Σελίδες

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010

Μην είμεθα εριστικοί στον δεύτερο γύρο..

.

σκίτσο του ANKYR από το blog του
του Θανάση Καρτερού
από την ΑΥΓΗ

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει ένα απολύτως πραγματικό δίλημμα για τους αριστερούς ψηφοφόρους στον δεύτερο γύρο. Που παίρνει χαρακτήρα δοκιμασίας συνειδήσεων σε περιπτώσεις όπως στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ή στην Κεντρική Μακεδονία. Θα πουν ένα μεγάλο αριστερό όχι στον Κακλαμάνη, στον Γκιουλέκα, στον Ψωμιάδη; Ή θα νίψουν τας χείρας ως Πόντιοι Πιλάτοι, όπως προειδοποιεί ευγενικά η Δημοκρατική Αριστερά και λιγότερο ευγενικά πολλοί άλλοι;

Αυτό το μεγάλο όχι, που ζητούν όμως από τους αριστερούς, είναι κομμάτι περίεργο. Αν ας πούμε ένας θαρραλέος αριστερός ζωγραφίσει ένα όχι στη φάτσα του Κακλαμάνη και το ρίξει στην κάλπη, θα βρει τα μπελά του. Είστε Πόντιος Πιλάτος, ή κάτι ακόμα χειρότερο, κύριε. Το σκέτο όχι στη δεξιά δεν είναι γνήσιο. Γνήσιο αριστερό όχι στη δεξιά είναι μόνο το αριστερό ναι στο ΠΑΣΟΚ. Στους υποψήφιους δηλαδή που κάθε ψήφο σ’ αυτούς στον πρώτο γύρο ο πρωθυπουργός τη θεώρησε ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική του; Ακριβώς!

Μεγάλο μπέρδεμα! Για να διευκολύνουμε όμως μια εποικοδομητική αριστερή στάση στον δεύτερο γύρο, θυμίζουμε ότι: Ο Παπανδρέου ανακοίνωσε ήδη πως αυτή τη φορά οι εκλογές θα είναι για την αυτοδιοίκηση! Άρα την Κυριακή το βράδυ δεν πρόκειται να θεωρήσει τη νίκη των υποψηφίων του (με τη βοήθεια αριστερών ψήφων) ως νίκη της κυβέρνησής του. Ούτε να ερμηνεύσει το αποτέλεσμα ως έγκριση της πολιτικής του Μνημονίου. Ούτε να τολμήσει να μετατρέψει αριστερές ψήφους σε άνεμο στα πανιά των νέων μέτρων που καταπλέουν αμέσως μετά τις εκλογές. Άρα;

Για όποιον ακόμα αμφιβάλλει, το παρελθόν πρέπει να τον καθησυχάσει. Πάντα, ιδιαίτερα σε δημοτικές εκλογές, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αντιμετώπιζε με τον προσήκοντα σεβασμό την αριστερή ψήφο. Ούτε για ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις μίλησε ποτέ, ούτε θηλιές εκβιασμών και διλημμάτων πέρασε στους αριστερούς, ούτε με θεωρίες αριστερο-δεξιάς συνωμοσίας επεχείρησε να υπεξαιρέσει την ψήφο τους. Και ποτέ, αφού εξασφάλισε αριστερό όχι στη δεξιά, δεν το μετέφρασε σε ναι σε δεξιές πολιτικές. Γιατί να μην τους πιστέψουμε και σήμερα;

Αν παρ’ όλα αυτά είστε Θωμάς, τότε διαβάστε προσεκτικά "Τα Νέα" για τον βρόμικο Νοέμβρη. Θα αισθανθείτε ότι το ΠΑΣΟΚ έχει αλλάξει τόσο ριζικά απέναντι στην αριστερά, ώστε και μόνο γι’ αυτό να αξίζει την ανάλογη επιβράβευση…

Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010

οι εργαζόμενοι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν,

.

(πηγή)
του Στάθη
από την Ελευθεροτυπία (10/11)

Υπάρχουν πολλοί, σε όλες τις κοινωνίες, που επικροτούν το έγκλημα που διαπράττεται παγκοσμίως -οι νεοφιλελεύθεροι. Αυτός ο στρατός των Δυνατών που σχηματίσθηκε και πληθύνεται τα τελευταία τριάντα χρόνια -φαλαγγίτες και πεμπτοφαλαγγίτες που πανηγυρίζουν όταν χάνεται ένα μεροκάματο, που θυσιάζουν στον Μολώχ -Μέτοχο τη σύνταξη του απόμαχου και την ικμάδα του νέου πολίτη, που τη βρίσκουν με την αναγκαία για τον πλούτο των λίγων δυστυχία των πολλών, ρουφώντας απ΄ αυτήν τη δυστυχία την ηδονή του μισθού τους αυτοί που δικαιολογούν τους πολέμους, ονομάζουν οικονομία τη φρίκη και πολιτική την αγυρτεία.

Αυτό που συμβαίνει -να μην έχει μέλλον το μέγα πλήθος των νέων- είναι ΑΦΥΣΙΚΟ.

Ας πανηγυρίζουν για τον νεοφιλελευθερισμό τους οι ηλίθιοι. Οταν πανηγυρίζουν οι ηλίθιοι, κρατάνε την ανάσα τους οι θεοί...

Φεύγοντας αργά το βράδυ απ΄ τη δουλειά, στάθηκα στο περίπτερο που μένει ως πιο αργά ανοικτό (άγνωστο για πόσον ακόμα θα μένει ανοικτό γενικώς) κι αγόρασα δυο πακέτα τσιγάρα για την επομένη, δυο πακετάκια μπισκότα να υπάρχουν στο σπίτι - για τη νύχτα και τη «λιγούρα» που λέει η θεία Φωτούλα και δυο πορτοκαλάδες κόκκινες - τα μικρά μπουκάλια, ένα κι έξω.

Το σύνολον, 12,9 Ευρώ.

(Δηλαδή σε δραχμές: 4.396! Λογαριασμός με το κομπιουτεράκι - θυμάσθε; εκείνα που είχαμε πάρει όλοι, όταν μπήκαμε στο νέο νόμισμα κι έβγαζαν αυτόματα την ισοτιμία).

Κοντοστάθηκα. Είδα το εικοσαράκι να φεύγει απ΄ τα χέρια μου και να πηγαίνει στο ταμείο του μελαγχολικού (διότι φοβάται πως θα κλείσει) περιπτερά και λογάριασα, πρόχειρα, ότι έδινα το ένα τρίτο ενός μεροκάματου για να πάρω τα ίδια πράγματα που πριν από λίγα χρόνια άξιζαν περίπου 1.000-1.100 δραχμές.

Δηλαδή σε Ευρώ, περίπου 3,23!!

Κάτι πάει στραβά εδώ - πολύ στραβά!

Δεν παίζεται η κατάσταση! - όταν αυτό που έκανε 3,23 Ευρώ κάνει, χωρίς να ΄χει τρέξει αντίστοιχος πληθωρισμός, 12,9 Ευρώ, κάτι είναι πολύ στρεβλό!

Οταν επίσης στο ίδιο διάστημα τα μεροκάματα όχι μόνο δεν έχουν αυξηθεί σχετικά (ούτε καν αναλόγως, απλώς σχετικά), αλλά, αντιθέτως, για τους πολλούς, τους περισσότερους, έχουν μειωθεί, τότε αυτό το στρεβλό είναι πολύ σοβαρό στρεβλό.

Καληνύχτισα τον περιπτερά και άρχισα να βαδίζω τα λίγα μέτρα προς το σπίτι στο ρελαντί (διότι λογάριαζα κιόλας - μην κάψουμε λάδια).

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι επί δραχμής, όταν έβγαινε Σάββατο βράδυ ένας νέος (άντε κι ολίγον όψιμος) για την τσάρκα του με ένα πεντοχίλιαρο στην τσέπη, ήταν (λαϊκός) άρχοντας και βασιλιάς - σινεμαδάκι με τη φιλενάδα του, φαγάκι, ποτάκια - κύριος!

Σήμερα με 14,67 Ευρώ - το αντίστοιχο των 5.000 δραχμών στην τσέπη, όχι για τσάρκα δεν βγαίνει ένας νεαρός κύριος, αλλά ούτε πίτσα από το σπίτι τολμάει να παραγγείλει.

Δεν παίζεται το πράγμα.

Μάλιστα για τους νεαρούς και τις νεαρές που μπαίνουν τώρα στην αγορά εργασίας με 600 και 700 ευρώ (όσοι μπαίνουν), έχοντας προοπτική να πιάσουν το χιλιάρικο σε πέντε και δέκα χρόνια, αν στο μεταξύ δεν τους τσακίσει η κρίση, ο ορίζοντας για τα στοιχειώδη του βίου ή τη δημιουργία οικογένειας απομακρύνεται σε αστρικά βάθη, με μονάδα μέτρησης το «χαιρέτα μου τον πλάτανο»...

Είναι βέβαιον ότι κάποια στιγμή οι εργαζόμενοι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν, θα εξεγερθούν, θα επαναστατήσουν.

Αυτό δεν το βλέπουν αυτοί που τους ληστεύουν, διότι, εκτός απ΄ τα μέσα παραγωγής, έχοντας στα χέρια τους τα μέσα επικοινωνίας και τα μέσα καταστολής, έχουν βυθισθεί οι ίδιοι στη φενάκη της παντοδυναμίας -μάλιστα του οριστικού της παντοδυναμίας τους.

Θα ξυπνήσουν άσχημα! Με τη λεπίδα στον λαιμό.

Τότε θα τους είναι άχρηστοι οι οικονομολόγοι της φρίκης, άχρηστοι οι λακέδες των ΜΜΕ, άχρηστο το όπιο της τηλεόρασης, άχρηστη η πληρωμένη τέχνη.

Εχουν γίνει επαναστάσεις και θα ξαναγίνουν -μη λέμε κοινοτοπίες.

Απλώς μάθαμε, συνηθίσαμε να βλέπουμε το δένδρο (λόγου χάριν το «μήνυμα» Γιωργάκη ή αν θα γίνει οικουμενική ή τι λέει ο Γιουνκέρ) κι όχι το δάσος -την ευρύτερη, ιστορική προοπτική.

Η διαδικασία μετατροπής της Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Ελλάδας κι όλων των χωρών σε ένα παγκόσμιο σκλαβοπάζαρο έχει κρατήσει πολύ, τόσον πολύ ώστε οι κυρίαρχες αστικές ελίτ και το πολιτικό τους υπηρετικό προσωπικό να ΄χουν την ψευδαίσθηση ότι έτσι είναι κι έτσι θα γίνεται.

Η Γη όμως τρίζει.

Οι εργάτες, Κινέζοι, Ελληνες και Σκοπιανοί, Ρουμάνοι, Αμερικανοί, Γάλλοι τρίζουν τα δόντια τους, οι παρίες ακονίζουν τα μαχαίρια τους - με ένα τάληρο στην τσέπη, έναν έρωτα στην καρδιά κι έναν άνεμο στα μάτια, οι νέοι που εμποδίζονται να κατακτήσουν τον κόσμο, θα τον κατακτήσουν...

Η αριστερά και το καρβέλι


του Θανάση Καρτερού
από την ΑΥΓΗ

Νά μια αυθαίρετη πρόσθεση: Παφίλης 14,43, συν Μητρόπουλος 6,23, συν Ψαριανός 3,81, συν Χάγιος 2,29, συν Αλαβάνος 2,16, ίσον 28,92. Νά και ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, βασισμένο στην παραπάνω αυθαίρετη πρόσθεση: Εάν και εφόσον οι αριστεροί συνδυασμοί στην Αττική άθροιζαν τις δυνάμεις τους με κάποιο είδος συσπείρωσης, συμπαράταξης, μετώπου, η αριστερά θα ήταν η μεγαλύτερη δύναμη στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας. Με διαφορά πέντε μονάδες από τον δεύτερο και καταϊδρωμένο εκλεκτό του ΠΑΣΟΚ. Και με σχεδόν βέβαιη τη νίκη στον δεύτερο γύρο. Ενώ ίδια περίπου εικόνα θα διαμορφωνόταν σε ουκ ολίγες περιφέρειες και δήμους.

Τι θα συνέβαινε στην περίπτωση αυτή; Το πολιτικό σκηνικό θα έβλεπε επιτέλους τον χάρο με τα μάτια του. Η πολιτική του Μνημονίου, των διλημμάτων, των εκβιασμών και της ολικής επαναφοράς θα γνώριζε την πιο δραστική αμφισβήτηση. Ο λαός που δοκιμάζεται θα έκανε ένα μεγάλο βήμα μπρος, οι ελπίδες ότι ο αγώνας αποδίδει θα άνθιζαν και η αριστερά θα πρόβαλλε μετά από πολλά χρόνια ως δύναμη αποτελέσματος, ικανή να διεκδικήσει την εξουσία και να επιβάλει πολιτικές. Εν ολίγοις, τίποτε δεν θα ήταν πια το ίδιο μετά από αυτή την εκλογική μάχη. Για να μην συνυπολογίσουμε την επίπτωση του εκλογικού αποτελέσματος στον αγώνα των εργαζομένων στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς.

Εσείς, αλήθεια, δεν τον κάνατε αυτό τον λογαριασμό; Και δεν φτερούγισε κάτι μέσα στην καρδούλα σας όταν είδατε το άθροισμα; Δεν μπήκατε σε σκέψεις μήπως, ρε παιδί μου, κάποιο μήνυμα στέλνει κι ο κόσμος με την ψήφο του και προς τα δω; Μήπως κάτι ζητάει; Μήπως κάτι δείχνουν προς όλους, προς όλους, προς όλους, τα έρμα τα ποσοστά; Ή μήπως δεν μπορείτε να φανταστείτε τα επιτελεία των αντιπάλων, που βλέποντας αυτούς τους σκόρπιους αριστερούς αριθμούς αναστενάζουν με ανακούφιση; Γιατί; Μα γιατί η αριστερά ξέχασε την πρόσθεση που επί δεκαετίες δίδασκε και τώρα επιδίδεται στη διαίρεση, στην αφαίρεση και στην πολιτική των κλασμάτων.

Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πολιτικές διαφορές, θα μας πουν, και τέτοια αθροίσματα βλέπει μόνο ο πεινασμένος που ονειρεύεται καρβέλια. Σωστό, αλλά σωστό είναι επίσης ότι το όνειρο για το καρβέλι γκρέμισε αυτοκρατορίες. Μπορεί, αν πολλοί το ονειρευτούν και το ζυμώσουν, κι εδώ να γκρεμίσει κάποια τείχη…

μισθος δημαρχου αντιδημαρχου και αλλων αιρετων

Να σημειωθεί πάντως ότι με το «μη οριστικοποιημένο» προσχέδιο που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών οι μισθοί των αιρετών συνδέονται με αυτούς του γενικού γραμματέα υπουργείου (περίπου 6.000 ευρώ το μήνα, δηλαδή 84.000 ετησίως καθώς καταβάλλονται 14 μισθοί). Συγκεκριμένα, η αντιμισθία των δημάρχων σε δήμους με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων είναι ισόποση με το σύνολο των πάσης φύσεως αποδοχών του γενικού γραμματέα υπουργείου, των δημάρχων των δήμων με πληθυσμό από 20.000 έως 100.000 κατοίκους είναι ισόποση με το 80% των ανωτέρω αποδοχών (περίπου 4800 ευρώ το μήνα, 67.200 το χρόνο) και των δημάρχων των δήμων με πληθυσμό κάτω των 20.000 κατοίκων είναι ισόποση με το 60% (περίπου 3600 ευρώ το μήνα, δηλαδή 50.400 το χρόνο) . Παράλληλα οι αντιδήμαρχοι λαμβάνουν το 50% της αντιμισθίας που αναλογεί στο δήμαρχο, ενώ οι πρόεδροι των δημοτικών συμβουλίων λαμβάνουν το 40% αυτής. 

Κι όμως, οι μισθοί αυξάνονται!

Υπενθυμίζεται ότι σήμερα η αποζημίωση ενός δημάρχου σε δήμο άνω των 100.000 κατοίκων είναι περίπου 5.000 ευρώ το μήνα (δηλαδή 60.000 ετησίως, καθώς καταβάλλονται 12 αποζημιώσεις) και σε δήμο από 50.000 έως 100.000 κατοίκων 3.800 ευρώ (δηλαδή 45.600 το χρόνο).

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν συγκρίνουμε τις αποδοχές των δημάρχων με διαφορετικούς φορολογικούς συντελεστές (40% για τις αποδοχές του «Καλλικράτη» και 20% για τις αποδοχές του «Καποδίστρια») βγαίνουν κερδισμένοι. Συγκεκριμένα για τους δημάρχους σε δήμους άνω των 100.000 κατοίκων οι νέες αποδοχές είναι 50.400 έναντι 48.000 και για κάτω των 100.000, 40.300 έναντι 36.500. Παράλληλα να υπενθυμίσουμε ότι μετά την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου θα ισχύουν οι νέοι συντελεστές και για τις σημερινές αποδοχές των δημάρχων.

ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΩΝ

ΔΗΜΑΡΧΟΙ

Άρθρο 92
Αποζημίωση αιρετών
1. Οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι και οι πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων, λαμβάνουν
αντιμισθία η οποία καταβάλλεται από τον δήμο.
2. Η αντιμισθία των δημάρχων σε δήμους με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων είναι ισόποση με το σύνολο των πάσης φύσεως αποδοχών του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, των δημάρχων των δήμων με πληθυσμό από 20.000 έως 100.000 κατοίκους είναι ισόποση με το 80% των ανωτέρω αποδοχών και των δημάρχων των δήμων με πληθυσμό κάτω των 20.000 κατοίκων είναι ισόποση με το 60% των ανωτέρω αποδοχών.
3. Οι αντιδήμαρχοι λαμβάνουν το 50% της αντιμισθίας που αναλογεί στο δήμαρχο, ενώ οι πρόεδροι των δημοτικών συμβουλίων λαμβάνουν το 40% αυτής.
4. Η αντιμισθία που δικαιούνται τα αιρετά όργανα των δήμων, τα οποία χαρακτηρίζονται ως άτομα με αναπηρίες, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις, προσαυξάνεται κατά 20%.
5. Σε περίπτωση που η αντιμισθία δημάρχων, αντιδημάρχων και προέδρων δημοτικών
συμβουλίων της παρ. 1 του άρθρου 93, είναι μικρότερη των πάσης φύσεως αποδοχών της θέσης τους η αντιμισθία προσαυξάνεται κατά το ποσό της διαφοράς.
6. Για τους αιρετούς της παρ. 1 που είναι συνταξιούχοι του Δημοσίου εφαρμόζονται οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 2 του ν. 3833/2010 (ΦΕΚ 40 Α).
7. Αν οι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων έχουν τεθεί σε αργία, την αντιμισθία τους λαμβάνουν οι αναπληρωτές τους. Αν ο αναπληρωτής είναι αντιδήμαρχος λαμβάνει αντιμισθία από ένα μόνο αξίωμα.
8. Δήμαρχοι που απουσιάζουν δικαιολογημένα, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, λαμβάνουν το ήμισυ της αντιμισθίας. Το υπόλοιπο ήμισυ καταβάλλεται στον αντίστοιχο αναπληρωτή. Αν απουσιάζει αντιδήμαρχος για το ίδιο χρονικό διάστημα, λαμβάνει το 1/2 της αντιμισθίας που δικαιούται.
9. Οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι, καθώς και οι πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων και οι σύμβουλοι που έχουν περισσότερα από ένα αξιώματα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, λαμβάνουν τις απολαβές μόνο από ένα αξίωμα. Οι ανωτέρω επιλέγουν τις απολαβές που λαμβάνουν από κάθε αξίωμα με υπεύθυνη δήλωση που υποβάλλεται και στους δύο φορείς.

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΕΣ

Άρθρο 181
Οικονομική αποζημίωση

1. Οι περιφερειάρχες, οι αντιπεριφερειάρχες, οι πρόεδροι των περιφερειακών συμβουλίων δικαιούνται αντιμισθίας η οποία καταβάλλεται από την περιφέρεια.
2. Η αντιμισθία του περιφερειάρχη είναι ισόποση με τις κάθε είδους αποδοχές, τα έξοδα παράστασης και τα επιδόματα ή προσαυξήσεις του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου.
3. Στον αντιπεριφερειάρχη και στον πρόεδρο του περιφερειακού συμβουλίου καταβάλλεται αντιμισθία ίση με το 75% της αντιμισθίας του περιφερειάρχη.
4. Η αντιμισθία που δικαιούνται τα ανωτέρω αιρετά όργανα, τα οποία χαρακτηρίζονται ως άτομα με αναπηρίες, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις, προσαυξάνεται κατά 20%.
5. Σε περίπτωση που η αντιμισθία των περιφερειαρχών, αντιπεριφερειαρχών και προέδρων περιφερειακών συμβουλίων της παρ. 1 του άρθρου 182 είναι μικρότερη των πάσης φύσεως αποδοχών της θέσης τους, η αντιμισθία προσαυξάνεται κατά το ποσό της διαφοράς.
6. Για τους αιρετούς της παρ. 1 που είναι συνταξιούχοι του Δημοσίου εφαρμόζονται οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 2 του ν. 3833/2010 (ΦΕΚ 40 Α).
7. Αν ο περιφερειάρχης ή ο αντιπεριφερειάρχης ή ο πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου έχει τεθεί σε αργία, την αποζημίωση του λαμβάνει ο αναπληρωτής του. Αν ο αναπληρωτής είναι αντιπεριφερειάρχης λαμβάνει αποζημίωση από ένα μόνο αξίωμα.
8. Περιφερειάρχης που απουσιάζει δικαιολογημένα, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, λαμβάνει το ήμισυ της αποζημίωσης. Το υπόλοιπο ήμισυ καταβάλλεται στον αντίστοιχο αναπληρωτή. Αν απουσιάζει αντιπεριφερειάρχης για το ίδιο χρονικό διάστημα, λαμβάνει το ήμισυ της αποζημίωσης που δικαιούται.
9. Οι περιφερειάρχες, οι αντιπεριφερειάρχες καθώς και οι πρόεδροι των περιφερειακών συμβουλίων και οι σύμβουλοι που έχουν περισσότερα από ένα αξιώματα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, υποχρεούνται να εισπράττουν την αποζημίωση μόνο από ένα αξίωμα. Οι ανωτέρω επιλέγουν την αποζημίωση που λαμβάνουν από κάθε αξίωμα με υπεύθυνη δήλωση που υποβάλλεται και στους δύο φορείς.

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

αριστερή συνωμοσία για δεξιά νίκη στον δεύτερο γύρο.

του Θανάση Καρτερού
από την ΑΥΓΗ

Αγαπητέ κύριε Παπανδρέου

Αφού θαύμασα την ευφυή κίνησή σας να αποκαλύψετε τη συνωμοσία της αντιπολιτεύσεως εναντίον της χώρας προσδίδοντας στις εκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος και την ακόμα ευφυέστερη να εκτιμήσετε τα αποτελέσματα ως έγκριση της πολιτικής σας, εις πείσμα των αριθμών, τώρα μένω ενεός μπροστά στην τρίτη σας κίνηση να αποκαλύψετε αριστερή συνωμοσία για δεξιά νίκη στον δεύτερο γύρο.

Η συνωμοσία αυτή, που αποκαλύπτει η ημιεπίσημη εφημερίδα της κυβερνήσεώς σας, φέρει την υπογραφή σας, έστω και αν το αποσιωπάτε σεμνά. Διότι τι άλλο σημαίνει ο τίτλος Νέο βρόμικο '89 βλέπει το ΠΑΣΟΚ, όταν όλοι γνωρίζουμε ότι το επιτελείο σας κι εσείς είστε το ΠΑΣΟΚ; Και δεν θα ήταν εξωφρενικό ακόμα και να σκεφτεί κανείς ότι η τόσο αντικειμενική και τόσο πιστή σε σας εφημερίδα, η εφημερίδα που προβάλλει όχι μόνο τις δεξιότητες σας ως πολιτικού, αλλά ακόμα και τη φωτογένειά σας ως μαραθωνοδρόμου, τώρα υποστηρίζει ότι βλέπετε κάτι που δεν βλέπετε;

Άπαγε της βλασφημίας κύριε πρόεδρε. Αν τα ΝΕΑ, το μάτι, το αυτί, η μύτη, το χέρι, ακόμα και το πόδι, μπορούμε να πούμε, της κυβερνήσεως γράφουν με μεγάλα γράμματα ότι βλέπετε βρόμικο '89, τότε το βλέπετε. Τελεία και παύλα. Και το ακούτε και το μυρίζεστε, που λέει ο λόγος. Σε σας συνεπώς προσωπικώς και στο κόμμα σας ανήκει η τιμή και ο έπαινος της αποκάλυψης. Διότι, επιπροσθέτως, ποτέ η συγκεκριμένη εφημερίδα δεν θα έπεφτε τόσο χαμηλά ώστε να συκοφαντεί εν γνώσει της την αριστερά με αρλούμπες και ψεύδη. Και να υποστηρίζει ότι βλέπετε κάτι που δεν βλέπετε.

Όταν συνεπώς αποκαλύπτει ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε αντιμνημονιακό μέτωπο με τη Ρηγίλλης ή ότι ανίερες συμμαχίες ανάμεσα στη Ν.Δ. και στα κόμματα της αριστεράς βλέπει η κυβέρνηση, τότε διακρίνω πίσω απ’ αυτά τη δική σας ευφυΐα και πολιτική επάρκεια. Και δεν μπορώ παρά να σας συγχαρώ προσωπικώς, όπως εξάλλου και την αντικειμενική εφημερίδα. Και να σας ενημερώσω ταπεινά, ότι αν επιμείνετε στα συγκλονιστικά ΝΕΑ για τη βρόμικη αριστερά, μπορεί να βγάλετε τους αριστερούς από τα ρούχα τους, μπορεί να χαλάσετε το αυτοδιοικητικό τσάι και την αριστερή συμπάθεια των υποψηφίων σας, αλλά θα επιβραβευτείτε πλήρως από το ανίερο αποτέλεσμα της κάλπης.

Μετά θαυμασμού - Ένας ανίερος

ο δεύτερος γύρος των εκλογών

σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία
του Στάθη

Λένε ότι δεν θα πάρουν νέα μέτρα - ουδείς το πιστεύει. Το γνωρίζουν ότι ουδείς τους πιστεύει κι όμως το λένε. Και κατάπτωση, και απελπισία.

Αφήνουν να γίνει ο δεύτερος γύρος των εκλογών για να εξαγγείλουν τις νέες τους πολιτικές αμέσως μετά. Αφόρητα φθηνό κόλπο.

Ολοι το ξέρουμε! Κι αυτοί το ξέρουν ότι το ξέρουμε. Κι όμως, επιμένουν! το κάνουν. Απελπισία. Δική τους. Που γίνεται δική μας.

Εκαναν τη γελοιωδέστατη γκάφα να στείλουν περαιώσεις εν μέσω εκλογών και τώρα περιμένουν κρυπτόμενοι πίσω απ' το δάκτυλό τους να τελειώσει κι ο β' γύρος για να εξαγγείλουν τα νέα μέτρα. Καραγκιοζιλίκια!

Που όμως μόνον σε αυτά ελπίζουν -τα καραγκιοζιλίκια- και χωρίς αυτά -τα καραγκιοζιλίκια- δεν μπορούν να κυβερνήσουν - φοβούνται.

Φοβούνται τόσον που, εκτός απ' τους εκβιασμούς προς τους πολίτες για να τον ψηφίσουν ο Παπανδρέου, εκβιάζει τώρα με μίνι ανασχηματισμό τους ίδιους του τους Υπουργούς για να τον στηρίξουν. Κατάπτωση, απελπισία, φόβος... 

Μέσα στην αγωνία της η κυβέρνηση (και το όλον ΠΑΣΟΚ) εν όψει των αποτελεσμάτων στον β' γύρο των εκλογών, δεν διστάζει να νεκραναστήσει το «βρώμικο '89»!

Μάλιστα τα «ΝΕΑ» σε μια έξαρση συμπαθητικής με την κυβέρνηση δημοσιογραφίας κυκλοφόρησαν χθες με τίτλο: «Νέο "βρώμικο '89" βλέπει το ΠΑΣΟΚ» -ίσως επειδή η «Εξόρμηση» δεν εκδίδεται πλέον και κάποιος θα έπρεπε να πει τη (μαύρη) αλήθεια.

Ποια (μαύρη) αλήθεια;

Οτι αν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ έρθουν δεύτεροι την άλλη Κυριακή, θα φταίνε -όπως πάντα- οι αριστεροί, οι οποίοι έχοντας κάνει -όπως πάντα- μια «ανίερη συμμαχία» με τη Δεξιά, θα έχουν ρίξει την ψήφο τους εναντίον του ιερού (με ολίγον από Καρατζαφέρη) Μνημονιακού Μετώπου.

Δηλαδή πάλι τα ίδια!

Χωρίς κανέναν σεβασμό προς τους ψηφοφόρους το ΠΑΣΟΚ τούς κάνει δίκη προθέσεων και τους ενοχοποιεί εκ των προτέρων για το ενδεχόμενο ενός αποτελέσματος που δεν θα του αρέσει.

Εκτός από ανήθικο (μάλιστα καθ' έξιν, διότι το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εκβιάζει έτσι τους αριστερούς 30 χρόνια τώρα) είναι και χαζό. Διότι υπάρχει ο κίνδυνος ο εκ νέου εκβιασμός να εκνευρίσει τους αριστερούς και πολλοί απ' αυτούς εκτός απ' τον κ. Τατούλη να μαυρίσουν και τον κ. Καμίνη.

Επίσης για πολλούς απ' τους αριστερούς το δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά ουδέποτε είχε σημασία, ουδέποτε διάλεξαν ποιος βλάπτει τη Συρία περισσότερο ή λιγότερο, ενώ για τους υπόλοιπους το δίλημμα αυτό έχει χλωμιάσει πολύ, όταν οι πολιτικές του ΠΑΣΟΚ είναι συχνά πιο δεξιές από της Δεξιάς, νεοφιλελεύθερες και υποτελείς.

Από την άλλη είναι γκροτέσκ, ένα κόμμα αδίστακτο στις δικές του συμμαχίες, είτε με την ακροδεξιά του κ. Καρατζαφέρη, είτε με τους νεοφιλελεύθερους του κ. Μάνου και του κ. Ανδριανόπουλου, να κατηγορεί τους αριστερούς για «ανίερες» συμμαχίες που άλλωστε δεν κάνουν. (Ισως η μόνη ανίερη συμμαχία τους να 'ναι, όταν συμμαχούν με το ΠΑΣΟΚ).

Ομως χρειάζεται σε μια δημοκρατία θράσος για να κατηγορηθεί ένας πολίτης για τις επιλογές και την ψήφο του.

Κι αυτό το θράσος πολλοί στο ΠΑΣΟΚ το έχουν. Μαζί με την αναισχυντία ενός στρεψία, διότι κατηγορούν με τη στρεβλή λογική του όσους δεν θα ψηφίσουν φέρ' ειπείν Καμίνη, ότι θα έχουν ψηφίσει Κακλαμάνη.

Πρόκειται για το τελευταίο σκαλί της πολιτικής ηθικής.

Ομως σε αυτό το σκαλί κατεβαίνει συχνά το κυβερνητικό κόμμα. Δεν μπορεί, ως φαίνεται, να πολιτεύεται χωρίς να θέτει διλήμματα και εκβιασμούς. Δεν μπορεί επίσης να πολιτεύεται χωρίς να ψεύδεται (είτε λέγοντας ότι «υπάρχουν τα λεφτά», είτε λέγοντας ότι «δεν θα πάρει νέα μέτρα»).

Όχι, παρ' ότι υπάρχει το κακό προηγούμενο πρασίνων τε και γαλάζιων κυβερνήσεων, η κυβέρνηση Παπανδρέου το 'χει παρακάνει. Κυβερνά εξαπατώντας διαρκώς τον λαό ότι δεν θα τον ληστέψει αύριο (και τον ληστεύει μεθαύριο), επιβραβεύει τους αληταράδες με την περαίωση, δημαγωγεί ασύστολα με αερολογίες για πράσινη ανάπτυξη, ξεπουλάει ό,τι μπορεί φαστ τρακ κι απάνω τούρλα, ανταγωνίζεται σε κυνισμό τον ίδιο της τον Πάγκαλο, κλέβει εκκλησίες (τους συνταξιούχους) και μας την πέφτει κι από πάνω τι, ποιον και γιατί θα ψηφίσουμε!

!!!

Μιλάει το ΠΑΣΟΚ για «βρώμικο 89»! τι εννοεί; την επιστολή που έστειλε ο Γιωργάκης στον πατέρα του να παραιτηθεί; να εγκαταλείψει τη χώρα πριν τον «πάρουν με τις πέτρες» - όπως φοβάται για τον εαυτόν του τώρα;
Τι εννοεί το ΠΑΣΟΚ όταν μιλάει για «βρώμικο» 1989; μήπως την επιστολή της Αρχηγομήτορος προς τον πατέρα Αφέντη να βολέψει το παιδί σε κάποια ΔΕΚΟ;

Τι νομίζουν ότι είμαστε οι αριστεροί, αυτοί που προσπαθούν να μας υπαγορεύσουν (facio) τι θα ψηφίσουμε; για ραγιάδες ή για παπαγαλάκια μάς έχουν;


Φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έλαβε το μήνυμα την προηγούμενη Κυριακή, θα το λάβει την επόμενη.
 
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 11.ΧΙ.2010 stathis@enet.gr

Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010

Φθαρμένο ρόπαλο δελτίο των οκτώ

του Κώστα Καναβούρη
από την Κυριακάτικη Αυγή

Πέμπτη μεσημέρι γύρω στη μία. Γωνία Ακαδημίας και Χαριλάου Τρικούπη. Όπως συνήθως -αυτο το αφύσικο "όπως συνήθως"- η περιοχή βράζει από βαριά ενδεδυμένους και βαριά οπλισμένους μπάτσους που επιτηρούν τις προσβάσεις προς τα κατεχόμενα των Εξαρχείων. Πιο μέσα είναι κι άλλοι. Πολλοί. Με τις ασπίδες παραπόδα και το ύφος της βαριεστημένης μαγκιάς εκεί στη Ναυαρίνου, με την πλάτη στραμμένη στο Κολωνάκι, να επιτηρούν εν πλήρη εξαρτύσει την επικίνδυνη περιοχή.

Ποιον προστατεύουν; Και από τι; Τόσα λεφτά σε μισθούς, οπλισμό, ρουχισμό και αναλώσιμα (χημικά, σφαίρες, δακρυγόνα κ.λπ.), μάσκες και άλλα προστατευτικά της δημοκρατίας εργαλεία, ξοδεμένα για ποιον λόγο; Πότε κινητοποιείται αυτός ο τερατόμορφος και τερατουργός μηχανισμός και ποιο το όφελος για τον περίφημο μέσο πολίτη; Πέμπτη μεσημέρι γύρω στη μία, στους πέριξ των Εξαρχείων χώρους η συνηθισμένη μικροαστική παραβατική συμπεριφορά οργιάζει.

Παραβιάσεις των φαναριών από τους μάγκες οδηγούς, αλαφιασμένοι πεζοί, παράνομα παρκαρίσματα, παράνομες αποθέσεις απορριμμάτων και μύρια όσα άλλα. Κι όμως όλος αυτός ο συντεταγμένος πληθυσμός της στρατοκρατικής και ένοπλης προστασίας της έννομης -λεγόμενης- τάξης παραμένει παγερά αδιάφορος.

Θα μου πεις, εδώ στον Αγ. Παντελεήμονα οι εγκληματίες φασίστες δρουν υπό τα όμματα και την ανοχή, για να μην πούμε και την προτροπή, των "φουσκωτών" με τα κράνη, τις ασπίδες, τα ρόπαλα και τα πιστόλια. Τότε ποιον προστατεύουν; Εμένα; Από ποιον; Ποιος με απειλεί για να βλέπω ξαφνικά να περνάει από μπροστά μου μια ολόκληρη διμοιρία με όλο... το νοικοκυριό τής άγρια κατασταλτικής πρόληψης, εκεί γύρω από τη Ζωοδόχου Πηγής, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος, να πηγαίνει καμιά εκατοστή μέτρα πιο πέρα πάλι χωρίς κανένα λόγο, να σταματάει, αδιευκρίνιστο για ποιον λόγο, για κάποια ώρα και να επιστρέφει ακολουθώντας αντίθετα την ίδια πορεία σε φάλαγγα κατ' άνδρα.

Είκοσι κράνη το ένα πίσω από το άλλο. Είκοσι ασπίδες η μία πίσω από την άλλη. Είκοσι μισθοί ο ένας πίσω από τον άλλο. Είκοσι πιστόλια, το ένα πίσω από το άλλο. Πηγαινοέρχονται, έτσι, χωρίς λόγο. Από τι κινδυνεύω και δεν μου το λένε; Και πού να τολμήσεις να ρωτήσεις "γιατί πηγαίνετε πάνω - κάτω ρε παιδιά;". Η αντίδραση του συντεταγμένου συρφετού είναι άμεση. Ενεργοποιούνται τα δημοκρατικά τους αντανακλαστικά.

Πριν λίγο καιρό -μου διηγήθηκε φίλος που είδε το επεισόδιο-, σε παρόμοια κίνηση των ραβδούχων, κάποιος θαμώνας σε καφετέρια κοντά στη Θεμιστοκλέους χειροκρότησε, ειρωνικά μάλλον. Ιδού ο κίνδυνος για την ένοπλη τάξη και την εργασιακή ευθανασία των ημερών: τον μπαγλάρωσαν τον άνθρωπο.

Και πάλι όμως κανένας δεν μου εξηγεί: Εγώ από τι κινδύνευα επειδή κάποιος χειροκρότησε εκείνους που κάνουν επίδειξη αγελαίας αρκουδομαγκιάς; Και επίσης από τι γλίτωσα αφού τον συνέλαβαν; Και ακόμα: Υπάρχει νόμος που επιτρέπει στους μπάτσους να μπαγλαρώνουν όποιον τους χειροκροτεί ειρωνικά; Και εάν ναι, για ποιο λόγο υπάρχει αυτός ο νόμος; Εάν όχι πάλι, τι σημαίνει για τη δική μου ασφάλεια η ασύδοτη -και συντεταγμένα, όχι εν θερμώ ατομικώς- συμπεριφορά των μπάτσων; Ποια δημοκρατία προστατεύουν;

Δεν είναι η μόνη περίπτωση. Όποτε αποφασίζω να κατεβώ με τα πόδια από το σπίτι μου στο κέντρο (περίπου σαράντα λεπτά ποδαρόδρομος) τρομάζω από το πόσα πολλά πιστόλια, πόσα αυτόματα όπλα, πόσους ετοιμοπόλεμους (ναι, ετοιμοπόλεμους, όχι επιτηρητικούς ένστολους) πρέπει να μετρήσω ώσπου να φτάσω στο Σύνταγμα και παρακάτω.

Όλοι αυτοί πώς με προστατεύουν, γιατί στρατοπεδεύουν στο κέντρο της πρωτεύουσας έτοιμοι για μάχη; Ποια μάχη αποτρέπουν; Ποια απειλή εξουδετερώνουν; Από ποια εχθρικά πυρά γλιτώνω κατεβαίνοντας τη Βασ. Σοφίας απέναντι από τη Βουλή των Ελλήνων μια συνηθισμένη (ειρηνική;) μέρα. Δεν μπορεί, τόσο στράτευμα στους δρόμους κάτι σημαίνει. Κάποιος κίνδυνος υπάρχει και δεν μας τον λένε. Κι από κοντά οι δικυκλιστές να περνούν σαν σφήκες, ειδικά οι διπλοκάβαλοι, που πάνε και πολλοί μαζί.

Μόνο δυο φορές αντιλήφθηκα τη χρησιμότητά τους. Μια στη διασταύρωση Λ. Αλεξάνδρας και Βασ. Σοφίας, όταν τέσσερις μοτοσυκλέτες, σύνολο εφτά άνδρες (η μία ήταν μονοκάβαλη), δηλαδή εφτά μισθοί, εφτά μοτοσυκλέτες, εφτά ανάγκες βενζίνης και ανταλλακτικών, και τα εφτά κακά της μοίρας μας εν γένει, στρίμωξαν -μέρα μεσημέρι- και κατέβασαν για έλεγχο από το μηχανάκι του... έναν ντελιβερά! Να από ποιον κινδύνευα!!!

Τη δεύτερη φορά ήταν σ' ένα φανάρι της Ακαδημίας όταν τέσσερις από δαύτους (δύο μοτοσυκλέτες, τέσσερις μισθοί, τέσσερα πιστόλια κ.λπ.) κάνανε πλάκα σαν αποχαυνωμένοι χουλιγκάνοι ("είδες ρε μαλάκα") για το πώς τρομοκράτησαν λίγο πριν έναν μοτοσυκλετιστή. Πάλι μέρα μεσημέρι.

Ήταν φανερό ότι το χαίρονταν. Αρκεί να τους δεις εκεί που αράζουν τις μοτοσυκλέτες πάνω (ΠΑΝΩ) στα πεζοδρόμια. Απίστευτες φάτσες, κάποιοι με μαύρα κεφαλομάντηλα, άλλοι φραπεδοφρενείς, άλλοι αρειμάνιοι της κινητής χοντρογελούσας τηλεφωνίας και όλοι με θράσος χίλιων πιθήκων. Σταρχιδιστές. Εμφανείς και προκλητικοί. Από ποιον και πώς με προστατεύουν;

Από ποιον με προστατεύει ο μπάτσος, νέο παιδί, Πέμπτη στη μία το μεσημέρι, γωνία Χαρ. Τρικούπη και Ακαδημίας (επί της Χαρ. Τρικούπη), που στέκεται βλοσυρός άνευ λόγου και αιτίας; Ασκεπής, το ένα πόδι λυγισμένο μπροστά, χέρια στη μέση, έτσι που η στάση να αναδεικνύει ολόκληρο τον οπλισμό του. Όντως. Και κυρίως -μόνος αυτός απ' όλους τους γύρω του- αναδεικνύοντας ένα τεράστιο ξύλινο ρόπαλο, εμφανώς, εμφανέστατα φθαρμένο. Χρησιμοποιημένο. Σαν να ήταν -και είμαι βέβαιος πως ήταν- περήφανος για τις φθορές του. Στην άκρη μάλιστα είχε ξεφτίσει εντελώς η βαφή και φαινόταν το ξύλο.

Αυτό λέγεται φρίκη. Όταν ένας νέος άνθρωπος γίνεται επηρμένος κεφαλοθραύστης των γονιών του, των φίλων του, των συνοδοιπόρων του (κι ας μην το ξέρει), τότε τα πράγματα είναι εξαιρετικά άσχημα για τη δημοκρατία. Γιατί, όταν η δημοκρατία χρειάζεται επικίνδυνους οπλοφόρους ακατάστατης ψυχοσύνθεσης για να προστατευθεί από τους πολίτες, δεν είναι δημοκρατία.

Είναι απλώς η συνέχεια των τηλεοπτικών δελτίων των οκτώ με άλλα μέσα.

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

Αποκλείεται να είναι ο Καμίνης χειρότερος από τον άχρηστο!

Νά λοιπόν, Αθηναίε, νά η ευκαιρία να διώξεις αυτόν που τόσο καιρό κατηγορείς σαν τον χειρότερο δήμαρχο που πέρασε από την πόλη μας...
Σήκω από τον καναπέ και την καφετέρια και πήγαινε να ψηφίσεις, στο κάτω-κάτω τί έχεις να χάσεις;

Αποκλείεται να είναι ο Καμίνης χειρότερος από τον άχρηστο!

Ναι εσύ που κοκορεύεσαι ότι συντηρείς τόσα θέατρα, βιβλιοπολυκαταστήματα, χώρους τέχνης, που πουλάς μούρη και αλαζονεία ότι είσαι "ο εκλεκτός του Θεού πολίτης" και διαφέρεις από την επαρχιοπλέμπα, έχεις τώρα την ευκαιρία να αποδείξεις ότι εννοείς αυτά που λες και να πάρεις την ευθύνη για τα λεγόμενά σου μαυρίζοντας τον "επικοινωνιακό".

Γιατί μη μου πεις ότι το "χάρισμα" της πάρλας που έχει ο ακατανόμαστος σε έχει ενδόμυχα πείσει και ότι όσα λες εναντίον του είναι για "κατανάλωση παρέας" (μην τυχόν βρεθείς ενάντια στο αντι-κακλαμανικό ρεύμα της εποχής!). Ούτε ότι του αναγνωρίζεις τα συσσίτια που δήθεν αυτός οργάνωσε αποσιωπώντας ότι ο Αβραμόπουλος τα ξεκίνησε σε συνεργασία με την Εκκλησία!
Αν ναι, τότε γιατί δεν πήγες στην κάλπη να τον ενισχύσεις να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του; Αν βέβαια συμφωνούσες με τον Κακλαμάνη και δεν πήγες να ψηφίσεις, ε, τότε σε ευχαριστώ, έδωσες στη δική μου ψήφο "προστιθέμενη αξία" και μετρήθηκε πιο βαριά, τότε ΚΑΤΣΕ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ να περιορίσεις τη ζημιά που μπορεί να κάνεις!!

Όχι, και ΕΣΥ πιστεύεις ότι πρέπει να φύγει, μόνο που δεν σου πάει να στηθείς στην ουρά μαζί με την "μάζα", αυτούς που υποτιμητικά θεωρείς ότι με την αφέλειά τους τσιμπάνε στα συνθήματα των "φαύλων" πολιτικών (το "σύστημα" που σε κάνει να ασφυκτιάς και το απορρίπτεις πίνοντας τον εσπρέσσο σου στο Κολωνάκι)...
Δεν σου πάει να νομιμοποιήσεις τα κόμματα λες, σαν να μην μπορούσες να ψηφίσεις τον αντισυστημικό Αμυρά που κάποιοι, πιο έξυπνοι από σένα, του έδωσαν το εκπληκτικό 7% για να φρεσκάρει τα δημοτικά πράγματα...

Δικαιολογία δεν έχεις...

Κουνήσου λοιπόν την επόμενη Κυριακή, μισή ώρα θα σου πάρει (μεσημεράκι είναι καλή ώρα, λίγο πριν πας να περιδρομιάσεις στο μοδάτο γκουρμέ εστιατόριο που προτιμάς...) και άσε τις χαζοδικαιολογίες περί αντίστασης στο "σύστημα" που σε καταδυναστεύει...

Στο κάτω-κάτω με άλλο αέρα θα μπορείς να βρίζεις τον Καμίνη μετά από 4 χρόνια αν παρ'ελπίδα παρουσιαστεί κατώτερος των περιστάσεων, θα μπορείς να πεις ότι έδωσες μια ευκαιρία σε ακομμάτιστο επιστήμονα να δείξει τί αξίζει και σε απογοήτευσε.

 Εκτός βέβαια αν, επειδή τον υποστηρίζει ΚΑΙ το ΠΑΣΟΚ (και ως εκ τούτου, πιστός εσύ στο ρεύμα της εποχής, ό,τι πιάνει ο Παπανδρέου είναι "φτου κακά") προβληματίζεσαι τί θα λες μετά στην χαβαλεδοπαρέα της "πλατείας" που θα σου την πέφτει κατηγορώντας σε σαν "τροϊκανό"...

Είναι και αυτό μια "καλή" δικαιολογία...

Εκτός και αν ανήκεις στους δήθεν Αθηναίους, αυτούς τους βλαχομπαρόκ που ζουν μεν "στης γης το δαχτυλίδι" αλλά κατά βάθος νοσταλγούν το χωριό τους αλλά, για κακή μας τύχη, έχουν  μεταφέρει τα πολιτικά τους δικαιώματα στην μοδάτη Α' Αθήνας για να πουλάνε μούρη στις τζουλιογκόμενες...

Εδώ πάω πάσο, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά...

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010

αποχη το μεγαλο λαθος


[...] Μέσα σε όλα αυτά μας προέκυψε και η αριστερά της αποχής, της διεύρυνσης του πολιτικού κενού. Εξωκοινοβουλευτικοί σχηματισμοί και οργανώσεις της αριστεράς που μάλιστα αυτοπροσδιορίζονται ως αντικαπιταλιστικές, αντιμπεριαλιστικές κ.λπ. καλούν τον λαό και την εργατική τάξη σε αποχή! Εμφανίζουν ως επαναστατική πράξη την αποχή!

Λέτε και ευρισκόμαστε σε προεπαναστατική κατάσταση με τον λαό και τη νεολαία να κατακλύζει τους δρόμους και τις πλατείες της χώρας και επομένως δεν είναι απαραίτητο να εμπλακούμε και στις αστικές εκλογές. [...]
 
Η αποχή, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες είναι η χειρότερη επιλογή, απαράδεκτη όχι μόνο για κάθε αριστερό αλλά και για κάθε σκεπτόμενο Έλληνα πολίτη. [...]
Ο σκεπτόμενος πολίτης και όχι μόνο ο αριστερός έχει χρέος να δείξει στην τρόικα και το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ότι είναι αποφασισμένος να αντισταθεί. με όποιο κόστος, με όποιες θυσίες και με κάθε τρόπο. Ακόμα και μέσα από τις εκλογές.

Οι παλαιότεροι αγωνιστές που αποσύρθηκαν σπίτι μέσα από τις απογοητεύσεις και τις περιπέτειες της αριστεράς των τριών περίπου τελευταίων δεκαετιών, οφείλουν τώρα να ενεργοποιηθούν.

Οι νέοι που έμαθαν να μην πιστεύουν σε τίποτα, ούτε στη δική τους δύναμη καλούνται να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους αποφασιστικά.

Δεν χρειάζεται να χτυπήσουν άλλες καμπάνες για να πάρουμε θέση σε ό,τι γίνεται γύρω μας και με ό,τι υλικό υπάρχει διαθέσιμο, ανεξάρτητα από ό,τι λάθη έχουν γίνει. Δε μπορούμε να μένουμε σε αυτά και να παραμένουμε στην ακινησία. Στο κάτω κάτω παρά τον βαθύτατο προβληματισμό μας για όσα αρνητικά συμβαίνουν στην αριστερά, δεν μπορεί να εξισωθούν και να τηρηθεί η πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στους εκλεκτούς της αντεργατικής κυβέρνησης και τους εκπροσώπους της αντιδραστικής δεξιάς με τους υποψήφιους της αριστεράς.

Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να εξισωθούν με τους εκπροσώπους του συστήματος και τους υποστηρικτές του αντιδραστικού "Καλλικράτη", προοδευτικές ριζοσπαστικές και γνήσια αγωνιστικές λαϊκές κινήσεις και συσπειρώσεις που παρεμβαίνουν και στις Καλλικρατικές εκλογές και που γεννήθηκαν στη διάρκεια των σημαντικών πολιτικών αγώνων όλης της προηγούμενης πολιτικής περιόδου. Οι όροι ρουφιάνοι, προδότες, υπηρέτες του συστήματος δεν μπορεί να συνεχίζουν να αποδίδονται σε ανθρώπους που αγωνίστηκαν, με λάθη ή χωρίς, και συνεχίζουν να αγωνίζονται και σήμερα με τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Η αντίσταση όλων των ενεργών πολιτών που δεν αποδέχονται τη θέση του παθητικού θεατή και δεν τρομοκρατούνται από την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ είναι η δύναμή τους.

Το μεγάλο στοίχημα είναι η μετατροπή της υπαρκτής οργής του λαού σε δύναμη αντίστασης και αγώνα τόσο στην κάλπη όσο και πολύ περισσότερο μετά τις εκλογές. Δεν είναι η παραίτηση, η ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση, η ηττοπάθεια και ο φόβος στα οποία σπρώχνει η προτροπή για αποχή.

Αποχή από πού; Από το δικαίωμα στη ζωή; Από τον αγώνα για την αξιοπρέπειά μας;

Πότε τα ποσοστά αποχής έδωσαν ανάσα στους λαϊκούς αγώνες;

Την αποχή τη θέλουν τα αστικά κόμματα, όταν δεν μπορούν να χειραγωγήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση και κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα ευρύτερο και αποτελεσματικότερο μέτωπο πάλης και αγώνα.

Την επιδιώκουν για να εμποδίσουν την υπεράσπιση της αγωνιστικής ενότητας του εργατικού και λαϊκού κινήματος, την ανάδειξη εν τέλει μιας δημοκρατικής, προοδευτικής, αντιφιλελεύθερης διεξόδου.

Ο καθένας έχει την ευθύνη του.

"Όσοι ανείπωτα πονάτε 
βλέποντας τη χαμένη σας πατρίδα 
να την πουλάνε, να την αγοράζουν 
για το χρυσάφι, για το αίμα 
εγερθείτε. 
Είστε πολλοί, είναι λίγοι"
(Σέλεϊ)

(αποσπάσματα από κείμενο της Ντίνας Πεταλά - Παπασπυροπούλου στην ΑΥΓΗ)

- Η Ντίνα Πεταλά - Παπασπυροπούλου είναι πρόεδρος του Πανελλαδικού Σωματείου Εργαζομένων ΜΙΣΚΟ, υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος με τον συνδυασμό "Αντίσταση Πολιτών Δυτικής Ελλάδος"

να αλλάξουμε τον κόσμο»

να αλλάξουμε τον κόσμο»

Σεμινάριο τού Αλαίν Μπαντιού (2010-2011)
Γενικό Περίγραμμα
Η έκφραση «ν’ αλλάξουμε τον κόσμο» αποτέλεσε, σε μεγάλο βαθμό, πόλο ακαταμάχητης έλξης κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Ενώ ο δέκατος ένατος αιώνας σήμανε την απαρχή μιας διαδικασίας κατά την οποία η αλλαγή αυτή επιχειρήθηκε στο πλαίσιο μιας αδιάσπαστης συνέχειας που ανταποκρινόταν στην ιδέα τής προόδου, ο 20ος αιώνας που ακολούθησε (κατά την επικρατούσα σήμερα αντίληψη ένας καταραμένος αιώνας που κυριαρχήθηκε από το σφοδρό πάθος για το νέο, νοούμενο ως αδιαμεσολάβητο πραγματικό) στράφηκε προς την κατεύθυνση τής ρήξης, τής ριζοσπαστικής καινοτομίας, των πρωτοποριών, τής δόμησης Κρατών προορισμένων να ενσαρκώσουν το συντομότερο δυνατό την Ιδέα — από την οποία ακριβώς απέρρεε η πεποίθηση ότι ένας νέος κόσμος ήταν συγχρόνως εφικτός και αναγκαίος.
Στις επονομαζόμενες «χώρες τής Δύσης», όπου ζούμε — χώρες πλούσιες, που όμως μαστίζονται από την κρίση, χώρες «δημοκρατικές», παρά το γεγονός ότι κατατρώγονται από την αρρώστια τού ταυτοτισμού και την αστυνομική φοβία των βαρβάρων — η φράση «ν’ αλλάξουμε τον κόσμο» έχει διπλή υπόσταση. Aπό τη µία πλευρά, στο μέτρο που χρησιμοποιείται ως σήμερα για να δηλώσει μια βούληση με επαναστατική κατεύθυνση, η εν λόγω φράση αντιμετωπίζεται ως απαρχαιωμένος όρος για την περιγραφή μιας εγκληματικής ουτοπίας. Από την άλλη όμως πλευρά, όπως μας επισημαίνεται, ο κόσμος αλλάζει διαρκώς με ασύλληπτους ρυθμούς, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε ποτέ να συμβαδίσουμε χρονικά με την μεταβολή αυτή, γεγονός που έχει ως περαιτέρω συνέπεια την επιβολή αλλεπάλληλων «μεταρρυθμίσεων» με σκοπό την υποταγή των υποκειμένων στο αναπόφευκτο των εν λόγω αλλαγών.
Όσον αφορά το πρόβλημα αυτό, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι το ρήμα «αλλάζω» έχει στην περίπτωσή μας αμφιλεγόμενη σημασία.
Εάν πράγματι τα πάντα αλλάζουν συνεχώς, συμπεριλαμβανομένων και των πρωταγωνιστών, των μαρτύρων και θυμάτων τής εν λόγω μεταβολής, τότε τίποτε δεν μπορεί να πιστοποιήσει ότι όντως συνέβη η αλλαγή αυτή. Όπως άλλωστε δηλώνει και η αρχή τής αδράνειας, η «κίνηση» δεν μπορεί να καταστεί αντικείμενο τής εμπειρίας, εφόσον απουσιάζει οποιοδήποτε σταθερό σημείο αναφοράς. Ίσως, μάλιστα, η σπασμωδικότητα που χαρακτηρίζει τις μέρες μας να μην είναι τίποτε άλλο παρά ο νόμος στον οποίο υπόκειται ο κόσμος μας, με συνέπεια οι «καινοτομίες», οι οποίες διαδέχονται συνεχώς η μία την άλλη, να πρέπει να θεωρηθούν ως εκφάνσεις τής αδιάσειστης σταθερότητας τού νόμου αυτού — πράγμα το οποίο αποτελεί, άλλωστε, μια εύλογη διαπίστωση σε ό,τι αφορά τις πυρετώδεις εξελίξεις τής καπιταλιστικής οικονομίας. Εάν, ωστόσο, υφίσταται κάποιο αμετάβλητο σημείο αναφοράς, μια σχετική σταθερά βάσει τής οποίας μπορεί να εκτιμηθεί η μεταβολή, ποια είναι τότε η λειτουργία που καλείται να επιτελέσει η σταθερά αυτή; Και πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο χώρος όπου εντοπίζεται το σημείο που αποτελεί αδιάσειστο τεκμήριο επέλευσης τής μεταβολής κείται, κατά κάποιον τρόπο, έξωθεν αυτής;
Πρέπει να τεθεί εκ νέου το όλο ζήτημα τής πραγματικής αλλαγής παρακάμπτοντας την εξής αντινομία: η αλλαγή είτε θα λαμβάνει τη μορφή τής ολικής ρήξης, η οποία μάλιστα δημιουργεί τον «καινό άνθρωπο» που της αντιστοιχεί, είτε θα εμφανίζεται ως αδιάσπαστη αλληλουχία καινοτομιών, με συνέπεια η μόνη μαρτυρία για το γεγονός αυτό να είναι η ταχεία απαρχαίωση όλων όσων παρήχθησαν προηγουμένως. Σε κάθε φορέα αλλαγής θα πρέπει όμως να αντιστοιχεί ένας μάρτυρας που να μπορεί να βεβαιώσει την αλήθεια των όσων επράχθησαν· είναι δηλαδή αναγκαία μια σχέση αμεταβλητότητας που να επιτρέπει τη διαπίστωση ότι η αλλαγή είναι πραγματική σε σχέση με ένα Υποκείμενο, πράγμα που συνεπάγεται, αφενός μεν, ότι η αρχή τής κίνησης οφείλει να εντοπίζεται σ’ αυτό, αφετέρου δε ότι το Υποκείμενο πρέπει, σε κάποιο βαθμό, να χαρακτηρίζεται από ακινησία και αδράνεια, έτσι ώστε να καθίσταται δυνατή η εξακρίβωση τής πραγματικότητας και τού προσανατολισμού τής ύπαρξής του.
Το πρόβλημά μας επομένως ανάγεται στο ζήτημα τού χώρου τού υποκειμένου· με βάση τη διαπίστωση αυτή θα μπορέσουμε στη συνέχεια να κατανοήσουμε, μέσω μιας λεπτής διαλεκτικής προσέγγισης των εννοιών τής εμμένειας και τής απόσυρσης, το νόημα τής προσανατολισμένης αλλαγής.



Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

Ο κ. Παπανδρέου δεν είχε θέσει ακόμα το δίλημμα «Σγουρός ή χάος» όταν, περίπου 70 χρόνια πριν, ο Ρούσβελτ ισχυριζόταν ότι ο καπιταλισμός ήταν ο εγγυητής ενός κόσμου με εδραιωμένες τις «4 ελευθερίες»

Ηρθε η ώρα της «4ης ελευθερίας»...


Προβοκατόρικες Υπηρεσίες
εκ...λογίκευσης του λαού!


Γράφει:  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
.
*
Πρώτη η «ελευθερία του λόγου και της έκφρασης». Πρόκειται για ελευθερία πλήρως, πλέον, κατακτημένη στην Ελλάδα, η οποία κατατάσσεται επικεφαλής στον κατάλογο της λογοκρισίας του Τύπου, εδώ όπου το ΔΝΤ διατηρεί «ειδικές σχέσεις» με δημοσιογράφους και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ εκπέμπουν επί 24ώρου βάσεως την «εγκυρότητα» και την «πολυφωνία» τους.

*

Δεύτερη η «ελευθερία της σκέψης και της πίστης». Κι αυτή είναι μια ελευθερία απολύτως ζωντανή στην Ελλάδα. Οποιος, πάντως, σκέφτεται και όποιος πιστεύει ότι πρέπει να καταδικάσει (στις εκλογές της Κυριακής για παράδειγμα) τις πολιτικές με τις οποίες διαφωνεί, θα πρέπει πρώτα να δραπετεύσει από την ομηρία των εκβιασμών, των κινδυνολογιών, της καταστροφολογίας και της «χρεοκοπολογίας». Λεπτομέρειες...

*

Τρίτη η «ελευθερία από τη στέρηση». Εδώ δε χρειάζονται πολλά λόγια. Θυμίζουμε ότι βρισκόμαστε στη χώρα όπου ένας στους έντεκα κατοίκους της Αττικής ζει από τα συσσίτια. Οπου ένας στους τρεις καταναλωτές της ΔΕΗ δεν μπορεί να πληρώσει το λογαριασμό του ρεύματος. Είμαστε θαμώνες μιας «ελευθερίας» στα πλαίσια της οποίας οι διαβητικοί έχουν την ελευθερία να... ακρωτηριάζουν τα πόδια τους καθώς το κόστος της παροχής ειδικών υποδημάτων θεωρείται από το κράτος ασύμφορο...

*

Και τώρα, αφού ικανοποιήθηκαν όλες οι προηγούμενες, ήρθε η ώρα της τέταρτης ελευθερίας. Πρόκειται για την «ελευθερία από το φόβο».Μια ελευθερία που στο πλαίσιο μιας Ελλάδας με ένα λαό «πειραματόζωο» των μνημονίων διαρκείας, το κράτος, τα «κέντρα» (μέσα - έξω), τα «παράκεντρα» (μέσα - έξω) και οι (εξ αντικειμένου) συμπαίχτες τους, αποφάσισαν να τη γιορτάσουν με (συ)στημένους φακέλους, με προβοκατόρικες στρακαστρούκες και με ένα είδος τρομοκρατικής λαγνείας που θυμίζει κακοσκηνοθετημένο γουέστερν.

*

Κι όλα αυτά, λίγα 24ωρα πριν τις εκλογές.

Εκλογές στις οποίες - κατά τον κ. Παπανδρέου - πρέπει να είμαστε «προσεκτικοί» γιατί θα τις «κρίνουν» οι φίλοι μας στο εξωτερικό.

Και τώρα να που θα τις «κρίνουν» έχοντας προηγουμένως λάβει και (συ)στημένους φακέλους στις πρεσβείες τους. Τι ατυχία...

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποβαίνουν ευκολότερες και πιο ανώδυνες, ενόσω η οικονομία παραμένει σε αυξητικούς ρυθμούς, παρά ενόσω καταρρέει λόγω των σημερινών δραστικών περικοπών


ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

του Κώστα Βεργόπουλου, από τα "Επίκαιρα"

Eίναι γεγονός ότι, με την πάροδο του χρόνου, επικρατούν ψυχραιμότερες εκτιμήσεις όσον αφορά τα πραγματικά αίτια της σημερινής κρίσης, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς. Όμως, είναι επίσης γεγονός ότι, με την πάροδο του χρόνου, επικρατούν πονηρότερες και παραπλανητικότερες εκτιμήσεις, που μεταθέτουν τη φύση και τα αίτια της κρίσης κατά το εκάστοτε δοκούν και οπωσδήποτε πάντοτε εις βάρος των κοινωνικά ασθενέστερων.

Οι παραδοχές και τα αίτια της κρίσης

Με μεγάλη καθυστέρηση, ο Πόουλ Τόμσεν, εκπρόσωπος του ΔΝΤ, απεκάλυψε ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι το ύψος του δημόσιου χρέους ούτε εκείνο των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, αλλά κυρίως το έλλειμμα ανταγωνιστικότητος της ελληνικής οικονομίας. Υποτίθεται ότι αυτή η επισήμανση δικαιολογεί την ανάγκη να διέλθει η χώρα μας από μακρά περίοδο ύφεσης και αποπληθωρισμού, προκειμένου να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της. Αυτό όμως είχε ήδη εξαρχής ομολογηθεί από τον πρόεδρο του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν, αλλά ουδείς είχε αποδώσει τη δέουσα σημασία. Πρόσφατα, ο ίδιος επανέρχεται και επισημαίνει ότι, για την ομάδα των δυτικών χωρών, 90% των δημόσιων ελλειμμάτων δεν προέρχεται από δήθεν παθογένειες του Δημοσίου, αλλά από αδυναμίες του ιδιωτικού τομέα, που προέκυψαν μετά το 2007, ως άμεσες συνέπειες από την επέκταση και εμβάθυνση της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Εν ολίγοις, τα δημόσια ελλείμματα δεν προέκυψαν τόσο από το υποτιθέμενο σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος, όσο κυρίως από μετατόπιση προς το Δημόσιο των ελλειμμάτων των ιδιωτικών τομέων της οικονομίας.
Πρώτος μηχανισμός μεταφοράς ελλειμμάτων από τον ιδιωτικό τομέα προς τον δημόσιο ήταν ασφαλώς η ραγδαία πτώση των δημόσιων εσόδων, λόγω επιβράδυνσης των συναλλαγών. Τα δημόσια έσοδα είτε από το ΦΠΑ είτε από τη λοιπή φορολογία, άμεση και έμμεση, κατέρρευσαν πρωτίστως λόγω της κρίσης που εισέβαλε από το 2007. Στη χώρα μας, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, το πρωτογενές δημόσιο έλλειμμα δεν συνιστά χρόνιο διαρθρωτικό πρόβλημα, όπως διατείνονται σήμερα οι υποστηρικτές του Μνημονίου, αλλά εμφανίστηκε κυρίως το 2007, με ύψος -1,8% του ΑΕΠ και εκτινάχθηκε σε -7,1% του ΑΕΠ το 2009. Η επέκταση του ελλείμματος μεταξύ 2007 και 2009 κατά 5,3 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ οφείλεται κατά 50% σε αιφνίδια πτώση των δημόσιων εσόδων και κατά 50% σε αύξηση δημόσιων δαπανών προς αντιμετώπιση της ύφεσης, που άρχιζε να εισβάλλει στην ελληνική οικονομία. Όσον αφορά το δημόσιο χρέος, κατά την τριετία 2005-2007, μειώθηκε, ενώ εκτινάχθηκε κατά το 2008 και το 2009.
Στο σημείο αυτό, η χρόνια ελληνική παθογένεια δεν έχει συμβάλει, καθόσον ακριβώς παρεμφερείς ήσαν οι εξελίξεις σε όλες τις δυτικές οικονομίες και μάλιστα σε εκείνες της Ευρωζώνης. Κατά το κρίσιμο έτος 2009, οι δημόσιες δαπάνες του υποτιθέμενου «σπάταλου και διεφθαρμένου» ελληνικού κράτους είχαν φτάσει στο 50,4% του ΑΕΠ, δηλαδή κάτω από το σχετικό μέσο όρο της Ευρωζώνης των 16 χωρών (50,8%) και κάτω από τις αντίστοιχες επιδόσεις τουλάχιστον άλλων 8 χωρών-μελών της αυτής ζώνης και άλλων δύο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μη μελών της νομισματικής ένωσης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι εταίροι της Ευρωζώνης με υψηλότερες δημόσιες δαπάνες από την Ελλάδα είναι οι εξής: Βέλγιο (54,4%), Αυστρία (51,7%), Δανία (58,5%), Φινλανδία (55,5%), Γαλλία (55,7%), Ιταλία (51,9%), Ολλανδία (51,6%), Πορτογαλία (51%). Παράλληλα, οι δύο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με υψηλότερες δημόσιες δαπάνες από ό,τι η Ελλάδα, είναι η Βρετανία (51,4%) και η Σουηδία (55,9%). Συνεπώς, το ελληνικό πρόβλημα των δημόσιων δαπανών δεν είναι τόσο μοναδικό και δραματικό όσο εμφανίζεται, προκειμένου να αιτιολογηθούν οι πρόσφατες δραστικές περικοπές, ακόμη και σε δημόσιες επενδύσεις, μισθούς και συντάξεις.

Τα προβλήματα στην Ευρωζώνη

Από την άλλη πλευρά, ασύγκριτα μεγαλύτερο και αιχμηρότερο πρόβλημα είναι εκείνο των δημόσιων εσόδων, που έχουν καταρρεύσει όχι λόγω χρόνιας παθογένειας, αλλά απλώς κατά την πρόσφατη τριετία, ακολουθώντας την πορεία της ελληνικής οικονομίας προς την ύφεση. Ενώ στο μέσο όρο της Ευρωζώνης, τα δημόσια έσοδα ανέρχονται σε 45% του ΑΕΠ, στην Ελλάδα έχουν κατολισθήσει σε μόλις 36% και η χώρα μας τοποθετείται στη 14η θέση επί 16 χωρών-μελών της ζώνης με κριτήριο το ύψος των δημόσιων εσόδων επί του ΑΕΠ. Πεποίθηση των ξένων είναι ότι στην Ελλάδα δεν πληρώνονται οι προγραμματισμένοι φόροι. Όμως οι προγραμματισμένες φοροαπαλλαγές επί των υψηλών εισοδημάτων υπερβαίνουν κάθε φαντασία κατά την πρόσφατη τριετία, ακόμη και σήμερα υπό την επίβλεψη και έγκριση του Μνημονίου. Δεν πρόκειται μόνο για αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να συλλάβει τις νόμιμες φορολογικές οφειλές, αλλά κυρίως για μεγάλης εκτάσεως φοροαπαλλαγές, που αιτιολογούνται με ιδεολογική και ταξική φιλοσοφία και των οποίων το κόστος καλούνται πάντα να καλύπτουν οι μισθωτοί. Άραγε το ότι παρόμοια παραμένει η κατάσταση στη γειτονική Ισπανία θα πρέπει να μας παρηγορεί ή μήπως να μας ανησυχεί ακόμη περισσότερο; Τα χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας παραμένουν οπωσδήποτε σοβαρά και επείγοντα, όμως αυτή τη στιγμή υπεισέρχεται ένα ακόμη πρόσθετο πρόβλημα, περισσότερο πιεστικό και επείγον, που προκαλεί άμεσα κλείσιμο επιχειρήσεων και δραματική αύξηση της ανεργίας. Εάν δεν διακρίνουμε το κάθε πρόβλημα από τα υπόλοιπα και δεν τα ιεραρχούμε, η σύγχυση θα επικρατεί και κάθε εκ του πονηρού πρόταση θα βρίσκει υποστηρικτές, ακόμη και από την πλευρά αυτών στους οποίους επιρρίπτεται το τελικό κόστος της. Εξάλλου, οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποβαίνουν ευκολότερες και πιο ανώδυνες, ενόσω η οικονομία παραμένει σε αυξητικούς ρυθμούς, παρά ενόσω καταρρέει λόγω των σημερινών δραστικών περικοπών των δημόσιων επενδύσεων, των μισθών και των συντάξεων.

kvergo@gmail.com

Η Ελλάδα χρειάζεται ελεγχόμενη χρεοκοπία


Την ανάγκη ελεγχόμενης χρεοκοπίας για την Ελλάδα υποστηρίζει σε χτεσινό της δημοσίευμα η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph, η οποία παράλληλα υπογραμμίζει την πρόταση Merkel σύμφωνα με την οποία οι κάτοχοι κρατικών ομολόγων θα πρέπει να μοιραστούν τα βάρη μιας πιθανής, μελλοντικής διάσωσης.

«Τι σκέφτονται οι επενδυτές όταν αγόραζαν ελληνικά δεκαετή ομόλογα στις 26 μονάδες βάσης πάνω από τα bunds το 2007;» αναρωτιέται σκωπτικά ο συντάκτης του άρθρου.

«Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι οι ομολογιούχοι θα έπρεπε να είχαν τιμωρηθεί για τα λάθη τους εδώ και πολύ καιρό…η δυσωδία του ηθικού κινδύνου είναι αποκρουστική, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού,» τονίζει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, αναφέρει πως μια ελεγχόμενη πτώχευση με τον τρόπο που γίνεται συνήθως από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα. «Δεν έχει νόημα να βάλουμε την Ελλάδα πιο βαθιά σε ένα φαύλο κύκλο χρέους αυξάνοντας το δημόσιο χρέος από το 115% του ΑΕΠ στην αρχή της "διάσωσης" στο 150% στο τέλος της δοκιμασίας,» τονίζει.

«Το ελληνικό πακέτο επιτρέπει στις τράπεζες και τα funds να μεταφέρουν περίπου 150 δισ. ευρώ υποχρεώσεων στις κυβερνήσεις της ΕΕ, ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ή το ΔΝΤ. Οι Έλληνες πολίτες υφίστανται τον πλήρη πόνο της λιτότητας με ψευδείς δικαιολογίες, χωρίς να τους προσφέρεται η θεραπεία της ελάφρυνσης του χρέους.»

«Είναι στην πραγματικότητα μια διάσωση για τους επενδυτές,» υποστηρίζει ο συντάκτης, ενώ τονίζει πως η ελληνική Αριστερά το έχει κατανοήσει αυτό.

Roubini: "Θέμα χρόνου η ελληνική πτώχευση"

Η πτώχευση της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου, επαναλαμβάνει ο Νουριέλ Ρουμπινί. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό «Capital» ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος-αναλυτής σημειώνει ότι την περίπτωση της Ελλάδας «τα δεδομένα μιλούν μια πολύ καθαρή γλώσσα».

Ακόμη και αν οι Έλληνες υλοποιήσουν το δρακόντειο πρόγραμμα περικοπών, «πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω», λέει, το βάρος του χρέους σύμφωνα με την πρόγνωση του ΔΝΤ θα παραμείνει αισθητά πάνω από 100% του ΑΕΠ. Το παραμικρό εξωτερικό σοκ αρκεί για να καταστεί «ανεξέλεγκτο» το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. «Για αυτό, το ερώτημα που τίθεται για μένα δεν είναι εάν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά μόνο πότε», τονίζει ο κ. Ρουμπινί. Εκτιμά δε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης εκείνο που ενδεχομένως κάνει είναι «να καθυστερεί την κατάρρευση των ελληνικών ομολόγων - στην καλύτερη περίπτωση μέχρι το χρονικό σημείο που οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα είναι σε καλύτερη κατάσταση», αναφέρει ο ίδιος.

Στη συνέντευξη στο γερμανικό περιοδικό Capital ο Ν. Ρουμπινί προειδοποιεί για τους κινδύνους που συνεχίζουν να υπάρχουν για την παγκόσμια οικονομία. Για τη γερμανική οικονομία παραδέχεται «επέστρεψε στο δρόμο της ανάπτυξης», αλλά σημειώνει ότι «βρίσκεται πολύ μακράν του επιπέδου προ κρίσης» και πρόκειται για «στατιστικό εφέ», καθώς και το 2009 το επίπεδο ανάπτυξης ήταν χαμηλό. Τα προγράμματα περικοπών που εφαρμόζουν η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το τρέχον έτος θα είναι «τροχοπέδη» για την ανάκαμψη.


Πηγή:www.capital.gr

Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010

Ο δωδεκάλογος του μισθωτού


(πηγή)
του Νίκου Κουνενή
από το Δρόμο (30/10)
(αναδ. από Αριστερό Βήμα)
  
1. Ο μισθωτός μοιράζεται επί ίσοις όροις με τον εργοδότη του (κυβέρνηση ή ιδιώτη) τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα στον χώρο εργασίας του. Στον εργοδότη εκχωρούνται τα δικαιώματα και στον μισθωτό οι υποχρεώσεις.
 
2. Ο μισθωτός μοχθεί για τα συμφέροντα του εργοδότη του. Ο εργοδότης επίσης.
 
3. Εκ φύσεως αλτρουϊστής, ο μισθωτός αδιαφορεί για το ύψος των αποδοχών, τις συνθήκες – και πιθανότητες απώλειας- της εργασίας του και τη δυνατότητα αξιοπρεπούς ασφάλισης και συνταξιοδότησής του. Ο εργοδότης επίσης.
 
4. Ο εργοδότης γνωρίζει, ο μισθωτός μαθητεύει. Ως δια βίου μαθητευόμενος, ο τελευταίος αμοίβεται με ποσά υποπολλαπλάσια της αξίας της εργασίας του, προς όφελος του ιδιωτικώς επιχειρείν και της δια βίου οικονομικής εξυγίανσης του δημόσιου τομέα.
 
5. Ο μισθωτός διαθέτει δυο ιδιότητες: συνεργάτης στην δημόσια έκφραση της επιχείρησης (ή του κράτους) και υποζύγιο στις εσωτερικές τους δραστηριότητες. Πρόκειται για τη γνωστή διαλεκτική ενότητα των αντιθέτων.
 
6. Ο εργοδότης έχει πάντα δίκιο και ο μισθωτός επίσης, υπό την προϋπόθεση ότι ο δεύτερος εκφράζει- φραστικώς και δια της ψήφου του- την ίδια γνώμη με τον πρώτο. Πρόκειται για τη γνωστή διαλεκτική ταυτότητα των αντιθέτων.
 
7. Ο μισθωτός δεν διαμαρτύρεται, δεν δυστροπεί και δεν κακολογεί, ιδιωτικώς ή δημοσίως, τον εργοδότη του. Δικαιούται ωστόσο να κακολογεί τους συναδέλφους του και να αναφέρει αρμοδίως τα πεπραγμένα τους. Πρόκειται για τη γνωστή ρουφιανιά.
 
8. Ο μισθωτός γυμνάζεται καθημερινώς βελτιώνοντας τη φυσική του κατάσταση και ιδίως την ευελιξία της μέσης του. Χωρίς επαναλαμβανόμενες επικύψεις, κωλύεσαι να υποκύψεις.
 
9. Ο ιδιώτης ή κρατικός εργοδότης στενάζει κάτω από το βάρος των αναγκών της επιχείρησής του ή της εθνικής οικονομίας. Ο μισθωτός ευημερεί κάτω από την ελαφρότητα των δικών του αποδοχών.
 
10. Ο εργοδότης ασκεί κοινωνικό έργο, ο μισθωτός ασκεί εργοδοτούμενο έργο. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο αποδίδουν κέρδος στον εργοδότη και χαρτζιλίκι στον μισθωτό. Πρόκειται για τη γνωστή δίκαιη κατανομή του εισοδήματος.
 
11. Ο εργοδότης διευθύνει, ο μισθωτός εκτελεί, ο εργοδότης σταθεροποιείται, ο μισθωτός εκτελείται. Πρόκειται για τον γνωστό δίκαιο καταμερισμό της εργασίας.
 
12. Ο μισθωτός τιμά τον εργοδότη, ο εργοδότης ταπεινώνει τον μισθωτό. Πρόκειται για τη γνωστή και διαχρονικώς δίκαιη ιεραρχική τιμολόγηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για το μνημόνιο,

του Γιώργου Καισάριου


Η δαιμονοποίηση του μνημονίου από τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης αλλά και από τους περισσότερους πολιτικούς φανερώνει για πολλοστή φορά την αδυναμία των Ελληνικών μέσων αλλά και του Ελληνικού πληθυσμού του ίδιου (πέραν των πολιτικών) να κατανοήσει την πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση δείχνει το δάχτυλο προς την αντιπολίτευση για την τωρινή κατάσταση και η αντιπολίτευση δείχνει το δάχτυλο στην κυβέρνηση, λέγοντας ότι αν αυτή ήταν στη θέση της κυβέρνησης, θα είχε πράξει διαφορετικά και άρα, δεν θα είχαμε φτάσει στο μνημόνιο.
Η αλήθεια είναι ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση αποτελείται από ανεπαρκείς ανθρώπους που λίγο πολύ (δυστυχώς) αντικατοπτρίζουν και την Ελληνική κοινωνία. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου παράξενο το γεγονός ότι είμαστε σε αυτή την κατάσταση.
Στο μνημόνιο (η κάποια άλλη μορφή αυτού) θα φτάναμε ότι και να γίνει. Διότι απλά ήταν θέμα χρόνου του πότε θα είχαμε κάποιο οικονομικό ατύχημα και να βλέπαμε κατακόρυφη μείωση των κρατικών εσόδων. Το ερώτημα δεν είναι γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε σήμερα, αλλά γιατί δεν είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση πριν τουλάχιστον μια δεκαετία.
Ας ξεκινήσουμε με το τι ακριβώς είναι το μνημόνιο:

Το μνημόνιο βασικά είναι μια χάρη που μας κανουν οι συνέταιροι μας για να αποφύγουμε τα χειρότερα και να μην χασουν οι δανειστες του κρατους.
Υπόψη ότι τα χειρότερα δεν είναι η χρεωκοπία. Έχουμε ήδη χρεοκοπήσει άσχετα αν δεν το λέει κανένας η δεν το κατανοεί. Τα χειρότερα λοιπόν τι είναι;
Τα χειρότερα είναι μια δημοσιονομική προσαρμογή ακόμα πιο βίαιη από ότι ζούμε σήμερα.
Για να γίνει αντιληπτό αυτό, το Ελληνικό κράτος στα επόμενα 3 χρόνια θα πρέπει να κλείσει την ψαλίδα μεταξύ δαπάνες και έσοδα κατά 30 δις ευρώ περίπου. Το μνημόνιο λοιπόν μας χρηματοδοτεί για να γίνει αυτή η προσαρμογή σταδιακά.
Αν δεν υπήρχε το μνημόνιο, τότε η μείωση της ψαλίδας μεταξύ των εσόδων και εξόδων θα έπρεπε να γίνει απότομα και με πολύ πιο βίαιο τρόπο από ότι γίνεται σήμερα.
Για ποιο λογο με ρωτάτε;

Διότι απλά η χώρα θα είχε κάνει στάση πληρωμών, διότι οι αγορές δεν θα μας δάνειζαν. Αποτέλεσμα θα ήταν η κυβέρνηση να μην μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και θα έπρεπε να πάρει ορισμένες πολύ σκληρές αποφάσεις.
Οι αποφάσεις αυτές θα είχαν να κανουν με μεγάλες μειώσεις των συντάξεων και των αποδοχών στο δημόσιο (50% τουλάχιστον) και μαζικές απολύσεις και κλείσιμο οργανισμών του δημόσιου μέσα σε μια νύχτα.
Θα μου πείτε τώρα το ίδιο συντελείται. Ναι η κατάληξη θα είναι η ίδια, αλλά τώρα τουλάχιστον θα γίνει στα επόμενα 3 χρόνια και όχι μέσα σε μια βραδιά.
Άρα δεν υπαρχει φως; Δεν θα γυρίσουμε πίσω στις παλιές καλές μέρες;

Θεωρητικά μπορούμε, αλλά αυτό θα γίνει μόνο μετά από μια θεαματική βελτίωση της Ελληνικής οικονομίας που θα πυροδοτήσει διψήφιο συντελεστή ανάπτυξης με αφετηρία τον ιδιωτικό τομέα (κάτι που δεν βλέπω στον ορίζοντα).
Είμαι υπέρ η κατά του μνημονίου;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι μια κατάσταση που δεν μπορούσε να αποφύγουμε έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα γεγονότα σήμερα.
Ναι αλλά ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση.
Πέραν βέβαια από όλους τους πολιτικούς, φταίει και ο Ελληνικός λαός.
Γιατί φταίει ο λαός;

Διότι ο Ελληνικός λαός που ψηφίζει ανεπαρκές πολιτικές ηγεσίες δεκαετίες τώρα και ακόμα και σήμερα, αρνιέται να κάνει την επανάσταση του και να βάλει στη βουλή κάποιους άλλους που θα δώσουν ένα διαφορετικό τόνο στην πολιτική συζήτηση (δηλαδή κάποιον σαν έμενα αν δεν το καταλάβατε), με σκοπό να γίνει μια αναδιοργάνωση της οικονομίας και του διοικητικού ιστού της χώρας.
Το μνημόνιο θα μας βοηθήσει να βγούμε από αυτή την κατάσταση;

Όχι, λογιστική διαχείριση γίνεται από την τρόικα και τίποτα άλλο.

Για να βγούμε από την τωρινή κατάσταση θα πρέπει η Ελληνική κυβέρνηση να δρομολογήσει πολιτικές τέτοιες που θα κανουν τον ιδιωτικό τομέα να επενδύσει και να πάρει ρίσκο. Δεν εξαρτάτε από την τρόικα η αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδος αλλά από εμάς τους ιδίους.
Πότε θα απαλλαγούμε από την αναγκαστική διαχείριση (μνημόνιο, τρόικα κτλ);

Όταν το χρέος μας θα είναι κάτω από το 80% του ΑΕΠ (εκτίμηση είναι αυτή όχι κανόνας).
Πότε θα γίνει αυτό;;

Δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να γίνει.
Και το λοιπόν (που λένε και οι κουμπάροι στην Κύπρο), πότε θα τελειώνει αυτό το μαρτύριο;

Τα έχουμε πει … μόνο μια αναδιοργάνωση του χρέους με 50% κούρεμα και επιμήκυνση του υπολοίπου χρέους μας για πάνω από 20 χρόνια μπορεί αν μας δώσει μια λύση.
Σε διαφορετική περίπτωση;

Κάντε τον σταυρό σας διότι δεν έχω απαντήσεις από εκεί και πέρα.
Άρθρο του Γιώργου Καισάριου στο www.market-talk.net