Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Ετοιμάζεστε να ξαναπαίξετε το ίδιο παιχνίδι εκβιασμού για να μας πάρετε κι άλλο το κεφάλι με νέα μέτρα.
Θα μας πείτε πάλι τα γνωστά ότι δε θα υπάρχουν χρήματα να πληρωθούν μισθοί δημοσίου και συντάξεις. Θα ξαναπείτε ότι τα λεφτά τα τρώνε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Ξέρω ότι θα βρείτε ευήκοα ώτα ηλιθίων που θ’ αρχίζουν να καταριούνται τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους.


Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Αν το πρόβλημα ήταν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις, θα μπορούσατε να μην τους πληρώνατε για έναν ή και δύο μήνες και να τελείωνε το θέμα.

Παράλληλα θα διατάσσατε τις τράπεζες να μη ζητήσουν δόσεις δανείων από αυτούς που δε θα πληρωθούν. Οι τράπεζες έχουν πληρωθεί ήδη για κάθε δάνειο που έδωσαν, πρώτον από τους ληστρικούς τόκους και δεύτερον από τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ που τους έδωσαν οι κυβερνήσεις τα τελευταία 3 χρόνια.


Επίσης, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, Εταιρείες Ύδρευσης και κάθε ιδιωτική εταιρεία που παρέχει αγαθά (π.χ. τηλεπικοινωνίες) χρησιμοποιώντας δημόσια περιουσία, δε θα ζητούσαν πληρωμή λογαριασμών όσων δεν θα πληρωθούν.

Τέλος, θα έμπαιναν σε εφαρμογή όλα τα γαμωσχέδια κρίσεων και καταστροφών που υπάρχουν στα συρτάρια σας και θα έπρεπε να είχατε μαζέψει ένα σκασμό λεφτά για την υλοποίησή τους, καθώς κάθε χρόνο εντάσσονται στον προϋπολογισμό και παίρνετε φόρους γι’ αυτά. Από αυτά τα γαμωσχέδια θα κάλυπταν τις ανάγκες τους όσοι δε θα πληρωνόταν.

Αυτό σημαίνει κοινωνία και Κράτος. Για να οργανώνει και να βρίσκει λύσεις. Όμως, αν γινόταν αυτό, θα μάθαιναν όλοι ότι το πρόβλημα δεν είναι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις. Και τότε θα σας γαμιόταν το άλλοθι.


Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Ξέρουμε και οι δύο ότι το πρόβλημα του καθεστώτος είναι οι τράπεζες. Αν δεν πάρουμε τη δόση του δανείου, δεν θα μπορέσουμε να τη δώσουμε ολόκληρη για να ξεπληρώσουμε τους τόκους από τα δάνεια που πήρατε σα χώρα και τα ντερλικώσατε πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Ξέρουμε ότι, αν δεν πληρώσετε τις δόσεις στους διεθνείς τοκογλύφους που σας τάιζαν τόσα χρόνια, αυτοί δεν θα δανείσουν τις ελληνικές τράπεζες και τότε το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει και τη ζημιά θα την πάθουν οι υποστηρικτές και χορηγοί του καθεστώτος, οι τραπεζίτες.


Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Ξέρουμε ότι μας έχετε βάλει σε αυτό το λούκι για να σωθούν οι ελληνικές τράπεζες και ίσως παραπέρα κάποιες ευρωπαϊκές. Οπότε είναι μεγάλη κουτσαβακιά να το χρεώνετε στους εργαζόμενους. Λέτε για τους δημόσιους υπαλλήλους. Υπάρχει τρόπος να κάνετε το δημόσιο υγιές και παραγωγικό. Αλλά δεν θέλετε. Θέλετε να μένει εκτεθειμένο στις κατάρες των πολιτών ώστε να μπορείτε να το ξεπουλήσετε σε εταιρείες των Μπομπολαίων, των Ψυχάρηδων και των Κοκκαλαίων.

Γι’ αυτό μιλάτε για ιδιωτικές εφορίες και για ιδιωτικές εταιρείες που θα αξιολογήσουν τους υπαλλήλους του δημοσίου. Διαβάζω αρκετούς που βρίζουν τη «φακλάνα που δουλεύει στην τάδε δημόσια υπηρεσία και με ταλαιπωρεί». Και δεν καταλαβαίνει ο στόκος ότι, αν ιδιωτικοποιηθεί η τάδε υπηρεσία, πάλι μια «φακλάνα» θα κάθεται εκεί, μόνο που θα πληρώνεται 500 ευρώ αντί για 1.200.

Χάρηκες ηλίθιε, ε; Αυτό θες, μια κούφια εκδίκηση επειδή δεν μπήκες εσύ στο Δημόσιο αν και το πάλεψες. Ανθρώπινο το βρίσκω. Άκου και το υπόλοιπο, όμως. Αυτή η «φακλάνα» θα σου λέει ότι πρέπει πλέον να πληρώνεις 10 ευρώ για κάθε σου συναλλαγή με την υπηρεσία, σε κάθε υπηρεσία, για κάθε υπηρεσία. Ξέχασες τι έπαθες, ηλίθιε, με τις ιδιωτικοποιήσεις των τραπεζών. Γι’ αυτό θα μείνεις πάντα ηλίθιος, επειδή ξεχνάς.


Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Μας λένε συνέχεια οι δικοί σου ότι την Ελλάδα την κατέστρεψε ο καφετζής που πουλάει 10 καφέδες την ημέρα στη γειτονιά και δεν κόβει απόδειξη ή ο τάδε μαγαζάτορας που κλέβει ΦΠΑ.

● Βρες μου ένα λόγο να μην το κάνει. Βρες μου κάτι που η Πολιτεία επέστρεψε στον μεροκαματιάρη από τους φόρους που του παίρνει χρόνια ολόκληρα.

● Πες μου έναν πολιτικό που ξεψαχνίστηκε όχι για το έσχες, αλλά για το πόθεν.

● Πες μου έναν μεγαλοφοροφυγά που μπήκε φυλακή.

● Πες μου, βρε μαλάκα, γιατί από τη στιγμή που το Κράτος θεωρεί κλέφτη τον μικροεπιχειρηματία και δίνει τρόπο νομιμοποίησης στο μεγαλοφοροφυγά μέσω των περαιώσεων, να μην κρύψει κάτι κι ο μικρός;

Έτσι τον έμαθες κι έτσι τον υποχρέωσες να κάνει για να επιβιώσει εκείνος και να δημιουργήσεις συνενόχους εσύ.


Λοιπόν, άκου μαλάκα...

Κυνηγάνε τ' αφεντικά σου τον εργάτη που δέχεται να δουλέψει δίχως ένσημο για να μη χάσει τη δουλειά του, αλλά ποτέ δεν τιμωρήθηκε κάποιος μεγάλος για τον θάνατο ναυτεργάτη στα ναυπηγεία. Κατηγορεί το καθεστώς σου τον ιδιωτικό υπάλληλο επειδή ζητά να ζήσει αξιοπρεπώς κι όποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί τον βαφτίζει «μέλος συντεχνίας».

Τελευταία το καθεστώς σου υποσχέθηκε την ποινή του ενός εργαζόμενου σε κάθε οικογένεια. Ούτε αυτό δεν θα το καταφέρετε. Χιλιάδες οικογένειες θα βρεθούν δίχως καν έναν εργαζόμενο. Κι αυτό επειδή πρέπει να σώσετε τις τράπεζες. Κι αυτή η σωτηρία απαιτεί αίμα. Δικό μας. Απαιτεί ύφεση. Απαιτεί απολύσεις και γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους.

Βρήκατε και τα κάνετε. Να παρακαλάτε μόνο μην έρθουν κάποτε τούμπα τα πράγματα. Τότε θα παρακαλάτε να σωθείτε, αλλά μόνο ένα θα σου πω εκείνη τη στιγμή:

Λοιπόν, άκου μαλάκα... οι χάρες τελειώσανε. Άμε στο διάολο.

ΠΕΡΙ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ.

Χτες βράδυ μετά το τέλος της ομιλίας Βενιζέλου κάποιος από τη παρέα είπε έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη, κάτι που ακούω συνέχεια όλο αυτό το καιρό «και 500 χιλιάδες να διώξει από το δημόσιο ευχαριστημένος θα είμαι»

Δεν θα αναλύσω εδώ  τη ψυχοσύνθεση του μονίμως υποδεέστερου ιδιωτικού υπαλλήλου εναντι του δημοσίου. Οϋτε θα πω για το κράτος-τέρας που έχει τόσο περίτεχνα στηθεί εδώ και κάτι δεκαετίες . Ούτε για το αν όλοι οι δημόσιοι είναι λαμόγια ή αν ολοι οι ιδιωτικοί είναι Παναγίες...

Απόφαση για την οποία δεν μετάνιωσα ποτέ όσο κι αν μου κόστισε από καλοπέραση, γιατί μπορώ να πω πως στη κυριολεξία έσωσα το μυαλό μου. Μπορεί για πολύ κόσμο η θεσούλα στο δημόσιο να ήταν το ασφαλές του καταφύγιο. Εγώ τα πράγματα που βίωνα εκεί μέσα, οι άνθρωποι που έβλεπα, το σύστημα σε όλο το φρικτό μεγαλείο του, με σκότωναν κάθε μέρα. Οπότε όταν έφυγα ενώ όλοι με θεωρούσαν τουλαχιστον παρανοϊκή να αφήνω μια τέτοια θέση, εγώ ήξερα πως απλά είχα γλυτώσει από μια μέγγενη που λίγα χρόνια μετά απλά θα μου είχε ξεζουμίσει κάθε ίχνος μυαλού.

Ομως το κράτος τέρας δημιουργήθηκε. Και το δημιουργήσαμε όλοι εμείς. Οι χιλιάδες που στριγμωνόντουσαν στις βουλευτικές στάνες και παρακαλάγανε για τη «θεσούλα»  τη δική τους ή του παιδιού τους. Οι χιλιάδες που γλύφανε και κάνανε κωλοτούμπες για να πάρουν ότι θέλαν πριν από τους υπόλοιπους και με όποιο τρόπο μπορούσαν. Είτε ήταν λάδωμα  στον τοπικό άρχοντα, είτε ήταν υπόσχεση ψήφου, είτε ήταν λαμογιές στην εφορία, στη πολεοδομία. Οι απαιτήσεις χιλιάδες. Ο διορισμός, η προνομιούχα μετάθεση, ο φαντάρος να υπηρετεί κοντά στο σπιτι, η καντίνα στο τάδε ίδρυμα και ποιος θα τη πρωτοπάρει, το φως στο αυθαίρετο, το χτίσιμο στα καμένα, η απόκρυψη εσόδων. Τα φακελλάκια , τα λαδώματα κάτω από το τραπέζι πήγαιναν κι έρχονταν σαν σφαίρες στη καρδιά της πατρίδας χωρίς να κάνει κανένας κιχ...

Την ίδια όμως στιγμή  οι «ηρωϊκοί» ιδιωτικοί που ξεφύτρωσαν τώρα να παριστάνουν τον Ολιβερ Τουιστ της πονεμένης πατρίδας, τι έκαναν για να ξεσκεπάσουν, για να πολεμήσουν, για να συντρίψουν αυτό το αίσχος? Μούγκα στη στρούγκα. Οι μεν τακίμιζαν με τα λαμόγια του δημοσίου οι δε τη κουτσοβόλευαν αποδεχόμενοι το πουλημένο συνδικαλιστικό κίνημα, τους χαμηλούς μισθούς, τις κοινωνικές αδικίες,

ΚΑΙ ΨΗΦΙΖΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ

Οι ιδιωτικοί που χαίρονται σήμερα γιατί οι δημόσιοι θα καταντήσουν σαν κι αυτούς ουδέποτε πάλαιψαν για να αλλάξουν τη κατάσταση εκτός από ένα ελάχιστο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που φώναζε για όλα αυτά και τότε που οι αγελάδες έμοιαζαν πολύ παχιές. Και μήπως ιδιωτικός τομέας δεν ήταν οι επιχειρηματικότητα με τα χτυπήματα κάτω από τη μέση. Μήπως ιδιωτικοί δεν λάδωναν επίσης βουλευτές, εφορίες, πολεοδομίες για τα δικά τους κουμάντα? Μήπως ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν λειτουργούσαν σαν η ζωή μου  ο θανάτός σου μέσα στην αθέμιτη ανταγωνιστικότητα, στη πρόχειρη και φτηνιάρικη επειχηρηματικότητα που θα εξασφάλιζε γρήγορο κέρδος με όποίο τρόπο, καταπατώντας εργασιακά δικαιώματα, (εδώ και χρόνια όχι τώρα) εκβιασμούς, λυκοφυλίες και ότι βάζει ο νους μας?

Το παραμύθι των καλών και κακών προβάτων πρέπει να σταματήσει άμεσα, γιατί στο γκρεμό που βαδίζουμε θα βαδίσουμε όλοι μαζί. Καλώς ή κακώς αυτό το κράτος το καταντήσαμε έτσι άλλοι με τη συμμετοχή τους και άλλοι με τη σιωπή τους. Αναμάρτητα είναι μόνο τα μωρά.

Γιατί όπως είναι εγκληματικό να συνεργάζεσαι, να ψηφίζεις και να συναινείς σε πολιτικούς διεφθαρμένους άλλο τόσο είναι εγκληματικό να σωπαίνεις, να υπομένεις και να μην αντιδράς μένοντας αμέτοχος και «εμένα μην με ανακατεύετε» μάρτυρας.  

Ο δημόσιος υπάλληλος ο βολεμένος και ο ιδιωτικός ο υποταγμένος χέρι χέρι θα πέσουν και αφού πέσουν ας καθίσουν να βρουν ποιος είχε μεγαλύτερη ευθύνη. Αλλωστε για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας η πλειοψηφία ιδιωτικών υπαλλήλων δεν ήταν στο δημόσιο γιατί απλά δεν είχε καταφέρει να βρει μέσο. Μόλις έβρισκε έμπαινε με τα μπούνια στη «μεγάλη αγία οικογένεια» Και πρώην τάχα επαναστάτες, και πρώην αντιστασιακοί, και πρώην εχθροί του συστήματος, και όλων των ειδών οι πρώην.

Οσο για τη κατώτερη κατηγορία τη λεγόμενη εργατιά, αυτή την έχει βαμμένη κανονικά. Πρώτον γιατί καθώς θα καταρρέουν οι πρώην προνομιούχοι επάνω της θα πέσουν. Και πριν προλάβει να χαρεί τη καταστροφή τους θα συνειδητοποιήσει πως αναγκαστικά πέφτει μαζί τους. Δεύτερον γιατί ήταν τόσα χρόνια εργατιά αλλά όχι τιμημένη πολιτικά, γιατί έζησε και βίωσε όλα αυτά που συνέβαιναν σκύβοντας το κεφάλι και ρίχνοντας τη ψήφο σε εκείνους που την εκμεταλλευόντουσαν.

Αυτά λοιπόν για να τελειώνουμε με ένα ακόμα παραμύθι για κακούς και καλούς λύκους. Τα τελευταία 60 χρόνια στην Ελλάδα που άπαντες χτίζαν το «σπιτάκι» και προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τους κατοχικούς φόβους, τους μπαμπούλες και την ανάμνση της φτώχειας των παππούδων, δεν υπηρξαν λύκοι. Ολοι πρόβατα ήμασταν και τώρα μετά το κούρεμα της προβιάς μας, και το άρμεγμα από το γάλα μας, περνάμε σφαγείο.

Αλλά ακόμα και τώρα σ΄αυτή τη κατάσταση το πιο απογοητευτικό από όλα δεν είναι ότι μας έχουν ετοιμάσει, αλλά το γεγονός πως  το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού, ελάχιστα έχει καταλάβει ή ελάχιστα ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ, από τα πραγματικά αίτια της κατάρρευσης και των αποτελεσμάτων του συστήματος που υπηρετεί και ψηφίζει. Ακόμα και πέφτοντας στο γκρεμό η πλειοψηφία δεν γουστάρει στην ουσία να δώσει ένα σοκ στο σύστημα, επιθυμεί απλά να γυρίσει «στα παλιά...»

Για αυτό και δεν κάνω μεγάλα όνειρα, ούτε έχω ιδιαίτερες προσδοκίες από το τι θα συμβεί στο μέλλον. Εδώ και πολύ καιρό έχω θέσει ένα ερώτημα στον εαυτό μου. Αυτό που βλέπω εγώ σαν ιδανική κοινωνία, την ελευθερία των ανθρώπων που οραματίζομαι, το κράτος δικαίου που θα ήθελα να γνωρίσω τα παιδιά μου, οι προτεραιότητές μου και οι αξίες μου, το τι θεωρώ άριστο και τι αμελητέο ή επιζήμιο είναι αυτό που ονειρεύονται και υπόλοιποι? Είναι αυτό που ονειρεύονται τελικά οι ελάχιστοι? Κι επειδή μέχρι τώρα σ΄αυτό το ελάχιστοι καταλήγω επιμένω πως οι μελλοντικές επαναστάσεις θα είναι τελικά το προσωπικό όχι στο συνολικό ναι...

Ελληνική Εκκλησία και εσυ ναι εσυ ανθρωπακο

Από το georgakopoulos.org

Μπορώ να γράψω περισσότερες λέξεις χολής και μίσους από όσα αστέρια υπάρχουν στο γαλαξία για την Ελληνική Εκκλησία με αφορμή τον αστερίσκο αυτό, που αναφέρει ότι από το χαράτσι που θα πληρώσουν όλοι οι Έλληνες ιδιοκτήτες ακινήτων με το λογαριασμό της ΔΕΗ εξαιρούνται (μεταξύ άλλων ευαγών ιδρυμάτων όπως οι πρεσβείες και τα γήπεδα) και οι εκκλησίες.

Οι εκκλησίες. Μέρος της ακίνητης περιουσίας της ιδιωτικής εταιρίας που λέγεται Εκκλησία της Ελλάδος, μιας εταιρίας που δεν παράγει τίποτα και που έχει γιγάντια αποθεματικά, αχανή πλούτο και καμία υποχρέωση σε κανέναν, εκτός αν υπολογίσει κανείς το σοφό Γκάνταλφ στον ουρανό.

Οι εκκλησίες, που εμφανίζονται σε κάθε γραφική γωνιά αυτής της χώρας, στρογγυλές, σα λευκά σπυριά  (αλλά άδεια από ανθρώπους), όλες ηλεκτροδοτημένες, όλες αυθαίρετες. Χτισμένες στα πιο απίθανα (και συχνά τα πιο όμορφα) σημεία της χώρας, σε διπλανές γειτονιές, ενίοτε και απέναντι η μία από την άλλη, χωρίς κανένα λόγο ή λογική, μόνο και μόνο για να θυμίζουν ότι το μέρος αυτό είναι μια θεοκρατία, σαν ούρα του μεγάλου ρασοφόρου λύκου που δηλώνει «εδώ είναι η δικιά μου γειτονιά».

Αυτές οι εκκλησίες. Όλη αυτή η γης, όλος αυτός ο χαραμισμένος πλούτος. Δεν θα πληρώσουν ούτε ευρώ, ούτε τώρα.

Αυτή τη στιγμή με διαβάζεις πολύ πιο ψύχραιμο από ό,τι είμαι πραγματικά.

Μια πρώτη εκδοχή αυτού εδώ του κειμένου είχε για τίτλο «Ας Κάψουμε Μιαν Εκκλησία», και μια πρώτη προσέγγιση ήταν το ότι, εφόσον τόσος αγανακτισμένος κόσμος λαχταρά να «καεί το μπουρδέλο η Βουλή», και καθώς τόσοι καλοθελητές καίνε τράπεζες, ας βρεθεί κάποιος να ξεσπάσει με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε έναν άλλο από τους πυλώνες της παθογένειας της Ελληνικής κοινωνίας.

Αλλά αυτή η προσέγγιση ήταν λανθασμένη.

Γιατί όλη αυτή η οργή δεν είναι ουσιαστική και δεν είναι καθόλου χρήσιμη. Το να βρίζω την Εκκλησία ως θεσμό και να λοιδορώ τους εκπροσώπους της εδώ δεν εξυπηρετεί κάποιο σκοπό πέρα απ’ το να εκτονώνει τη δική μου την ένταση και μέρος της δικής σου που, δεδομένου ότι είσαι εδώ και διαβάζεις εμένα, πιθανότατα συμφωνείς απόλυτα ήδη.

Οπότε, σε αναζήτηση της ουσίας, ας πάμε ένα βήμα παραπέρα κι ας μιλήσουμε για το πραγματικό πρόβλημα: Για την Ελληνική θρησκοληψία.

Η ανοχή στην τεράστια κοινωνική αδικία που αποτελεί η ίδια η ύπαρξη της Εκκλησίας με τη μορφή μιας αφορολόγητης ιδιωτικής εταιρίας με μαφιόζικες προεκτάσεις δεν είναι ίδια με τη γενικότερη ανοχή των Ελλήνων στη διαφθορά –και την πανθομολογούμενη συμμετοχή τους σ’ αυτή. Είναι φαινόμενο αλλιώτικο ποιοτικά, και γι’ αυτό πιο βαθύ, με μεγαλύτερη διάρκεια, και με πανίσχυρο θεσμικό προσωπείο. Γιατί αυτό που δεν βλέπουν πολλοί είναι ότι πίσω από τους διεφθαρμένους ρασοφόρους και τις βδέλλες που τους περιτριγυρίζουν υπάρχει ένας μηχανισμός στήριξης που δεν βασίζεται τόσο στο υλικό κέρδος, όσο σε κάτι πολύ πιο διαβρωτικό και άρρωστο:

Στην πίστη.

Η δύναμη της Εκκλησίας δεν είναι μόνο η αξιοθαύμαστη οργάνωσή της ως εισπρακτικός μηχανισμός, αλλά η άσκηση πολιτικής επιρροής και, ως εκ τούτου, η άσκηση πολιτικής. Και τη δύναμη αυτή την αντλεί από μόνο μία πηγή: Τους πιστούς. Από πουθενά αλλού.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό και κρίσιμο. Προσπάθησα να το θίξω και σε άλλο πρόσφατο κείμενο για το δεκαπενταύγουστο, και φάνηκε από τα σχόλια ότι δεν είναι καθόλου γνωστό ή εμπεδωμένο από τους λίγους σκεπτόμενους Έλληνες.

Ο λόγος που η Ελληνική Εκκλησία χαίρει μοναδικής και εγκληματικής ασυλίας από κάθε μορφή υποχρέωσης προς το κράτος και την κοινωνία είναι ο αριθμός των πιστών. Αυτοί που αποκαλεί «ποίμνιο». Τα πρόβατα.

Αυτοί είναι το πρόβλημα.

Χωρίς αυτούς οι αξιοκαταφρόνητοι σφουγγοκωλάριοι που αποτελούν το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν θα είχαν κανένα λόγο να την προστατεύουν τόσο προκλητικά. Κανένας πρώην μυστακοφόρος αφισοκολλητής του ΠΑΣΟΚ δεν θα αισθανόταν χρέος του να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Χωρίς τους Έλληνες πολίτες που πάνε και ανάβουν τα κεράκια τους και ακούνε τον παπά τους να αγορεύει για θέματα οικονομίας, εξωτερικής πολιτικής, μετανάστευσης και ό,τι άλλο του κατέβει στο κεφάλι εκεί, στα χαράματα της Κυριακής, όταν όποιος έχει μυαλό κοιμάται, η Εκκλησία δεν θα είχε καμία δύναμη. Όπως η μαφία άμα δεν πληρώσεις έχει τη δύναμη να σου σπάσει τα πόδια, έτσι η Εκκλησία αν δεν πληρώσεις έχει τη δύναμη να μη σου βγάλει το βουλευτή. Αν όλες οι Εκκλησίες ήταν πάντα άδειες, αν οι γιαγιάδες κι οι παππούδες δεν άκουγαν τον παπά του χωριού και είχαν μυαλό δικό τους, αν η θεσμική έκφραση της θρησκευτικής πίστης δεν έπαιζε κανένα ρόλο στην πολιτική συμπεριφορά των Ελλήνων, τότε δεν θα χρειαζόταν ένα τεράστιο κομμάτι περιουσίας αυτής της χώρας να είναι δεσμευμένο από την ανίερη φατριά των μουσάτων ρασοφόρων.

Και εδώ μπορεί το επιχείρημα να μη σε πείθει, επειδή δεν πιστεύεις ότι η εκκλησία έχει τόσο μεγάλη επιρροή. Κάνεις λάθος. Μπορεί πράγματι η αληθινή επιρροή της να μην είναι αυτή που ήταν παλιά (και, ευτυχώς, να φθίνει ολοένα και επιταχυνόμενα), αλλά υπάρχει, και είναι μεγάλη ειδικά στις μάζες των ανθρώπων με περιορισμένη μόρφωση και μεγάλη ηλικία, οι οποίοι σ’ αυτήν εδώ τη χώρα είναι πολλοί, και ψηφίζουν όλοι.

Οι εξυπνάκηδες οι μορφωμένοι που διαβάζουνε το Ρίτσαρντ το Ντόκινς και αντιμετωπίζουν αυτές τις μάζες μ’ ένα αυτοκρατορικό «πιφ» πολύ συχνά υποτιμούμε το μέγεθος αυτής της επιρροής και τη διαβρωτική μορφή αυτής της πίστης. Είμαστε τραγικά αφελείς.

Το πρόβλημα δεν είναι η Εκκλησία. Το να καταγγέλουμε την προκλητική της προστασία από το κράτος είναι σαν να καταγγέλουμε το σύμπτωμα. Αυτό που πρέπει να θεραπεύσουμε, όμως, είναι η ασθένεια.

Και η ασθένεια δεν είναι οι παπάδες. Το πρόβλημα είναι τα πρόβατα.

ο Μαρξ κατάλαβε πως ο καπιταλισμός καταστρέφει την ίδια του την κοινωνική βάση - την καθημερινότητα της μεσαίας τάξης.

Του Τζον Γκρέι,  www.BBC.co.uk, Αυγή, 10.9.11

Ο Μαρξ έκανε λάθος για τον κομμουνισμό. Εκεί που ήταν προφητικά σωστός ήταν στην αντίληψή του για την επανάσταση του καπιταλισμού.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν πως ο Καρλ Μαρξ είχε δίκιο, γεγονός που εμφανίζεται ως παρενέργεια στην οικονομική κρίση. Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος, οικονομολόγος και επαναστάτης του 19ου αιώνα πίστευε πως ο καπιταλισμός  είναι ασταθής στη βάση του.Ο καπιταλισμός εμπεριέχει την τάση μεγάλων εκρήξεων ανάπτυξης και ύφεσης και, μακροπρόθεσμα, νομοτελειακά θα καταστραφεί. Ο Μαρξ χαιρέτιζε την αυτοκαταστροφή του καπιταλισμού. Ήταν πεπεισμένος πως μία λαϊκή επανάσταση θα λάμβανε χώρα και θα έφερνε ένα κομμουνιστικό σύστημα σε λειτουργία το οποίο θα ήταν πιο παραγωγικό και πολύ πιο ανθρώπινο.Ο Μαρξ έκανε λάθος για τον κομμουνισμό. Εκεί που ήταν προφητικά σωστός ήταν στην αντίληψή του για την επανάσταση του καπιταλισμού. Δεν είναι μόνο η ενδημική αστάθεια του καπιταλισμού την οποία κατανόησε και σε ό,τι αφορά το θέμα αυτό ήταν πολύ πιο διορατικός από τους περισσότερους οικονομολόγους της εποχής του και της δικής μας.

Πιο εύστοχα ο Μαρξ κατάλαβε πως ο καπιταλισμός καταστρέφει την ίδια του την κοινωνική βάση - την καθημερινότητα της μεσαίας τάξης. Η μαρξιστική ορολογία για την μπουρζουαζία και το προλεταριάτο φαντάζει αρχαϊκή.

Όταν υποστήριζε πως ο καπιταλισμός θα βυθίσει τις μεσαίες τάξεις σε μία επισφαλή κατάσταση παρόμοια με αυτή στην οποία βρίσκονταν οι εργάτες της εποχής του, ο Μαρξ προέβλεπε την αλλαγή στον τρόπο της δικής μας ζωής που εμείς μόλις τώρα ξεκινάμε να αντιλαμβανόμαστε και να αγωνιζόμαστε για να αντεπεξέλθουμε.

(…)

Στον καπιταλισμό του 19^ου αιώνα ο πολύς κόσμος δεν είχε τίποτα. Ζούσαν πουλώντας την εργασία τους και, όταν οι αγορές πήραν την κατιούσα, αντιμετώπιζαν δύσκολες στιγμές. Αλλά με την εξέλιξη του καπιταλισμού, όπως λένε οι υποστηρικτές του, ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων θα είναι σε θέση να επωφεληθεί από αυτόν.

Η εκπλήρωση προσδοκιών για καριέρα δεν θα είναι πλέον προνόμιο των λίγων. Οι άνθρωποι δεν θα αγωνίζονται πια μήνα με τον μήνα και δεν θα ζουν με την ανασφάλεια του μισθού. Προστατευμένοι πια από τις αποταμιεύσεις, από ένα σπίτι που θα τους ανήκει και από μία αξιοπρεπή σύνταξη, θα είναι σε θέση να σχεδιάσουν τις ζωές τους δίχως φόβο. Με την ανάπτυξη της δημοκρατίας και την εξάπλωση του πλούτου κανείς δεν χρειάζεται να είναι αποκλεισμένος από τον τρόπο ζωής της μπουρζουαζίας. Ο καθένας μπορεί να ανήκει στη μεσαία τάξη.

Στην πραγματικότητα στη Βρετανία, τις ΗΠΑ και πολλές άλλες ανεπτυγμένες χώρες τα προηγούμενα 20 ή 30 χρόνια συνέβαινε το αντίθετο. Ασφάλεια στην εργασία δεν υπήρχε, οι τέχνες και τα επαγγέλματα του παρελθόντος εξαφανίζονταν σε μεγάλο βαθμό και η διά βίου σταδιοδρομία αποτελούσε ανάμνηση.

Αν οι άνθρωποι κατέχουν κάποιον πλούτο, αυτός είναι τα σπίτια τους, αλλά οι τιμές των κατοικιών δεν αυξάνονται πάντα. Όταν υπάρχει οικονομική στενότητα, όπως υπάρχει σήμερα, οι τιμές παραμένουν στάσιμες για χρόνια. Μια φθίνουσα μειονότητα μπορεί να βασίζεται σε κάποια σύνταξη με την οποία θα μπορεί να ζει άνετα και λίγοι είναι εκείνοι που έχουν σημαντικές καταθέσεις.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέρα με τη μέρα χωρίς να ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον. Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης πίστευαν πως οι ζωές τους θα εξελίσσονταν ομαλά. Όμως πλέον δεν είναι εφικτό να βλέπουμε τη ζωή ως μία σειρά από στάδια που το καθένα είναι ένα βήμα πιο πάνω. Κατά τη διαδικασία της δημιουργικής καταστροφής, η σκάλα έχει φάει κλωτσιά και για έναν αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων στη μεσαία τάξη η ύπαρξή τους δεν ενέχει καμιά φιλοδοξία.

Ο καπιταλισμός στην εξέλιξή του έχει επιστρέψει τους περισσότερους ανθρώπους σε μία νέα έκδοσης επισφαλούς ύπαρξης παρόμοιας με των προλεταρίων της εποχής του Μαρξ. Τα εισοδήματά μας είναι πολύ υψηλότερα και σε ένα βαθμό προφυλασσόμαστε από τα σοκ από  όσα απομένουν από το μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας.

Αλλά έχουμε πολύ λίγο πραγματικό έλεγχο στις ζωές μας και η αβεβαιότητα με την οποία ζούμε χειροτερεύει από πολιτικές σχεδιασμένες για να αντιμετωπίσουν τη χρηματοπιστωτική κρίση.  Τα μηδενικά επιτόκια σε συνδυασμό με την αυξανόμενες τιμές σημαίνει πως τα χρήματά σου έχουν αρνητική απόδοση και με την πάροδο του χρόνου το κεφάλαιό σου διαβρώνεται.

Η κατάσταση πολλών νεότερων ανθρώπων είναι ακόμη χειρότερη. Για να αποκτήσεις τις δεξιότητες που χρειάζεσαι πρέπει να χρεωθείς. Δεδομένου του ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να επανεκπαιδευτείς, θα έπρεπε να προσπαθήσεις να αποταμιεύσεις, αλλά, όταν είσαι χρεωμένος από την αρχή, η επανεκπαίδευση είναι το τελευταίο πράγμα που μπορείς να κάνεις. Ανεξαρτήτως ηλικίας, η προοπτική που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα είναι μια ζωή στην ανασφάλεια.

Ανάληψη ρίσκου

Την ίδια ώρα, ενώ έχει απογυμνώσει τους ανθρώπους από την ασφάλεια της αστικής ζωής, μετατρέπει και το είδος του ανθρώπου που ζούσε ανάλογα σε παρωχημένο. (…)

Αλλά το μεγαλύτερο γεγονός είναι πως η ελεύθερη αγορά λειτουργεί υπονομευτικά για τις αρετές που διατηρούν την αστική ζωή.

Όταν οι αποταμιεύσεις τελειώνουν, η λιτότητα είναι καταστροφικός δρόμος. Εκείνος που δανείζεται πολλά και δεν φοβάται να δηλώσει πτώχευση είναι εκείνος που επιβιώνει και συνεχίζει να ευημερεί. (…)

Προσβλέποντας σε ένα μέλλον όπου η αγορά διαπερνά κάθε φάση της ζωής, ο Μαρξ έγραψε στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο”: “Kάθε τι σταθερό και ακίνητο κλονίζεται».

Για κάποιον που ζει στην αρχές τις βικτωριανής Αγγλίας - το “Μανιφέστο” εκδόθηκε το 1848 - αυτή ήταν μία εκπληκτικά διορατική παρατήρηση. (...) Ενάμιση αιώνα αργότερα βρισκόμαστε στην κατάσταση την οποία προέβλεψε, όπου η ζωή όλων είναι πειραματική και προσωρινή, με την ξαφνική καταστροφή προ των πυλών.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν συσσωρεύσει τεράστιο πλούτο, αλλά ακόμη κι αυτός έχει μία παροδική, σκιώδη ποιότητα. (….)

Σήμερα δεν υπάρχει καταφύγιο ασφαλείας. Οι μεταβολές της αγοράς είναι τέτοιες που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα έχει αξία τα επόμενα χρόνια.

Αυτή η κατάσταση συνεχούς αναταραχής είναι η μόνιμη επανάσταση του καπιταλισμού και νομίζω πως θα παραμείνει σε όποιο ρεαλιστικό μελλοντικό σχηματισμό. Αποτελούμε απλά μέρος μίας χρηματοοικονομικής κρίσης που θα φέρει τα πάνω κάτω.

Νομίσματα και κυβερνήσεις θα καταποντιστούν μαζί με τμήματα του χρηματοπιστωτικού συστήματος που πιστεύαμε πως ήταν ασφαλή. Οι κίνδυνοι που απείλησαν να παγώσουν την παγκόσμια οικονομία μόλις τρία χρόνια πριν δεν έχουν αντιμετωπιστεί. Έχουν απλώς μετακινηθεί σε επίπεδο κρατών.

Ό,τι και να μας λένε οι πολιτικοί για την ανάγκη περιορισμού του ελλείμματος, το χρέος έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί. Είναι σχεδόν σίγουρο πως το χρέος θα πληθωριστεί, μια διαδικασία που θα είναι επώδυνη και εξαθλιωτική για πολλούς.

Το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι περισσότερη αναταραχή ή κάτι ακόμη μεγαλύτερο. (…)

Ο καπιταλισμός έχει οδηγήσει σε μια επανάσταση, αλλά όχι σε εκείνη που ήλπιζε ο Μαρξ. Ο φλογερός Γερμανός στοχαστής μισούσε την αστική ζωή και ήθελε να την καταστρέψει ο καπιταλισμός. Όπως ακριβώς προέβλεψε, η αστική ζωή έχει πια καταστραφεί.

Αλλά δεν ήταν ο κομμουνισμός που το έφερε εις πέρας. Ο καπιταλισμός ήταν που σκότωσε την μπουρζουαζία.

(Ο Τζον Γκρέι είναι Βρετανός πολιτικός φιλόσοφος και συγγραφέας, έχει διατελέσει καθηγητής Eυρωπαϊκής Πολιτικής Σκέψης στο London School of Economics)

METAΦΡΑΣΗ: ANAΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ

Πόλεμος: Η πιο κερδοφόρα μπίζνα του πλανήτη

Πόλεμος: Η πιο κερδοφόρα μπίζνα του πλανήτη

Ένας πόλεμος μπορεί να κοστίζει εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές,
αλλά αποφέρει τεράστια κέρδη στις πολεμικές βιομηχανίας...

Όταν στις 11 Μαρτίου του 2011, ο σεισμός στην Ιαπωνία προκάλεσε τσουνάμι, το οποίο με την σειρά του είχε ως αποτέλεσμα το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό παραγωγής ενέργειας της Φουκοσίμα, οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη, στάθηκαν «συμπαθητικά» λυπημένοι έναντι του Ιαπωνικού λαού, για την τραγωδία που τον έπληξε…

Τουλάχιστον αυτοί που στην καθημερινότητα τους, δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μία παρόμοια πρόκληση: Της άμεσης ανάγκης για επιβίωση…

Λίγο θα απασχόλησε φαντάζομαι, το τραγικό αυτό γεγονός, τους λαούς των χωρών που αντιμετωπίζουν «Φουκοσίμες» στην καθημερινότητα τους ( στο κομμάτι της ενασχόλησης μέσω των ΜΜΕ για εσωτερική κατανάλωση και αποπροσανατολισμό από τα εκάστοτε προβλήματα που αντιμετώπιζε η κάθε χώρα μεμονωμένα)… Και είναι φαντάζομαι πολλοί αυτοί οι λαοί… Ίσως και ο μισός πλανήτης…

Άκαρδοι; Όχι βέβαια…
Ίσως αυτοί, περισσότερο από όλους τους άλλους που «προβληματίστηκαν» (συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας Λαού), στον βαθμό που πληροφορήθηκαν το συμβάν, «ένιωσαν» τον λαό της Ιαπωνίας που ζει το δράμα της ίδια του της επιβίωσης…

Σε μια Θεοκρατούμενη –στατιστικά- κοινωνία, οι περισσότεροι, αντιμετώπισαν το γεγονός, με έκφραση ηθικής συμπαράστασης μέσω της προσευχής για έλεος από τον «Θεό», για την συμφορά που βρήκε τον Ιαπωνικό λαό…

« Ατύχημα»…
Κάποτε ένας διοικητής στρατιωτικής μονάδας, στην οποία υπηρετούσα, μας έλεγε ότι το «Ατύχημα», δεν είναι τίποτα άλλο από μία σειρά «ανθρώπινων» παραλείψεων και λάθος χειρισμών, οι οποίες αργά η γρήγορα επιφέρουν το απευκταίο…
Ίσως και «εσκεμμένων», θα συμπλήρωνα σήμερα και εγώ…

Όταν επίκειται, κατάρρευση του συστήματος, όταν ιδιοτελή «γεωστρατηγικά συμφέροντα» θίγονται, ή ακόμη και όταν επίκειται μία μαζική ανθρώπινη εκδήλωση δυσαρέσκειας ως απόρροια της ανέχειας, της φτώχιας και της εξαθλίωσης, είναι τουλάχιστον παράξενο και άξιον απορίας, για το πόσο «συμπτωματικά», συμβαίνουν «Ατυχήματα» σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη:
Πλημμύρες στο Πακιστάν και στη Ινδία που άφησαν άστεγους χιλιάδες κάτοικους των χωρών, οι οποίοι πλέον είχαν να αντιμετωπίσουν την άμεση ανάγκη επιβίωσης και δεν είχαν εξ αυτού ίσως, χρόνο να «ασχοληθούν» με την «οικονομική εξαθλίωση» την οποία τους επέβαλλε η «ελεύθερη αγορά» αλλά και η «αποικιοκρατικής» προελεύσεως, εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των χωρών τους.

Τυφώνες στις φτωχές νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, με παρόμοια άμεσα αποτελέσματα στους κατοίκους των περιοχών αυτών: ανάγκη για επιβίωση, απογοήτευση, αίσθημα εγκατάλειψης ή ευγνωμοσύνης από και προς τον Θεό αναλόγως των συνεπειών και ίσως και ένα «τεχνητά» δημιουργημένο αίσθημα ευγνωμοσύνης προς την κυβέρνηση, για την όποια «συμπαραστατικού» τύπου βοήθεια δόθηκε, υπό το πρίσμα του αποπροσανατολισμού για τα πραγματικά αίτια της ήδη εξαθλίωσης των, αλλά και των συνθηκών διαβίωσης και δόμησης οι οποίες σε συνδυασμό με τις «καταστρεπτικές» δυνάμεις της φύσης, επέφεραν το «καθοριστικό» χτύπημα στην καθημερινότητα τους..

Σεισμός, στην ήδη εξαθλιωμένη από την φιλελεύθερη «αγορά» Αϊτή και εγκατάλειψη της μετά από ένα υποκριτικό κρεσέντο «ανθρωπιστικών εκκλήσεων» από τους «εκπρόσωπους» του ίδιου συστήματος, που τους είχε ήδη οδηγήσει πρότερα στην εξαθλίωση.

Φωτιές στην Ρωσία λόγω « καύσωνα(;)», με άμεσο αποτέλεσμα την παγκόσμια αύξηση της τιμής του βασικότερου είδους διατροφής, πάντα προς όφελος των εταιριών που «λυμαίνονται» την παγκόσμια αλυσίδα διακίνησης τροφής.

Φωτιές ακόμη και εδώ στην Ελλάδα (λόγω μη αρεστών προς τα μεγάλα διεθνή συμφέροντα ενεργειακών συμφωνιών: βλέπε αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη), οι οποίες σε συνδυασμό και με άλλα « γεγονότα» οδήγησαν στην αλλαγή της κυβέρνησης.

Τα παραπάνω όμως, δύσκολα περνάνε σε προβληματισμό « συνωμοσιολογικού επιπέδου», από τον «εν αγνοία» μέσο άνθρωπο του ανεπτυγμένου κόσμου… Ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει το καθόλα σοβαρότατο πρόβλημα της «οικονομικής» του επιβίωσης μέσα στο ανταγωνιστικό περιβάλλον το οποίο έμαθε (ή του μάθανε) να λειτουργεί, από το ξεκίνημα της ζωής του, μέχρι και το τέλος του, με κύριο αυτοσκοπό την ολοκλήρωση του, μέσω μιας αέναης κατανάλωσης…

Τα αντιμετωπίζει με συμπάθεια τις περισσότερες φορές και κάποιες φορές βοηθάει, από αγνά αισθήματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς… Ίσως γιατί έτσι αισθάνεται λιγότερες τύψεις για την όποια πιθανή συμμετοχή αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να έχει, ο ίδιος ο τρόπος ζωής του, στην διαμόρφωση του επιπέδου διαβίωσης αυτών των λαών…

Χωρίς βέβαια να είναι ποτέ σίγουρος, ή να μπορεί με βεβαιότητα να πει, ότι αυτή η βοήθεια θα φτάσει σ’ αυτούς για τους οποίους προορίζεται…

Μήπως όμως περνάνε σε « συνωμοσιολογικού επιπέδου» προβληματισμό, γεγονότα που ήδη έχει αποδειχθεί ότι συνέβησαν, ακριβώς γιατί έπρεπε να «εξυπηρετηθούν» συμφέροντα λίγων;

Ειδικά αν έχουν περάσει χρόνια από τα γεγονότα, συνηθίζουμε να τα « κολάζουμε» μεν, μέσα στην ευδαιμονία της «ανακάλυψης» από μέρους μας, μιας «παγκόσμιας συνωμοσιολογικής μηχανορραφίας», αλλά να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι «έτσι είναι αυτά τα πράγματα» και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τ’ αλλάξουμε (ή δεν μας νοιάζει θα έλεγα εγώ)…
Ειδικά αν δεν έχουν ή τουλάχιστον αν πιστεύουμε ότι δεν είχαν άμεσο αντίκτυπο στη δική μας «καθημερινότητα» και την ίδια μας την ιστορική πορεία, από ατομικό έως εθνικό επίπεδο…

Γεγονότα όπως τα παρακάτω:
Ξεσηκωμοί λαών και ανατροπές καθεστώτων , τα οποία μέχρι τώρα αντιμετωπιζόταν «φιλικά» από αυτούς τους ίδιους οι οποίοι τα αναθεματίζουν και βοήθησαν άμεσα ή υπογείως στην ανατροπή τους, με πρόσχημα την «ελευθερία των λαών» και πραγματική αιτία την εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων μέσω της εγκαθίδρυσης φιλικών προς αυτούς καθεστώτων (Τυνησία-Λιβύη-Αίγυπτος), πάντα επιλεκτικά (σιγή ιχθύος για την Τσετσενία)…

Αποικιοκρατικού τύπου «εισβολή» των συμμάχων στο Ιράκ για την απελευθέρωση του λαού του από τον «Τύρρανο», ισοπέδωση και φυσικά ανοικοδόμηση της χώρας κατόπιν από τους ίδιους…

Το πετρέλαιο;  Όχι δεν το πειράξανε, το «άφησαν» να το ελέγχει η «δημοκρατική» κυβέρνηση που «διόρισαν», προς όφελος των κατοίκων της χώρας… Αυτών που συνεργάζονται με τις μεγάλες διεθνείς εταιρίες πετρελαίου…

Αστυνομικού τύπου «εισβολή» των συμμάχων επίσης στο Αφγανιστάν με πρόσχημα την καταπολέμηση της παγκόσμιας «τρομοκρατίας» στο όνομα των φανατικών ισλαμιστών «Ταλιμπάν» εξαιτίας της επίθεσης στους δίδυμους πύργους την 11 Σεπ και της υποτιθέμενης διασύνδεσης τους με την «Al-Qaida»… Ταλιμπάν οι οποίοι στο παρελθόν είχαν κάνει το «ολέθριο σφάλμα» να καταστρέψουν ολοσχερώς την παγκόσμια αγορά οπίου:
Πριν το 1980: Παραγωγή Οπίου στο Αφγανιστάν = 0%
Νίκη των Μουτζαχεντίν στον Αφγανό-Σοβιετικό πόλεμο με την βοήθεια CIA/USA.
1986: 40% παγκόσμιας παραγωγής ηρωίνης στο Αφγανιστάν
1999: 80% της παγκόσμιας παραγωγής και διάθεσης στην αγορά
1999: Οι Ταλιμπάν παίρνουν την εξουσία
2000: Η παραγωγή της παπαρούνας του Οπίου έπεσε από τους 3000 τόνους ετησίως σε 184 τόνους!!!
9 ΣΕΠ 2001: Το πλήρες σχέδιο εισβολής στο Αφγανιστάν ήταν στο γραφείο του προέδρου G. Bush. Δύο μέρες αργότερα (11 ΣΕΠ 2001)είχαν δικαιολογία…
(NBC News Report: “U.S sought attack on Al-Qaida, White House given plans days before Sept. 11”)

Απροκάλυπτη επίθεση των Αμερικανών στο Βιετνάμ, με αφορμή ένα ανύπαρκτο -όπως τελικά παραδέχθηκαν- συμβάν, το οποίο έλαβε χώρα στον κόλπο του «Τόλκιν», σύμφωνα με το οποίο, Βιετναμέζικος πύραυλος έπληξε και βύθισε Αμερικανικό αντιτορπιλικό…

Σκοπός: η εμπλοκή σε πόλεμο, η οποία είναι με διαφορά η πιο κερδοφόρα «μπίζνα» του πλανήτη, για αυτούς στους οποίους ανήκει η πολεμική βιομηχανία και τεραστίων διαστάσεων δανεισμός του Αμερικανικού κράτους, για την υλοποίηση του…
Κόστος: 1.500.000 – 3.500.000 εκατομμύρια νεκροί, αναλόγως της εκδοχής…

Εμπλοκή των ΗΠΑ στον Β’ΠΠ, παρά την αρχικά αντίθετη θέση, της λεγόμενης « κοινής γνώμης» του λαού της, μετά την «απρόκλητη» θεωρητικά επίθεση της Ιαπωνίας εναντίον τους… Ιαπωνίας της οποίας οι ΗΠΑ είχαν βάλει σε οικονομικό εμπάργκο, φοβούμενη την κυριαρχία της στον Ειρηνικό, της είχαν δεσμεύσει όλες τις καταθέσεις στις ΗΠΑ και επίσης παράτυπα εφοδίαζαν με πάσης φύσεως υλικά και εξοπλισμό την Κίνα με την οποία η Ιαπωνία βρισκόταν ήδη σε διαμάχη…

Εμπλοκή που φυσικά κόστισε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, αλλά επέφερε τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, όπως επίσης και στους ιδιοκτήτες των μεγάλων τραπεζικών ιδρυμάτων, μέσω του τεράστιου δανεισμού του Αμερικανικού Κράτους…

Εμπλοκή πάλι με παρόμοιο τρόπο των ΗΠΑ στον Α’ΠΠ, μετά την βύθιση του « Lousitania», το οποίο εστάλθη σε αποστολή αυτοκτονίας στην Ευρώπη κατόπιν «συμβουλής» Βρετανού αξιωματούχου προς αντίστοιχο Αμερικανό υψηλής επιρροής, για να μπορέσουν οι ΗΠΑ να εισέλθουν σε μία διαμάχη στην οποία δεν είχε και ούτε ήθελε να έχει σχέση ο Αμερικανικός λαός…

Σκοπός και κόστος: γνωστά από τους πάντες…

Λίγο νωρίτερα, οι εξ Ευρώπης Τραπεζίτες μη βλέποντας « με καλό μάτι» την πρόθεση του Αβράαμ Λίνκολν να εκδώσει και να χρησιμοποιήσει στις νεοσύστατες ΗΠΑ ένα άτοκο νόμισμα, το «Greenback», χρηματοδότησαν και με μία προβοκατόρικη ενέργεια πυροδότησαν τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική… Πόλεμο τον οποίο κέρδισε τελικά ο Λίνκολν, αλλά δεν στάθηκε ικανός να σταματήσει την μοίρα της Αμερικής, η οποία είδε την ευκαιρία της να εξελιχθεί σε πραγματική χώρα της Ελευθερίας να χάνεται (και μαζί και όλο ο πλανήτης), στο πρόσωπο του δολοφονημένου πρόεδρου της…

Πίσω όμως από τις δύο μεγάλες συρράξεις της ανθρωπότητας, υπήρχε και ένας άλλος κρυφός στόχος: να αποφευχθεί πάση θυσία η κατάρρευση του υπάρχοντος «οικονομικού» μοντέλου: Του νομισματικού συστήματος…
Η κυριότερη ίσως αιτία για την παγκόσμια σύρραξη δύο φορές … Το υπό δραματική ύφεση Νομισματικό σύστημα που οδηγούνταν στην κατάρρευση λόγω της εγγενούς εσφαλμένης του δομής…

Και όταν μια χώρα εμπλέκεται σε πόλεμο, οι αυτόχθονες φυσικά «ομόψυχα» ενώνονται για ν’ αντιμετωπίσουν άλλους «αυτόχθονες», υπό τις οδηγίες των ηγετών τους… Εθνικιστικές κορώνες, πατριωτικά διαγγέλματα περί ελευθερίας, «νυν υπέρ πάντων ο αγών» και άλλα «φαντασιακά ιδεώδη» που φανατίζουν τον απλό κοσμάκη, έναντι ενός φανταστικού εχθρού…

Αποτέλεσμα :
«Μόνο οι νεκροί βλέπουν το τέλος του πολέμου…»
- Πλάτων

Ποιος σκέφτεται τέτοιες ώρες οικονομικά προβλήματα; Πάνω από όλα η σωτηρία της πατρίδας έναντι του « Εχθρού»…
«Πόλεμος…»

-« Μην διανοηθείτε να κάνετε έρευνες στην Μεσόγειο»….
Γιατί ρε; Εσύ την δημιούργησες την Μεσόγειο;
Για ρώτα «Μαριονέτα Περιωπής», τον 19χρονο φαντάρο σου;
Αυτό ήταν το όνειρο της ζωής του; Να φύγει αδιάβαστος, για το «ποιος» θα εκμεταλλευθεί εις βάρος και με το ίδιο του το αίμα, έναν φυσικό πόρο, που ο μόνος που έχει δικαίωμα να λέει ότι του «ανήκει» είναι ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ;
Εσύ τον δημιούργησες τον πλανήτη πριν 4,5 δις χρόνια και έχεις τα αποκλειστικά δικαιώματα του κατά το δοκούν;
Όχι βέβαια…
Μία απλή «μαριονέττα» είναι το ανθρωπάκι, στην «Σπηλιά»…
Οι «αλυσίδες» καταρρέουν…
Τις κάρφωσαν σε «άμμο»…
Και αν βγουν από την «Σπηλιά» πολλοί, αυτοί που κινούν τα νήματα θα έχουν πρόβλημα…
Ωραία Ελένη – Mavi Marmara…
Ετοιμαστείτε για τα ρεστα τους

Δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος

Δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος

Eποχή της τρομοκρατίας και τρομολαγνείας

Kαθημερινά βιώνει το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων, την ανασφάλεια, την αμφιβολία, την μελαγχολία της διαμορφωμένης κατάστασης της κρίσης. Και ενώ οι αυτοκτονίες αυξάνονται στατιστικά με τα προηγούμενα χρόνια, η μόνη δυνατή διέξοδος είναι η διατήρηση της ψυχραιμίας και της αισιοδοξίας ότι όλα θα αλλάξουν από την πορεία του παραλόγου που οδεύουμε όλοι παγκοσμίως σήμερα.

Το καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει

Θεωρώ ότι το καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει και πολύ απλά πρέπει να αντικατασταθεί από νέα μορφή κοινωνικού συστήματος. Όσο πιο σύντομα το επιτρέψουν τα θηρία που τρέφονται από τις σάρκες του καπιταλιστικού αυτού συστήματος, τόσο πιο πολλές ελπίδες θα έχει το ανθρώπινο γένος να επιβιώσει και να μη βιώσει καταστάσεις που μετά από πολλά χρόνια η ιστορία θα χαρακτηρίσει παράλογες και παρανοϊκές. Και άλλοτε έχει υπάρξει οικονομική κρίση, τότε όμως οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Η τεχνολογία δεν είχε αντικαταστήσει και καταργήσει τόσους παραγωγικούς τομείς, δεν υπήρχε ο κορεσμός και η πληθώρα τόσων αγαθών και υπηρεσιών. Τώρα για να έχουμε ανάπτυξη απλά πρέπει να "γεννήσουμε" πλασματικά αγαθά. Αγαθά δηλαδή που ενώ δεν χρειαζόμαστε, πρέπει να έχουμε για να καλύπτουμε ανάγκες που στη πραγματικότητα δεν είναι ανάγκες. 

Το περιβάλλον μας έχει φτάσει στα όρια του, ο αέρας που αναπνέουμε, το νερό που πίνουμε, τα αγαθά που καταναλώνουμε... τίποτε δεν είναι το ίδιο. Έχουμε ξεπεράσει το οριακό σημείο που για όσους γνωρίζουν και λίγο από αντιοικονομίες κλίμακος, επιταχύνει με ραγδαίους ρυθμούς τις αλλαγές χωρίς επιστροφή.

Σήμερα, στην εποχή της τρομοκρατίας και τρομολαγνείας θεωρώ ότι μια μεγάλη ανάγκη που υπάρχει και που πρέπει να καλυφθεί και η οποία αν καλυφθεί θα σώσει τον κόσμο είναι η ανάγκη ΨΥΧΗΣ, η ανάγκη ΖΩΗΣ. Δεν νομίζω να μη συμφωνήσει κανείς ότι η ζωή είναι υπέροχη και μαγική χωρίς τα άγχη που δημιουργούν οι δεσμεύσεις όλων όσων συνδέονται με το χρήμα.

Θεωρώ ότι πλέον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που η ανθρώπινη ανάγκη για ελεύθερη σκέψη και ζωή έχει φτάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο. Στο σημείο αυτό εντελώς τυχαία! βρισκόμαστε στην νοητική υποδούλωση όλων εκείνων που ζητούν δόσεις δανείων και εκβιάζουν το μυαλό μας και τη ψυχή μας για να την καταφέρουν να μη σκέφτεται τίποτα άλλο παρά το ένστικτο της επιβίωσης.

Στο σημερινό επίπεδο της ανθρώπινης εξέλιξης, έχουμε τα μέσα και τον τρόπο να δημιουργήσουμε έναν όμορφο κόσμο και ένα όμορφο σύστημα στο οποίο ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης δεν θα πρέπει να είναι η οικονομική ευμάρεια και η δουλειά, αλλά η παραγωγική δουλειά για τη δημιουργία των προϋποθέσεων δημιουργίας και συντήρησης ενός άλλου τρόπου ζωής.

Σωστή διαχείριση φυσικών πόρων, εργασία λίγων ωρών, καταπολέμηση παγκόσμιας φτώχειας, δημιουργία πράσινων ζωνών, προστασία της χλωρίδας μας και της πανίδας που εξαφανίζεται ανεπιστρεπτή. Έναν κόσμο που τα παιδιά μας και οι μελλοντικές γενιές θα ζήσουν ακολουθώντας το όνειρο και όχι βιώνοντας τον εφιάλτη.

Επιτέλους ας αφήσουμε την τάση αυτή που κυριαρχεί και που κάποιοι λίγοι σε όλον τον πλανήτη μάχονται, ας αφήσουμε την τάση για ελευθερία του ανθρώπου να κυριαρχήσει και να μας οδηγήσει σε ένα νέο μοντέλο κοινωνικού συστήματος που κέντρο του θα είναι ο άνθρωπος και η αξία του και όχι το χρήμα.

Ας θυμηθούμε κλείνοντας τον αείμνηστο Έλληνα συγγραφέα μας Νίκο Καζαντζάκη ο οποίος στο μνήμα του με δική του επιθυμία γράφει.Δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος.

Ακολουθούν τρία κείμενα, ηλικίας εξήντα και πλέον ετών, γραμμένα όχι από κανέναν κομμουνιστή ιστορικό ή σοσιαλιστή κοινωνιολόγο, αλλά από γνήσιους εκπροσώπους του καπιταλισμού και εκφραστές του κεφαλαίου.

Όταν μας τα’ λεγε ο “εχθρός”

Ο πόλεμος δεν πρόκειται να αρχίσει, δεν άρχισε απλώς, αλλά βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, είτε ζει στον κόσμο του, είτε δεν άκουσε τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας να το επαναλαμβάνει με όλο το στόμφο που μπορεί να χωρέσει στο πρόσωπο ενός εμφανέστατα πατριδοκάπηλου απατεώνα. Επειδή το πολεμικό ζήτημα θα μας απασχολήσει, ειδικά εκείνους που ακόμη βρίσκονται στην αναζήτηση του πραγματικού εχθρού, είναι χρήσιμη μία ιστορική αναδρομή σε μία παρόμοια περίοδο της χώρας και να διαβάσουν αυτόν ακριβώς τον εχθρό που αναζητούν.

Ακολουθούν τρία κείμενα, ηλικίας εξήντα και πλέον ετών, γραμμένα όχι από κανέναν κομμουνιστή ιστορικό ή σοσιαλιστή κοινωνιολόγο, αλλά από γνήσιους εκπροσώπους του καπιταλισμού και εκφραστές του κεφαλαίου. Διαβάστε τα προσεκτικά…

ΚΕΙΜΕΝΟ 1

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία στο βιοτικό επίπεδο και το εισόδημα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίτες διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνηση το αντιμετώπισε αποτελεσματικά. Στο μεταξύ, οι λαϊκές μάζες περνούν άθλια ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικά λίγοι τον αριθμό και ο συνολικός πλούτος τους, περιερχόμενος εις το σύνολο του πληθυσμού, ελάχιστη βελτίωση των γενικών συνθηκών θα επέτρεπε. Αλλά ο πολυτελής τρόπος ζωής τους εν μέσω της πτώχειας συντείνει στο να εξοργίζει τις μάζες και να υπογραμμίζει τη δυστυχία των φτωχών [...] Ουδέν μέτρον ελήφθη από της απελευθερώσεως για να δοθεί κρίσιμη εργασία εις τους δυνάμενους να εργαστούν από το ευρύ στρώμα του πληθυσμού

ΚΕΙΜΕΝΟ 2

Απ’ ό,τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η κυβέρνηση δεν έχει καμίαν άλλη πρακτική από το να ζητάει, συνέχεια, ξένη βοήθεια για να διατηρεί την εξουσία της και να διασώζει συνέχεια τα προνόμια μιας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται διόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο του συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμπόδιζε να εξάγουν τα κέρδη τους σε ξένες τράπεζες. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα και να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας. [...]
Οι μορφές των παγιωμένων συμφερόντων είναι αναρίθμητες, καινούργιες δημιουργούνται συνεχώς και οι παλιές επιβιώνουν. Εως ότου βρεθεί ικανή ηγεσία η ξένη βοήθεια θα είναι δύσκολο να εξυπηρετήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από τη διαιώνιση αυτού του θλιβερού status quo

ΚΕΙΜΕΝΟ 3

Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομήχανους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν την χώραν και οι οποίοι εκ συστήματος και με αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτον της, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τας ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόμευσαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως, χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην προοριζόμενην διά τα τρακτέρ που χρειάζονται διά την παραγωγή τροφίμων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τα απωλείας που απαιτούσε η νίκη, και οι οποίοι είχον καταθέσει τα χρήματά των εις Τράπεζας της Ν.Υόρκης, της Ελβετίας και της Αιγύπτου.

[ΚΕΙΜΕΝΟ 1 - Πολ Πόρτερ*, αμερικανός δικηγόρος, τοποτηρητής Αποστολής Οικονομικής Έρευνας στην Ελλάδα, Μάρτιος 1947]
[ΚΕΙΜΕΝΟ 2 - Πολ Πόρτερ, περιοδικό Collier's, Σεπτέμβριος 1947]
[ΚΕΙΜΕΝΟ 3 - Τζόζεφ Χάρισον, αμερικανός δημοσιογράφος, Christian Science Monitor (σ.σ. το μέσο όπου έδωσε την περίφημη συνέντευξη ο ΓΑΠ ομιλώντας για πρώτη φορά περί "4ου δρόμου προς την παγκοσμιοποίηση"), Απρίλιος 1950]

Την κάνουνε αμάκα

Αφετηρία για τη συλλογή και παράθεση των παραπάνω κειμένων υπήρξε το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, “Ιστορία (Κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους, 1830 – 1974″ (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου). Είναι πιστεύω η πιο αξιόλογη εκλαϊκευμένη καταγραφή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, και -παρά τις όχι πάντα ακριβείς ή και εμφανώς επηρεασμένες από τις προσωπικές πεποιθήσεις ερμηνείες του συγγραφέα- αξίζει να διαβαστεί από όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας.

Μία τέτοια αυθαίρετη παρερμηνεία του Ραφαηλίδη, αφορά και στην έκφραση “την έκανε αμάκα“, η οποία, σύμφωνα με το συγγραφέα, προέρχεται από τα αρχικά της αμερικάνικης βοήθειας υπό το Δόγμα Τρούμαν (σ.σ. αυτού που τον κάναμε άγαλμα και το κρατάμε με το στανιό όρθιο να μας θυμίζει την αιώνια κατάντια μας ως γελοίοι δορυφόροι του παγκόσμιου καπιταλισμού) A.M.Α.G, δηλαδή American Mission to Aid Greece. Η αλήθεια είναι ότι η φραση αυτή που σημαίνει “τη βόλεψε”, “τζάμπα” ή και “κλοπή” προέρχεται από τη βενετσιάνικη έκφραση a maca, που σημαίνει “με τα έξοδα άλλου” (λεξικό Τριανταφυλλίδη).

Παρά την ελεύθερη ερμηνεία του συγγραφέα, η κατάσταση δεν απέχει από την πραγματικότητα. Στον πόλεμο αυτό που μας έχει κηρύξει ή άρχουσα τάξη, κάποιοι την κάνουν καθημερινά αμάκα με τα λεφτά των άλλων. Με τους φόρους και τις κρατήσεις των μισθωτών, αλλά και τα γενναία πακέτα χρηματοδότησης των τραπεζών από το ευρωπαϊκό ταμείο (δηλαδή από τους φόρους και τις κρατήσεις των υπόλοιπων ευρωπαίων εργαζομένων). Πρόκειται για τους ίδιους ραντιέρηδες, τραπεζίτες, εργολάβους και γενικώς αρπακτικά στα οποία αναφέρονται οι Αμερικανοί συγγραφείς των παραπάνω κειμένων. Πρόκειται για το ίδιο αδίστακτους κομπραδόρους, όπως χαρακτηριστικά (σχεδόν με τρόμο αλλά και πλήρη απέχθεια) περιγράφουν οι καθόλα καλοί καπιταλιστές τους προ εξηκονταετίας προγόνους τους.

Ειδικά όμως το πολιτικό προσωπικό. Αυτό το κλειστό κλαμπ υπηρετών του μεγάλου κεφαλαίου και ανδρείκελων της εξουσίας του. Ακόμη και εδώ υπάρχουν περισσότερα κοινά από όσα νομίζουμε με την περίοδο 1944-1949. Μία περίοδο οπότε η προπολεμική Δεξιά είχε “καεί” τόσο από την μεταξική δικτατορία, όσο όμως και από την φυγομαχία της κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μία εποχή κατά την οποία έπρεπε να επιστρατευτεί το “ιδεολογικά αδιάφορο” -και θεατρινίστικα φιλολαϊκό- Κέντρο για να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Τότε που οι Άγγλοι φύτευαν τον παππού του σημερινού πρωθυπουργού στην κατάλληλη θέση και -κινώντας τα νήματα της μαριονέτας Παπανδρέου- έστρωσαν συστηματικά, από την Καζέρτα έως και τα Δεκεμβριανά, το δρόμο προς τον Εμφύλιο. Κεντρώοι ήταν τότε αυτοί που έστελναν μαζικά στα αποσπάσματα εργάτες αντιστασιακούς. Κεντρώοι και σήμερα εκείνοι που στέλνουν στο οικονομικό απόσπασμα, τους αφελέστατους απογόνους τους, οι οποίοι με μία πιστωτική κάρτα και ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο, νόμιζαν ότι μπήκαν στο κλαμπ των πλουσίων.

Θα την κάνουν λούηδες

Όμως ο στρατός της άλλης πλευράς. Αυτό το συνονθύλευμα κληρονόμων “λαδεμπόρων” πλοιοκτητών, εργολάβων και εισοδηματιών, δεν είναι τίποτε περισσότερο από έναοικονομικά ισχυρό σκορποχώρι, που θα πέσει στο πρώτο συντονισμένο “φου”.

Για του λόγου το αληθές, ας πάμε πάλι μία 60αριά χρόνια πίσω και να δούμε -για το τέλος, για την ώρα- τι γράφει ο Δημήτριος Ζαφειρόπουλος στο βιβλίο “Ο Αντισυμμοριακός Αγώνας 1945-1949“. Υπενθυμίζω ότι ο στρατηγός Ζαφειρόπουλος, υπήρξε διοικητής της 8ης Μεραρχίας του ΕΣ και βέβαια υπηρέτησε συνειδητά την αστική τάξη μέχρι το τέλος.

Πολλά τέκνα των πλουσίων, είτε ενεγράφησαν εις τα Πανεπιστήμια ως φοιτηταί, δια να τύχουν αναβολής λόγω σπουδών και παρετηρήθη ούτω αύξησις του αριθμού των φοιτητών εις 27.000 έναντι 4.000 προπολεμικώς, είτε επίεζον τους καθηγητάς του Πανεπιστημίου διά των συγγενών και πολιτικών δι’ ένα πενταράκι, βαθμόν δια να προαχθούν και τύχουν αναβολής, είτε κατετάσσοντο εις το ναυτικόν, ένθα δεν υπήρχε άμεσος κίνδυνος λόγω του παρεμβαλλόμενου υδάτινου φράγματος της θαλάσσης, είτε ευχαρίστως εδέχοντο τον χαρακτηρισμόν του κομμουνιστού διά να αποφύγουν τη στράτευσιν, είτε εδωροδόκουν γιατρούς διά χρυσίου διά να απαλλαγούν της στρατεύσεως με το δικαιολογητικόν της υγιεινής καταστάσεως, είτε απεδήμουν εις το εξωτερικόν διά δήθε σπουδάς τέκνα ευπόρων και ισχυρών οικογενειών καθ’ ην εποχήν μόλις προ ολίγων μηνών πάντες οι εξ αναστολής σπουδασταί εκλήθησαν υπό τα όπλα, είτε εδημιούργησαν σκάνδαλα, ως πολλά τέκαν βιομηχάνων, είτε και τόσα είτε… Οι πλούσιοι δεν συνεισέφερον εναντίον του κομμουνισμού μεγάλα χρηματικά ποσά, ή προσεπάθουν να διοχετεύσουν το χρήμα εις το εξωτερικόν και οι ίδιοι να αποδημήσουν.

(*) Ο Πολ Πόρτερ έχει μείνει γνωστός στην ιστορία για το σφυριχτό χαστούκι που έριξε στο γλοιώδη Στέφανο Στεφανόπουλο, ο οποίος στη συνέχεια «δώρισε στην κυρία Πόρτερ ένα διαμαντένιο περιδέραιο, για να κατευνάσει τον Πόρτερ». Έτσι, για να γνωρίζουμε το επίπεδο της ελληνικής διπλωματίας. Αν και, σύμφωνα με το Ραφαηλίδη, ο Πόρτερ δικαίως σφαλιάρισε τον τότε υπουργό Συντονισμού, ακριβώς λόγω της απίστευτα χυδαίας και προκλητικής συμπεριφοράς της τάξης που είχε έρθει να εξυπηρετήσει.

·Δογματισμός", λοιπόν, είναι το όνομα των αξιωματικών παραδοχών των ιστορικά ηττημένων από την σκοπιά του απαρνημένου αξιωματισμού των νικητών.

"Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, και παντού είναι αλυσοδεμένος": η πασίγνωστη αυτή φράση, που εγκαινιάζει το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, αξίζει κάποιας προσεκτικότερης ανάλυσης από ότι συνήθως της δίνεται όταν αναπαράγεται. Πρόκειται, κατ' αρχάς, για μια φράση της οποίας ο αξέχαστος χαρακτήρας χρωστά πολλά --σχεδόν τα πάντα-- στην κατασκευή ενός σκανδαλώδους οξύμωρου που την τέμνει στη μέση: ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος και (και όχι αλλά) είναι παντού αλυσοδεμένος· η ελευθερία είναι ταυτόχρονα το φυσικό δεδομένο της ανθρώπινης ύπαρξης και αυτό που έχει διαστροφικά καταστεί οικουμενικά αδύνατο για αυτή. Αυτή η αφόρητη αντίφαση ανάμεσα στη φύση και την πραγματικότητα συνιστά τη βάση της απαίτησης για μια εκ βάθρων αναπροσαρμογή της πραγματικότητας στα (υποτιθέμενα) δεδομένα της φύσης.

Η υπερβολική ταύτιση με τις φυσιοκρατικές αντιλήψεις του Ρουσσώ παρεμποδίζει όμως την συνειδητοποίηση, θεμελιώδους σημασίας όταν διαβάζουμε τη φράση, του γεγονότος ότι η φράση αυτή  δεν διατυπώνει στην πραγματικότητα ένα οξύμωρο. Και δεν το κάνει γιατί τα δυο της κομμάτια, τα οποία ο Ρουσσώ συνδέει ενσυνείδητα με ένα σκανδαλώδες "και", δεν αποτελούν εκφράσεις της ίδιας τάξης λόγου. Και εξηγούμαστε: το ότι ο "άνθρωπος" είναι "παντού αλυσοδεμένος" αποτελεί, είτε εκφράζει με ακρίβεια την αντικειμενική πραγματικότητα στην εποχή του Ρουσσώ είτε όχι, μια εμπειρικού χαρακτήρα διαπίστωση. Με άλλα λόγια, πρέπει να διαβαστεί ως μια πρόταση που αντλεί την νομιμότητά της από τον χώρο της εμπειρικής παρατήρησης, που επικαλείται αυτόν τον χώρο ως θεμέλιό της. Το ότι "ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος", από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να ανήκει στην τάξη των εμπειρικών παρατηρήσεων· ανήκει μάλλον στην τάξη των αξιωματικών βεβαιοτήτων, των οικουμενικών αληθειών, για τις οποίες δεν νοείται ότι χρειάζεται να προσκομιστεί καμία εμπειρική απόδειξη, και για τις οποίες μάλιστα η ίδια η ύπαρξη εμπειρικών αποδείξεων για το αντίθετο (για το ότι ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος) λογίζεται όχι ως μέσο διάψευσης των ίδιων, αλλά αντίθετα ως μέσο κριτικής στην εμπειρική πραγματικότητα. Δεν είναι --δεν μπορεί να είναι στον ιδεολογικό κόσμο του Ρουσσώ-- το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι εμπειρικά "παντού αλυσοδεμένος" διάψευση της πρότασης ότι "γεννήθηκε ελεύθερος"· είναι αντίθετα η πρότερη, αξιωματική παραδοχή της πρότασης ότι "γεννήθηκε ελεύθερος" που καθιστά αβάσταχτη και αφόρητη την αποδοχή μιας κατάστασης στην οποία είναι "παντού αλυσοδεμένος."

Η διάσημη λοιπόν πρόταση που εγκαινιάζει το Κοινωνικό Συμβόλαιο είναι ένα παλιό, καλό παράδειγμα της ρήσης "όταν η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στη θεωρία, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα." Το όνομα της ιστορικής και φιλοσοφικής περιόδου όπου αυτή η ρήση έλαβε σάρκα και οστά ως κυρίαρχη διανοητική και πολιτική πρακτική είναι Διαφωτισμός.  Οφείλουμε στην οξύνοια και στον αμετανόητο εμπειρισμό του αντεπαναστάτη Edmund Burke την πρώτη διαπίστωση της δογματικής φύσης της ηρωϊκής αστικής ιδεολογίας: το ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος (ή ίσος με όλους τους άλλους) λέει ο Burke, και έχει απόλυτο δίκαιο από την εμπειρική σκοπιά, δεν προκύπτει από πουθενά. Τα ιστορικά δείγματα κοινωνιών είναι, αντιθέτως, γεμάτα από παραδείγματα του αντιθέτου: από την Αίγυπτο στην Αρχαία Ελλάδα και από την Ρώμη στον Μεσαίωνα, πουθενά δεν υπάρχει κοινωνία στην οποία "ο άνθρωπος" --δηλαδή κάθε άνθρωπος-- γεννιέται ελεύθερος. Η διαβεβαίωση περί του αντιθέτου έχει αξιωματικό χαρακτήρα ακριβώς επειδή στην ουσία δεν βασίζεται πουθενά. Και ο φιλελευθερισμός --για την διαφύλαξη ή διαστροφή του οποίου από τον νεοφιλελευθερισμό σήμερα γίνεται τόσο συχνά λόγος-- δεν είναι τίποτε άλλο από ακόμα ένας δογματισμός, μια ανύψωση ενός καθαρά υποθετικού --μπορεί ακόμα να πει κανείς μυθοπλαστικού-- ιδεώδους πάνω από την εμπειρική πραγματικότητα, μια ανύψωσή του στη θέση αυτού που ονομάζουμε "κανονιστικό ιδεώδες" -- ιδεώδες το οποίο δεν κρίνεται με βάση την εμπειρική πραγματικότητα αλλά αντίθετα, την κρίνει το ίδιο. 

Η ιστορική παγίωση της εξουσίας της αστικής τάξης --και συνεπώς, του ιδεολογήματος της οικουμενικότητας της ελευθερίας που προάσπιζε ο Ρουσσώ-- σήμανε την φυσικοποίηση αυτού του δογματισμού, την λήθη για όλα όσα καταμαρτυρούσε κριτικά ο καταφρονεμένος σήμερα από τους περισσότερους ρεαλισμός του αριστοκρατικού Burke. Σήμανε όμως ταυτόχρονα, και αυτό μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, και κυρίως μετά τα μέσα του 20ου, πως το σημαίνον "δογματισμός" θα επέστρεφε ως αρνητικό σημαίνον, όχι για να χαρακτηρίσει τις θεμελιώδεις αξίες του φιλελευθερισμού, που στο μεταξύ ανήχθηκαν σε απλή και καθαρή "φύση", αλλά για να χαρακτηρίσει αυτές του σοσιαλισμού και μετέπειτα του κομμουνισμού. Μια βασική αντίληψη του τι κάνουμε όταν μιλάμε για "κομμουνιστικό δογματισμό" σήμερα προϋποθέτει την σύγκριση του Κοινωνικού Συμβολαίου και του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: αν ο Ρουσσώ βασίζει όλο του το οικοδόμημα στην αξιωματική αρχή ότι ο άνθρωπος "γεννήθηκε ελεύθερος", ο Μαρξ το βασίζει στην αξιωματική αρχή ότι το προλεταριάτο είναι το ιστορικό υποκείμενο οικουμενικής χειραφέτησης της κοινωνίας. Αλλά η επικράτηση της αστικής τάξης κατά της απόπειρας ανατροπής της δημιούργησε συνθήκες τέτοιες ώστε ο δογματισμός του πρώτου να θαυμάζεται ως έκφραση πεφωτισμού του πνεύματος ενώ ο δογματισμός του δεύτερου να γελοιοποιείται ως φενάκη και αυταπάτη με δυνητικά εγκληματικές συνέπειες.

Όταν λοιπόν σήμερα ακούμε από κάθε γωνιά τα πολυφορεμένα και τετριμμένα κλισέ περί του απεχθούς χαρακτήρα του "κομμουνιστικού δογματισμού", η ενδεδειγμένη απάντηση δεν είναι να αμυνόμαστε αποκηρύσσοντας τον δογματισμό αυτό. Αντίθετα, πρέπει να διευκρινίζουμε ότι αν με την έννοια "δογματισμός" εννοούμε την απαρέγκλιτη προσκόλληση σε μια αξιωματική αρχή για την οποία δεν υπάρχει πουθενά αδιαμφισβήτητη εμπειρική απόδειξη, είμαστε κι εμείς παιδιά της ένδοξης μήτρας του δογματισμού που λέγεται Διαφωτισμός· και αντιστρόφως, ότι οι κατήγοροί μας, στον βαθμό που συμμερίζονται χωρίς δεύτερη σκέψη τα εμπειρικώς αστήρικτα εκείνα δόγματα που λένε πως η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων είναι εγληματικά απεχθής, ή πως η δουλεία είναι μια αφόρητη διαστρέβλωση της ανθρώπινης φύσης τόσο για τον δούλο όσο και για τον αφέντη, είναι και αυτοί μαρξιστές εν αρνήσει, μαρξιστές που δεν γνωρίζουν --ή που επέλεξαν να ξεχάσουν-- την συγγένειά τους μαζί μας.

"Δογματισμός", λοιπόν, είναι το όνομα των αξιωματικών παραδοχών των ιστορικά ηττημένων από την σκοπιά του απαρνημένου αξιωματισμού των νικητών.http://radicaldesire.blogspot.com/

Αριστερα και το φορολογικό

Μετά τον Καπιταλισμό τί ?

 

http://wwwpraxisred.blogspot.com/

 

Αλήθεια πόσο μπορεί να διαρκέσει ένα κοινωνικό σύστημα ? Αν εξετάσουμε ιστορικά την διάρκεια ζωής του κάθε συστήματος, διαπιστώνουμε ότι το επόμενο ζει λιγότερο από το προηγούμενό του!

Ο Καπιταλισμός, που στις μέρες μας τελειώνει, έχει μια διάρκεια ζωης 500 περίπου ετών, που είναι πολύ λιγότερα από εκείνα του Φεουδαρχισμού, ο οποίος με τη σειρά του ήταν πολύ μικρότερος σε διάρκεια απ όσο διήρκεσε η Δουλοκτητική κοινωνία . Το επόμενο μετά τον Καπιταλισμό κοινωνικό σύστημα, σύμφωνα με αυτήν την λογική, θα πρέπει να έχει πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής !

Αν θελήσουμε να παραστήσουμε με μαθηματικό τρόπο αυτήν την εξέλιξη αρχίζοντας από την προϊστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι είναι κάτι σαν μια φθίνουσα σειρά (από τα δεξιά προς τα αριστερά) της σειράς των χρυσών αριθμών (της σειράς Fibonacci για τους Μαθηματικούς ).

Είναι ολοφάνερο ότι ο Καπιταλισμός, αφού πέρασε όλα τα «φυσιολογικά» στάδια ανάπτυξης

(εμπορικός, βιομηχανικός, χρηματοπιστωτικός Καπιταλισμός ), έφθασε στο ανώτατο στάδιο του, που είναι ο… παραλογισμός !

Αυτό φαίνεται καλύτερα από το μέγεθος και από το χαρακτήρα του παγκόσμιου ιδιωτικού και δημόσιου χρέους (βλέπε το «Ανάγκα και Θεοί πείθονται»).

Το υπάρχον Καπιταλιστικό σύστημα στις μέρες μας ταλαντεύεται όλο και πιο συχνά και αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «είναι αδύνατο να επανακτήσει την ισορροπία του».. Αυτές οι ταλαντεύσεις θα οδηγήσουν σε μια χαοτική κατάσταση και  θα έρθει η στιγμή που όχι μόνο θα συγκρουστούν οι κατέχοντες με τους μη κατέχοντες, αλλά όλοι θα στρέφονται εναντίον όλων ».

Ο κίνδυνος να περάσουμε στο στάδιο της βαρβαρότητας και του κανιβαλισμού δεν είναι απίθανος ούτε και μακρινός.

Και τότε «ποιος είδε το Θεό και δε φοβήθηκε !» Αυτό ισχύει όχι μόνο για τις πλούσιες και πτωχότερες καπιταλιστικές χώρες, αλλά κυρίως για τις πρωην σοσιαλιστικές χώρες, όπου τα νέα καπιταλιστικά καθεστώτα μέχρι στιγμής μόνο τα προβλήματα της παλιάς και νέας άρχουσας τάξης μπόρεσαν να λύσουν !

Και το ερώτημα που πλανιέται σαν «φάντασμα» όχι μόνο πάνω από την Ευρώπη, αλλά πάνω από όλο τον κόσμο, είναι:

Μετά τον Καπιταλισμό, ή πιο σωστά, μετά τον παραλογισμό τί ?

Ο Σοσιαλισμός σαν πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, όπως τουλάχιστον τον έχουμε γνωρίσει από το 1917 μέχρι το 1990, ήταν όντως το επόμενο μετά τον Καπιταλισμό κοινωνικό σύστημα ή μήπως δεν ήταν ? Και τότε τι ήταν ? Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για μια σειρά χώρες, στις οποίες σήμερα (ας το πούμε συμβολικά) ακόμη κυματίζει η κόκκινη σημαία (Κίνα, Β. Κορέα, Βιετνάμ, Κούβα): αυτές οι χώρες βρίσκονται στο επόμενο μετά τον Καπιταλισμό κοινωνικό σύστημα ? Αν όχι, τότε τι είναι?

Μερικοί πολιτικοί (αλλά και ιστορικοί) διέγραψαν με μεγάλη ελαφρότητα από την ιστορία της ανθρωπότητας αυτό το σοσιαλιστικό μοντέλο, που κράτησε από το 1917 μέχρι το 1990 , αγνοώντας ότι σε αυτό το σύστημα έζησαν και ανατράφηκαν εκατομμύρια άνθρωποι και ότι κυριάρχησε στο μισό ημισφαίριο της γης για πολλές δεκαετίες, έπιανε δε από το Βλαδιβοστόκ μέχρι την Αυλώνα και από την Κωστάντζα μέχρι το Γκδανσκ. (και που κατέρρευσε είναι αλήθεια με αστραπιαία ταχύτητα ). Το διέγραψαν με ευκολία και τώρα που έρχονται τα δύσκολα αντελήφθησαν ότι δεν έπρεπε « μαζί με τα απόνερα να πετάξουνε και το μωρό »!

Με την ίδια ελαφρότητα «συμπεριφέρονται» σήμερα και προς τους μη καταρρεύσαντες,(Κίνα κλπ), αν και γνωρίζουν ότι πληθυσμιακά είναι περισσότεροι από τους καταρρεύσαντες !

Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι η ιστορία δεν σταμάτησε το 1990, ότι τόσο οι καταρρεύσαντες όσο και οι μη καταρρεύσαντες είναι «δυνητικοί» παράγοντες στο σημερινό παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, ότι δηλαδή ανά πάσα στιγμή μπορούν να μπουν στο παιχνίδι , όσοι τέλος αντιλαμβάνονται τις ταλαντεύσεις του καπιταλιστικού συστήματος θα πρέπει να προβληματιστούν, τουλάχιστον για το τι θα ακολουθήσει την επόμενη πενταετία ή δεκαετία και για το πώς και πού θα μετατεθεί το κέντρο βάρος της παγκόσμιας οικονομίας . Να προβληματιστούν με ποιον τρόπο θα βγούμε από την κρίση !

Η Πολιτική είναι επιστήμη

Το έχουμε ξαναγράψει : Η Πολιτική είναι επιστήμη! Μια Επιστήμη όπου σε έναν (Ευκλείδειο) χώρο με εκατομμύρια διαφορετικές συνιστώσες-συμφέροντα πρέπει να βρούμε μια κοινή συνισταμένη που θα οδηγήσει μια Κοινωνία ένα βήμα μπροστά.
Δεν υπήρχε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας ιδανική κοινωνία, παρά μόνο μια κοινωνία λίγο καλύτερη από την προηγούμενη. Αυτό συνεβαινε πάντοτε.

Μήπως πρέπει τώρα να ψάξουμε για κάτι εντελώς καινούργιο, αρχίζοντας από το μηδέν ?

Κατ αρχάς πρέπει να ξέρουμε ότι δεν υπάρχει καμιά επιστήμη που να ξεκινάει από το μηδέν ! Όλες «πατάνε» στα συμπεράσματα, στις εμπειρίες των προηγούμενων επιστημών, και με τη σειρά τους προσθέτουν ένα λιθαράκι !Αυτό συμβαίνει και με τα κοινωνικά συστήματα ! Δεν υπάρχει καθαρό σύστημα, κάθε νέο σύστημα παίρνει πολλά στοιχεία από το παλιό, δεν τα απορρίπτει όλα..

Αυτό πρέπει να κάνουμε και μείς τώρα! Δεν « πετάζουμε με τα απόνερα και το μωρό » Έχουμε μια ιστορική εμπειρία από τα προηγούμενα, παλαιότερα συστήματα(Δουλοκτητικό, Φεουδαρχικό), ζούμε στο Καπιταλιστικό σύστημα που, όπως είπαμε παραπάνω, όλο και πιο συχνά ταλαντεύεται, έχουμε μια τεράστια εμπειρία από την οικοδόμηση (και την κατάρρευση) των πρώην σοσιαλιστικών κρατών, έχουμε ευτυχώς και την αδιαμφισβήτητη παγκόσμια παρουσία της Κίνας, η οποία εφαρμόζει μια ιδιότυπη ΝΕΠ (=Νέα Οικονομική Πολιτική) που δε διαφέρει και πολύ από εκείνη που ήθελε, αλλά δεν πρόλαβε να εφαρμόσει ο Λένιν. Αυτή είναι η σημερινή εικόνα της υφηλίου, αυτή είναι «η γης που την πατούμε», αυτός είναι πιο σωστά ο (Ευκλείδειος ) με τις άπειρες διαστάσεις-συνιστώσες χώρος !

Η μυστηριώδης συνιστώσα

Υπάρχουν «βαριές» συνιστώσες, που επηρεάζουν αφάνταστα όλο τον πλανήτη, π.χ το περιβάλλον, υπάρχουν άλλες λιγότερο εμφανείς που μπορεί να επηρεάζουν εξ ίσου σοβαρά την πορεία των κοινωνιών, π.χ η απαλλοτρίωση της παραγόμενης υπεραξίας Υπάρχουν συνιστώσες που είναι δυσκολονόητες Υπάρχει και μια μυστηριώδης συνιστώσα που τη βρίσκουμε παντού σ όλες τις εποχές και σε κάθε κοινωνικό σύστημα . Είναι μια συνιστώσα την οποία δεν την έχουμε εξιχνιάσει όσο θα έπρεπε, αν και τη συναντούμε κάθε μέρα μπροστά μας, που τη θεωρούμε ως ένα βαθμό φυσιολογική, που αριθμεί όμως περισσότερα θύματα απ ότι αριθμούν οι θρησκείες όλου του κόσμου και που σε τελική ανάλυση είναι (μετά τις σχέσεις ιδιοκτησίας ) η αιτία της σημερινής παγκόσμιας κρίσης:

Η μυστηριώδης αυτή συνιστώσα είναι το φορολογικό σύστημα !

Οι σημερινοί θεωρητικοί της Αριστεράς, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ποτέ δεν ασχοληθήκαν σε βάθος με το φορολογικό σύστημα, ίσως γιατί πουθενά δεν αναφέρεται στη Μαρξιστική Θεωρία κάτι σχετικό! Στο «Κεφάλαιο» του Μαρξ π.χ ,όσο και να ψάξει κανείς, δε θα βρει ούτε μια αναφορά για το ποιο θα πρέπει να είναι το φορολογικό σύστημα στη μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία. Και κατά τη γνώμη τους , εφ όσον «δεν υπάρχει στας γραφάς», δεν πρέπει να το ψάξουμε. Είναι λοιπόν ανίκανοι να αντιληφθούν ότι το φορολογικό είναι η τέταρτη διάσταση της Οικονομίας. Είναι το πιο τρωτό σημείο, η «Αχίλλειος πτέρνα» του συστήματος, εκεί πρέπει σήμερα να σημαδεύουν όλα τα βέλη μας!

Εμείς πιστεύουμε ότι όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά και γενικότερα για όλα τα προοδευτικά κόμματα, για τους αρμόδιους του υπουργείου οικονομικών που ετοιμάζουν τη φορολογική μεταρρύθμιση, (προτού η τρόικα απαιτήσει απ αυτούς να αποσπούν από τους Έλληνες πολίτες τους φόρους ακόμη και με βασανιστήρια, μέθοδος που εφαρμόστηκε τον προπερασμένο αιώνα, από τους αποικιοκράτες σε ορισμένα δεσποτικά κράτη της Ινδίας) πιστεύουμε λοιπόν ότι η σωστή προσέγγιση του φορολογικού συστήματος οδηγεί σε μια ιδεολογική φλέβα χρυσού, μας ανοίγει νέους ορίζοντες και μακροπρόθεσμα μας οδηγεί σε νέες μορφές ιδιοκτησίας, σε τελική ανάλυση σε ένα νέο κοινωνικό σύστημα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά το επόμενο, μετά το μεταβατικό σοσιαλιστικό μοντέλο που γνωρίσαμε, κοινωνικό σύστημα.

Θεωρητικό κενό

Είναι ολοφάνερο ότι εδώ έχουμε ένα τεράστιο θεωρητικό (και πρακτικό ) κενό, κενό που ούτε στις πρώην (και νυν) σοσιαλιστικές οικονομίες έχει καλυφθεί, με αποτέλεσμα και εκεί να εφαρμόζουν ένα φορολογικό σύστημα που δε διέφερε και πολύ από εκείνο των καπιταλιστικών οικονομιών: και εκεί φορολογούσαν τις κρατικές επιχειρήσεις ανάλογα με τα καθαρά τους κέρδη .

Αν θέλει κανείς να φέρει σε δύσκολη θέση τους θεωρητικούς της Αριστεράς, αρκεί να τους ρωτήσει ποια είναι σήμερα η πρότασή τους για το φορολογικό εντός του καπιταλιστικού συστήματος ή ποια είναι η γνώμη τους για το Φορολογικό σύστημα που εφαρμόστηκε στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Ο Μαρξ ανακάλυψε, εντόπισε τον τρόπο, το μέγεθος, τον τόπο και το χρόνο της παραγόμενης υπεραξίας, που μπορούμε να την παρομοιάσουμε, να την παραστήσουμε σαν έναν τεράστιο σωρό αγαθών ! Σ αυτόν το σωρό ο Μαρξ κάρφωσε μια τεράστια επιγραφή που έγραφε «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνάμεις του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» και έφυγε…(Μαρξ, Κριτική του προγράμματος της Γκότα, σελ.23). Εκεί έγινε ο χαμός! Ηρθαν στιγμές που είχε μείνει μόνο η τεράστια επιγραφή, σωρός δεν υπήρχε !

Είχαμε και τέτοιους θεωρητικούς της Αριστερας που δεν τους ενδιέφερε κάν ο σωρός, παρά μόνο η επιγραφή…

Η ζωή απέδειξε ότι καλή και χρυσή η επιγραφή, αλλά πρέπει να υπάρχει και ο σωρός των αγαθών. Από εκεί και πέρα εμείς, οι επόμενες γενεές, πρέπει να βρούμε έναν επιστημονικό , θεωρητικό και πρακτικό τρόπο όχι μόνο να δημιουργούμε το σωρό,(στη δημιουργία του σωρού το φορολογικό παίζει τεράστιο ρόλο), αλλά και να μετρήσουμε από αυτήν την παραχθείσα υπεραξία, από αυτόν το σωρό, πόσο θα κρατήσουμε στην επιχείρηση και πόσο θα «ταχυδρομήσουμε » στο κέντρο για τη συντήρηση του κρατικού μηχανισμού κλπ .Και το σπουδαιότερο, γιατί ακριβώς τόσο και όχι περισσότερο η λιγότερο!

Αυτό οι κλασσικοί, λέμε ακόμη μια φορά, το άφησαν σε μάς !

Μπροστά στο σωρό αυτό σήμερα στέκουν εκατομμύρια άνθρωποι αμήχανοι και δεν μπορούν να αποφασίσουν, (όχι μόνο ποιος τον παρήγαγε, αλλά) πόσο μερίδιο δικαιούται ο καθένας τους και γιατί !Αυτή η αδυναμία υπολογισμού, το φορολογικό τους σύστημα δηλαδή , μαζί με τις σχέσεις ιδιοκτησίας ήταν μια από τις αιτίες της κατάρρευσης του σοσιαλισμού !

Στη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση δε φτάσαμε ξαφνικά απ τη μια στιγμή στην άλλη. Μια από τις πιο σοβαρές αιτίες ήταν και η εφαρμογή του υπάρχοντος φορολογικού συστήματος που ισχύει εδώ και μερικούς αιώνες, όσο σχεδόν και ο Καπιταλισμός, και που οδήγησε σε αυτό το τερατούργημα, δηλαδή οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να είναι πιο ισχυρές από τα κράτη και τους λαούς . Και αυτές οι ιδιωτικές επιχειρήσεις γιγαντώθηκαν, όχι επειδή δε φορολογούνταν, αλλά ακριβώς γιατί εφάρμοζαν κατά γράμμα αυτό το φορολογικό σύστημα που ισχύει και στις μέρες μας και που δημιούργησε την κρίση !

Τα πράγματα είναι απλά και η λύση απλή:

Βλέπε στο : vostiniotismos.blogspot.com αρχικά στο άρθρο με τίτλο «Η άγνωστη παράμετρος της Οικονομίας » και ύστερα στο άρθρο «Το κράτος και το φορολογικό εφ άπαξ».-

http://gregordergrieche.blogspot.com
Βοστινιώτης Παναγιώτης