμένη και ως εκ τούτου ήταν αδύνατο να απελευθερωθεί από μόνη της. Οι εργάτες ήταν κατατρομαγμένα γουρούνια, μαζί με το σύνολο της Αριστεράς. Και μαζί με τους συντρόφους του, πίστεψαν πως με κάποιες δολοφονίες και κάποιους δυναμίτες θα την απελευθέρωναν. Αντίστοιχες αντιλήψεις και δράσεις υπήρχαν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το ενδιαφέρον με τον Μάλερ ήταν πως μόλις βγήκε από τη φυλακή άλλαξε το μπολσεβίκικο κοστούμι του και φόρεσε το ναζιστικό. Σήμερα είναι  ηγετικό στέλεχος των Νεοναζί.
Άλλαξε ο Μάλερ πολιτικές αντιλήψεις, όπως τον κατηγόρησαν, ή απλά παρέμεινε συνεπής στις απόψεις του και ήταν πάντα ναζί; Κατά την άποψή μου, μια ναζιστική ή φασιστική αντίληψη δεν είναι απαραίτητο να έχει την αντίστοιχη ιδεολογική αναφορά. Μπορεί να εκφράζεται μέσα από ένα θρησκευτικό κίνημα. Ακόμα μπορεί να εκφραστεί και από το οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα, δεξιό, κεντρώο, αριστερό, αλλά ακόμα και αναρχικό. Σ΄ αυτή την αντίληψη υπάρχουν μερικά σταθερά χαρακτηριστικά:

-Οι μάζες βρίσκονται σε λήθαργο και παρακμή και από μόνες τους δεν  μπορούν να κάνουν τίποτε. Είναι πρόβατα και χρειάζονται ένα τσοπάνη (χριστιανική προσέγγιση, ποίμνιο και ποιμένας). Έχουν ανάγκη από έναν μεσσία-αρχηγό που θα τους οδηγήσει στην απελευθέρωση τους, αφού πρώτα υποταγούν τυφλά στον αρχηγό (Χίτλερ, Μουσολίνι, και από την άλλη πλευρά του καθρέπτη, Στάλιν, Μάο και όχι μόνο). Το ρόλο του Μεσσία μπορούν να παίξουν και οι λεγόμενες πρωτοποριακές ομάδες, που θεωρούν τον εαυτό τους εκπρόσωπο του λαού, άσχετα αν δεν έχουν καμιά σχέση μαζί του. Το μόνο που έχουν να κάνουν οι «κατώτεροι» είναι ή να ακολουθήσουν τυφλά τους αρχηγούς ή να θεωρηθούν εχθροί, στο σημείο που δεν υποτάσσονται στην ανώτερη αλήθεια. Άνθρωποι είναι μόνο όσοι είναι δικοί μας. Οι υπόλοιποι βαπτίζονται εχθροί. Και η βία, από εργαλείο, γίνεται αξία και δημιουργεί τον σίριαλ κίλερ, είτε με πολιτική αναφορά, είτε όχι.

-Υπάρχει πάντα μία αναφορά που δεν μπαίνει ποτέ σε αμφισβήτηση. Και αυτή μπορεί να είναι θρησκευτική-μεταφυσική, μπορεί να είναι εθνική ιδέα, μπορεί να είναι φυλετική και ακόμα μπορεί να είναι επαναστατική-φαντασιακή. Ένα είδος θεατρικού έργου, που για να παιχτεί, απαιτεί ανθρώπινες ζωές.

Αν ζούσε σήμερα ο Τσε δεν θα έκανε κανένα αντάρτικο. Θα είχε καταλάβει πως τα ένοπλα κινήματα είναι αδιέξοδα. Δηλαδή, αυτό που κατάλαβαν όλα τα ένοπλα κινήματα στη Λατινική Αμερική, που δεν είχαν καμιά σχέση με τις καρικατούρες των ένοπλων κινημάτων στην Ευρώπη. Οι Σαντινίστας, που πήραν την εξουσία με τα όπλα το 1979, κατάλαβαν στη συνέχεια πως δεν μπορούσαν να την κρατήσουν με τα όπλα. Και το 1990 κάνουν εκλογές  τι οποίες και  χάνουν  και αποχωρούν από την εξουσία. Ο υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας στο Μεξικό ποτέ δε δήλωσε πως πρέπει να πάρουν την εξουσία με τα όπλα, αλλά  πως πρέπει να παλέψουν  σε ένα πολιτικό πλαίσιο που θα δημιουργούσε μια αυθεντική δημοκρατία στο Μεξικό που θα χωρούσε και τα δικαιώματα των ιθαγενών λαών του.
Το μόνο ένοπλο κίνημα που έχει απομείνει στη Λατινική Αμερική είναι το παραδοσιακό αντάρτικο του FARC που δεν έχει πραγματικό πρόγραμμα εξουσίας. Αυτοσυντηρείται συχνά με συμμαχίες με τις μαφίες των ναρκωτικών, δημιουργώντας έτσι ένα ανταρτοληστρικό κίνημα που δεν έχει σχέση με τη πολιτική αλλά με την επιβίωση.

Να θυμίσουμε λίγο την εποχή που γεννήθηκαν οι «ένοπλες επαναστατικές ομάδες» στην Ευρώπη: Αντάρτικα στον τρίτο κόσμο. Πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα. Βιετνάμ και Καμπότζη που προχωρούσαν νικηφόρα με τη δύναμη των όπλων. Κι ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση: Ξαναπαίρνουμε τα όπλα στον αναπτυγμένο κόσμο και γινόμαστε η ένοπλη πρωτοπορία ή εντασσόμαστε  στο μαζικό κίνημα και δίνουμε όλη μας την ενέργεια σε αυτή τη δύναμη; Κάποιοι επέλεξαν την ένοπλη βία σαν υποδειγματική πράξη. Και έτσι είχαμε  τη Φράξια Κόκκινος Στρατός στη Δυτική Γερμανία, την Άμεση Δράση στη Γαλλία, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία και στην Ελλάδα την 17 Νοέμβρη. Εκτός από την Ιταλία, όπου οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η Αυτονομία του Νέγκρι είχαν χιλιάδες μέλη και υποστηρικτές, όλες οι υπόλοιπες ομάδες της ένοπλης υποδειγματικής δράσης ήταν ολιγάριθμες.

Η τακτική που επιλέχτηκε ήταν οι δολοφονίες και η νιτρογλυκερίνη που αναβίωσαν τις χειρότερες στιγμές του αναρχικού κινήματος στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Ο αναρχισμός, από κίνημα ισότητας και δικαιοσύνης, ταυτίζεται με δολοφονικές ενέργειες, από τους πολέμιους του, και μέχρι σήμερα δεν έχει μπορέσει να ξεφύγει από αυτή τη ρετσινιά. Σε αυτό δεν είναι άμοιροι ευθυνών και οι ίδιοι οι αναρχικοί. Δομικά αυτά τα κινήματα δεν ήταν διαφορετικά από τα ένοπλα ακροδεξιά κινήματα των ΗΠΑ και ιδιαίτερα με την Κουν Κουξ Κλαν που χρησιμοποίησε τις ίδιες μεθόδους. Αυτό που άλλαζε ήταν ο στόχος. Στη περίπτωση της Ακροδεξιάς των ΗΠΑ στόχος ήταν οι μαύροι. Στη περίπτωση των ένοπλων επαναστατικών ομάδων ήταν στελέχη του κατεστημένου, άσχετα αν ήταν ένοχοι ή αθώοι. Και εδώ επικράτησε η φασιστική αντίληψη της συλλογικής ευθύνης. Ξεπέρασαν  έτσι και τους ίδιους τους νόμους του κάθε ολοκληρωτικού κράτους. Εκεί κάποια δίκη ή κάποιο στρατοδικείο στηνόταν, έστω και για τα μάτια. Σ΄ αυτές τις ομάδες δεν χρειαζόταν τίποτα. Αποφάσιζαν  ποιος ήταν ο εχθρός και τον εκτελούσαν, ξεπερνώντας και την ίδια τη μαφία στην οποία ποτέ δεν ίσχυσε η συλλογική ευθύνη. Το θύμα πάντοτε ήταν συγκεκριμένο. Στους «δικούς μας επαναστάτες» ισχύει η συλλογική ευθύνη. Και κατά τα πρότυπα των Ναζί  δημιουργούν «Καλάβρυτα» στο μέτρο του δυνατού. Και εφαρμόζουν την αρχή του «συλλογικού υποσυνείδητου» που σημαίνει πως όλοι είναι ένοχοι.

Η υπόθεση της επανάστασης είναι να γυρίσει η δύναμη εκεί που ανήκει. Κι αυτό αποτελεί  το μεγάλο διακύβευμα, όταν οι πολλοί πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Και ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για τους επαναστάτες. Αγώνας για να γυρίσει η δύναμη εκεί που ανήκει. Γι αυτό χρειάζονται πολλές παρεμβάσεις, σε πολλά επίπεδα, τόσο στο ατομικό, όσο και  στο κοινωνικό. Για μένα, αυτός που θέλει ένα κουβά νερό για να πλύνει τα δόντια του, δεν μπορεί να είναι επαναστάτης, ακόμα και αν διδάσκει οικολογία σε πανεπιστήμιο. Χωρίς προσωπική ηθική, είμαστε όλοι εν δυνάμει εξουσιαστές και γραφειοκράτες, όσο κι αν διακηρύσσουμε το αντίθετο.

Τελικά για ποιόν παράδεισο αγωνιζόμαστε; Για ποια ουτοπία; Για τίποτα από όλα αυτά. Κανείς δεν ήρθε  από τον παράδεισο για να μας πει πως είναι. Και οι ουτοπίες που πήγαν να χτιστούν γίναν δυστοπίες. Δεν μπορούμε να φανταστούμε καμία μελλοντική κοινωνία, αν δεν αρχίζουμε να τη χτίζουμε από τώρα μέσα σ΄ αυτή τη κοινωνία. Μπορούμε να δούμε μερικά χαρακτηριστικά : ισότητα, δικαιοσύνη, η παραγωγή του πλούτου να πηγαίνει στη κοινωνία κι όχι στους κερδοσκόπους. Μαζί  με πολλά άλλα  χαρακτηριστικά, που έχουν διατυπωθεί ανά τους αιώνες από τους μεγάλους στοχαστές που είχαν στόχο τον άνθρωπο και την ευτυχία του.

Προς το παρόν παλεύουμε για ανθρώπινα δικαιώματα στη κόλαση. Κι αυτό δεν είναι εύκολη δουλειά.
*Οι σκέψεις αυτές του Περικλή Κοροβέση αναπτύσσονται εκτενώς στην εισαγωγή του βιβλίου «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις διάπυροΝ
**Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας - δημοσιογράφος
 

βολεμενοι και αριστερα 2

http://mhmadas.blogspot.com                                                           Δύσκολα μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς αλληλεγγύη προς τους ταπεινωμένους

"Δύσκολα μπορεί να υπάρχει ομορφιά χωρίς αλληλεγγύη προς τους ταπεινωμένους". Ζίγκμουντ Μπάουμαν

Tις προάλλες σε μια εκδήλωση δημοτικής παράταξης της ευρύτερης αντισυστημικής Αριστεράς, με θέμα τις συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων. Το πάνελ αποτελούμενο από συνδικαλιστές του οικείου χώρου ξεσπάθωνε επί δύο ώρες κατά της κυβέρνησης για τις πιθανές συγχωνεύσεις, θεωρώντας τις συλλήβδην αρνητικές για τα συμφέροντα των παιδιών του λαού και συναρτημένες με την εμπορευματοποίηση της παιδείας και άλλα τέτοια αριστερά και οργισμένα.  Όταν σηκώθηκα ως εκπαιδευτικός και γονιός και εξήγησα ότι κάποιες συγχωνεύσεις μπορεί να είναι και ωφέλιμες ή επιβεβλημένες, άλλες πάλι όχι, διέκρινα μια διάθεση του ακροατηρίου να συμφωνήσει μαζί μου και μια αμηχανία στο πάνελ για το αυτονόητο που ακουγόταν.

 ¨Όταν όμως ρώτησα γιατί το «αριστερό κίνημα» και το συνδικάτο της ΟΛΜΕ δεν είπαν κουβέντα για την κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας, τότε το ακροατήριο με χειροκρότησε, και το πάνελ μουγκάθηκε. Όταν ρώτησα γιατί η ΟΛΜΕ δεν ζητά από τους καθηγητές - μέλη της να κάνουν, με τη βοήθεια των Δήμων, δωρεάν φροντιστήριο στους φτωχούς μαθητές άκουσα κάτι ….ναι μεν αλλά…. και ότι κάπου δήθεν γίνονται, αλλά δεν είναι εύκολο... Το ακροατήριο είχε αλλάξει.

Η ενισχυτική διδασκαλία καταργήθηκε γιατί το κράτος δεν ήθελε να πληρώνει. Η ΟΛΜΕ δεν μίλησε, γιατί δεν υπήρχε οικονομικό ενδιαφέρον από τη μεριά των συναδέλφων. Όσο η διδακτική ώρα είχε επιδότηση από προγράμματα ΕΣΠΑ και πληρωνόταν με 15€, ήταν καλά. Έκανες στο τέλος του ωραρίου σου ακόμα 1,5 ώρα και έπαιρνες +30€, καθόλου άσκημα. Μάλιστα στην αρχή, την εποχή των παχιών αγελάδων, η ενισχυτική πληρωνόταν extra ακόμα και αν δεν κάλυπτες το νόμιμο ωράριό σου.  Όταν η επιδότηση χάθηκε και το αντίτιμο πήγε στα 7€ και θεωρήθηκε υποχρέωση συμπλήρωσης ωραρίου, δεν είχε «ενδιαφέρον», ατόνησε και φυσικά το υπουργείο βρήκε ευκαιρία και την τέλειωσε. Η επαναστατική αριστερά δεν είπε κουβέντα, ταυτίστηκε με τα συμφέροντα της συντεχνίας.

Ο φτωχός λαός είναι μόνο για να μας βοηθά με την ψήφο του, εμείς δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να τον βοηθάμε με την ανιδιοτελή προσφορά μας, με τον επαναστατικό ακτιβισμό μας. Αν είναι να ανοίγουμε καμιά μπάρα, να χαρίζουμε δίευρα στο λαό για μια δυο ώρες και να μας παίζει η TV είναι καλά και ξεκούραστα, αν είναι να υποστηρίξουμε έμπρακτα τον άνεργο και τον αδύναμο κάνουμε το παγώνι.

Ο φίλος καθηγητής Μάνος Ματσαγγάνης  εξηγεί θαυμάσια την απουσία του κοινωνικού κράτους από το πλευρό των αδυνάμων, εν αντιθέσει με την υπόλοιπη επίσης καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη Ευρώπη.

Εγώ θα πρόσθετα, ότι στις κραυγές της Αριστεράς μας οι διαμαρτυρίες περιλαμβάνουν, τις μειώσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, τις απώλειες των προνομίων των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ, των φαρμακοποιών, γιατρών, φορτηγατζήδων και λοιπών κοινωνικών ομάδων που απήλαυσαν επί δεκαετίες τα κόκαλα και τα ψαχνά από το τραπέζι των ελίτ και των πολιτικών εκπροσώπων τους. Γι’ αυτό εξάλλου και τους ψήφιζαν μαζικότατα και φανατικά.

Πουθενά όμως δεν ακούς για τα επιδόματα ανεργίας που τελειώνουν σε 12 μήνες και τι γίνεται μετά, για τα γελοία επιδόματα τέκνων στον ιδιωτικό τομέα, η για την επιδότηση ενοικίου που φέτος λόγω κρίσης δεν δόθηκε και δεν θα ξαναδοθεί. Ακούς για τα σχολεία που ενοποιούνται και κάποιοι δάσκαλοι θα αναγκαστούν να αλλάξουν σχολείο, ή κάποιοι διευθυντές θα χάσουν τη θέση ευθύνης τους. 

Ακούς για την υποστήριξη στις τοπικές κοινωνίες, που είναι ανάστατες, επειδή αυτό έχει μαύρες σημαίες, αποκλεισμό δρόμων και ζωντανές συνδέσεις. Δεν ακούς όμως τίποτα, για το δωρεάν φροντιστήριο που θα απάλλασσε τη φτωχή οικογένεια από το βάρος των 300€ τουλάχιστον το μήνα, γιατί αυτό έχει δουλειά κακοπληρωμένη, έχει κυρίως δουλειά. Αντιθέτως, θα ακούσεις άφθονα λόγια του στυλ «να πιέσουμε την κυβέρνηση….», «να δώσουν πίσω τα κλεμμένα….» και άλλα τέτοια επαναστατικά, αλλά απολύτως ατελέσφορα.

Αν η αριστερά ορίζεται ως έννοια, ο πρώτος προσδιορισμός φαντάζομαι ότι θα είναι η έμπρακτη υποστήριξη των πιο κακοποιημένων θυμάτων του καπιταλισμού, των ανέργων, των φτωχών και των μεταναστών και κυρίως των παιδιών τους, των αδυνάμων, των προλεταρίων, δηλαδή όσων θίγονται μόνιμα από το ληστρικό αυτό σύστημα και ανεξάρτητα από την ύφεση ή την κρίση. Αυτό που η «αντισυστημική αριστερά» σκοπίμως θεωρεί ως ελεημοσύνη και την  καταδικάζει ως δεξιά ή απολίτικη στάση. Ενώ τα λόγια και οι υψωμένες γροθιές είναι πολιτική στάση  και αριστεροσύνη.

Η ένδεια, είναι πρώτα απ’ όλα ανελευθερία και αποκλεισμός από μια σειρά κοινωνικών δραστηριοτήτων, όπως η υγιεινή διαβίωση, η φροντίδα του εαυτού σου, η μόρφωση, η διασκέδαση, ο πολιτισμός, η προσδοκία, τα όνειρα. Το να διεκδικείς το επίδομα του φτωχού ή να τον βοηθάς έμπρακτα με μόνιμες και ουσιαστικές κοινωνικές δράσεις σε μια δύσκολη φάση όπως η σημερινή, αποτελεί πολιτική δράση υψηλής αξίας που αντιτίθεται στον κοινωνικό ρατσισμό και τον κατακερματισμό και αντιστρατεύεται τις πιο βάρβαρες επιδιώξεις του καπιταλισμού. 

Γιατί όμως αυτή η «Αριστερά», δεν νοιάζεται για τον αδύναμο;

Γιατί ο αδύναμος δεν έχει φωνή.

Αντιθέτως, ο δημόσιος υπάλληλος και οι εύπορες κοινωνικές ομάδες εργαζομένων έχουν και μάλιστα δυνατή. 

Ο φαρμακοποιός κλείνει το φαρμακείο, ο γιατρός κλείνει το ιατρείο, ο φορτηγατζής κόβει την τροφοδοσία της αγοράς με καύσιμα και προκαλούν άμεση οικονομική και κοινωνική κρίση. 

Ο δάσκαλος κλείνει το σχολείο και πού ν’ αφήσεις τα παιδιά σου, ο πανεπιστημιακός βγάζει τους φοιτητές στο δρόμο, ο Δεητζής κατεβάζει τους διακόπτες και βυθίζει τη χώρα στο σκοτάδι, ο λιμενεργάτης κλείνει τα λιμάνια, ο εκτελωνιστής στερεί τον κόσμο από προϊόντα πρώτης ανάγκης, ο εφοριακός δεν μαζεύει τους φόρους (αν και αυτός δεν τους μαζεύει ποτέ) και πάει λέγοντας. 

Άμεση κρίση και ασφυξία, πανικός, «να βρεθεί λύση, εδώ και τώρα». Βούτυρο στο ψωμί της πολιτικής φαυλότητας.

 Ο φτωχός και ο αδύναμος τι μπορούν να κάνουν;

 Ο φτωχός συνταξιούχος το πολύ να γίνει πρώτο θέμα, αν πάθει ανακοπή σε καμιά πορεία. 

Ο μαθητής που δεν κάνει μάθημα, δεν διαμαρτύρεται, αν έχει χρήμα να πάει φροντιστήριο, και γίνεται πρώτο θέμα μόνο αν τον πυροβολήσουν. Ο άνεργος δεν μπορεί ούτε να απεργήσει. Ο part time εργαζόμενος τρέμει την απόλυση, ο φτωχός το πολύ να κατέβει στην πορεία του μήνα για να ενώσει τη φωνή του με τα στίφη των καλοζωισμένων δημόσιων υπάλληλων που διαμαρτύρονται για τα προνόμια που χάσανε, ενώ ο άλλος δεν έχει να φάει.

 Την επόμενη της απεργίας, αυτός θα συνεχίζει να μην τρώει, ενώ οι άλλοι θα τρώνε.

Η εξουσία διακρίνοντας αυτή την αδυναμία, το πρώτο πράγμα που ψαλίδισε ήταν οι παροχές του «κοινωνικού» κράτους προς τους αδύναμους. Μετά, τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Μετά, βάλθηκε να ψαλιδίζει κάποια από τα προνόμια, στα όρια που δεν ανατρέπουν όμως τις ισορροπίες, για να μην ξεχνάμε ποιοι είναι τα αληθινά αφεντικά. Παράλληλα η δήθεν αντισυστημική «Αριστερά» διακρίνοντας την ίδια αδυναμία και οργανικά συνδεδεμένη με την τηλεοπτική και επικοινωνιακή δημοκρατία έβγαλε το φτωχό και τον αδύναμο από τη σφαίρα των ενδιαφερόντων της. Τι να τον κάνει;

Η Αριστερά φροντίζει να κάνει τα πάντα και μόνο για τη δημοσιότητα, που θα της δώσουν ψήφους, άρα είσοδο στη βουλή, άρα επιδότηση και ως εκ τούτου ασφαλή συνέχιση της ύπαρξής της. Ο φτωχός και άνεργος χωρίς λαμπερό και δυναμικό εκπρόσωπο, χωρίς φωνή,   δεν έχει να της δώσει και πολλά. Δεν είναι τυχαίο ότι στις πιο φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, οι αριστεροί συνδυασμοί πήραν τις λιγότερες αναλογικά ψήφους. Τις περισσότερες τις πήραν οι (ακρο)δεξιοί. Είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία, η διάλυση ενός ρωμαλέου κομμουνιστικού κόμματος σήμανε τη γέννηση ενός ρωμαλέου ακροδεξιού; Είναι τυχαίο ότι η στην Ιταλία, η άνοδος του Μπερλουσκόνι συνέπεσε με την κάθοδο της Αριστεράς;

Η αποβιομηχάνιση της χώρας, η διόγκωση του δημόσιου τομέα και των υπηρεσιών, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, η μαζική παιδεία, σήμαναν δραστική μείωση του βιομηχανικού και αγροτικού προλεταριάτου και μετατόπισε το κοινό της Αριστεράς προς τη μεσαία τάξη και τους διανοούμενους. Μεσαία τάξη όμως στην Ελλάδα σημαίνει δημόσιος τομέας, ή σχέσεις με το δημόσιο, ή καλά αμειβόμενες (αφορολόγητα) κοινωνικές ομάδες ελεύθερων επαγγελματιών. Όλοι αυτοί νιώθουν να χάνουν λόγω της ύφεσης μια σειρά από προνόμια που τους εξασφάλιζαν μια άνετη ζωή και διαμαρτύρονται έχοντας φωνή και κυρίως πρόσβαση στην πολιτική εξουσία. 

Από κοντά και η δήθεν αριστερά. Η σκέψη είναι απλή. Υποστηρίζοντας αυτούς, ενισχύουμε τη φωνή μας, ενώνουμε τις δυνάμεις μας, αντλούμε από τη δεξαμενή των ψηφοφόρων τους, στελεχωνόμαστε από τους ίδιους και τα παιδιά τους και το κυριότερο, είμαστε και εμείς ως στελέχη αυτής της Αριστεράς, τμήμα  των ίδιων ομάδων και μπορούμε να τους εκφράσουμε αυθεντικά.

Όσο οι φτωχοί και άνεργοι μετανάστες διαμένουν στην Υπατεία, μεταφέρονται στα νοσοκομεία ημιθανείς και βρίσκονται στην επικαιρότητα, η «αριστερά» θα είναι «κοντά» τους. Όταν αυτό θα τελειώσει αύριο, τα φώτα, άρα και οι υψωμένες γροθιές θα πάνε στη ΔΕΗ που θα κατεβάζει διακόπτες, ή κάπου αλλού αντίστοιχα.

Μιλάμε για μια «αριστερά» που τρέχει μόνο δίπλα σε όποιον κατατρεγμένο με ή χωρίς εισαγωγικά έχει φωνή, όχι για να του δώσει φωνή, αλλά για να πάρει από τη δική του.

Η σημερινή «Αριστερά» έχει μια αυθεντικά δεξιά γραμμή, είναι αδιάφορη για την αδικία εις βάρος των κοινωνικά αδυνάμων, υποστηρίζει προνομιακές συντεχνίες που έχουν δύναμη και φωνή, απέχει από δράσεις που μπορούν να ανακουφίσουν όσους έχουν πραγματική ανάγκη. Η συστημικότητά της φαίνεται από τη συμμετοχή της στην κοινωνία του θεάματος, στη δήθεν ανυπακοή και την αλληλεγγύη που προκαλούν μικρές ανώδυνες κρίσεις τις οποίες ο καπιταλισμός διαχειρίζεται ανέτως και συγκαλύπτει έτσι τα εγκλήματά του.Το κίνημα των διοδίων συγκάλυψε άνετα, το τέλος του σιδηρόδρομου για το οποίο μίλησαν μόνο οι οικολόγοι. 

Η ταύτισή της με το προνομιούχο τμήμα της μεσαίας τάξης δεν της επιτρέπει να είναι ούτε επαναστατική, αλλά ούτε και μεταρρυθμιστική. 

Η μεσαία τάξη προλεταριοποιείται μόνο σε συνθήκες πολέμου, ή παντελούς κατάρρευσης του καπιταλισμού, την οποία η παγκοσμιοποίηση ήρθε για να αποτρέψει. Αντιθέτως στις σημερινές συνθήκες, η τάξη αυτή υποστηρίζει το σύστημα που την τρέφει, άλλοτε καλά και άλλοτε όχι. Εναντιώνεται σε κάθε μεταρρυθμισμό που επιδιώκει να ανακατανείμει τον πλούτο προς όφελος των αδυνάτων και να της αφαιρέσει προνόμια.

Στην ουσία η σημερινή «Αριστερά» βοηθά στο να βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στους αδύναμους και στους δυνατούς κάθε βαθμίδας. Είναι μια «Αριστερά» που στέλνει εργατικά, φτωχά στρώματα στην αγκαλιά της λαϊκής δεξιάς και της ακροδεξιάς. Τα μόνιμα χαμηλά ποσοστά της, το αποδεικνύουν. Δυστυχώς γι’ αυτήν, τα προνομιούχα μεσαία στρώματα που με τόσο ζήλο υποστηρίζει, επιλέγουν άλλους αυθεντικότερους πολιτικούς εκφραστές. Αν θέλει να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο, καλό είναι να κοιτάξει προς την άλλη πλευρά του φεγγαριού. Τη σκοτεινή.

Είµαστε λαός που γουστάρει τη βία. Με τι θράσος λοιπόν ζητάµε από τον χουλιγκάνο να απέχει από αυτή;

http://red-pep.blogspot.com

Με ποιο δικαίωµα ζητάµε από τους χούλιγκαν να απέχουν από αυτή;

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΧΕΙΜΩΝΑ

Είµαι υπέρ της γηπεδικής βίας, ασχέτως οπαδικής προτίµησης. Ή, για να το θέσω πιο σωστά, δενείµαι ακριβώς υπέρ, αλλά αποφάσισα να γράψω ένα κείµενο (αυτό που διαβάζετε τώρα) που θα την υµνήσει! Γιατί όχι; Σε µια χώρα που από το πρωί ώς το βράδυ πέφτει το ξύλο της αρκούδας και κάθε µορφή βίας βρίσκει µόνιµα φανατικούς υποστηρικτές, δεν πρέπει να βγει και ένας χριστιανός να στηρίξει τα χουλιγκάνια της εξέδρας; (Φυσικά, µιλάω για τους αγνούς και άδολους µαλλιάδες της Θύρας 7, της 13, της 4, της Original και όχι για πληρωµένους µπράβους που επιτίθενται εκτός γηπέδων σε διαιτητές, αθλητέςκαι παράγοντες. Εκεί πάµε αλλού…).

Σκεφτείτε το: η αστυνοµική βία δεν έχει τους δικούς της φαν; Πάντα δεν υπάρχουν αυτοίπου θα βγουν και θα πουν: «Καλά κάνανε και τα πλακώσανε τα καλόπαιδα»; Αµη βία των κουκουλοφόρων; Αυτών των «οργισµένων παιδιών που εµείς σκοτώσαµε τα όνειρά τους»; Οπως και η βία εις βάρος µεταναστών είναι κατανοητή αφού «δεν µπορούµενα κυκλοφορήσουµε πια στο κέντρο της Αθήνας, πουθενά δεν ακούς ελληνικά πλέον»...

Οποιος πέφτει θύµα βίας σε αυτή τη χώρα, κατά πολλούς, δικαίως το παθαίνει. Ο Χατζηδάκης; «Ηταν πολιτικός και έπινε το αίµα του λαού». Ο Γρηγορόπουλος; «Ας πρόσεχε. Τι δουλειά είχε στα Εξάρχεια µε τους ανάρχες;» Ο υπασπιστής του Χρυσοχοΐδη, Βασιλάκης; «Καλά να πάθει! Μπάτσος δεν ήταν;». Οι νεκροί της Marfin;«Σπάσανε την απεργία. Αλλωστε, στις επαναστάσεις υπάρχουν και νεκροί». Ακόµη και ένοπλες ληστείες έχουν αγιοποιηθεί ως αντίσταση!

Είµαστε λαός που γουστάρει τη βία. Με τι θράσος λοιπόν ζητάµε από τον χουλιγκάνο να απέχει από αυτή; Μου προξενεί εντύπωση που η βία γίνεται αυτοµάτως καταδικαστέα µόλις εκδηλωθεί τους αγωνιστικούς χώρους. Οι ταραξίες των γηπέδων ονοµάζονται αλήτες, αποβράσµατα, καθάρµατα, αντίθετα από αυτούς που δρουν π.χ. στο κέντρο της Αθήνας, οι οποίοι χαίρουν ευφηµισµών τύπου γνωστοί-άγνωστοι, αγανακτισµένοι πολίτες κ.λπ. Χαρακτηριστικό δείγµα, η πρόσφατη επίθεση χούλιγκαν στο Θέατρο Τέχνης, στην πρεµιέρα τού «Ταξιδεύοντας µε τον ΠΑΟΚ». Ολοι έπεσαν από τα σύννεφα (κλασικά), άρχισαν να µιλάνε για φαινόµενα ναζιστικής Γερµανίας και να αναµασούν τη χιλιοειπωµένη ρήση: «Εκεί που σήµερα καίνε βιβλία, αύριο θα κάψουν ανθρώπους». Λες και στην Ελλάδα δεν έχουν κάψει βιβλία. Λες και στην Ελλάδα δεν έχουν κάψει ανθρώπους.

Ελεος! Η πρώτη φορά είναι που συµβαίνει κάτι τέτοιο; Ξεχνάµε τις παραστάσεις που διεκόπησαν τη σεζόν 2008-9 από µαθητές δραµατικών σχολών (!) οιοποίοι, αφού προσέβαλαν σκαιότατα τους θεατές, τους ζητούσαν να αφήσουν τα θέατρα και να βγούνε στους δρόµους; Τηνεπίθεση µε µπογιές που δέχτηκε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις επειδή το έργο που ανέβασε για την Κωνσταντίνα Κούνεβαδεν άρεσε σε κάποιους;Τις καταστροφές σεεκθέσεις ζωγραφικής από θεούσες; Τις βίαιες διακοπές των βιβλιοπαρουσιάσεων της Σώτης Τριανταφύλλου και του Βασίλη Γκουρογιάννη; Τόσα ακόµα...

Γι’ αυτό σας λέω. Γκολ και ξύλο! Τουλάχιστον οι γαύροι, οι βάζελοι και τ’ άλλα παιδιά δεν ζητούν ψήφο εµπιστοσύνης ούτε ψάχνουν για δικαιολογίες. Και είναι οι µόνοι µε ξεκάθαρα ιδανικά: τον δαφνοστεφανωµένο έφηβο, το τριφύλλι, τον δικέφαλο του Νότου και του Βορρά, τον θεό Αρη και τον ηµίθεο Ηρακλή… Σοβαρά τώρα: αντί νααπεραντολογούµε για τη βία στα γήπεδα, ας κοιτάξουµε πρώτα να εξαλείψουµε τη βία από την ελληνική κοινωνία. Και η µπάλα θα ακολουθήσει

θρησκεια ανθρωπος και μαζες ανθρωπων 2

http://anatolikatisedem.blogspot.com                                                                     δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και σφάξτε τους μπροστά μου*

*Κατά Λουκάν, ΙΘ, 27 (Η παραβολή των δέκα δούλων)

Σαν σήμερα 27 Φεβρουαρίου του  380 o αυτοκράτορας του Βυζαντίου Θεοδόσιος, με έδικτό του (διάταγμα) επιβάλει τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους. Μετά από αυτό ακολούθησαν πάνω από 10 αιώνες πνευματικού σκότους στην Ευρώπη.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 380 λοιπόν, συνέβηκε κάτι ανήκουστο για τον ελληνισμό. Κανένας τύραννος ποτέ, ούτε καν της βαρβαρικής Περσίας, δεν είχε σκεφτεί να απαγορεύσει στους υπηκόους του τι έπρεπε να περνάει από το νου τους.

Και να που ο Θεοδόσιος με δύο τρομερά έδικτα της Θεσσαλονίκης διακήρυσσε: «Όλοι οι λαοί που κυβερνώνται από την καλοπροαίρετη επιείκειά μας….Διατάσσουμε όλους όσοι υπόκεινται σ’ αυτό το νόμο να ενστερνιστούν τη χριστιανική πίστη. Όσο για τους άλλους –που κατά τη γνώμη μας είναι παράλογοι και άφρονες- θα υποστούν την ατίμωση του να θεωρούνται στο εξής αιρετικοί …Όσοι υπονομεύουν και αμφισβητούν την ιερότητα του θεϊκού νόμου, είτε λόγω άγνοιας είτε μέσω της αθέτησής του, διαπράττουν ιεροσυλία». Χριστιανοί με το ζόρι λοιπόν. Μπορούσε τώρα να επιβληθεί η θανατική ποινή σε όσους δε σκέφτονταν όπως αυτοί.

Δύο χρόνια μετά ο Θεοδόσιος θα καθιερώσει ένα νέο αξίωμα αυτό του «Ιεροεξεταστή της Πίστης».

Ήταν ένας καινούργιος αυτοκρατορικός θεσμός υπό την εκκλησιαστική εξουσία και με αρμοδιότητες στο να αποφασίζει τι έπρεπε να πιστεύουν οι πολίτες. Ο θεσμός αυτός θα γνωρίσει μέρες δόξας στο άλλο τμήμα της αυτοκρατορίας, τα επόμενα χρόνια, αλλά ήταν δημιούργημα του Θεοδόσιου.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός δεν πέθανε από φυσικό θάνατο, αλλά δολοφονήθηκε. Όπως δολοφονήθηκε η γυναίκα- σύμβολο του ελληνικού πνεύματος η Υπατία, στην Αλεξάνδρεια το 415.

Η επίσημη εξουσία, οι αυτοκράτορες, με συστηματικές διώξεις και επιθέσεις, αρχίζουν την επιχείρηση εξαλείψεως οτιδήποτε ελληνικού, εκτός της γλώσσας.

Ο ελληνικός πολιτισμός διώκεται, οι ναοί γκρεμίζονται, το Μαντείο των Δελφών κλείνει, περιουσίες των Ιερών και ιδιωτικές αρπάζονται, οι εορτές (Ελευσίνια Μυστήρια κ.ά.) καταργούνται, οι Ολυμπιακοί Αγώνες επίσης (που διεξάγονταν από το 776 π.Χ.). 

Τα βιβλία καίγονται καθώς και οι βιβλιοθήκες, ανάμεσά τους και οι δύο βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας. Αυτή η μαζική καταστροφή των αρχαίων πηγών αποτέλεσε ένα θανάσιμο πλήγμα που δόθηκε στην αρχαία Ελληνική σκέψη αλλά και στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η πρώτη δημόσια μαζική καύση ελληνικών βιβλίων έγινε στην Έφεσσο με την προτροπή του Παύλου , τον 1^ο αιώνα μ.Χ και συνεχίστηκε στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης επί Θεοδοσίου Α΄. Επίσης ως παράπλευρη απώλεια που συνόδευσε τις θρησκευτικές αγριότητες κατά την πάλη εικονολατρών και εικονομάχων ήταν και η εξαφάνιση χιλιάδων βιβλίων, που χαρακτηρίστηκαν «αιρετικά», «εθνικά», «βέβηλα».

Τα θέατρα σφραγίζονται, οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και εξοντώνονται ως «ειδωλολάτρες», ως κατεχόμενοι από την πλάνην των ανοσίων και μυσερών Ελλήνων, όπως αναφέρουν τα διατάγματα των βυζαντινών αυτοκρατόρων (οι οποίοι από την αρχή έως το τέλος αυτοαποκαλούνται: βασιλείς των Ρωμαίων).

Ο αναγκαστικός και βίαιος εκχριστιανισμός επιβάλλεται με αποκλεισμούς, εξορίες, βασανιστήρια και στρατόπεδα συγκεντρώσεως στη Σκυθόπολη (Beth Sian στο Δυτικό Ισραήλ).  Στη Σκυθόπολη που λειτούργησε το πρώτο Άουσβιτς της Ιστορίας για περίπου 20 χρόνια. Σύμφωνα με το Ροίδη: «Εις την Σκυθόπολιν όπου είχε στηθή το χριστιανικό κρεουργίον ....Εκεί συνεδρίαζαν ευσεβείς δικασταί (χριστιανοί ευσεβείς) αμιλλώμενοι τις πλοίονας ειδωλολάτρας (Έλληνες Εθνικούς) να οπτήση επί σχάρας , να βράση εντός ζέοντος ελαίου , ή να κατακόψη μεληδόν».

Συνυπεύθυνοι σ’ αυτό το πογκρόμ είναι οι χριστιανοί, τα χριστιανικά Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξάνδρειας και Αντιόχειας.

Όλα τα κέντρα της ελληνικής παιδείας εξαφανίστηκαν. Ο Ιουστινιανός κλείνει το 529 με διάταγμα τις φιλοσοφικές σχολές, ακόμα και τη σχολή των Αθηνών που είχε ιδρύσει ο Πλάτων και λειτουργούσε κανονικά επί 9 αιώνες.(εν Αθήναιες κελεύσας μηδένα διδάσκειν φιλοσοφίαν). Ο τελευταίος διευθυντής της, ο φιλόσοφος Δαμάσκιος, μαζί με άλλους διανοουμένους καταφεύγουν- τι ειρωνεία!- στην περσική αυλή.

Ο βυζαντινός χριστιανισμός έχρισε τον ελληνικό πολιτισμό ως τον κύριο εχθρό του και τον πολέμησε με όλα τα μέσα. Ο φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης μίλησε για χριστιανική βαρβαρότητα, η οποία σηματοδοτεί την είσοδο στο Μεσαίωνα.

Το χριστιανικό Βυζάντιο δεν έχει ανάγκη την φιλοσοφία, την έρευνα, τον διάλογο, αλλά τη θεολογία, τη μοναδική αλήθεια , το δόγμα. Δεν ανέχεται ούτε τους χριστιανούς που έχουν διαφορετική άποψη, τους βαφτίζει αιρετικούς, τους αναθεματίζει, τους εξοντώνει. Όπως τους «αιρετικούς» Παυλικανούς της Μικράς Ασίας τον 9^ο αιώνα.   

Περίπου 100 χιλιάδες Παυλικανοί «αιρετικοί», σύμφωνα με τους χρονικογράφους της εποχής, εξοντώθηκαν. Δόθηκε διαταγή να σχηματιστούν ομάδες ενόπλων και να επαναφέρουν  τους αιρετικούς στον «ίσιο δρόμο» της Ορθοδοξίας ή να τους εξοντώσουν. Δεκάδες χιλιάδες υποβλήθηκαν σε φριχτά βασανιστήρια, τους γδέρνανε, τους πνίγανε στη θάλασσα ή τέλος τους δολοφονούσαν.

Η ιατρική τίθεται υπό διωγμόν, επειδή αποτελεί έργο του σατανά και εκδήλωση μαγείας. Οι αλεξανδρινοί γιατροί είχαν ανακαλύψει την αναισθησιολογία και έκαναν εγχειρήσεις καταρράκτη, ιατρικές κατακτήσεις που θα ‘πρεπε να ξαναανακαλύψουμε τον 20^ο αιώνα.

Ο γιατρός Ορειβάσιος, φωτισμένος άνθρωπος συνέταξε ιατρική εγκυκλοπαίδεια αποτελούμενη από 70 βιβλία. Κατά τους διωγμούς θα πάθαινε ότι και η Υπατία, αν δεν πρόφταινε να το σκάσει από την Κωνσταντινούπολη. Κι έτσι για πάνω από χίλια χρόνια η μοναδική μέθοδος θεραπείας όλων των ασθενειών ήταν η αφαίμαξη με βδέλλες! και τα ματζούνια.

Για πολλούς αιώνες οι επιστήμες θεωρούνταν προσβολή προς τα θεία και τη συγγραφή επιστημονικών πονημάτων την είχαν αναλάβει εργολαβικά οι πατέρες της Εκκλησίας (Εξαήμερα και Χριστιανική Τοπογραφία). Σύμφωνα με τα συγγράμματά τους η γη ήταν ένα επίπεδο παραλληλόγραμμο, περιστοιχιζόμενο από θάλασσα. Από εκεί και πέρα ήταν τα σύνορα του Παραδείσου…

Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο Ίππαρχος, ο Θαλής, o Ερατοσθένης αχρηστεύονταν για να σωθεί το «κύρος» της εβραϊκής κοσμογονίας.

Το σκυρόδεμα, ως μέθοδος κατασκευής σπιτιών χρησιμοποιούνταν από τον 3^ο αιώνα π.Χ και χρειάστηκε να ανακαλυφθεί εκ νέου τον 20^ο αιώνα.

Η βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 1991 Ναντίν Γκόρντιμερ υποστήριξε σε συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία (30-5-2007), ότι «η θρησκεία είναι μια μεγάλη πηγή βίας». Ο θρησκευτικός φανατισμός (σήμερα τον ονομάζουμε φονταμενταλισμό), ήταν και είναι η αιτία να θυσιαστούν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε Ανατολή και Δύση. Οι Ιεροί Πόλεμοι, η Ιερά Εξέταση, οι διωγμοί των αιρετικών είναι μερικές πράξεις αυτού του δράματος.

Πράγματι, τα πιο μεγάλα εγκλήματα έγιναν στο όνομα του Θεού και της ελευθερίας.

Κι αν μερικές στιγμές σας πιάνει η απορία ή η αγανάκτηση για το πώς χάθηκε από τη χώρα τούτη ο «ορθός λόγος», στα ευλογημένα χώματα της οποίας γεννήθηκε, γυρίστε το κεφάλι  και ψάξτε πίσω. Για πάνω από 1000 χρόνια προσπαθούσαν να τον εξοντώσουν.