Όταν το ψέμα γίνεται καπνός, του Γιώργου Πήττα

(το άρθρο γράφτηκε το 2007, πριν την ποινικοποίηση του καπνίσματος. Δημοσιεύεται σήμερα στο TVXS με αφορμή μια σχετική με το ζήτημα συζήτηση που έγινε εδώ, με αφορμή την εκδήλωση που διοργάνωσαν στον Ιανό επιχειρηματίες και «πνευματικοί άνθρωποι»)

Του Γιώργου Πήττα
Αναγνώστης, με εξαιρετικά ευγενικό τόνο γραφής, μου έστειλε την περασμένη εβδομάδα ένα email, στο οποίο μετά από κάποια καλά λόγια, αναρωτιόταν αν αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία (που με επιλογή της εφημερίδας συνοδεύει τα άρθρα μου) εκεί στην άκρη του χεριού, στα δάχτυλά μου, είναι ένα τσιγάρο. (πάνω βλέπετε το τεκμήριο του εγκλήματος καθαρά, αλλά στην εφημερίδα η φωτογραφία είναι μικρή, οπότε ο φίλος αναγνώστης διατηρούσε κάποιες ελπίδες πως μπορεί να κάνει…λάθος)
Και ναι, ομολογώ και δημοσίως το απεχθές μου ατόπημα, είναι πράγματι ένα μιαρό και βδελυρό τσιγάρο. Η αλήθεια είναι πως και εγώ έχω μία καθαρά αισθητική αντιπάθεια στις φωτογραφίες προσώπων με το τσιγάρο στο χέρι.

Αν μάλιστα κοιτάξουμε το ζήτημα από την πλευρά της πολιτικής ορθότητας, σίγουρα τότε κατά τις λογικές που επικρατούν σε πολλές χώρες, το ατόπημα είναι στο "παρά πέντε" για να γίνει ποινικά κολάσιμη πράξη. Την έχω την κακή συνήθεια, εντάξει.
Το ζήτημα είναι αλλού. Βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στην απερίγραπτη υποκρισία που διακατέχει τις κυβερνήσεις και όσους παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας, αναφορικά με τη λεγόμενη αντικαπνιστική εκστρατεία.
Ας πάρουμε, όμως, ορισμένα πράγματα με τη σειρά:
1. Το τσιγάρο είναι βλαβερό, είναι καταστροφικό, σε αυτό όλοι συμφωνούμε.
Το ίδιο και το αλκοόλ, η επιθετική οδήγηση, η αγένεια, η υποκρισία και κυρίως η βλακεία, που θαρρώ είναι η πιο επικίνδυνη τάση (και μάλιστα κυρίαρχη) σε μία κοινωνία. (συμπλήρωση 2010: Η ανασφάλεια το άγχος οι απολύσεις και η εξώθηση πάμπολλων συνανθρώπων στην αυτοκτονία λόγω αδιεξόδων θα έλεγα πως είναι ακόμα πιο βλαβερές πρακτικές από το τσιγάρο)

2. Χρόνια, πολλά χρόνια τώρα, έχουν ξοδευτεί και ξοδεύονται τεράστια κονδύλια κατά του καπνίσματος σε Ευρώπη και Αμερική. Με τα ίδια χρήματα, όμως, ή και λιγότερα, στον ίδιο χρόνο θα είχε δοθεί η ευκαιρία στις Καπνοβιομηχανίες να αλλάξουν το αντικείμενό τους. Εφικτό ακόμα θα ήταν να είχαν κηρυχθεί παράνομες, μετά από μία αυστηρά προσδιορισμένη προθεσμία κάποιων ετών. Ωστόσο πουθενά κανείς δεν μιλάει για μία τέτοια προοπτική επίσημης κατάργησης του συγκεκριμένου κλάδου.
3. Ερώτηση: Δεν αποτελεί θεμελιώδη υποκρισία να ξοδεύεις χρήματα κατά της χρήσης ενός προϊόντος, στο οποίο την ίδια στιγμή επιτρέπεις την απολύτως νόμιμη παραγωγή και διανομή; Για μένα, τουλάχιστον, η απάντηση είναι μονόδρομος. Ναι, είναι μέγιστη υποκρισία, τόσο κραυγαλέα που καταντάει ύποπτη. Ύποπτη;

4. Ναι. Γιατί άραγε τα ποσοστά των νέων καπνιστών, σε ηλικίες από 16 και πάνω στην Ε.Ε. έχουν αυξητική τάση; Μήπως άραγε όλο αυτό το "απαγορευτικό περιβάλλον" δημιουργεί τελικά μυθολογία γύρω από το τσιγάρο; Κάθε τι το απαγορευμένο (πλην όμως τόσο προσιτό...) έλκει σαν μαγνήτης- το ξέρουμε όλοι.

Στην εκστρατεία αντέδρασαν θετικά (στα πρώτα της βήματα) άνθρωποι που σήμερα είναι κάπου μεταξύ 40 και 50 και έχουν παιδιά σε εφηβική ηλικία ή διανύουν τα πρώτα χρόνια της εικοσαετίας τους. Δηλαδή έχουν μία εύλογη τάση να είναι «απέναντι» σε διάφορες επιλογές των γονέων τους. Στη Βρετανία, την Αυστρία κ.α. τα στοιχεία για τους νέους καπνιστές, είναι συντριπτικά. Ποιοι πανηγυρίζουν; Ασφαλώς οι σχετικές βιομηχανίες δηλ. η Καπνική αλλά και η Ιατρική βιομηχανία.
Η μεν παράγει το πρόβλημα και η δε το «θεραπεύει» με πανάκριβες αγωγές.
Από τη στιγμή, λοιπόν, που η παραγωγή και διανομή ενός προϊόντος είναι απολύτως νόμιμες διαδικασίες, αναρωτιέμαι ποια τάχα "ορθότητα" θεωρεί ανορθόδοξη μία φωτογραφία, στην οποία ο εικονιζόμενος έχει "συλληφθεί" από το φακό με το προϊόν της (βλαβερής πλην όμως νόμιμης) επιλογής του.

Άραγε είναι ο καπνός και οι βλαβερές του συνέπειες το μόνο σημείο στο οποίο η δημόσια ζωή και οι φορείς αποθεώνουν και θεμελιώνουν την υποκρισία ως τρόπο ζωής;
Όχι βέβαια.
Πραγματικά, οι συνέπειες του καπνού και της αερολογίας πάνε μαζί και είναι εξόχως βλαβερές.
Και στην αερολογία θα προσθέσω και όλους αυτούς που μαζεύτηκαν στον Ιανό να διεκδικήσουν τα δικαιώματα των καπνιστών –δηλαδή του κέρδους των καφενείων αλλά λησμόνησαν να παρέμβουν για τους χιλιάδες ανθρώπους που απολύονται κάθε μέρα από τις δουλειές τους, για τους χιλιάδες ανθρώπους που ένα ολάκερο σύστημα τους σβήνει σαν καμένο τσιγάρο και τους πετάει στο τασάκι του κοινωνικού περιθωρίου.                                                          

To "colpo grosso" της Apple με τις τιμές

Την επόμενη φορά που θα κάθεστε σε ένα μπαρ σε ένα αεροδρόμιο και θα ακούσετε δύο επιχειρηματίες να συζητούν για το αν η Apple (AAPL) είναι μια εταιρεία τεχνολογίας ή design, να επέμβετε: «Όχι. Αυτό που πουλάει ο Steve Jobs είναι η τιμολόγηση».

Τιμολόγηση; Και όμως. Ο Jobs είναι δάσκαλος στο να χρησιμοποιεί διάφορα κόλπα για να σας κάνει να πιστέψετε πως τα γυαλιστερά αλουμινένια παιχνίδια του είναι ένα καλό deal. H ανακοίνωση των νέων προϊόντων της εταιρείας στις 1 Σεπτεμβρίου ήταν ένα κλασικό παράδειγμα. Το δημοφιλές iPod Touch media player έχει ανανεωθεί πλήρως και προσφέρεται σε τρεις τιμές, $ 229, $ 299, και $ 399-όλα κοστίζουν περισσότερο από το iPhone, το οποίο κάνει ό,τι και το Touch και επιπλέον μπορεί να κάνει και τηλεφωνικές κλήσεις. Τι σημαίνει αυτό; Παρακολουθήστε την Apple, και μπορείτε να μάθετε τα τεχνάσματα στην τιμολόγηση ώστε να τα χρησιμοποιήσετε και για τη δική σας επιχείρηση.

Πρώτον, καταλάβετε ότι τα παιχνίδια τιμών είναι ζωτικής σημασίας για την Apple, γιατί ο ανταγωνισμός είναι έντονος στον κόσμο της τεχνολογίας και τα προϊόντα-επιτυχίες δεν έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής. Το πιο φθηνό iPad που κυκλοφορεί κοστίζει $ 499 έναντι του Archos 7 Home Tablet ($ 189) ή του Dell Streak ($ 299 με μια διετή σύμβαση  με το AT & T). Και οι ανταγωνιστές σπεύδουν να προσφέρουν περισσότερες λειτουργίες για εκατοντάδες δολάρια λιγότερα-το Streak tablet έχει videocam και τηλέφωνο, το οποίο τα iPads δεν διαθέτουν ακόμα. Το buzz touchscreen παράθυρο της Apple κλείνει γρήγορα, και παρά το γεγονός ότι αναπόφευκτα θα προσθέσουν χαρακτηριστικά-μπορώ να προβλέψω πως το iPad θα έχει μια φωτογραφική μηχανή, videocam, και τηλέφωνο μέσα σε δύο χρόνια-τα σημερινά τεχνολογικά θαύματα, όπως και το πολυαντεγραμμένο  iPhone, γίνονται τα βασικά προϊόντα του αύριο.

Ας απαριθμήσω τους τρόπους με τους οποίους η Apple αμύνεται με τις τιμές:

1. Τιμές ‘κράχτες’. Η Economic Daily News της Ταϊβάν ανέφερε τον Αύγουστο ότι η Apple έχει αρχίσει να κατασκευάζει μικρότερες εκδόσεις iPad των 7 ιντσών οι οποίες προγραμματίζεται να διατεθούν στα ράφια των ΗΠΑ πριν από τα Χριστούγεννα. Αν αναρωτιέστε γιατί η Apple θα προσθέσει ένα ακόμη προϊόν στα iPod, iPod Touches, iPads, φορητούς υπολογιστές και υπολογιστές, συνειδητοποιείστε ότι αυτό το gadget είναι πιθανώς ένα δόλωμα. Αυτό στο μάρκετινγκ σημαίνει τα προϊόντα, τις υπηρεσίες, ή τα σημεία των τιμών που μια επιχείρηση δεν επιθυμεί πραγματικά να αποκτήσετε , αλλά μάλλον τα χρησιμοποιεί ως δόλωμα για να κάνει ένα άλλο προϊόν να φαίνεται καλύτερο. Ο  οικονομολόγος Dan Ariely, συγγραφέας του Predictably Irrational, δίνει το κλασικό παράδειγμα ενός μεσίτη που σας παρουσιάζει ένα σπίτι που χρειάζεται μια νέα στέγη πριν σας πάει σε ένα σπίτι με υψηλότερη τιμή που θέλει πραγματικά να πωλήσει. Είναι δύσκολο να πει εάν ένα αποικιακό σπίτι $ 400.000 είναι μια καλή ευκαιρία, αλλά σε σύγκριση με ένα σπίτι $ 380.000 που χρειάζεται δουλειά, φαίνεται κάτι πάρα πολύ καλό. $ 499 για ένα iPad; Λοιπόν, σε σύγκριση με ένα μικρότερο με λιγότερες δυνατότητες, φαίνεται ξαφνικά μια χαρά.

Αυτή η τακτική εξηγεί γιατί η Apple πωλεί συχνά κάθε gadget σε μια σειρά τιμών, όπως το νέο iPod Touch που πωλείται για $ 229, $ 299 και $ 399 ανάλογα με τις διάφορες δυνατότητες αποθήκευσης. Μπορείτε να ξοδέψετε ευχαρίστως $ 229 για να πάρετε ένα ‘καυτό’ media player, πιστεύοντας πως είναι μια καλή τιμή σε σχέση με την πιο ακριβή έκδοση ... και να μην σκεφτείτε ότι θα μπορούσατε να αγοράσετε αντ ΄αυτού ένα iPhone 4 στη χαμηλότερη τιμή των $ 199 με περισσότερες δυνατότητες. Το δόλωμα των $ 399 θόλωσε την κρίση σας. Η Apple κερδίζει και από τα δυο-από τη ζήτηση για τα προϊόντα που μοιάζουν με ευκαιρίες και από όλα τα δολώματα που πωλούν σε πολύ υψηλότερες τιμές. Ναι, κάποιοι άνθρωποι θα δαπανήσουν $ 399 για μια συσκευή αναπαραγωγής μουσικής με ελαφρώς καλύτερη τεχνολογία-και η Apple έχει έτσι ακόμα πιο παχιά περιθώρια κέρδους.

2. Δημιουργείται μια υψηλή τιμή αναφοράς. Ο  οικονομολόγος Richard Thaler έχει διαπιστώσει ότι οι καταναλωτές είναι πολύ κακοί στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την τιμή, οπότε πρέπει συνεχώς να υπάρχουν «τιμές αναφοράς» για τη σύγκριση. Ένα φόρεμα κοστίζει $ 80. Είναι πάρα πολύ; Όχι αν αναγράφεται πως έχει 50 τοις εκατό έκπτωση, από $ 160. Το κόλπο είναι ότι η τεχνητή τιμή αναφοράς των $ 160 δολαρίων μπορεί να μην υπάρχει πραγματικά. Η Apple έχει παίξει αυτό το παιχνίδι με τον εαυτό της με την προώθηση προϊόντων όπως είναι το iPhone σε τεχνητά υψηλές τιμές αναφοράς-το iPhone κόστιζε $ 599 δολάρια, όταν πρωτοκυκλοφόρησε-και στη συνέχεια με τη γρήγορη μείωση της τιμής. Σήμερα, ένα iPhone για $ 199 φαίνεται μεγάλη ευκαιρία. Η Apple στην ουσία χρησιμοποιεί την αρχική τιμή ως αναφορά ώστε τα υπάρχοντα προϊόντα να φαίνονται προσιτά. Μπορεί να μην είστε σίγουροι αν θέλετε να δώσετε $ 499 για ένα iPad, αλλά αν πέσει στα $ 399 μέχρι τα Χριστούγεννα, δεν θα αισθάνεστε καλύτερα;

3. Επισκίαση της τιμής αναφοράς. Αυτό είναι ένα ακόμα πιο έξυπνο τέχνασμα μάρκετινγκ της Apple-αντί να παρέχει στον καταναλωτή μια τιμή αναφοράς, κρύβει τις τιμές συνολικά. Η επιχείρηση λιανικής μέσω ταχυδρομείου Omaha Stakes το κάνει αυτό με την πώληση διάφορων κρεάτων μαζί για περίπου $ 100. Η ποικιλία των ειδών επισκιάζει κάθε σύγκριση με τις τιμές στο παντοπωλείο της γειτονιάς σας. Τα ζαχαρωτά στους κινηματογράφους είναι άλλο ένα κλασικό παράδειγμα της αδιαφάνειας των τιμών, διότι προσφέρονται σε ασυνήθιστα, μεγάλα κουτιά που δεν μοιάζουν με τα κουτιά που βλέπετε σε άλλα καταστήματα. Έτσι, $ 5 για καραμέλες μοιάζουν κουλ. Η Apple επίσης επισκιάζει τις τιμές αναφοράς κάνοντας τα προϊόντα της να μοιάζουν με τίποτα άλλο, από το πρώτο iPod που είχε ένα μοναδικό scroll wheel εως τα υπάρχοντα προϊόντα που είναι τυλιγμένα σε αστραφτερό αλουμίνιο. Η Apple φαίνεται μοναδική, μέχρι να καταλάβετε πως το αλουμίνιο είναι το ίδιο υλικό με το οποίο τυλίγετε τα ψάρια που έχουν απομείνει από το δείπνο... και τότε το συνειδητοποιείτε: η Apple μεταμφιέζει τα προϊόντα οπότε δεν μπορείτε να συγκρίνετε τις τιμές. Τα 99 δολάρια για το νέο Apple TV box είναι μια καλή τιμή; Ποιος ξέρει; Δε μοιάζει με τίποτε άλλο στον πλανήτη.

4. ‘Μπλέκει’ τις συνιστώσες της τιμής για να κρύψει ό, τι μπορεί. Αγοράσετε ένα προϊόν της Apple, και θα ξοδέψετε περισσότερα και για άλλες υπηρεσίες. Για κάθε iPad ή iPhone που πωλείται, η Apple πιθανότατα υπολογίζει στις μελλοντικές σας αγορές τραγουδιών, ενοικιάσεις , και σύντομα στα iAd κλικ στις διαφημίσεις app. To σέξι νέο TV Apple δεν αποθηκεύει τίποτα, έτσι θα πληρώσετε. Η Apple δεν κάνει κάτι ασυνήθιστο εδώ. Σχεδόν κάθε κινητό τηλέφωνο, για παράδειγμα, έχει ένα μέρος του κόστους θαμμένο στα μελλοντικά μηνιαία πάγια τέλη των δεδομένων κατά τη διάρκεια μιας διετούς σύμβασης. Όλη αυτή η «ομαδοποίηση» σημαίνει πως το κόστος με την πάροδο του χρόνου είναι πολύ μεγαλύτερο από ό, τι νομίζετε όταν αγοράζετε το gadget της Apple.

Η στρατηγική τιμολόγησης είναι λαμπρή. Με τη δημιουργία μιας σειράς τεχνολογικών καινοτομιών και στη συνέχεια προσθέτοντας δολώματα για τις τιμές, τιμές αναφοράς, ασάφεια, και ομαδοποίηση, η Apple μας κάνει πρόθυμους να πληρώσουμε περισσότερο για να κάνουμε τα ίδια πράγματα που κάναμε πριν από 30 χρόνια: να διαβάσουμε περιοδικά, να γράψουμε μηνύματα, να παρακολουθήσουμε σειρές, να κάνουμε τηλέφωνα. Τα επιτεύγματα στην επικοινωνία είναι ως επί το πλείστον μια ψευδαίσθηση, αλλά με το γυαλιστερό αλουμίνιο στα χέρια μας, ποιος νοιάζεται για το κόστος;

Ο Ben Kunz είναι διευθυντής στρατηγικού σχεδιασμού σε Mediassociates, μια εταιρεία media planning και Internet strategy. Είναι συγγραφέας του blog ThoughtGadgets.com.

Πώς βλέπει ο ΓΑΠ τον ΓΑΠ, του Θανάση Καρτερού απο TVXS.gr

Έχει ενδιαφέρον, πολιτικό και ψυχολογικό, ο τρόπος που ο Γιώργος Παπανδρέου κατανοεί τον εαυτό του και όσα συμβαίνουν γύρω του. Γιατί, σε ένα σύστημα στο οποίο πάρα πολλά εξαρτώνται από τον πρωθυπουργό, ο τρόπος που αυτός σκέφτεται και συλλαμβάνει την πραγματικότητα επηρεάζει τους πάντες και τα πάντα. Τι προκύπτει λοιπόν από την αυτοπροσωπογραφία που μας παρουσίασε στη ΔΕΘ;

Του Θανάση Καρτερού στην Αυγή της 14/9/2010
Πρώτον, ο ΓΑΠ αντιλαμβάνεται τον ΓΑΠ ως ανυποχώρητο μαχητή. Μ’ έχετε δει να φυγομαχώ ποτέ; αναρωτήθηκε, για να προσθέσει ότι δεν θα δειλιάσω να αντιμετωπίσω τα δύσκολα, εκεί έχω ταχθεί κι εκεί θα μείνω.
Δεύτερον, ο ΓΑΠ αντιλαμβάνεται τον ΓΑΠ ως ιστορικά μοναδικό μεταρρυθμιστή, σχεδόν επαναστάτη. Τα ψέματα τελείωσαν, το μεγάλο έργο για την αναμόρφωση της Ελλάδας έχει ξεκινήσει, η επανάσταση του αυτονόητου έχει αρχίσει, καταφέραμε το ακατόρθωτο!
Τρίτον, ο ΓΑΠ αντιλαμβάνεται τον ΓΑΠ ως έξοχο πατριώτη, που δίνει μια μεγάλη μάχη για την Ελλάδα. Είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε με όλες τις κακές πρακτικές και αντιλήψεις για να πάει η χώρα μπροστά.... για το πατριωτικό συμφέρον.
Τέταρτον, ο ΓΑΠ αντιλαμβάνεται τον ΓΑΠ ως κοινωνικά και πολιτικά ευαίσθητο. Αυτό (η ενίσχυση στους μικροσυνταξιούχους ανάλογα με την πορεία των εσόδων…) είναι το δείγμα της κοινωνικής μας πολιτικής και ευαισθησίας παρά τις πολύ δύσκολες καταστάσεις.

Αν αυτή είναι η εικόνα του ΓΑΠ για τον εαυτό του και τη χώρα, ποια η διαφορά του με την Αντουανέτα; Μα ότι η μακαρίτισσα απορούσε γιατί δεν δίνουν παντεσπάνι σε όσους δεν είχαν ψωμί, ενώ ο ΓΑΠ διαβεβαιώνει ότι μας το έχει ήδη δώσει κι ότι το απολαμβάνουμε κιόλας. Τόσο αυτονόητο μάλιστα θεωρεί το παντεσπάνι του, ώστε να ανακηρύξει ανόητη κάθε ιδέα δημοψηφίσματος -αυτά που κάνουμε θα ψήφιζε ο λαός, είναι η ετυμηγορία του.
Στην αυτοπροσωπογραφία αυτή όλα αποκτούν περιεχόμενο και λάμψη ΓΑΠ. Η τρόικα είναι επίτευγμα, το Μνημόνιο Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, τα απάνθρωπα μέτρα γενναίες μεταρρυθμίσεις, η ελάφρυνση της φορολογίας επιχειρήσεων επανάσταση και η διά της περαίωσης ευλογία της φοροδιαφυγής ακραία πρωτοτυπία. Όσα ο ίδιος έλεγε πριν από λίγους μήνες για τον ρόλο του ΔΝΤ, για άδικα και σκληρά μέτρα, για μειωμένη εθνική κυριαρχία πνίγηκαν στην αυτοϊκανοποίηση. Τώρα ισχύει το Ισχύς Μου η Αγάπη για τον Εαυτό Μου…

Μαμά, φοβάμαι!

Πως σώσαμε τις ξένες τράπεζες και θάψαμε τους Έλληνες πολίτες Από: Banania.gr

Ο πρωθυπουργός θα επιστρέψει 25 Σεπτεμβρίου. Οι υποχρεώσεις του τον καλούν στις Βρυξέλλες και στη Νέα Υόρκη. Πίσω, απ’ ό,τι λένε οι πληροφορίες των καναλιών και των εφημερίδων, τρώγονται (και ορισμένοι σφάζονται) υπουργοί του για τις αρμοδιότητες και κυρίως για το ποιός θα έχει υπογραφή στις φημολογούμενες (αν και δεν φαίνονται στον ορίζοντα) επενδύσεις. Η κοινωνία κοχλάζει, οι παραβάτες του πλαφόν πρατηριούχοι οδηγούνται σιδηροδέσμιοι στον εισαγγελέα. Απειλές εξαπολύονται εναντίον όλων των επαγγελμάτων, των τάξεων και των λαϊκών στρωμάτων. Ο Όλι Ρεν μας προειδοποιεί ότι θα αυξηθεί το ΦΠΑ στο διπλάσιο για όλα τα βασικά αγαθά, επομένως, πρέπει να περιμένουμε αύξηση του πληθωρισμού το 2011.

Οι αγορές μας υποδέχτηκαν χθες με αύξηση των τόκων σε σχέση με το προηγούμενο δίμηνο, γεγονός που δείχνει την αβεβαιότητα για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ο χρυσός ανέβηκε σε επίπεδο ρεκόρ, πράγμα που δείχνει ανασφάλεια στο διεθνή οικονομικό ορίζοντα και περισσότερο για την ευρωπαϊκή οικονομία, παρά τη φαινομενική σταθεροποίηση του ευρώ. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας ο κ. Στάινμπρουκ σε συνέντευξή στο περιοδικό Spiegel λέει ότι είναι μονόδρομος η αναδιάρθρωση του χρέους, η επιμήκυνσή του, η απάλειψη τόκων και κάποιο «ψαλίδισμα» επί του συνόλου (haircut). Και ο Παπανδρέου δίνει πλέον στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση τη χροιά δημοψηφίσματος. Και τη δίνει γιατί θέλει στοιχειώδη δημοκρατική νομιμοποίηση προκειμένου να προχωρήσει στις επόμενες φάσεις του περίφημου Μνημονίου, που είναι η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ και άλλων τομέων του Δημοσίου με μαζικές απολύσεις, λόγω των συγχωνεύσεων ή των καταργήσεων διαφόρων οργανισμών που θα προβληθούν, ως εξυγίανση της κρατικής μηχανής, ενώ στην πραγματικότητα είναι η υλοποίηση απαίτησης της τρόικας, για απομάκρυνση μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων, όπως συνέβη στη Ρουμανία και σε άλλες χώρες που πήγε ή είναι ακόμη το ΔΝΤ.

Μόλις, προχθές το βράδυ στην εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου, ο υπουργός των Οικονομικών (ο οποίος αντιλαμβάνεται καλύτερα από πολλούς την πρωθυπουργική επιλογή και τις οδηγίες) απάντησε σε σχετικό ερώτημα ότι «με την επιλογή αυτή (του Μνημονίου) σώσαμε τον Έλληνα πολίτη, τις ελληνικές τράπεζες, τις ξένες τράπεζες, τις ξένες κυβερνήσεις και την Ευρωζώνη». Πρόσθεσε, μάλιστα, εν τη ρύμη του λόγου του, ότι η μείξει της Ευρωπαϊκής βοήθειας με το ΔΝΤ ήταν απαίτηση των συντηρητικών της Ευρώπης. Το πώς σώθηκε ο Έλληνας πολίτης, από την εξυπηρέτηση του υπερδανεισμού της χώρας κατά μήκος της μεταπολιτευτικής περιόδου, είναι αντιληπτό και ψηλαφείται καθημερινά στην τσέπη. Το πώς σώθηκαν οι ελληνικές τράπεζες, με τα τόσα δισεκατομμύρια που πήραν είναι επίσης αντιληπτό. Η επιβεβαίωση των ισχυρισμών του υπογράφοντος σε δεκάδες εκπομπές, ότι σώσαμε τον κ. Άνκερμαν και τους διεθνείς τοκογλύφους, νομίζω ότι ήταν καταλυτική. Το γεγονός ότι θα διαλύονταν η Ευρώπη, αν εμείς δεν υπογράφαμε το Μνημόνιο, πλήρως επιβεβαιωμένο από τα χείλη του αρμόδιου υπουργού.

Επομένως, το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί το όπλο που είχε πάνω στο τραπέζι ο κ. Παπανδρέου δεν το έστρεψε κατά των δανειστών μας και το γύρισε πάνω μας; Γιατί παρεχώρησε τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο της χώρας μετά ταυτόχρονη και ουσιαστική εκχώρηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας; Τώρα, θέλει να είναι οι εκλογές δημοψήφισμα. Για τον Καλλικράτη υπογραμμίζει και για τις αλλαγές του. Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου ο Καλλικράτης, αλλά ο χάρτης το βράδυ των εκλογών. Αν θα πρασινίσει και πόσο. Εμείς θα επιτρέψουμε να εκπυρσοκροτήσει και δεύτερη φορά το όπλο; Θα δώσουμε νομιμότητα σε ό,τι βλέπουμε; Θα δώσουμε την απαραίτητη δημοκρατική νομιμοποίηση; Με βάσει τις δημοσκοπήσεις που βλέπω, αισθάνομαι ότι ουδέποτε στην μεταπολιτευτική ιστορία δεν έχει δοθεί τέτοιο μήνυμα σαν αυτό που έρχεται…

Η διάρρηξη της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ, του Ν. Θεοτοκά

Μέρες τώρα, βδομάδες τώρα, μήνες τώρα, χρόνια τώρα, προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό έναν πεθαμένο. Κι εκείνος, το πτώμα δηλαδή, επιμένει να μας βαστά σφιχτά από το μανίκι. «Le mort saisit le vif», που έγραφε ο Μαρξ για τις παλιές σχέσεις που επιβιώνουν αναπαράγοντας και νοθεύοντας τις καινούριες.

Του Νίκου Θεοτοκά στο enthemata.wordpress.com
Για να μην παρεξηγηθώ, ας ξεκαθαρίσω από την αρχή την άποψή μου. Δεν πιστεύω διόλου ότι έχει τελειώσει η ιστορία και η προοπτική του συνασπισμού των ανανεωτικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων της Αριστεράς. Η συγκεκριμένη όμως συμμαχία με τους συγκεκριμένους εταίρους και, κυρίως, υπό τους συγκεκριμένους όρους, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή όπως τον ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, έχει παραδώσει το πνεύμα στα βιβλία πεπραγμένων, στα λογιστήρια και στους μελετητές του παρελθόντος. Τετέλεσται. Ας αναπαύεται τετιμημένος εν ειρήνη. Κάποτε μας γέμισε αισιοδοξία κι άνοιξε δρόμους που δεν σταθήκαμε ικανοί να τους περπατήσουμε. Δυστυχώς όμως, το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ πνίγηκε στο απεχθές γραφειοκρατικό μόρφωμα της οδού Βαλτετσίου, σε μια ασώματη κεφαλή που δεν θέλησε και δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στην αισιοδοξία των ανώνυμων και ανένταχτων αριστερών τους οποίους ενέπνευσε το πρόταγμα της ενότητας και της κοινής δράσης της Αριστεράς. Τα μικρά θαύματα που έγιναν σε τοπικό επίπεδο, οι ανέλπιστες συγκλίσεις που δημιουργήθηκαν στα συνδικάτα και στους χώρους συλλογικής παρέμβασης, όλα αυτά έμειναν στα κρύα του λουτρού. Εδώ ο ΣΥΝ έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Και πλήρωσε πολύ ακριβά.
Πλήρωσε, δεν ξέρω αν έμαθε. Εκείνο που φοβάμαι, εν τέλει, είναι ότι μας λείπουν ακόμη το θάρρος, η ικανότητα και η διάθεση του απολογισμού. Μάθαμε δηλαδή, εδώ και πολύ καιρό, να κάνουμε εφόδους στο μέλλον καβαλικεύοντας την τύχη. Κι επί μακρόν μας συντροφεύει μόνο εκείνος ο παλιός θεός με το τσουλούφι, για τον οποίον μίλαγε ο Βλαντιμίρ Ίλιτς. Βάλαμε, θέλω να πω, τις προγραμματικές θέσεις του κόμματος στον καταψύκτη, παραιτηθήκαμε από τη βάσανο της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης κι επιδιδόμαστε στην πολιτική της ατάκας, των επικοινωνιακών ευρημάτων, των διαγκωνισμών και των ατελέσφορων ηγεμονισμών. Έτσι, η περίφημη εκείνη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ έγινε εργαλείο ελεύθερης πτήσης στους κόσμους της ασυναρτησίας και του καιροσκοπισμού.
Μάθαμε, μέσα στην αυτοαναφορικότητά μας, ν’ αποδίδουμε τα κακά στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και στις μηχανορραφίες των αντιπάλων, στις πραγματικές ή όχι ιδιοτέλειες των συμμάχων μας. Εμείς καλά αρμενίζουμε. Πράγμα που σημαίνει, δηλαδή, ότι αν δεν φαίνεται λιμάνι ο γιαλός είναι στραβός. Κρίμα.

Στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ όλα, μα όλα αυτά ειπώθηκαν με αγωνία από πολλές και πολλούς. Και παρά τις βεβαιότητες που κήρυτταν οι εκπρόσωποι των φραξιών και των τάσεων, την ύστατη στιγμή, συμφωνήθηκε η ανάγκη, «από Δευτέρα», να μιλήσουμε καθαρά για τις συμφωνίες και τις διαφωνίες στον ΣΥΡΙΖΑ, για τις δυνατότητες συνύπαρξης στη συμμαχία, για την ανάγκη προγραμματικού διαλόγου, για την εξομάλυνση των εντάσεων και της κρίσης που δημιουργούσαν τα δια γυμνού οφθαλμού ορατά ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια. Πέρασε κι η Δευτέρα, κι η επόμενη Δευτέρα, κι η μεθεπόμενη και φτάσαμε πάλι παραμονές των εκλογών με τα κάστανα στη φωτιά. Κι έχοντας πάλι καταστήσει υπόθεση εκπροσώπων και προσώπων εκλεκτών και προφητών την υπόθεση των συμμαχιών.
Άγαρμπα, είναι αλήθεια, ο ΣΥΝ αναγκάστηκε να ξεπεζέψει απ’ τ’ αλογάκια του καρουζέλ. Δυστυχώς, όμως, η ένταση εστιάστηκε και πάλι σε πρόσωπα ή σε επικοινωνιακές τρακατρούκες κι όχι στην πολιτική και στις διακυβεύσεις της. Ωστόσο, παρά τις αστοχίες, φαίνεται ότι η σύγκρουση βοήθησε λίγο να ξεθολώσει κάπως ο από καιρό διατυπωμένος στόχος για την πολιτική δεξίωση του ρήγματος στον σοσιαλιστικό χώρο, που φάνηκε από την εποχή του άρθρου 16 και απέτρεψε τη συμπεφωνημένη από τα κόμματα εξουσίας συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Όχι ευκαιριακά κι όχι μόνο στα λόγια, ελπίζω. Τα είπε πολύ καλά όλα αυτά ο Άγγελος Μανταδάκης: Ας ξαναδούμε κι ας διδαχτούμε από τις επιτυχίες και τις δυσκολίες «της σύγκλισης των δυνάμεων που αποστασιοποιούνται από την νεοφιλελεύθερη ατζέντα της σοσιαλδημοκρατίας με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».
Πιστεύω, λοιπόν, ότι, κι αν ακόμη δεν την είχαμε σκεφτεί ως σήμερα την πολιτική της ευρύτερης δυνατής συμμαχίας των δυνάμεων της Αριστεράς, θα έπρεπε τώρα δα να την ανακαλύψουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι, αν τον ΣΥΡΙΖΑ τον μετατρέψαμε σε γαϊτανάκι, πρέπει πια να βοηθήσουμε να ξεμασκαρευτεί, να ανασυσταθεί, να αναδειχτεί σε τόπο διαλόγου και προγραμματικών συγκλίσεων. Κι αν αυτό δεν μπορεί να γίνει, όπως δυστυχώς πιστεύω, ας δώσουμε τις δυνάμεις μας για ένα νέο εγχείρημα με σαφέστερο προγραμματικό και κινηματικό περίγραμμα, με περισσότερη δημοκρατία και λιγότερους δογματισμούς. Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό υποκείμενο συνάντησης και συνεργασιών που θα πάρει στις πλάτες του τη ρήξη με την καταστροφική ηγεμονία των σπεκουλαδόρων της αγοράς, των πολιτικών πελατειών που στηρίζουν τους κερδοσκόπους, του καπιταλισμού που πολλαπλασιάζει το αποτέλεσμα των τεχνολογικών επαναστάσεων ξαναγυρίζοντας σε αρχαϊκές διαδικασίες συσσώρευσης και κερδοφορίας. Ένα πολιτικό υποκείμενο, θέλω να πω, που να ξαναδώσει γήινη μορφή στο φάντασμα του σοσιαλισμού, να βρει, να πείσει και να ξαναοργανώσει όσες και όσους επιμένουν στον δημοκρατικό δρόμο για μια κοινωνία ελευθερίας, σεβασμού της ζωής και της φύσης, επένδυσης στην ευτυχία και την ευημερία των ανθρώπων.
Μάθαμε πια καλά ότι δεν υπάρχει καμία βίβλος συνταγών για το μαγειρείο του μέλλοντος, κανένας προορισμός της ιστορίας. Ο χιλιαστικές επαγγελίες έχουν πια θολώσει τα κομμουνιστικά προτάγματα και η δυναμική του νεοφιλελευθερισμού έχει ενσωματώσει τη σοσιαλδημοκρατία. Κανένα άλμα στο παρελθόν δεν μπορεί ν’ ανοίξει νέες προσδοκίες για το μέλλον.

Ν’ αφήσουμε λοιπόν τα συνθήματα και τα ευχολόγια και τα ευαγγέλια. Να πούμε επιτέλους τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Δίχως κοσμητικά επίθετα, δίχως να ψάχνουμε σε ποιον θα φορτώσουμε δικές μας ανεπάρκειες και ευθύνες.
Διάσπαση στον ΣΥΝ με τη δημιουργία της «Δημοκρατικής Αριστεράς», διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ με τη δημιουργία του «Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής». Έχουμε ξαναπεράσει τέτοιες δυσκολίες. Πιθανώς θα ξαναβρεθούμε, όπως ξαναβρέθηκαν στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ παλιές συντρόφισσες και σύντροφοι που είχαν να μιλήσουν απ’ το ’68, απ’ το ’74 ή απ’ το ’80. Πιθανώς και όχι. Δεν χρειάζεται όμως να βριζόμαστε και να χύνουμε τη χολή με τον κουβά.

Τα τραύματα από τις διασπάσεις τα επουλώνει μόνο ο στοχασμός και η δράση για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, για να βγούμε από τη βολή του ξερόλα, για να ανανεώσουμε τα εργαλεία της σκέψης μας, για να ξαναψάξουμε ερωτήματα που τα εναποθέσαμε στην πρόνοια του θεού ή στις κατασκευές ενός μεταφυσικού υλισμού όπου η αναφορά στο αστάθμητο ακούγεται σαν βλασφημία.
Κι ας θυμόμαστε ότι τα τραύματα από τις διασπάσεις δεν θεραπεύονται καθόλου με μια καράφα ούζο και δυο μάγκικες στροφές μ’ εκείνο το βαρύ του Μάρκου Βαμβακάρη: «Σού ’δωσα διαζύγιο / τι θέλεις πια από μένα / τώρα γυρίζεις κι όλο λες / τι μού ’χεις καμωμένα…».

Ο Νίκος Θεοτοκάς διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

ο Άγις Στίνας

Ο αρχηγός σου είσαι εσύ

Ερώτηση: Αυτή η Επανάσταση είναι από την μία μεριά αντιεξουσιαστική, γιατί θα ρίξει την εξουσία της Αστικής Τάξης, αλλά από την άλλη, έτσι κι αλλιώς γίνεται εξουσιαστική διότι εγκαθοδρίει μια νέα εξουσία, την εξουσία της Εργατικής Τάξης. Πάλι υπάρχει αυτό που λέμε εξουσία, θέλω δηλαδή να καταλήξω στο εξής. Επειδή αυτή η επανάσταση θα εγκαθυδρίσει μια νέα εξουσία, μήπως θα πρέπει να δούμε ξανά αυτό το ζήτημα των σταδίων. Διότι είναι σαφές ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς αμέσως μετά την επανάσταση για αταξική κοινωνία και σοσιαλισμό χωρίς να περάσουμε από κάποια μεσοδιαστήματα. Είναι εξάλου γνωστή η φράση της Λούξεμπουργκ “Εμείς πρέπει να δούμε τί από τις υπάρχουσες δομές του αστικού κράτους πρέπει να αλλάζουμε, από εκεί και πέρα ο σοσιαλισμός είναι το όραμα στις νεφέλες του μέλλοντος”.

Απάντηση: Συμφωνώ μ' αυτό που λέτε. Δεν πιστεύω στην θεωρία των σταδίων, αλλά στην ύπαρξη συνεχούς εξέλιξης. Όμως το ζήτημα βρίσκεται στο ποιος είναι στην εξουσία, σ' αυτήν την διαδρομή του χρόνου.

Είναι δηλαδή στην εξουσία το ίδιο το κίνημα, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές, οι αγρότες, οι υπάλληλοι, η κοινωνία η ίδια να αποφασίζει για τον εαυτό της, ή δημιουργείται ένα κοινωνικό στρώμα αυτό που στην Σοβιετική Ένωση ονομάζεται εργατική αριστοκρατία ή Νομεκλατούρα; Σε τελευταία ανάλυση, πιστεύω πως καθήκον κάθε επαναστάτη, κάθε Διεθνιστή, κάθε προοδευτικού γενικότερα ανθρώπου, είναι να δώσει γύρω του αυτό που με δύο λόγια είπε ο Ευγένιος Ντέπσεν: «Έχασες την εμπιστοσύνη στους αρχηγούς κατάλαβε ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα για σένα, ότι αρχηγός σου είσαι εσύ»

Λευκός θόρυβος The Motorcycle boy

"Απλώς μια τέλεια μέρα"
Δευτέρα, Σεπτέμβριος 13, 2010

Δουλεύω κοντά 25 χρόνια αλλά μόλις φέτος κατάφερα να πάρω μαζεμένη άδεια τριών βδομάδων. Κακό πράγμα η μαζεμένη άδεια, ξυπνάς το πρωί της πρώτης εργάσιμης μέρας και ακούς να μετακομίζουν τις συνήθειές σου από τη διπλανή πολυκατοικία, είναι κι ένας γαμιόλης παπαγάλος που κάνει συνέχεια τριριρίτ σαν τηλέφωνο, βάλε και τον τράγο που κοπανάει τις καμπάνες 7 παρά 5....

Η πρώτη εργάσιμη μετά από μεγάλη άδεια είναι η κατάβαση του Ορφέα στον Άδη, ενώ το γραφείο ελάχιστα διαφέρει από το Καθαρτήριο του Δάντη κι εσύ αναγκαστικά παίζεις τους ρόλους σε περιοδεύοντα πειραματικό θίασο με σκηνικά της πυρκαγιάς και άνευ άλλης αμοιβής.

Θέλοντας να μπω στο κλίμα της σκατούπολης αγόρασα εφημερίδα την Κυριακή (κυριακάτικη –απ΄αυτές που βγάζουν τα νέα μαζεμένα 7 σε 1 σαν τα χρωμοσαμπουάν) κι έκατσα να δω τις ειδήσεις στην τηλεόραση, 7 με 9 το βράδυ. Αλλά και πάλι απροετοίμαστος πιάστηκα, κάτσε να τα πάρω από την αρχή...

Στην εφημερίδα διάβασα για τον Αλαβάνο (υπάρχει ακόμα ο Αλαβάνος; πότε θα έρθει η σειρά του να γίνει πρόεδρος της Πανάθας;) που θέλει να γίνει περιφερειάρχης, υπερδήμαρχος ή ο σουπερήρωας Ταϋρόν -δεν πολυκατάλαβα. Έλεγε ο Αλαβάνος να καταλάβουν κτίρια (ποιοι; –πάλι δεν κατάλαβα) και να κηρύξουν «ζώνες εκτός μνημονίου»! Ή κάτι παρόμοιο. Δηλαδή πώς; Στα κτίρια αυτά (υποθέτω δημόσια) θα συνέχιζαν οι δημόσιοι υπάλληλοι να πληρώνονται χωρίς περικοπές και θα συνέχιζε ο ΦΠΑ να είναι 19%; Παρακάτω ο σουπερήρωας Αλέκος πρότεινε να αποκλείσουν τον πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο στη Θεσσαλονίκη. Σκέφτηκα λοιπόν οτι όσοι υποστήριζαν πως ο Αλέκος ήταν φιλοπασόκος είχαν δίκιο επειδή η καλύτερή του τού Γιωργάκη και των άλλων παιδιών να αράξουν εκεί πάνω. Να οι ταβέρνες στα κάστρα, να τα ξενυχτάδικα, να τα μπουγατσατζίδικα –οχτακόσα κιλά έκαστος θα επέστρεφαν στην Αθήνα. Εκτός αν ο Αλέκος ήθελε να χτυπήσει το φίτνες στυλάκι της κυβέρνησης οπότε πάω πάσο και βγάζω καπέλο –πολύ καταχθόνιος ο ξεδοντιάρης.

Πήγα μετά στα πολιτιστικά φύλλα της φυλλάδας όπου πληροφορήθηκα περί συναυλίας των Γιου Φτου στο Ολυμπιακό Στάδιο, ωραία ήταν, λέει, μίλησε ο Μπόνος για Μιανμάρ και λοιπούς αναξιοπαθούντες, συμπόνεσε τους Έλληνες που περνάνε κρίση, αλλά το εισιτήριο 160 ακατέβατα! Από μουσική δεν διάβασα πώς τα πήγαν (πέρα από τα τυπικά, «άψογοι», «συναρπαστικοί») αλλά τι σημασία έχει; Ο Μπόνος είναι μνημείο της ανθρωπότητας και προστατεύεται από την Ουνέσκο. Βέβαια, επειδή ανησυχούντας ο Μπόνο περί ανθρωπότητος και Ιρλανδός, μου θύμισε τον τεράστιο Μπομπ Γκέλντοφ. Ο οποίος Γκέλντοφ από την εποχή που μπλέχτηκε με φιλανθρωπίες τύπου Live Aid δήλωσε οτι σταματάει τη μουσική του καριέρα επειδή δεν ήθελε να χρησιμοποιεί αυτές τις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για διαφήμιση. Αντιθέτως ο Μπόνος.... Τέλος πάντων, είναι γνωστό οτι πέραν των Δρόμων και τα Τραπεζογραμμάτια Δεν Έχουν Όνομα εξίσου.

Σήμερα ανοίγουν τα σχολεία κι ως γνωστόν, «όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή» -λόγω αλληλοεπικάλυψης αρμοδιοτήτων. Διάβασα λοιπόν ένα ρεπορτάζ στο οποίο φωτισμένοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες της χώρας μας απαντούσαν στο ερώτημα: «ποια ταινία σας έρχεται στο μυαλό αναφορικά με την εκπαίδευση» και ανακάλυψα οτι οι διανοούμενοί μας βλέπουν μονάχα τις απογευματινές ταινίες του Star, άντε και τις βραδινές του ίδιου καναλιού. Οι επιλογές κυμαίνονταν από την «Κακή εκπαίδευση» του Αλμοδόβαρ (ένεκα του τίτλου προφανώς και όχι λόγω συνάφειας με την ερώτηση), περνούσαν από κάτι Β΄διαλογής αμερικάνικες και φτάνανε μέχρι το «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα», λόγω πρόσφατου ντόρου μάλλον. «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών», «Η ζούγκλα του μαυροπίνακα», το «Τρελό θηριοτροφείο» έστω.... Μπα –κανένας δεν τα θυμήθηκε κι απόρησα επειδή και αυτά τα βάζει το Star αν και όχι τόσο συχνά.

Άνοιξα μετά την τηλεόραση για να μάθω νέα-φρεσκαδούρες αλλά μάταιος κόπος. Είχα κλείσει τον δέκτη όταν οι ιδιοκτήτες φορτηγών δημοσίας χρήσεως τσακώνονταν με τους τηλεπαρουσιαστές αναφορικά με την απεργία τους και τώρα που ξανάνοιξα το κουτί οι ίδιοι ιδιοκτήτες εξακολουθούσαν να τσακώνονται –δεν βαρέθηκαν; Όχι οι ιδιοκτήτες –οι τηλεπαρουσιαστές, δεν βαρέθηκαν; Ίδιες ερωτήσεις, ίδιες απαντήσεις, ίδια προσποιητή αγανάκτηση –αλλάξτε λίγο το σενάριο ρε παιδιά! Ούτε ο Φώσκολος τέτοια αυτιστικότητα στην επανάληψη! Απ’ ότι κατάλαβα, οι ιδιοχτήται να πούμε, θα πήγαιναν σήμερα στις νομαρχίες να παραδώσουν τα οχήματά τους. Αυτό κατάλαβα κι απόρησα –ήρθε η επανάσταση όσο εγώ έλειπα διακοπές; Ιδιοκτήτες μεγαλοκεφαλαιούχοι παραδίδουν τις περιουσίες τους; Το ‘λεγε ο Ζορζ οτι είναι αντιεξουσιαστής, αλλά δεν πίστευα οτι το εννοούσε κιόλας! Δηλαδή αύριο να περιμένω τους βιομηχάνους να παραδώσουν τα κλειδιά των εργοστασίων τους στα συμβούλια εργατών;

Είπα Ζορζ και θυμήθηκα. Μάλλον το συνδύασα με τον αχτιβισμό του Αλαβάνου πού έγραφα παραπάνω και μου ήρθε ο ακτιβιστής ακτινολόγος (κάποιος συμβολισμός εδώ, αλλά μου διαφεύγει) πού πέταξε παπούτσι στον πρωθυπουργό σε απευθείας μετάδοση από το BBC. Φωνάζοντας «Φρίντομ, τζά-στιζ» σε άψογα ελληνικά ο ακτιβιστής. Όταν τον ρωτήσανε τα κανάλια δήλωσε εκπρόσωπος της κίνησης «ρίξτε ένα παπούτσι στην κυβέρνηση» (έχουν και σελίδα στο ίντερνετ), έδειξε το πορτμπαγκάζ του τίγκα στα παπούτσια (τα μοίραζε, λέει, στους πολίτες για να τα πετάνε –είδα όμως και κάτι μπότες γυναικείες μουσταρδί δερματίνη πολύ φορέσιμες). Ο ακτιβιστολόγος δήλωσε οτι το πέταγμα παπουτσιών είναι παλιά ελληνική συνήθεια (εξ ου και το «φόβου τους μονοσάνδαλους» μάλλον) και το τεκμηρίωσε με την παροιμία «σε γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια». Τώρα, πώς το «σε γράφω» είναι ίδιο με το «στο φέρνω στο κεφάλι»... μόνο ο ίδιος ξέρει. Πάντως, επειδή παράκαμψε μια άλλη σημαντική ελληνική παροιμία, το «παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν’ και μπαλωμένο» και προτίμησε το αλλοδαπό BBC από τα ελληνικά κανάλια, τον κάνανε ρόμπα οι δικοί μας –μόνο πράκτορα της CIA δεν τον είπανε. Εγώ απλώς υποθέτω οτι η συγκεκριμένη κίνηση παπουτσοπεταχτών δεν δραστηριοποιήθηκε λόγω δυσαστρίας στην προηγούμενη ΔΕΘ και όχι επειδή συμφωνούσαν με τα «νόμιμα και ηθικά» του Κωστάκη –ε;

Πάμε παρακάτω, ξημέρωσε ο πούστης τη μέρα μέσα στις τυμπανοκρουσίες της γειτονιάς και στις καμπάνες του παπά, ήπια έναν μαυροζούμη καφέ ν΄ανοίξει το μάτι μου, βλαστήμησα τον ήλιο και ξεκίνησα πρόσχαρος να πάω στη δουλειά μου. Ξέχασα να αναφέρω οτι είχα ήδη πλύνει τη μηχανή από την προηγουμένη –πώς συνέβη αυτό το κοσμοϊστορικό; Είχα κατέβει να λαδώσω την αλυσίδα, αλλά οι πύροι ήταν εξαφανισμένοι κάτω από στρώματα λάσπης και χώματος, προκειμένου λοιπόν να ξαναβρώ τη χαμένη μου αλυσίδα έπλυνα ολόκληρη τη μηχανή.

Με πεντακάθαρη μηχανή βγήκα στον πηγαιμό για το γραφείο.

Στα 200 μέτρα οι ρόδες άρχισαν να εκτοξεύουν λασπουριά επειδή κάποιοι γείτονες έχουν αυτό το βίτσιο, να ξυπνάνε τα πρωινά και να καταβρέχουν το οδόστρωμα! Γιατί; Προς τι; Διότι! Πάλι μέσα στις λάσπες έγινε το καπάκι του κάρτερ.

Παρακάτω, φρενάρισμα απότομο, πλάγιασμα, άσπρισμα εναπομεινάντων μαύρων μαλλιών –καθότι δεν έφτανε που είχε ουρά το βενζινάδικο αλλά κάποιοι λεβέντες κάνανε και κορδελάκια για να προσπεράσουν τους υπόλοιπους! Να κατέβεις, να τους γαμήσεις καθιστούς δηλαδή. Μια ώρα στην ουρά με αναμμένο κινητήρα για να βάλουν 20 ευρώ –δηλαδή καίνε ένα δεκάρικο με τις τζιπάρες στο ρελαντί για να βάλουν άλλο ένα!

Στις λεωφόρους του κέντρου τα συνηθισμένα σεμπτεμβριάτικα έργα επί του οδοστρώματος, επειδή πρέπει, όταν αρχίζει το πήξιμο να στον φοράνε έξτρα, ανοίγοντας κρατήρες. Ολόκληρο Αύγουστο κανένας τους δεν σκάβει. Τον Σεπτέμβρη τους πιάνει η χωροταξική ευαισθησία. Σ΄εκείνη τη φάση του αγώνα εντούρο, σκαρφαλώνοντας το βουναλάκι με το μαλακό χώμα, τινάζοντας πέτρες στα πλάγια, προσευχόμενος να μη χρειαστεί να τσιμπήσω το φρένο γιατί θα σαβουρδιαζόμουν –μην ξεχνάς οτι μιλάμε για τη Βασιλίσσης Σοφίας- θυμήθηκα (τι περίεργα παιχνίδια που παίζει το μυαλό!) οτι κάπου είχα διαβάσει πώς επανέρχεται το μέτρο της απόσυρσης αυτοκινήτων. Το θυμήθηκα ίσως επειδή έξυνα με τα ρεβέρ μου προφυλακτήρες μποτιλιαρισμένων Σμαρτ, μέσα στον λεωφοριόδρομο... Το θυμήθηκα κι αναρωτήθηκα –ποιος γαμημένος είχε αυτή την ιδέα! Ήταν απλώς κάποιος δημοσιογράφος από εκείνους που δημιουργούν μια είδηση εκ του μη όντος και όταν διαψευστούν ανακοινώνουν οτι «τελικά η κυβέρνηση τα πήρε πίσω»; Ή πρόκειται για κάποιον κυβερνητικό παράγοντα; Στη δεύτερη περίπτωση θα ήθελα να μάθω το όνομα του φωστήρα ο οποίος αποφάσισε ότι η έξτρα υπερχρέωση των ήδη υπερχρεωμένων πολιτών και η έξτρα διαφυγή συναλλάγματος προς το εξωτερικό συνδυασμένη με την μείωση του ποσοστού φόρου που λαμβάνει το κράτος από την αγορά πολυτελών αυτοκινήτων θα βοηθήσει στη συγκεκριμένη περίοδο κρίσης!

Τέλος πάντων, έφτασα στη δουλειά μου και χώθηκα κάτω από μια στοίβα εγγράφων αφού πληροφορήθηκα οτι το καφενείο του κτιρίου φαλίρισε κι έβαλε λουκέτο. Χωρίς καφέ, με τον υπολογιστή κρασαρισμένο (τι να σου κάνουν και τα Windows 2000;), με το υπηρεσιακό μου μέιλ τιγκαρισμένο στα σπαμ (τι να σου κάνει κι ο υπεύθυνος πληροφορικής πού χαροπαλεύει σε κάποιο νοσοκομείο μετά από τρακάρισμα;), με τους υπαλλήλους να καπνίζουν παρά την απαγόρευση (τι να σου κάνουν κι αυτοί όταν απλώς γυροφέρνουν τα έγγραφά τους από υπουργικό γραφείο σε αναπληρωματικό υπουργικό γραφείο;) Έριξα ένα μακροβούτι στη μαζεμένη χαρτούρα, βλαστήμησα την πόλη, το κράτος και τη ζωή γενικότερα και προετοιμάστηκα να βγάλω τα μάτια μου για να μπορεί ο κάθε λελές να με κατηγορεί σαν αναποτελεσματικό και σπάταλο δημόσιο υπάλληλο με την άνεσή του.

Ένας φίλος μού έλεγε το Σάββατο: «αυτή τη χώρα πρέπει να την εκκενώσουν και να την ανατινάξουν και πάλι ζήτημα είναι να γλιτώσουμε». Δίκιο είχε. Πέρασε από εδώ οThe Motorcycle boy στις 11:32 πμ

Η αίσθηση της ιστορίας, του ΚΙΜΠΙ

Σηκωνόμαστε το πρωί για τη δουλειά, πίνουμε στα γρήγορα ένα καφέ, ετοιμάζουμε τα παιδιά για το σχολείο. Στη δουλειά κάνουμε τις επαναλαμβανόμενες πράξεις, κινήσεις και συναλλαγές που αποτελούν αυτό που λέμε εργασιακή ρουτίνα. Διαπληκτιζόμαστε με συναδέλφους, ανταγωνιζόμαστε προϊσταμένους, μοιραζόμαστε αγωνίες για το αν θα γίνουν απολύσεις ή περικοπές, κουτσομπολεύουμε τ’ αφεντικό. Γυρνώντας σπίτι, περνάμε από το σούπερ μάρκετ, δυσφορούμε για την ακρίβεια, κάνουμε τις χειρότερες σκέψεις για την κυβέρνηση. Στο σπίτι ανοίγουμε κουβέντες για το πώς θα τα βγάλουμε πέρα τον δύσκολο χειμώνα, τι θα κόψουμε, ποιες αγορές θα ματαιώσουμε ή θα αναβάλλουμε, και ανταλλάσσουμε τις τελευταίες πληροφορίες, φήμες και διαδόσεις για τα σενάρια καταστροφής ή σωτηρίας. Το βράδυ χαζεύουμε τα δελτία των οκτώ, συνομιλώντας άγρια με τους άνκορμεν και τους προσκεκλημένους – αν και δεν μας ακούνε. Κάνοντας όλα αυτά τα ταπεινά και καθημερινά, σπάνια έχουμε την αίσθηση ότι με κάποιο τρόπο μετέχουμε στην ιστορία. Αν ήταν ένας πόλεμος, μια κοινωνική εξέγερση, μια πολιτική ανατροπή στην οποία με κάποιο τρόπο -ένα τουφέκι, μια πέτρα, μια ψήφο- είχαμε μετάσχει κι εμείς, θα είχαμε τη βεβαιότητα ότι έστω και σαν κομπάρσοι ήμαστε στο προσκήνιο της ιστορίας.
Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία διαμορφώνεται ανεξάρτητα από τις προθέσεις μας και την αίσθηση της συμμετοχής μας σ’ αυτήν. Ακόμη και οι προϊστορικοί άνθρωποι, που ένας λιμός ή μια φυσική καταστροφή τούς ανάγκαζαν να μετακινηθούν σε μικρές, χωρίς επικοινωνία ομάδες, από τη μια ήπειρο στην άλλη προκάλεσαν τεράστιας σημασίας για την ανθρώπινη εξέλιξη αλλαγές. Ως εκ τούτου, κανείς δεν ξέρει τι σημασία και επιπτώσεις μπορεί να έχει η αντίδραση, η ανοχή ή αποδοχή μας σε αλλαγές που έρχονται έξω από τον μικρόκοσμό μας, από τα κέντρα διεθνούς ισχύος, τις αγορές, τα κέντρα εξουσίας, τις κυβερνήσεις. Οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι τις περισσότερες φορές έχουν την αίσθηση ότι κινούνται στο περιθώριο της ιστορίας.
Με τους ανθρώπους που βρίσκονται στον πυρήνα των κέντρων ισχύος, επιρροής και εξουσίας συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Θεωρούν ότι έχουν την απόλυτη εύνοια της ιστορίας, τη γράφουν κυριολεκτικά με κάθε σημαντική ή ασήμαντη πράξη και φράση τους. Και, στο δίπολο δημιουργίας και καταστροφής που συνθέτει την ιστορική εξέλιξη, θαρρούν πως βρίσκονται πάντα στην πλευρά της πρώτης. Με μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν τη διοικητική διαίρεση μιας χώρας, με οικονομικές αποφάσεις που ανατρέπουν δεδομένα δεκαετιών για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι, τα στρώματα, οι επαγγελματικές κατηγορίες, οι τάξεις συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία και συγκροτούν το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο μιας κοινωνίας. Αλλά ακόμη και με μια οικονομική συναλλαγή μεγάλου μεγέθους ή μια εφεύρεση που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι επικοινωνούν ή παράγουν. Ωστόσο, η ιστορία αποφασίζει κατά κανόνα ερήμην τους ποιες απ’ αυτές τις αλλαγές θα μπουν στην πραγματική ζωή, ποιες θ’ αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου, ποιες θα καταγραφούν στο γενετικό υλικό του ανθρώπινου πολιτισμού, και ιδιαίτερα στην πλευρά της δημιουργίας. Βεβαίως, η ιστορία δεν έχει δική της, ιδιαίτερη βούληση για το τι θα περιλάβει και τι όχι στον τελικό της απολογισμό. Είναι η ανθρώπινη βούληση (ή και η αβουλία), για την ακρίβεια ένα σύνολο από εκατομμύρια, δισεκατομμύρια ανθρώπινες βουλήσεις που καθορίζουν τον βηματισμό της πάνω στη γραμμή της προόδου και της οπισθοδρόμησης.
Αν συμφωνούμε ότι είμαστε εμείς, οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τη θέση που κατέχουμε στις κοινωνικές πυραμίδες και τη σχέση μας ή τις αποστάσεις μας από τα κέντρα ισχύος, που καθορίζουμε τη ροή της ιστορίας και τις νομοτέλειές της, ας αναλογιστούμε ποια ακριβώς είναι η στάση μας απέναντι σε όλα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα, την Ευρώπη, στον κόσμο τον τελευταίο χρόνο; Ψυχανεμιζόμαστε όλοι πως ζούμε μια «ιστορική», μεταβατική εποχή. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της, ποιες οι βασικές διαστάσεις της; Οι άνθρωποι της εξουσίας -είτε είναι στη Νέα Υόρκη, είτε στις Βρυξέλες, είτε στην Αθήνα- θεωρούν ότι οι κοινωνίες είναι μια εύπλαστη πρώτη ύλη, της οποίας μπορεί να αλλάξουν συμπεριφορές, συνήθειες, νοοτροπίες. Κινούμενοι άλλοτε από αλαζονεία, άλλοτε από «καλές προθέσεις» (το υλικό με το οποίο είναι στρωμένος ο δρόμος για την κόλαση…) ξηλώνουν συστηματικά ένα οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, το οποίο δεν ήταν βέβαια ο Κήπος της Εδέμ, αλλά έδινε στους ανθρώπους της καθημερινότητας μερικές σταθερές για την οργάνωση της ζωής τους: να ξέρουν στο ξεκίνημα του παραγωγικού τους βίου ότι, αν έχουν μάθει να φυτεύουν και να καλλιεργούν ντομάτες και λαχανικά, μ’ αυτή τη δεξιότητα μπορούν να στήσουν το νοικοκυριό τους και να έχουν ένα σχετικά σταθερό εισόδημα. Να ξέρουν στο ξεκίνημα της μέρας τους ότι θα πάνε στη δουλειά, θα σχολάσουν μια καθορισμένη ώρα και την επομένη θα γυρίσουν σ’ αυτήν, χωρίς να τους περιμένει κάποια δυσάρεστη έκπληξη. Να ξέρουν τι θα παίρνουν κάθε μήνα, πόσα χρόνια πρέπει να δουλέψουν για να βγουν στη σύνταξη, πως τους προστατεύει το δημόσιο σύστημα υγείας και πρόνοιας. Να ξέρουν ακόμη τι αντίκρισμα έχουν στην παραγωγική διαδικασία οι σπουδές τους, τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους προσόντα, πώς αποτιμώνται σε μια αγορά εργασίας που, μπορεί να είναι ζούγκλα, αλλά -όπως κάθε ζούγκλα- έχει τους ελάχιστους κανόνες της. Όλη αυτή η ρουτίνα της κοινωνικής ένταξης και της παραγωγικής καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ευρώπη δεν έχει τίποτα το ιστορικό, ωστόσο μέχρι τώρα συγκροτούσε ένα «ιστορικό» μοντέλο οργάνωσης της ζωής, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, απότοκο του επίσης ιστορικού ολέθρου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το αποτέλεσμα όλων των αλλαγών που προωθούνται με φανατισμό από τα κέντρα εξουσίας στην Ευρώπη -και με ιδιαίτερη έμφαση στην Ελλάδα- δεν είναι απλώς ένα δυσάρεστο διάλειμμα, ένα άγνωστου μήκους τούνελ που θα διανύσουμε μέχρι να ξαναβγούμε στο φως. Ούτε είναι το πιο κρίσιμο τα δισεκατομμύρια που συγκεντρώνονται μέσω της φορολογίας και της βίαιης μείωσης του εισοδήματος για τη σωτηρία των πιστωτών της χώρας. Το σημαντικότερο είναι ότι συντελείται μια ανθρωπολογική καταστροφή δύσκολα επανορθώσιμη: όταν ο αγρότης παύει να φυτεύει ντομάτες και φυτεύει φωτοβολταϊκά για να γίνει μικρο-ραντιέρης ενός πενιχρού εισοδήματος 5.000-6.000 τον χρόνο, όταν ο νέος άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι μικρή σημασία έχει η γνώση και η «συλλογή» πτυχίων για την παραγωγική του εξέλιξη, όταν οι άνθρωποι εξοικειώνονται με την ιδέα ότι στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου ίσως χρειαστεί ν’ αλλάξουν πολλά επαγγέλματα, ότι οι υψηλές παραγωγικές δεξιότητες που διαθέτουν δεν είναι τόσο χρήσιμες όσο νομίζουν, ότι ως άνεργοι δεν είναι καθόλου φρόνιμο να είναι επιλεκτικοί, τότε η κοινωνία μετατρέπεται σε μια πληβειακή παραγωγική μάζα, αναλώσιμο ενός οικονομικού μοντέλου χωρίς πυρήνα και στρατηγική.
Αλλά, υπάρχει ένα σημαντικότερο, γεωπολιτικών διαστάσεων στοιχείο της μεταβατικής «ιστορικής» εποχής μας. Διότι αυτό που συντελείται στην κλίμακα των ανθρώπων, συντελείται και στην κλίμακα των χωρών. Ακόμη κι αν η Ελλάδα κι άλλες «περιφερειακές» χώρες της Ε.Ε. δεν χρεοκοπήσουν ολικά ή μερικά, στο τέλος της «ιστορικής» τους μεταμόρφωσης θα έχουν εξωθηθεί σε μιαν ασύλληπτη παραγωγική παρακμή, προκειμένου να διασωθούν οι κεντρικές οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου, η εξαγωγική μηχανή της Γερμανίας, η παραγωγική ικμάδα της Γαλλίας και η χρηματοπιστωτική ηγεμονία της Βρετανίας από τις μεγάλες απειλές που αντιμετωπίζουν από τις νέες οικονομικές δυνάμεις της Ανατολής. Η εμπειρία της τριαντάχρονης ευρωπαϊκής θητείας της Ελλάδας είναι ήδη ένας ιστορικός απολογισμός παραγωγικής υποβάθμισης, αλλά μια πολύ πιο ζοφερή εικόνα για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η υποβάθμιση δίνει η τύχη των χωρών του πρώην (αν)ύπαρκτου σοσιαλισμού που μέσα σε μια εικοσαετία μετατράπηκαν σε «αποικίες» των ευρωπαϊκών μητροπόλεων και οι κοινωνίες τους, που το 1989 «έγραφαν ιστορία» ανατρέποντας τα αυταρχικά καθεστώτα τους, έγιναν μεταναστευτικές ορδές ανειδίκευτων, κακοπληρωμένων ή ανεπιθύμητων «σκλάβων».
Χρειαζόμαστε μιαν αίσθηση της ιστορίας. Πέρα από τα γενικά «ναι» και «όχι» μας, όλοι εμείς οι «κάτω» οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι είναι τεράστιας ιστορικής σημασίας η απάθεια ή η μοιρολατρία να παρακολουθούμε τους «πάνω» να γράφουν ιστορία. Τη δική τους, βεβαίως…
Του ΚΙΜΠΙ από το kibi-blog.blogspot.com, 11.9.2010

H κραυγή της οργής, του Αντόνιο Ταμπούκι

Η πρωτοβουλία του κ. Σαρκοζύ να απελάσει τους Ρομά από τη Γαλλία μπορεί να γίνει κατανοητή σαν μια συνέχεια του πολιτικού σχεδίου, το οποίο εμπνεύστηκε ο Γάλλος πρόεδρος από τη συζήτηση γύρω από την «εθνική ταυτότητα». Το νόημα αυτής της συζήτησης ήταν από την αρχή ξεκάθαρο: μια «λεύκανση», ένας τρόπος να μη ληφθεί υπ’ όψιν η ιστορία στο σύνολό της, μια «εκκαθάριση» από όλες τις ακαθαρσίες που αναγκαστικά κουβαλάει η ιστορία κάθε έθνους, έτσι ώστε να κατασκευαστεί μια ιστορία τεχνητή — κάτι που προσπάθησε και η Ιταλία τα τελευταία χρόνια. Το εγχείρημα απέτυχε γιατί, ευτυχώς, οι Γάλλοι έχουν για την ταυτότητά τους μια ιδέα σαφώς πιο ευγενή από αυτή που νόμιζε ο κ. Σαρκοζύ.
Ο επαναπατρισμός των Ρομά που έγινε με τρόπο τόσο θορυβώδη, με σαφείς προπαγανδιστικούς στόχους, μου φαίνεται από κοινωνική άποψη πιο επιζήμιος από ό,τι η συζήτηση γύρω από την εθνική ταυτότητα· κι αυτό, όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά και για την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς σπέρνει κοινωνικά ζιζάνια. Βάζει στο μυαλό των πιο εύθραυστων πολιτισμικά πολιτών την ιδέα ότι τα πιο προφανή προβλήματα της σημερινής κοινωνίας –η ανεργία, η βία στα προάστια, η ατιμωρησία των μεγάλων επενδυτικών και οικονομικών ομίλων, οι στρατιωτικές δαπάνες, η περιβαλλοντική καταστροφή, κοντολογίς η τεράστια ανασφάλεια που βιώνουν οι πολίτες σε αυτή τη δυστυχή ιστορική περίοδο– οφείλονται στους Τσιγγάνους.
Η δημιουργία ενός αποδιοπομπαίου τράγου είναι ένα παλιό ευρωπαϊκό αντανακλαστικό. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει βαθιά καλλιέργεια για να γνωρίζει ότι η καταφυγή στους αποδιοπομπαίους τράγους και ο ρατσισμός συμμαχούσαν ανέκαθεν στην Ευρώπη όταν έρχονταν δύσκολες στιγμές: στην αρχή στιγματίζονται οι πιο φτωχοί, και έπειτα οι Εβραίοι, οι Άραβες, οι ομοφυλόφιλοι, οι ανάπηροι, οι άποροι, οι διανοούμενοι, οι πολιτικώς διαφωνούντες. […]
Η κοινοτοπία του ρατσισμού

Η μεγάλη δύναμη του ρατσισμού βρίσκεται στην κοινοτοπία του. Ο ρατσιστής, εκείνος που φοβάται τους ξένους, δεν είναι κάποιο τέρας βγαλμένο από τα έγκατα της φαντασίας μας. Όπως έχει παρατηρήσει η Χάννα Άρεντ για τον ναζισμό, επικαλούμενη «την κοινοτοπία του κακού»,[1] ο ρατσιστής είναι γενικά ένας αξιοσέβαστος πατέρας μιας οικογένειας, ο οποίος, γεμάτος καλές προθέσεις, επιθυμεί να αποκαταστήσει ή να «απομονώσει» εκείνα τα «μη κανονικά» κομμάτια της κοινωνίας που είναι, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο μιας ταινίας, «άσχημα, βρώμικα και κακά»[2].
Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους μελετητές του ρατσισμού, ο ιστορικός George Mosse (Προς την τελική λύση: μια ιστορία του ευρωπαϊκού ρατσισμού, εκδ. Howard Fertig, 1978), παρατηρεί ότι ο ρατσισμός τείνει να υιοθετηθεί από την πλειοψηφία. Και ότι η πλειοψηφία τείνει φυσικά να εξαλείψει τη μειοψηφία, καθώς (και εκεί βρίσκεται το λογικό ολίσθημα που διαπιστώνουμε σήμερα στην Γαλλία αλλά και στην Ιταλία) ο ρατσισμός δημιουργεί την πεποίθηση ότι οι εγκληματίες δεν γίνονται, αλλά γεννιούνται: είναι εγκληματίας εκείνος που ανήκει σε μια ορισμένη εθνικότητα, ανεξάρτητα από το αδίκημα το οποίο διαπράττει. Το να ανήκει κάποιος σε αυτή την κατηγορία είναι ήδη αδίκημα.
Και πραγματικά, ο απεχθής νόμος Μπόσι-Φίνι για τη μετανάστευση, τον οποίον προώθησε η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, θεωρεί εγκληματίες εκείνους που ζουν στην Ιταλία χωρίς χαρτιά. Καταλήγει κανείς στη φυλακή όχι γιατί έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα, όπως θα υπαγόρευε ο ποινικός κώδικας μιας χώρας δημοκρατικής, αλλά για ένα «μετα-έγκλημα»: το να μη μοιάζεις με τους άλλους.
Το ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης αποδέχθηκε έναν τέτοιο νόμο, ο οποίος προσβάλλει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και εναντιώνεται στην εκφρασμένη βούληση του ΟΗΕ, είναι το σύμπτωμα ενός νομικού κενού, το οποίο δυστυχώς αντιστοιχεί στο μεγάλο βήμα που το ευρωπαϊκό δίκαιο πρέπει να κάνει, εάν θέλει να δημιουργήσει μια στέρεη ιδέα για την ευρωπαϊκή πολιτική κοινότητα. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει ένα διεφθαρμένο κύκλωμα ανάμεσα στους θεσμούς του κράτους και την πολιτική: οι πολιτικοί είναι το κράτος, αλλά τοποθετούν πάνω από την ιδέα του κράτους την εκλογική συναίνεση, το κυνήγι των ψήφων, τις δοσοληψίες. Η κρίση της δημοκρατίας, η οποία είναι επίσης και κρίση του κράτους, συνίσταται κυρίως σε αυτό.
1. Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem: A Report on the Banality of Evil, 1963, μεταφρασμένο και στα ελληνικά Η κοινοτοπία του κακού, Αθήνα, Θύρσος, 1995 και Νησίδες, 2009.
2. Brutti, sporchi e cattivi του Ettore Scola, 1976.
Ο Αντόνιο Ταμπούκι είναι ιταλός συγγραφέας και ασχολείται, εδώ και χρόνια, με τα δικαιώματα των Ρομά στην πατρίδα του. Το άρθρο με τίτλο «Le cri de colere» δημοσιεύθηκε στην εφ. Le Monde, 4.9.2010
Η μετάφραση έγινε από τη Δάφνη Λάππα και δημοσιεύθηκε στα Ενθέματα της Αυγής, 12.9.2010

Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδος.

Έκτακτο ανακοινωθέν     /anatolikatisedem.blogspot.com

Μετά το βομβαρδισμό και την κατάληψη της Αθήνας από τις εχθρικές δυνάμεις, ο Πρωθυπουργός και τα μέλη της Κυβέρνησης κατέφυγαν σώοι στη συμπρωτεύουσα, όπου σχημάτισαν την Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδος.

Η πρώτη συνεδρίαση της αντιστασιακής Κυβέρνησης διεξήχθη σε βαρύ κλίμα, υπό τον ήχο των αντιαεροπορικών πυρών, σε μιάν Αποθήκη του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης, η οποία ευρίσκεται στην προβλήτα του λιμανιού.

Εξωτερικά της Αποθήκης ηρωικοί βατραχάνθρωποι έκαναν έρευνες στο βυθό του λιμένος για ανεύρεση και απενεργοποίηση εχθρικών ναρκών.

Ο Πρωθυπουργός με βουρκωμένα μάτια, εμψύχωσε τα μέλη της Κυβέρνησης, δίνοντάς τους την υπόσχεση ότι κανένας τους δε θα πεινάσει, απαντώντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο στα αγωνιώδη ερωτήματα των κυρίων Πάγκαλου και Βενιζέλου. Τους διαβεβαίωσε επίσης ότι θα δώσει και τη ζωή του προκειμένου να λήξει η Τριπλή Κατοχή που καταδυναστεύει τη χώρα.

Αφού τους ενημέρωσε για τις τελευταίες εξελίξεις από το συμμαχικό μέτωπο , δείπνησαν ελαφρά με τα τελευταία μύδια του Θερμαικού που αυθορμήτως και αφιλοκερδώς τους είχαν προμηθεύσει οι φιλόξενοι καταστηματάρχες της πόλης.

Στη συνέχεια ο Πρωθυπουργός τους ενημέρωσε ότι η επόμενη συνεδρίαση θα γίνει για λόγους ασφαλείας σε μία στάνη στο Χορτιάτη.

Στο τέλος, υπό το φως των κεριών σε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα κι ενώ οι σειρήνες του συναγερμού δεν είχαν ακόμα λήξει, έψαλλαν όλοι μαζί τον Εθνικό Ύμνο. 

Πλήριζα

Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε Πλήριζα. Τα πολύχρωμα σημαιάκια – δείγμα της πολυφωνίας του – κάηκαν. Ο πατέρας που πήρε απ’ το χέρι το γιο και τον ανέβασε, τώρα του κουνά τη σκάλα. Για την ατομική ψυχολογία παρακολουθούμε τη σύγκρουση για εξουσία δυο γενεών, πατέρα – γιου, σε μια πατριαρχική κοινωνία.

Ο Αυστριακός ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ υποστήριζε ότι στον άνθρωπο υπάρχει η έμφυτη τάση για επιβολή που αναπτύσσεται ταυτόχρονα με το συναίσθημα μειονεξίας. Το άτομο γνωρίζοντας τις αδυναμίες του προσπαθεί να καλύψει τα μειονεκτήματά του αλλά και την ικανοποίησή του για επιβολή.

Το πάθος για υπεροχή και εξουσία μεγαλώνει όσο μεγαλώνει και το αίσθημα κατωτερότητας γιατί το άτομο θέλει να φανεί ανώτερο απ΄ την ίδια του την αδυναμία. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό, είναι και υπαρξιακό. Το κόμμα της ευρύτερης αριστεράς διαλύεται σε μια εποχή που έπρεπε να υπάρχει ισχυρό και να ανοίγει διάλογο.

Η ευθύνη στο άτομο ή στο σύνολο που το υποστηρίζει;

Του Δημήτρη Χρήστου στην Αυγή της 8/9/2010

Συζητούμε εδώ και καιρό για την οικονομική κρίση και καλά κάνουμε, αλλά καθώς συζητούμε μόνον για αυτήν, δύσκολα παρακολουθούμε και ελάχιστα αξιολογούμε όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και την πολιτική.

Κρίση γενική, κρίση απέραντη, κρίση ασφυκτική και παραλυτική. Πανικόβλητοι πολιτικοί που τίποτα δεν καταλαβαίνουν από όσα συμβαίνουν γύρω τους και γύρω μας. Τι κατάλαβε για παράδειγμα ο υπουργός Οικονομικών από τις παταγώδεις αποτυχίες του στη βελτίωση των κρατικών εσόδων; Τι συμπέρασμα έβγαλε από τις αποδώσεις των μέτρων που έλαβε; Τίποτα απολύτως. Προσδοκούσε έσοδα 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ από την αύξηση των εμμέσων φόρων και του ΦΠΑ και στο πρώτο εξάμηνο του έτους έχει μαζέψει μόλις 1,2 δισ. Βάλτε και άλλα τόσα στο δεύτερο εξάμηνο, πράγμα αμφίβολο και υπολογίστε πόση είναι απόκλιση. Και τι συμπέρασμα έβγαλε από τη συγκεκριμένη αποτυχία, τι εναλλακτικές λύσεις ανακάλυψε για να διορθώσει τα πράγματα και να απελευθερώσει την αγορά από τον ασφυκτικό στραγγαλισμό; Κατάλαβε πως μπορεί να αυξήσει την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης και να την φέρει στο ύψος του πετρελαίου κίνησης!
ΨΑΧΝΟΥΝ για δύο τρία δισεκατομμύρια δεξιά και αριστερά από την ξεζουμισμένη αγορά, όταν το κόστος της διαφθοράς στον δημόσιο τομέα υπολογίζεται στα 20 δισεκατομμύρια τον χρόνο. Τι έκαναν για να εξοικονομήσουν το μισό από αυτό το ποσό ώστε να μην τσακίσουν για παράδειγμα τους οριακά διαβιούντες χαμηλοσυνταξιούχους; Αποφάσισαν ως κράτος να σταματήσουν να πληρώνουν και όπου αυτό δεν είναι εφικτό, όταν για παράδειγμα έχουν απέναντί τους μεγαθήρια του ιδιωτικού τομέα, όπως στο φάρμακο και την υγεία, να αναδιαπραγματεύονται και να επιμηκύνουν την εξόφληση των χρεών, κάτι που ξορκίζουν όταν αφορά τον δανεισμό της χώρας με τα δυσβάσταχτα αποτελέσματα. Κατά τα άλλα, κατακράτησαν τις επιστροφές φόρου, κατακρατούν τις επιστροφές ΦΠΑ, πετσοκόβουν τα αναπτυξιακά κονδύλια, καταργούν τα όποια χρήματα υπήρχαν για μεταπτυχιακές σπουδές (!) και έφτασαν στο σημείο να σταματούν το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” το οποίο εξυπηρετεί 110.000 ηλικιωμένους που δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει και στηρίζονται σε αυτήν την πολύτιμη για την υγεία και αξιοπρέπειά τους υπηρεσία.
ΕΧΟΥΝ επιχορηγήσει τις ελληνικές τράπεζες με 78 δισεκατομμύρια, από τότε που ξέσπασε η κρίση, χωρίς -μέχρι στιγμής- το παραμικρό ορατό ευεργετικό αποτέλεσμα στην αγορά που συνεχίζει να στενάζει και να ασφυκτιά. Υποδουλώσαμε τη χώρα για τα 110 δισεκατομμύρια της τρόικας, αλλά έχουμε δώσει σχεδόν ένα ισόποσο ποσόν στο τραπεζικό σύστημα για να το κρατήσουμε ζωντανό και με μαθηματική ακρίβεια, θα χρειαστεί και πολλά ακόμα κονδύλια για να αντέξει στις συνθήκες της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, της φυγής κεφαλαίων και του δραματικού περιορισμού της αποταμίευσης των νοικοκυριών.
ΕΧΕΙ κανείς σας την εκτίμηση πως οι ηγεσίες των κομμάτων και ιδιαίτερα των κομμάτων εξουσίας συγκλονίζονται από τα προβλήματα της κοινωνίας και τουλάχιστον προσπαθούν να βρουν τις καλύτερες δυνατές λύσεις; Και καλά το ΠΑΣΟΚ με τη συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη της ηγεσίας του, τόσο ως προς τη διακυβέρνηση της χώρας όσο και τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματος. Πήρε μέρος στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική το ΠΑΣΟΚ που δεν είναι απλώς κόμμα αλλά λαϊκό κίνημα; Είχε λόγο το ΠΑΣΟΚ, τα μέλη και τα στελέχη του και οι τοπικές κοινωνίες με τις οποίες οφείλει ως κίνημα να έχει επαφές, στην ανάδειξη των καταλληλότερων και αξιότερων υποψηφίων στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση;
ΕΙΔΑΤΕ το απέναντι κόμμα να εκμεταλλεύεται τον αντιδημοκρατικό συγκεντρωτισμό του κ. πρωθυπουργού, να αξιοποιεί με διαφορετικό τρόπο την περίσταση, επιλέγοντας ικανούς ανθρώπους στην διεκδίκηση των λαϊκών αξιωμάτων; Ποια κρίση έχουν αντιληφθεί; Μέρος της κρίσης είναι και μάλιστα ασήκωτα βαρίδια που μας παρασύρουν στον πάτο. Αν η κοινωνία δεν αντιδράσει αν δεν αποφασίσει να δώσει λύσεις με τις επιλογές της, υποχρεώνοντας τους πάντες και τα πάντα (και την αριστερά) να σεβαστούν τις απόψεις και τις ανάγκες της, τότε η κάθαρση θα επέλθει δια της κρίσεως, όταν κάποτε θα βρεθεί ο πάτος. Οδυνηρή εξέλιξη με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Με τα καλύτερα παιδιά να έχουν δραπετεύσει στο εξωτερικό αναζητώντας οξυγόνο ζωής. Τελειώσαμε με τα ψέματα και τις υπεκφυγές.

U2 3D Preview Clips

σταθης απο ελευθεροτυπια

ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ main trailer

Γιάννης Αγγελάκας - Έρημα Βουνά ( Ψυχή Βαθιά )

" δρόμοι που τους διαβήκαμε ολομόναχοι , μέρες θαμπές , χρόνια χαμένα , κι εκείνο το άρωμα που μας τυλίγει όταν μας έχει πια σφραγίσει το πεπρωμένο "

Κατηγορία:

Ερημα Βουνά-Γιάννης Αγγελάκας (Ψυχή Βαθιά)

Για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη, Ψυχή Βαθιά (2009)

Στίχοι-μουσική:Γιάννης Αγγελάκας

Ερημα βουνά
Αστρα σκοτεινά
Που ήσυχα η καρδιά σας κλαίει
Σας ακούω κρυφά
Σας μετράω ξανά
Κι η φωτιά μου σιγοκαίει

Ερμηνεία:
Γιάννης Αγγελάκας
Ειρήνη και Παναγιώτα Κολιούση
Ευαγγελία,Παρασκευή και Χριστίνα Γκόγκου

Γιάννης Αγγελάκας Άγρια των άστρων μουσική

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας

Άγρια των άστρων μουσική
μόλις νυχτώνει με ξυπνάς
Μέσα στην πιο βαθιά σιωπή
έρχεσαι και με τυραννάς

Άγρια των άστρων μουσική
στην ξεχασμένη σου φωτιά
ρίχνονται οι πιο κρυφοί καημοί
ψάχνοντας να 'βρουν γιατρειά

Μ' όσα φύγαν, μ' όσαν έχουν πια χαθεί
μ' ό,τι μέσα μου έχω ως τώρα περισώσει
ξεκινάω κάθε μέρα απ' την αρχή
τα μετράω και περιμένω να νυχτώσει

Άγρια των άστρων μουσική
μόλις νυχτώνει με ξυπνάς
και μ' ένα ξαφνικό φιλί
με καταπίνεις με ρουφάς

Με μεθάς με γελάς με χαϊδεύεις με πονάς
Στην ανύπαρκτη πατρίδα των ονείρων μ' οδηγάς
Με μεθάς με γελάς με χαϊδεύεις με πονάς
Κι όταν φεύγεις το πρωί σαν παιδί με παρατάς

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ

Από το soundtrack της ταινίας το κομμάτι που ακούγεται στο τέλος Έρημα βουνά.

Αγγελακας Γιάννης ~ Ωκεανός

aeriko2008 | 28 Μάι 2010

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας -
Μουσική: Νίκος Βελιώτης -
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας -

Δεν με βλέπουν κι όμως ξέρουν πως υπάρχω
κι ας πιστεύουν πως ποτέ δεν θα φανώ
πως θ' αφήσω την ζωή μου εδώ κάτω
και απ' την τρύπα μου δεν πρόκειται να βγω.

Δεν με βλέπουν και νομίζουν πως κοιμάμαι
πως ξεχάστηκα στην λάσπη στο βυθό
μα εδώ κάτω τραγουδάω και θυμάμαι
και το ξέρω πως δεν είμαι μοναχός.

Δεν με βλέπουν δεν μ' ακούν δεν με μετράνε
με περνάνε για χαμένο και τυφλό
πως την βγάζω εδώ κάτω όπως να 'ναι
πως δεν κοίταξα ποτέ μου ουρανό.

Δεν με βλέπουν και νομίζουν πως κοιμάμαι
πως ξεχάστηκα στην λάσπη στο βυθό
μα εδώ κάτω τα όνειρα μου τραγουδάνε
και το ξέρω πως δεν είμαι μοναχός.

Μες στον σκληρό μες στον ατέλειωτο χειμώνα
κρύβομαι ακόμα κι όμως νιώθω δυνατός
είμαι σταγόνα κι ωκεανός

U2 Athens 2010-09-03 I Still Haven't Found What I'm Looking For - u2gigs...

U2 03 09 2010 ΑΘΗΝΑ U2 360° TOUR

21.05: Το Ολυμπιακό Στάδιο πριν τους U2:

       

21.44: Οι κερκίδες γεμάτες πάνω από 85%. Και η Arena πάνω από 70%.

21.49: Ξεκινάμε... !!! Με το Return of the stingray guitar. Εντυπωσιακό σκηνικό!!! Πριν ξεκινήσουν έπαιζε το Space Oddity του Bowie.

21.51: O Bono γυρνάει στον κυκλικό διάδρομο μέσα στο κοινό, δίπλα στη Red Zone. Ο ήχος είναι λίγο μπουκωμενος. Φοβερή ανταπόκριση του κόσμου πάντως.

21.52: Τα φώτα σβήνουν, ο Bono παίρνει τη θέση του και Beautiful day!!!   21.58: Αυτό σίγουρα δεν το περιμέναμε. Γυρνάμε πολλά χρόνια πίσω. Ι WILL FOLLOW!

22.00 asteris @MixGrill: το '97 στη Θεσσαλονίκη είχαν ανοίξει με I will follow, δεν το ξέχασαν φαίνεται... 

22.04: Get on your boots με τους U2 να γυρνάνε γύρω-γύρω στον κυκλικό δαχτύλιο. What time is in the world? (Bono) Magnificent τώρα...

22.14: It's alright, it's alright... Mysterious ways με Edge & Βοno να τραγουδάνε για λίγο στο ίδιο μικρόφωνο. Elevation τώρα...

22.32: Until the end of the world με μπόλικα φώτα να αναβοσβήνουν και ο "φάρος" στο πάνω μέρος. O Bono λέει για την οικονομική κατάσταση μας

22.33 Bono: Greeks and Irish have so much in common... Take the situation on your hands Greeks...

22.36: And I still haven't found what I'm looking for... Φοβερή και θα έλεγα ανατριχιαστική εκτέλεση... Τι να πω...

22.40: Η συνέχεια; Δεν περίμενα να το παίξουν... Το ήθελα όμως πολύ! Pride!!! In the name of love... In a little while μετά.

22.46 Bono: Odysseas The Edge, Larry Mullen as the Apollon,Adam Claytom the Zeus and Bono As the Great Alexander
22.50: City of blinding lights με εντυπωσιακά γραφικά. Ας ροκάρουμε όμως με Vertigo τώρα... Ο ήχος είναι σχετικά καλός τώρα πάντως 

22.56: A lot of people from different ages are dancing... The visuals are super! The circular video wall is at a lower Height now.

23.00: Bono, Adam and The Edge are walking in the ring stage besides the crowd and Larry is playing drums. DISCOTEQUE now in a remix...

23.13: Friday bloody Friday... Sunday!!! Το ήθελα να το ακούσω αυτό το κομμάτι ! Σε πολλά party το επέλεγε για να μας ανεβάσει... Walk on τώρα...

23.15: After 1,5 hour, U2 are leaving the stage now. Not for long οf course...

23.22: Encore with ONE and WHERE THE STREETS HAVE NO NAME. All the stadium is dancing.

23.32: They left again and we are waiting for the second encore... :) With which song? Hold me thrill me kiss me kill me

23.35: Ο Bono κάνει κούνια και μονολογεί What time is in the world? Πάμε σε κάτι κλασσικό & μοναδικό τώρα: With or without you... 

23.45: All the crowd is singing Oooooo after "With or without you". A magic moment... Moment of surrender now. I think the last one... 

23.51: They finally left us at 23:50, after 2 hours and 5 min. It was a marvelous show for sure...

τα λογια ειναι λιγα οι τυποι δεν παιζονται μια απο τις καλυτερες συναυλιες που εχω δει και μαλιστα τζαμπα να ειναι καλα η τρυπα στο σταδιο
 και οι φιλοτιμοι σεκιουριταδες  την εχασα θεσσαλονικη ε οχι και αθηνα γαματοι τελειοι

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ Ασκητικη

Πρόλογος
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο— καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο— το μεταξύ φωτεινό
διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή— ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός— κάθε στιγμή
πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να
κάμουμε την ύλη ζωή— κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της
εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία—
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει—
σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές—
μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και
μας γκαρδιώνει— φυτά, ζώα, ανθρώπους— στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες
άναρχες, ακατάλυτες Ορμές— και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την
πράξη.

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία,

    Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι

              μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του

              ΟΟΣΑ(οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.

              Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους

              συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του

              σχολείου τους.



              Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά

              από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν

              να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα

              μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις

              παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά

              ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να

              συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των

              μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης

              των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

              Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με

              σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και

              πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με

              το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα

              δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας,

              συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε

              κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν

              να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι

              υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να

              βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).



              Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ,

              όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)

              αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί

              εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η

              βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση

              μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι

              κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».



              Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να

              επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της

              δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της

              τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται

              περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες,

              που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων

              πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν

              τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους,

              επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς,

              φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας).



              Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά

              να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα

              θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους

              να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας

              περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους

              ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να

              συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με

              το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

              Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί

              μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο.

              Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους.

              Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει

              ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση

              εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.



              Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν

              κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν

              εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε

              καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να

              κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν

              το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των

              φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης

              παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

              Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που

              μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην

              πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που

              τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν

              δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή

              με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να

              αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν.

              Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης,

              όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί

              μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η

              μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% ,

              ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού

              παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την

              πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».



              Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο

              τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα

              τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα

              παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο

              για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια

              τόσο άθλια δημόσια παιδεία;

              Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης:

              «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους

              στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που

              δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

              Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε

              πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά

              στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για

              τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα

              πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για

              τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς

              βλάκες!



              Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του

              θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο

              δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια

              ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους.

              «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η

              υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά

              και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό.

              Γι' αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ' όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους,

              τα παιδιά τους.