Σε μια Δημοκρατία, έστω αιχμάλωτη ή ακρωτηριασμένη το δίλημμα «ή με ψηφίζετε ή το χάος» είναι ηλίθιο και ανήθικο.

Η ώρα των λύκων...

του Στάθη

από την Ελευθεροτυπία

Έναν χρόνο μετά αφ' όταν κέρδισε τις εκλογές, ο κ. Παπανδρέου μάς απείλησε, μας φοβέρισε, ότι πιθανόν να προσφύγει σε εκλογές. Ακριβώς όπως και ο κ. Καραμανλής -έναν χρόνο αφ' όταν κέρδισε τις εκλογές ξαναπήγε σε εκλογές...

... και οι «κάλτσες» έτεκον Γιωργάκη.

Όμως υπάρχει και μια ακόμα ομοιότητα: όπως ο κ. Καραμανλής στη Συνέντευξή του στη Θεσσαλονίκη απέκτησε το σημάδι, το στίγμα, του χαμένου, έτσι και ο κ. Παπανδρέου προχθές στη διακαναλική κατόρθωσε το ίδιο.

Διότι το δίλημμα «ή ο Καμίνης ή το Χάος» που μας έθεσε ο κ. Πρωθυπουργός παραφράζοντας καρικατουροειδώς το ανάλογο «ή ο Καραμανλής ή τα Τανκς», εν κατακλείδι δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο παρά το εξής: «ή Εγώ ή η Αντιπολίτευση».
Αλλά αν ένα τέτοιο δίλημμα είναι απολύτως ηλίθιο (διότι πλέον δίλημμα δεν είναι), τι είναι αυτός που το θέτει; 

 

Σε μια Δημοκρατία οι εκλογές δεν μπορεί να προτάσσονται ως φόβητρο.

Ακόμα και σε μια Δημοκρατία έτσι όπως την κατάντησε ο Γιωργάκης, με Μνημόνιο αντί για Σύνταγμα, ακόμα και σε μια Δημοκρατία υπό την Κατοχή της τηλεοπτικής τυραννίδας, οι εκλογές

δεν μπορούν να 'ναι η απειλή που επισείει ο Ισάδελφος Νικολάκης Παπανδρέου για να κάθονται καλά οι μουζίκοι.

Όμως, ακόμα κι αν για την «οικονομία» της συζήτησης δεχθούμε ότι ο κ. Παπανδρέου είχε δίκιο, όταν άνοιγε την Πύλη του Αγίου Ρωμανού στην Τρόικα, ότι είχε δίκιο όταν υποβάθμιζε τη χώρα σε Προτεκτοράτο και τον εαυτόν του σε Ανδρείκελο του Διευθυντηρίου, ας δεχθούμε έστω για μια στιγμή (βάζοντας του «νόμους να κοιμηθούν») ότι το Μνημόνιο ήταν αναγκαίο και αναγκαστικό - τότε προκαλώντας εθνικές εκλογές, αν χάσει ο κ. Τατούλης, τινάζει την εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου στον αέρα. Ο ίδιος που το εγκαθίδρυσε!

Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Παπανδρέου πολιτεύεται με μόνον πρόταγμα τον εαυτόν του και την τύχη του. Όπως τορπίλισε την αξιοπρέπεια της χώρας και επέβαλε το (προσυμφωνημένο) Μνημόνιο, έτσι και τώρα είναι ικανός να τορπιλίσει την πολιτική που συνεπάγεται το Μνημόνιο

μόνον και μόνον από τον τρόμο της ήττας.

Ποιας ήττας; να μην μπορέσει ο κ. Μπουτάρης να προσφέρει μεταμεσονύχτια τσόντα στον λαό της Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Παπανδρέου δείχνει αδιάφορος, ψύχραιμος και «νηφάλιος» μπροστά στην ήττα της χώρας, όταν περιορίζει ο ίδιος την κυριαρχία της δυτικώς του 25ου Μεσημβρινού, αλλά σκούζει σαν αρνί που το σφάζουν, μπροστά στο ενδεχόμενο της προσωπικής του κομματικής ήττας.

Σαν κακομαθημένος Ηγεμών εκ Καντακουζηνών, προτιμά να αποβιβαστούν οι Τούρκοι στη Σιλυβρία ή στην Καλλίπολη, παρά να χάσει ο κ. Σγουρός από τον Δημαρά.

Ο Γεώργιος ο Β' Παπανδρέου ο Γ', ο Γιωργάκης ο Ψευτοθόδωρος ου μην και Δόσων, παραπαίει.

Παραπαίει, μόλις έναν χρόνο μετά την περιφανή εκλογική νίκη που του χάρισαν οι «διεφθαρμένοι» Ελληνες.

Παραπαίει

παρ' ότι τον στηρίζει η πιο ευρεία «οικουμενική» που έχει σχηματισθεί τα τελευταία χρόνια: Καρατζαφέρης, Μητσοτάκης, ολίγον Κουβέλης, Ντόρα, βαθύ ΠΑΣΟΚ, ρηχό ΠΑΣΟΚ, ο ΣΕΒ, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, το πλείστον των ΜΜΕ και πλήθος τα παπαγαλάκια, οι Τράπεζες, το Διευθυντήριο της Τρόικα, ο κ. Μάνος και οι λοιποί νεοφιλελεύθεροι συγγενείς -παρ' όλο αυτό το Μέτωπο Στήριξης

ο κ. Παπανδρέου παραπαίει. Και, τρομάζοντας ο άνθρωπος που επί των ημερών του καθιερώνονται οι ατομικές συμβάσεις εργασίας για μιαν ημέρα, απειλεί

(αυτούς που έχει ήδη σακατέψει) με το χειρότερο. Απειλεί δηλαδή αυτός που έκανε τόσο κακό σε τόσο πολλούς, με περισσότερο κακό για πολύ περισσότερους...

....................................

Ο κ. Παπανδρέου είναι (από καιρό ήταν) ένας «γυμνός βασιλιάς». Μπορεί να ενδύεται μόνον διλήμματα ή εκβιασμούς. Και μόνον διατάγματα, όπως το fast track. Εντολοδόχος πλέον του Μνημονίου - ένας Κουίσλινγκ των Τραπεζών, μας ζητάει να τον υπερψηφίσουμε διότι αν ψηφίσουμε οποιονδήποτε άλλον θα 'χουμε διαπράξει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα των Βογομήλων.

Δεν ντρεπόμαστε;

Σε μια Δημοκρατία, έστω αιχμάλωτη ή ακρωτηριασμένη το δίλημμα «ή με ψηφίζετε ή το χάος» είναι ηλίθιο και ανήθικο.

Απλώς ηλίθιο και ανήθικο.

Εντελώς ηλίθιο και εντελώς ανήθικο.

Τι να σου κάνει κι ένας πρωθυπουργός, όταν οι φοροφυγάδες δεν του «εγγυώνται ότι θα πληρώσουν τους φόρους τους»; Βάζει φόρους σε όλους τους άλλους! Τεράστιος!
 

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 27.Χ.2010 stathis@enet.gr

Χέζομαι και γράφω για το ζόρι του ΓΑΠ...

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Χέζομαι και γράφω για το ζόρι του ΓΑΠ...

σκίτσο του Soloup από το Ποντίκι

Το ζόρι του Παπανδρέου

του Θανάση Καρτερού 

από την ΑΥΓΗ

Τι ολέθριο μπορεί να προκύψει για τη χώρα, αν το εκλογικό αποτέλεσμα είναι αρνητικό για την πολιτική Παπανδρέου; Και γιατί με πανικό σχεδόν ο πρωθυπουργός μετέτρεψε και διακαναλικώς την εκλογική μάχη για την αυτοδιοίκηση σε μάχη για ψήφο εμπιστοσύνης όχι στην πολιτική του -αυτό έτσι κι αλλιώς ισχύει- αλλά στην κυβέρνησή του; Αφήνοντας να αιωρείται πάνω από την Ελλάδα το φάντασμα της προσφυγής στις κάλπες εάν και εφόσον;

Ας υποθέσουμε ότι δεν λειτουργούν ούτε τα φιλοδωρήματα για τους συνταξιούχους, ούτε η ευαισθησία για τους άνεργους, ούτε οι διαβεβαιώσεις ότι δεν θα ληφθούν άλλα σκληρά μέτρα, ούτε η αφρώδης παρουσία του κάθε μέρα στις τηλεοράσεις. Και οι σκληρόκαρδοι Έλληνες του δίνουν και καταλαβαίνει στις κάλπες, από τις οποίες προκύπτει ένα αποτέλεσμα αρνητικό για το ΠΑΣΟΚ και καταδικαστικό για την πολιτική του Μνημονίου.

Γιατί αυτό σημαίνει πολιτική αστάθεια; Αλλάζουν σε κάτι οι συσχετισμοί στο κοινοβούλιο; Όχι βέβαια! Μήπως θα σηκώσει αντάρτικο κατά της τρόικας ο Καρχιμάκης; Αλίμονο. Ξέρετε τι αλλάζει; Η άνευ όρων εξουσιοδότηση την οποία υποτίθεται ότι έχει ο Παπανδρέου να εκχωρεί ό,τι του καπνίσει από το παρόν και το μέλλον του πολίτη, για να σώσει, υποτίθεται, το παρόν και το μέλλον της χώρας. Τελειώνει το παραμύθι ότι οι Έλληνες δεν τα έχουν κάνει όλα γης μαδιάμ γιατί στηρίζουν το Μνημόνιο. Κι ότι ο Παπανδρέου κατάφερε το ακατόρθωτο, να μας βάλει σε τάξη.

• Αν όμως πίστευε έστω κατ’ ελάχιστον όσα λέει ότι η πολιτική του είναι άδικη και σκληρή, αλλά επιβάλλεται εκ των πραγμάτων και έξωθεν.  

• Αν έστω κατ’ ελάχιστον αλήθευε ότι παζαρεύει σκληρά με την τρόικα.  

• Αν έστω κατ’ ελάχιστον επιθυμούσε να μην πάμε σε άλλα μέτρα, να χαλαρώσει η θηλιά στο λαιμό μας.  

Τότε θα του έκοβε ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ότι δηλαδή στο σκληρό του παζάρι το κακό εκλογικό αποτέλεσμα προσφέρει ένα σκληρό επιχείρημα: Cool, κύριοι Μαζούχ και Ρεν και Καν, γιατί η καμπάνα ακούστηκε και χτυπάει για όλους μας.

Αλλά όχι. Ο Παπανδρέου βάζει το μαχαίρι στον λαιμό μας. Γιατί το ζόρι του δεν είναι η έγκριση όσων ήδη διέπραξε. Είναι η εν λευκώ, ή εν... Σγουρώ εξουσιοδότηση για όσα χειρότερα θα διαπράξει. Έχει λοιπόν λαμβάνειν...

"Χέζομαι και γράφω για τον Γιωργάκη"

Δίνω, δίνω κι εγώ ένα μισθό, να σώσω αυτή τη χώρα
σου δίνω και το σύνθημα, "Γιωργάκη μας προχώρα"
Έχω ένα υπολογιστή, τηλέφωνο, κιθάρα
έχω και μία μηχανή, ψαλίδια, μια τσατσάρα

Αν είναι να γλυτώσουμε, γρήγορα από την κρίση
αφού εγώ τα έφαγα, ας φάω το γαμήσι
να κάτσω εγώ στα τέσσερα, να έλθετε από πίσω
κι άμα πονέσω, κράτα με, και θα το συνηθίσω

Ανέβασε το ΦιΠιΑ, βάλε έμμεσους φόρους
γάμα το ασφαλιστικό, και ψάξε κι άλλους πόρους:
στη σύνταξη να βγαίνουμε, μετά τον θάνατό μας
κι όποιος θα ζήσει πιο πολύ, μετά τα εβδομήντα
να 'ναι με χρονοχρέωση: η ώρα ένα πενήντα!

Έβγα στην τηλεόραση και τρομοκράτησέ μας
καν' τον φτωχό, φτωχότερο, Γιωργάκη τέλειωσέ μας!
Αν δεν πληρώσουμε εμείς, ποιός θα τα πληρώσει;
Ο πλούσιος που μάτωσε για να μας ξελασπώσει;

Γιωργάκη, σε παρακαλώ πριν κλείσω αυτό το ποίημα
ορκίσου ρε γαμώτο μου, πως θα 'μαι εγώ το θύμα,
πως άσπρη μέρα δεν θα δω, ανάσα δεν θα πάρω,
πως δεν θα έχω χρήματα, να δώσω ούτε στο Χάρο!

Κι εσύ, που είσαι εκεί ψηλά, στο μέγαρο Μαξίμου
να είσαι πάντοτε καλά και πρόσεχε ψυχή μου!

Γιατί... ο Δεκέμβρης πέρασε, όμως, έρχεται κι άλλος

κι εκείνος θα 'ναι δύσκολος, κι ακόμη πιο μεγάλος..."

Στο βίντεο (από Ράδιο αρβύλα 14/5/10), οι Σπύρος Γραμμένος, Πάνος Μουζουράκης απαγγέλουν το ποίημα του Σπ. Γραμμένου "Χέζομαι και γράφω για τον Γιωργάκη" από την... ποιητική συλλογή του, "Χέζομαι και γράφω". Σύμφωνα με τις δηλώσεις του ίδιου του... ποιητή, εμπνεύστηκε το ποίημα αυτό, όταν άκουσε έναν άνεργο να λέει στον Γιωργάκη: "θέλω να δώσω κι εγώ ένα μισθό για την πατρίδα!

στις 10/27/2010 10:01:00 πμ

Για μια ακόμη φορά, το μέλλον των εργαζόμενων της Ευρώπης θα κριθεί κατά ένα μέρος στους δρόμους της Γαλλίας. Θα βρουν άραγε μιμητές οι εξεγερμένοι γάλλοι εργαζόμενοι και νέοι; Η ζωή θα δείξει.

ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ. ΕΜΕΙΣ;

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

   Συγκλονιστικό είναι αυτό που γίνεται στη Γαλλία. Εκατομμύρια εργαζόμενοι, νέοι και συνταξιούχοι ξεχύνονται στους δρόμους εκατοντάδων πόλεων σε αλλεπάλληλα κύματα απεργιών και διαδηλώσεων εναντίον της αντιδραστικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης του δεξιού προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Δύο, τρία εκατομμύρια διαδηλωτές συμμετέχουν κάθε φορά στις κινητοποιήσεις, με επτά μέχρι στιγμής γενικές απεργίες σε ενάμιση μήνα και δύο νέες απεργίες να έχουν ήδη προκηρυχθεί για το τέλος Οκτώβρη και τις αρχές Νοέμβρη παρά την ψήφιση του νόμου.

   Το κίνημα έχει ήδη τελειώσει τον Σαρκοζί. Παρόλο που οι προεδρικές εκλογές αργούν, είναι μετά από ενάμιση χρόνο και πλέον (το Μάιο του 2012), η επανεκλογή του θεωρείται πλέον άκρως απίθανη. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο δεν είναι οι ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας, όπου οι διαδηλώσεις και οι απεργίες ανέστησαν τους διαλυμένους σοσιαλιστές, τα συνδικάτα, την Αριστερά και την Ακροδεξιά που είχαν βρεθεί σε κατάσταση πλήρους πολιτικής σύγχυσης το 2007, μετά την πανηγυρική νίκη του Σαρκοζί στις προεδρικές εκλογές. Το κατά πολύ σημαντικότερο χαρακτηριστικό αυτής της γαλλικής εξέγερσης είναι η επαναφορά στην πολιτική πράξη εννοιών όπως η κοινωνική αλληλεγγύη που με λύσσα προσπαθούν και έχουν καταφέρει σχεδόν να εξαφανίσουν από το προσκήνιο οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Τι πιο συγκλονιστικό από το να βλέπει κανείς 15χρονους ή 17χρονους μαθητές λυκείου, εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη τη Γαλλία, να διαδηλώνουν με σύνθημα «για τη σύνταξη του πατέρα μου»; Τι υπέροχο αίσθημα να διαβάζει, να βλέπει ή να ακούει κανείς υπερογδοντάχρονους διαδηλωτές να περπατούν με κόπο λόγω της ηλικίας την απόσταση από την Πλατεία της Δημοκρατίας ως την Πλατεία της Βαστίλλης, διαδηλώνοντας «για να έχουν δικαίωμα σύνταξης τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου»;

   Όλες οι πληροφορίες από τη Γαλλία αναφέρουν ότι πέρα από την πρωτοπόρα δράση των συνδικάτων που σήκωσαν το βάρος της κοινωνικής σύγκρουσης στα μέτωπα αιχμής (σιδηροδρομικοί, λιμενεργάτες της Μασσαλίας, εργάτες διυλιστηρίων κ.λπ.), εμφανίστηκε και ένα ασυνήθιστο τις τελευταίες δεκαετίες φαινόμενο. Στις διαδηλώσεις συμμετείχαν τόσο οργανωμένα όσο και εν πολλοίς αυθόρμητα ολοένα νέα κοινωνικά στρώματα, δημιουργώντας αυτό που στη Γαλλία αποκλήθηκε «ρουλεμάν κοινωνικής αλληλεγγύης». Αυτό έδωσε εξαιρετική μαχητικότητα, μαζικότητα αλλά και διάρκεια στις κινητοποιήσεις, καθιστώντας τες ουσιαστικά απρόσβλητες από τη φθορά της κόπωσης. Δεν είχαμε δηλαδή δύο εκατομμύρια άτομα που διαδήλωσαν επτά φορές, είχαμε επτά, οκτώ ή και περισσότερα εκατομμύρια άτομα που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Αυτό ακριβώς –συν την απροσδόκητη συμμετοχή των μαθητών λυκείου– προκάλεσε πανικό στην κυβέρνηση Σαρκοζί, η οποία θέλει όπως όπως να κλείσει το ζήτημα για να περιορίσει όσο είναι δυνατόν την πολιτική πανωλεθρία που έχει υποστεί.

   Η γαλλική εξέγερση δεν προκάλεσε όμως φόβο μόνο στη γαλλική Δεξιά. Προκάλεσε ανησυχία στους κύκλους του κεφαλαίου και στα φερέφωνά τους σε παγκόσμιο επίπεδο. «Εκεί που πάει η Γαλλία (...) μπορεί σύντομα να ακολουθήσει και η υπόλοιπη Δύση» έγραφε την Τετάρτη στους τίτλους του κύριου άρθρου της η αμερικανική Γουόλ Στριτ Τζέρναλ. «Οι προοπτικές δεν φαίνονται καλές. Μερικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μέχρι και το 70% των Γάλλων υποστηρίζουν αυτούς που διαμαρτύρονται» πρόσθετε απελπισμένη και προσπαθούσε να προβάλει ως υπόδειγμα τη δουλόφρονη μέχρι στιγμής στάση των βρετανών εργαζομένων στις εφιαλτικές περικοπές λιτότητας και την απόλυση μισού εκατομμυρίου(!) δημοσίων υπαλλήλων, που εξήγγειλε η κεντροδεξιά κυβέρνηση Συντηρητικών - Φιλελεύθερων στη Βρετανία: «Προς τιμήν τους, οι Βρετανοί μόνο γκρίνιαξαν μέχρι τώρα με τις περικοπές, ενώ οι φίλοι τους στην απέναντι όχθη της Μάγχης ψάχνουν να βρουν μια ακόμη Βαστίλλη για να καταλάβουν εξ εφόδου» έγραψε χαρακτηριστικά. Δεν είναι όμως μόνο οι αστοί που τρόμαξαν. Η προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος, ιδίως με την είσοδο των ανεξέλεγκτων μαθητών, και το συνολικό μίσος που αποπνέουν τα εκατομμύρια γάλλων διαδηλωτών εναντίον του συστήματος εν γένει, έχει αρχίσει να φοβίζει τόσο τους σοσιαλιστές όσο και τα συνδικάτα. Προσπαθούν να ρίξουν τους τόνους για να ελέγξουν την κατάσταση. Από την άλλη όμως δεν μπορούν να αποσυρθούν και από τις κινητοποιήσεις, γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν και χωρίς αυτούς, με πιο βίαιες μορφές, ενώ παράλληλα είναι ασφυκτικές οι πιέσεις που δέχονται οι ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες από τη βάση των συνδικάτων, μεγάλο μέρος της οποίας έχει τόσο ριζοσπαστικοποιηθεί, ώστε αρνείται να υπακούσει σε οποιαδήποτε άλλη γραμμή πέραν εκείνης της σύγκρουσης με την κυβέρνηση.

   Για μια ακόμη φορά, το μέλλον των εργαζόμενων της Ευρώπης θα κριθεί κατά ένα μέρος στους δρόμους της Γαλλίας. Θα βρουν άραγε μιμητές οι εξεγερμένοι γάλλοι εργαζόμενοι και νέοι; Η ζωή θα δείξει.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 24 Οκτωβρίου

ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚO

"  Σε φωνάζουν Ανθρωπάκο, κοινό άνθρωπο.Μα δεν είσαι εσύ που το λες ,ανθρωπάκο .Το λένε εκείνοι οι αντιπρόεδροι των Εθνών , οι εργατοπατέρες , οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι .Σου προσφέρουν το μέλλον σου μα δε ρωτούν για το παρελθόν σου .

Και όμως εισαι κληρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος .Τούτη η κληρονομιά καίει σαν πυρωμένο διαμάντι στη χούφτα σου .Αυτό έχω μόνο να σου πω ......
Το μέλλον της ανθρωπότητας θα εξαρτηθεί απο τις σκέψεις και τις πράξεις σου .Όμως οι δάσκαλοι και οι αφέντες σου δεν σου μιλάνε για τον τρόπο που σκέφτεσαι πραγματικά .Δε σου λένε ποιος είσαι στα αλήθεια .Κανένας δεν τολμά να σε φέρει αντιμέτωπο με την μοναδική πραγματικότητα που έχει την δύναμη να σε καταστήσει κύριο του πεπρωμένου σου ......
Επιτρέπεις στους ισχυρούς να απαιτουν την δύναμη εν ονόματι του "ανθρωπάκου".Όμως εσύ ο ίδιος παραμένεις βουβός .Ενισχύεις τους ισχυρούς με περισσοτερη δύναμη .Επιλέγεις για εκπροσώπους ανθρώπους αδύναμους και κακοήθης .Τελίκα διαπιστώνεις πάντα πολυ αργά οτι πιάστηκες κορόιδο......
Σε καταλαβαίνω !! Όμως μην το βάζεις κάτω ανθρωπάκο.Βρές το κουράγιο να αντικρύσεις τον εαυτό σου ....Εσύ μονάχα μπορείς να γίνεις ο ελευθερωτής του εαυτού σου !!!
Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει ανθρωπάκο ...από εσένα εξαρτάτε αν θα πας ή όχι στον πόλεμο αυτό ...Αν ήξερες μονάχα ότι παλευεις για την ζωή και όχι για τον θάνατο...Αν ήξερες ότι όλα τα ανθρωπάκια του πλανήτη είναι ακριβώς σαν εσένα και η μοίρα σας κοινή ....Όλα απο εσένα ξαρτώνται ανθρωπάκο η ζωή σου και η ζωή των παιδιών σου .
Με ρώτάς ανθρωπάκο ΄πότε επιτέλους θα έχεις μια καλή εξασφαλισμένη ζωή .

ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΖΩΗ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ...Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΓΝΩΜΗ .
Όταν θα μάθεις να αναγνωρίζεις τα λάθη σου όχι "κατοπιν" εορτής όπως κάνεις μέχρι σήμερα .
Όταν θα σε εμπνέουν οι αλήθειες και οι τυπικότητες θα σε αηδιάζουν .

Όσο για τους δικτάτορες και τους δυνάστες ,τους πανούργους και τους κακοήθης ,τα όρνια και τις ύαινες τους απευθύνω τα λόγια ετούτα που έγραψε ένας αρχαίος σοφός :

Στέριωσα το λάβαρο λόγων ιερών σε τούτον εδώ τον κόσμο
Και όταν πια ο φοίνικας θα έχει μαραθεί και ο βράχος γίνει σκόνη .
Όταν οι αστραφτεροί μονάρχες θα έχουν εξανεμιστεί σαν τη σκόνη των φύλλων του φθινοπώρου μετά απο κάθε κατακλυσμό.
Χιλιάδες Κιβωτοί θα μεταφέρουν το λόγο μου .....Θα Υπερισχύσει!!!!!!!!!!!    "

Απόσπασμα απο το βιβλίο του WILHELM REICH  "ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚO"

Αφιερωμένο σε όλα εμάς τα ανθρώπακια στα μάτια των όρνεων άλλα αληθινοί γίγαντες στα μάτια της ψυχής μας !!

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/10/blog-post_2793.html#ixzz13ZzFm0E1

Λόμπι των τραπεζιτών το ΔΝΤ»

«Λόμπι των τραπεζιτών το ΔΝΤ»

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ


Από το περιοδικό "Επίκαιρα"


- Η εμπειρία της Αργεντινής επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ θα συμβάλει στην επίλυση των διαρθρωτικών της προβλημάτων;
- Ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί, με βάση την εμπειρία όχι μόνο της Αργεντινής αλλά και δεκάδων άλλων χωρών από τις οποίες πέρασε ο οδοστρωτήρας του ΔΝΤ. Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα επιδεινωθεί και το αποτέλεσμα θα είναι το ένα σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής που στην πορεία θα χαρακτηρίζεται ακατάλληλο ή ανεπαρκές να αντικαθίσταται από άλλο, που κι αυτό στην πορεία θα αλλάζει κ.ο.κ. Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο, για ένα καταστροφικό αδιέξοδο.
- Δεν είναι δηλαδή αποτέλεσμα των συσσωρευμένων και χρόνιων προβλημάτων της Ελλάδας το γεγονός ότι το Μνημόνιο του Μαΐου ενισχύθηκε με ένα δήθεν επικαιροποιημένο Μνημόνιο τον Αύγουστο κι αυτό ετοιμάζεται να αντικατασταθεί από ένα άλλο μετά την αναθεώρηση από τη Γιουροστάτ των στοιχείων για το έλλειμμα και το χρέος;
- Όχι βέβαια! Σε όλη την Λατινική Αμερική το ίδιο συνέβαινε όσο έκανε κουμάντο το ΔΝΤ. Αυτή η καθοδική πορεία μάλιστα δεν πρόκειται να σταματήσει όσο συνεχίζει το ΔΝΤ να βρίσκεται στην Ελλάδα. Στην Αργεντινή η οικονομία ξεκίνησε να βελτιώνεται όταν διώξαμε το ΔΝΤ και σταματήσαμε την αποπληρωμή του χρέους, όταν κηρύξαμε στάση πληρωμών και ξεκίνησαν οι διαδικασίες επαναδιαπραγμάτευσης. Είναι ουτοπικό να περιμένει κανείς οικονομική άνοδο όσο συνεχίζεται η εξυπηρέτηση ενός δυσθεώρητου χρέους όπως είναι το ελληνικό και όσο εφαρμόζονται τα εξοντωτικά προγράμματα του ΔΝΤ. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα οικονομικά μεγέθη αρκεί για να πειστεί ότι, απλώς, δεν είναι εφικτή η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Το ξέρουν και οι ίδιοι, άλλωστε.
- Και γιατί κυβέρνηση – ΔΝΤ – ΕΕ επιμένουν να εφαρμόζουν αυτή την πολιτική;
- Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να κερδίσουν χρόνο. Αυτή τη στιγμή ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως οι τράπεζες αντιμετωπίζουν έναν σοβαρό κίνδυνο από μια πιθανή στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Χρειάζονται λοιπόν χρόνο. Οι τράπεζες δεν μπορούν να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα από την μια μέρα στην άλλη. Πρόκειται λοιπόν για μια στρατηγική που επιτρέπει στις τράπεζες να διασωθούν. Δεν είναι στις προθέσεις τους να διορθωθούν τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας.
- Τίνος τα συμφέροντα τελικά εξυπηρετεί το ΔΝΤ;
- Των τραπεζών και κανενός άλλου. Το ΔΝΤ είναι το μεγαλύτερο λόμπι των τραπεζιτών σε όλο τον κόσμο. Γυρνάει από την μια χώρα στην άλλη επιβάλλοντας τη δυστυχία μόνο και μόνο για να σώσει τις τράπεζες από τον κίνδυνο στάσης πληρωμών. Μην ξεχνούμε μάλιστα ότι μόλις πέρυσι άπαντες συμφωνούσαν πως το ΔΝΤ έχει κλείσει τον κύκλο του και ότι χρήζει βαθιάς δομικής μεταρρύθμισης. Και τώρα υπαγορεύει πολιτικές σε ανεξάρτητα κράτη.
Μη μας διαφεύγει ωστόσο πως με την περίπτωση της Ελλάδας αποδείχθηκε ότι και η ΕΕ δεν ακολουθεί λιγότερο οδυνηρές πολιτικές. Εξυπηρετεί επομένως τα ίδια συμφέροντα.


Περισσότερα στη διεύθυνση: www.leonidasvatikiotis.gr

Αναρτήθηκε από Γιώργος Σαρρής

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣαλλα εσυ για σκεψου λιγο

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ

1) Αυτός ο Ελληναράς που βγαίνει στα κανάλια και φωνάζει ότι πλημμύρισε το σπίτι του εξαιτίας των βουλωμένων φρεατίων, είναι ο ίδιος που πετάει το χαρτί από την τυρόπιττα έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου του, ενώ οδηγεί.

2) Αυτός ο Ελληναράς που κατηγορεί τους δημοσίους υπαλλήλους ότι δεν εργάζονται αρκετά, ότι αργοπορούν να πάνε και βιάζονται να φύγουν, ότι λείπουν συνεχώς με άδειες και όταν δεν λείπουν διαβάζουν εφημερίδες και πίνουν καφέ, είναι ο ίδιος ο Ελληναράς που θα σκότωνε για τον ίδιο ή για το παιδί του, για μια θέση στο δημόσιο, για να κάνει ακριβώς τα ίδια και χειρότερα.

3) Αυτός ο Ελληναράς ο οποίος αρνείται να ανακυκλώσει τα οικιακά του απορρίματα με την πρόφαση ότι ο "μπλε κάδος" βρίσκεται πολύ μακριά από το σπίτι του (πολύ μακριά ήτοι δύο τετράγωνα), είναι ο ίδιος που το καλοκαίρι ξεκινάει από την Κηφισιά για να πάει να διασκεδάσει στην Βάρκιζα διανύοντας 45 χλμ σταμάτα - ξεκίνα, για τουλάχιστον τρεις ώρες.

4) Αυτός ο Ελληναράς ο οποίος παραπονιέται για την αναδουλειά, για τις πεσμένες πωλήσεις, για την μειωμένη αγοραστική κίνηση, για την κρίση στην ελληνική αγορά και για τις άδειες τσέπες των καταναλωτών, είναι ο ίδιος ο Ελληναράς που με το πρόσχημα της κρίσης καθυστερεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις του, απαιτεί μειώσεις όπου τον παίρνει, και στους δικούς του υπαλλήλους δίνει μισθούς πείνας, προφανώς με την αίσθηση ότι αυτοί δεν είναι καταναλωτές - οι καταναλωτές είναι πάντα κάποιοι άλλοι.

5) Αυτός ο Ελληναράς που καταδικάζει τις μίζες εκατομμυρίων, το «φάγωμα» των χρημάτων των κρατικών ταμείων και το μαύρο χρήμα μεγαλοεπιχειρηματιών και πολιτικών, είναι ο ίδιος που σου λέει «50 με απόδειξη, 70 χωρίς.  Ό, τι προτιμάτε.». Σε αναλογία τζίρου το ίδιο πράγμα κάνει και αυτός.

6) Αυτός ο Ελληναράς που διαμαρτύρεται για την κακή ποιότητα των δρόμων και αρνείται να πληρώσει διόδια για ένα απαρχαιωμένο και επικίνδυνο εθνικό οδικό δίκτυο (και καλά κάνει), είναι ο ίδιος Ελληναράς που στην Ε.Ο. Κορίνθου - Πατρών βέβαιο ότι βρίσκεται σε σούπερ πίστα ράλι, κάνει προσπέραση πάνω σε στροφή χωρίς φλας και χωρίς ορατότητα, ενώ προηγουμένως σου έχει αναβοσβήσει επιτακτικά τους προβολείς του.

7) Αυτός ο Ελληναράς που κάνει κατάληψη χώρων με πανό στα χέρια και συνθήματα στα χείλη περί ραδιενέργειας των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, είναι ο ίδιος Ελληναράς που παραπονιέται γιατί εδώ, εκεί, αλλού δεν έχει σήμα το κινητό του.

8) Αυτός ο Ελληναράς που κατακρίνει όλους τους βισματούχους, τα ρουσφέτια, τους φωτογραφικούς διαγωνισμούς και τις προσλήψεις κάτω από το τραπέζι, είναι ο ίδιος Ελληναράς που κοιτάει πώς να πάρει τη σειρά των άλλων στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, ψάχνει γνωστό στον Δήμο για να του σβήσει την κλήση και δηλώνει γνωστός του επιχειρηματία του νυχτερινού κέντρου ή του πάρκινγκ  (ΤΟ μέσον), για να εξασφαλίσει καλύτερη θέση για τον ίδιο και τα χιλιάδες κυβικά του...

9) Αυτός ο Ελληναράς που ξεσηκώνεται και αντιδρά για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη, είναι ο ίδιος Ελληναράς που «ξεχνάει» το πλαστικό του μπουκάλι στην παραλία, που έχει ή πολύ θα γούσταρε να έχει πισίνα και γκαζόν, που κάνει μπάνιο αφήνοντας ασύστολα το νερό να τρέχει, που έχει ή ονειρεύεται να έχει ένα αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού από κείνα που καίνε τον μισό Αμαζόνιο, που πετάει τις τελειωμένες μπαταρίες του μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια και που αφήνει όλα τα φώτα του σπιτιού του αναμμένα την ώρα που ο ίδιος κάθεται στο μπαλκόνι!

10) Αυτός ο Ελληναράς δεν μπορεί να είναι πάντα «κάποιος άλλος» .... Πόσοι πια είναι αυτοί οι «κάποιοι άλλοι» που κάνουν κουμάντο σε όλους «εμάς» που δεν είμαστε σαν και αυτούς;

Πρόταση:

Το να διαμαρτύρεσαι, να φωνάζεις, να ξεσηκώνεσαι, να αντιστέκεσαι, να αρνείσαι, να επαναστατείς δεν είναι κακό. Αντιθέτως είναι υγιές και επιβάλλεται.

Απλά, πριν το κάνουμε, ας συλλογιστούμε για λίγο, πόσο πολύ πιο διαφορετικοί είμαστε τελικά ΕΜΕΙΣ, από ΑΥΤΟΥΣ με τους οποίους πραγματικά τα βάζουμε.

Σπύρος & Υιός ΑΕ

Σπύρος & Υιός ΑΕ

«Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του "εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απʼ τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ʽΑυτοεξορισμένοςʼ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το… σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ʽδεξιέςʼ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο «μεγάλος», ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ʽεξορίαʼ… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ʽαλλαγήʼ. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ʽσηκώσειʼ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ʽενεργόςʼ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ʽκατέβαινεʼ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απʼ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ʽαβέρταʼ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ʽέβαλεʼ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του «δουλεύοντας» το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ʽκαμένεςʼ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σʼ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

Η κρίση μπορεί να φέρει και το φασισμό

Αυτό το ιστολόγιο

Με σύνδεση από εδώ

Αυτό το ιστολόγιο

Με σύνδεση από εδώ

 

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Robert Paxton: «Η κρίση μπορεί να φέρει και το φασισμό»

Συνέντευξη  Δ. Αγγελίδης, Ελευθεροτυπία 24.10.10

Αν ο φασισμός ήταν -όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Ρόμπερτ Πάξτον- το ανάχωμα της ιταλικής και γερμανικής άρχουσας τάξης του Μεσοπολέμου στην ολοένα και αυξανόμενη επιρροή των κομμουνιστικών ιδεών, τότε στην εποχή «του τέλους της Ιστορίας» μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχούμε. Το άρμα της φιλελεύθερης οικονομίας τρέχει ξέφρενα και ο καβαλάρης που κρατάει τα χαλινάρια δεν ανεμίζει κόκκινη παντιέρα. Κανένας φίρερ και κανένας Μουσολίνι δεν χρειάζεται να τον ρίξει απ' τη σέλα. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως πρέπει να ανησυχούμε; Ναι, μας λέει ο Πάξτον. Οχι απαραίτητα για το αν έρθει ο φασισμός στην εξουσία. Αλλά διότι -όπου ξυπνάνε ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο λαϊκισμός- κάποιοι δείχνουν πρόθυμοι να πάρουν μαζί του πρωινό.

Γυμνά κορμιά για να φαίνεται η ρώμη της «λευκής φυλής» και τα τατουάζ της «πίστης» τους, ξυρισμένα κεφάλια, μια τρέλα στο μάτι για να προκαλεί τρόμο. Απαιτούν την υποταγή του άλλου, του κατώτερου εθνικά και φυλετικά, υποτάσσονται μόνο στον Ηγέτη. Η κρίση που γνώρισε η Ευρώπη τα πρώτα χρόνια μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και, αργότερα, μετά το οικονομικό κραχ του '29, προετοίμασε το έδαφος για να ριζώσει ο φασισμός. Η συμπτωματολογία εκείνων των κρίσεων θυμίζει πολύ την τωρινή: οικονομική ανασφάλεια, απογοήτευση από τη δημοκρατία, αναζήτηση ταυτότητας. Η κρίση δεν αρκούσε, βέβαια, για να ανθήσει ο φασισμός. Χρειαζόταν επί πλέον μια ηγετική μορφή όπως ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ, με την απαραίτητη φιλοδοξία και τη στρατηγική ικανότητα για την κατάλη- ψη της εξουσίας και, από την άλλη, ένα πολιτικό σύστημα έτοιμο να συμμαχήσει με το φασισμό προκειμένου να αποφύγει τη σοσιαλιστική επανάσταση, που τότε φαινόταν προ των πυλών. Μόνο σε δύο χώρες, την Ιταλία και τη Γερμανία, συνδυάστηκαν όλες μαζί οι προϋποθέσεις και ο φασισμός βρέθηκε στην εξουσία - με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα.

Υπάρχουν σήμερα οι συνθήκες για να επιστρέψει ο φασισμός; Το ερώτημα μπαίνει επιτακτικά, στο βαθμό που βλέπουμε να επανεμφανίζεται δυναμικά στην Ευρώπη, και βεβαίως στην Ελλάδα, ένας λόγος με χαρακτηριστικά που μοιάζουν πολύ με αυτά του φασι- σμού: εθνικισμός, κατασκευή εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, δυσανεξία προς το διαφορετικό, απαξίωση της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων για χάρη των εννοιών της τιμής, του αίματος, της εθνικής παράδοσης.

Ο Ρόμπερτ Πάξτον, από τους σημαντικότερους ιστορικούς του φασισμού, μας βοηθά να διερευνήσουμε μιαν απάντηση. Για το δοκίμιό του «Η ανατομία του φασισμού» (εκδ. Κέδρος), η βιβλιοπαρουσίαση των «Ν.Υ. Times» έγραψε ότι, αν και «δεν είναι η πιο πρωτότυπη μελέτη στο αντικείμενο», είναι πάντως «τόσο δίκαιη, λεπτομερής και, τελικά, πειστική - που μπορεί κάλλιστα να γίνει η πιο έγκυρη».

Υστερα από μια διεισδυτική αναδρομή στα πέντε στάδια του φασισμού, από τη δημιουργία των πρώτων κινημάτων, την εδραίωσή τους, την κατάληψη της εξουσίας, την άσκηση της εξουσίας και το τέλος τους, ο επίτιμος καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια προτείνει έναν λειτουργικό ορισμό για το φασισμό: «μια μορφή πολιτικής συμπεριφοράς που χαρακτηρίζεται από μονομανή ενασχόληση με την κοινωνική παρακμή, την ταπείνωση ή τον κατατρεγμό και από μιαν αντισταθμιστική προσήλωση στην ενότητα, στην ενεργητικότητα και στον εξαγνισμό. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της στάσης, ένα κόμμα μαζικής απήχησης που αποτελείται από αφοσιωμένους εθνικιστές ακτιβιστές, οι οποίοι βρίσκονται σε ταραχώδη αλλά αποτελεσματική συνεργασία με παραδοσιακές ελίτ, εγκαταλείπει τις δημοκρατικές ελευθερίες και, χωρίς ηθικούς ή νομικούς περιορισμούς, επιδιώκει να πραγματοποιήσει εσωτερικές εκκαθαρίσεις και να επεκταθεί εξωτερικά».

Η απειλή του φασισμού, λοιπόν, συνεχίζει να υπάρχει σήμερα, καταλήγει ο Πάξτον σύμφωνα τον ορισμό του, ακόμα και αν είναι απίθανο να επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο. Το ερώτημα τότε είναι πώς θα τον καταλάβουμε και, κυρίως, πώς θα τον αντιμετωπίσουμε.

Αποτελεί η σημερινή οικονομική κρίση γόνιμο έδαφος για να ριζώσουν και να αναπτυχθούν φασιστικές ιδέες και πολιτικές; «Οι φασιστικές ιδέες και τα φασιστικά κινήματα ανθούν σε καταστάσεις κρίσης. Η τωρινή οικονομική ύφεση προκαλεί το φόβο ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν έχουν τη δύναμη να δημιουργούν θέσεις εργασίας και ευημερία και ενθαρρύνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Την παρούσα στιγμή, όταν οι αριστερές λύσεις έχουν απαξιωθεί, κερδίζουν έδαφος δεξιές λύσεις κάθε μορφής, ανάμεσα στις οποίες και ο φασισμός».

Βρίσκετε αναλογίες στις πολιτικές του Σαρκοζί και του Γ' Ράιχ απέναντι στους Ρομά; «Κάθε πολιτική που στιγματίζει μια ομάδα, εφαρμόζοντας μέτρα ομαδικού αποκλεισμού, ακούγεται σαν αντίλαλος των φασιστικών πολιτικών γύρω από την εθνότητα, αν και αυτό δεν σημαίνει πως αυτή η πολιτική συνιστά έναν πλήρως ανεπτυγμένο φασισμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο πρόεδρος Σαρκοζί αντιμετωπίζει στα δεξιά του την εκλογική πίεση του Εθνικού Μετώπου του Λεπέν, ο οποίος απειλεί να του πάρει ψηφοφόρους. Προφανώς, ο κ. Σαρκοζί νιώθει ότι η τωρινή πολιτική συγκυρία απαιτεί απ' αυτόν να προσπαθήσει να φανεί πιο σκληρός απέναντι στους μετανάστες και στους μη αφομοιωμένους νεαρούς μετανάστες από ό,τι οι αντίπαλοί του, δεξιοί ή αριστεροί».

Κάποιοι λένε ότι σήμερα τα φασιστικά κινήματα δεν είναι ανησυχητικά, γιατί βρίσκονται μακριά από την εξουσία. Δεν είναι, όμως, από μόνο του ανησυχητικό το ότι έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την πολιτική ατζέντα; «Αυτό δείχνει η περίπτωση του προέδρου Σαρκοζί. Αν τα φασιστικά κινήματα αρχίσουν να προσελκύουν ψηφοφόρους, κάποια κόμματα ίσως προσπαθήσουν να τα ανταγωνιστούν, υιοθετώντας κάτι από το λόγο και την πολιτική τους. Μ' αυτόν τον τρόπο, νέα και ανερχόμενα φασιστικά κινήματα μπορεί να κατευθύνουν την πολιτική ατζέντα προς τα δικά τους συμφέροντα».

Η αυστηρή αντιμεταναστευτική πολιτική που υιοθετεί σήμερα η Ευρώπη είναι σημάδι ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο φασισμό; «Η σημερινή κρίση είναι όχι μόνον οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Κάποιοι στις δυτικές χώρες ανησυχούν ότι απειλείται η ίδια η ύπαρξη του πολιτισμού τους εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων από άλλους πολιτισμούς και θρησκείες, οι οποίοι δεν θέλουν να αφομοιωθούν. Ορισμένοι από αυτούς που ανησυχούν φοβούνται ότι η δημοκρατία δεν έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη μεταναστευτική απειλή με αρκετή αποφασιστικότητα και πυγμή.

»Κάθε κράτος θεσπίζει ρυθμίσεις για την είσοδο των μεταναστών και θέτει προϋποθέσεις για την απόκτηση του δικαιώματος εργασίας και για την πολιτογράφησή τους. Αν αυτά τα μέτρα είναι μετριοπαθή και εφαρμόζονται με ανθρωπιά, δεν αποτελούν από μόνα τους βήμα προς το φασισμό. Αν είναι σκληρά και συνοδεύονται από βία και ρατσιστικές προκαταλήψεις, αποτελούν βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση».

Πολλοί ηγέτες ομάδων που εμπίπτουν στον δικό σας ορισμό του φασισμού αρνούνται κάθε σχέση με το φασισμό. Να τους πιστέψουμε; «Από το '45 ο όρος "φασίστας" έχει απαξιωθεί εξαιτίας της ελεεινής κατάληξης των Χίτλερ και Μουσολίνι. Στη μεταπολεμική περίοδο, ακόμη και τα κινήματα που προέρχονταν από φασιστικές ρίζες του απώτερου παρελθόντος, όπως το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, έτειναν να αποφεύγουν τον όρο και να τονίζουν τη "μετα-φασιστική" τους φύση. Δεν πρέπει, επομένως, να τους πιστέψουμε».

Πώς μπορούμε τότε να αναγνωρίσουμε τους φασίστες; «Από τις πράξεις τους: δαιμονοποίηση των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, παραμερισμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων στη μάχη κατά των εχθρών, βίαιες πιέσεις για υποταγή, εμπλοκή σε επιθετικούς πολέμους».

Εχουμε την τάση να συνδέουμε τους φασίστες με συγκεκριμένα σύμβολα, τρόπους εμφάνισης και μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις. Αποτελούν αυτά ουσιώδη στοιχεία του φασισμού; «Δεν νομίζω. Το '50 ο Τζ. Λίνκολν Ρόκγουελ θέλησε να δημιουργήσει ένα κίνημα ναζί στις ΗΠΑ υιοθετώντας όλη τη ναζιστική εμφάνιση, μαζί με τις σβάστικες. Φαινόταν εκτός τόπου και αλλόκοτος. Αλλα ακροδεξιά κινήματα στις ΗΠΑ είχαν την ευφυΐα να υιοθετήσουν μία εμφάνιση που ταιριάζει στις εθνικές παραδόσεις. Τα μελλοντικά κινήματα βίαιου εθνικισμού θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια να φαίνονται εγχώρια και οι μαζικές εκδηλώσεις τους θα μοιάζουν με παραδοσιακές μαζικές εκδηλώσεις».

Ως «φασίστες» έχουν χαρακτηριστεί πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και κινήματα, από ισλαμιστικές ομάδες μέχρι τον πρόεδρο Μπους. Εχει πια νόημα ο όρος; «Από το 1945 ο όρος "φασίστας" έχει γίνει το πιο εμπρηστικό λήμμα του πολιτικού λεξικού. Χρησιμοποιείται πολύ συχνά και χωρίς διακρίσεις - κι επομένως έχει σχεδόν χάσει το νόημά του στην καθημερινή γλώσσα. Οταν χρησιμοποιείται μ' αυτήν τη χαλαρότητα, σημαίνει απλώς κάποιον που ο ομιλητής αντιπαθεί σφόδρα. Δεν νομίζω, όμως, ότι ο όρος πρέπει να εγκαταλειφθεί. Η νέα μορφή πολιτικής πρακτικής που εφευρέθηκε από τον Μουσολίνι και οδηγήθηκε στα άκρα από τον Χίτλερ πρέπει να έχει ένα όνομα, και είμαστε καταδικασμένοι να χρησιμοποιούμε το όνομα που του έδωσε ο Μουσολίνι. Πρέπει, όμως, να χρησιμοποιούμε τον όρο με σύνεση και ακρίβεια. Προτιμώ να τον χρησιμοποιώ για κινήματα και ιδέες των οποίων τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αναλογούν στα κινήματα και τις ιδέες του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Για άλλα είδη κινημάτων ή καθεστώτων πρέπει να χρησιμοποιούμε άλλους όρους: θρησκευτικός φονταμενταλισμός, επιθετική διακυβέρνηση, τρομοκρατικοί πυρήνες...»

Μερικοί δίνουν μεγάλη σημασία στο ψυχολογικό προφίλ του Χίτλερ και άλλων φασιστών ηγετών. Μπορεί η ψυχολογία να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε το φασισμό; «Δεν νομίζω ότι η ψυχολογία μάς είναι πολύ χρήσιμη αν θέλουμε να εξηγήσουμε τη βία και το μίσος στο πλαίσιο του φασισμού. Από τη μία πλευρά, όσο και να μας φαίνονται σήμερα αλλόκοτοι ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, δεν φαίνονταν αλλόκοτοι στους Γερμανούς και τους Ιταλούς εκείνης της εποχής. Επί πλέον, στην αρχή της σταδιοδρομίας τους επέδειξαν συχνά εξαιρετικές κριτικές ικανότητες στην ανάπτυξη της τακτικής και της στρατηγικής τους. Ακόμα και ο Χίτλερ δεν ήταν τρελός. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να ψυχαναλύσουμε τους νεκρούς.

»Το βασικό ερώτημα είναι γιατί οι Ιταλοί και οι Γερμανοί έχασαν τα μυαλά τους μ' αυτούς τους αουτσάιντερ που ήθελαν να κυβερνήσουν τις χώρες τους και γιατί τη δεδομένη ιστορική στιγμή βρήκαν την εθνικιστική βία ελκυστική. Ολες οι ψυχολογικές εξηγήσεις που έχουν δοθεί για τη βία και το μίσος της κοινής γνώμης στην Ιταλία και τη Γερμανία -στερήσεις και απώλειες του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, σεξουαλική καταπίεση- ισχύουν εξίσου και για τους Βρετανούς ή τους Γάλλους».

Αληθεύει ότι ο Χίτλερ ήταν λιγότερο ένας φανατικός ιδεολόγος, όπως τον θεωρούν πολλοί, και περισσότερο ένας τακτικιστής χωρίς ιδεολογικές δεσμεύσεις; «Η δημόσια εικόνα του Χίτλερ ως φανατικού ιδεολόγου τού ήταν πολύ βολική από δύο πλευρές - εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασισμένος οπαδός της επανάκτησης της γερμανικής δύναμης μέσα από την ακύρωση της ειρηνευτικής συνθήκης των Βερσαλλιών και, επίσης, εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασιστικός αντίπαλος των κομμουνιστών, που το 1932 βρίσκονταν σε άνοδο, όπως σε άνοδο βρισκόταν και το Ναζιστικό Κόμμα. Γι' αυτό ο Χίτλερ δεν απάλυνε τη δημόσια εικόνα του αδιάλλακτου. Ακόμη κι έτσι, πολλοί συντηρητικοί είχαν τόσο τρομάξει το 1932 από μια επανάληψη της επανάστασης του 1919, που ήθελαν να φέρουν τον Χίτλερ στην κυβέρνηση, παρά τις επιφυλάξεις τους για τη συμπεριφορά ορισμένων οπαδών του.

»Ο Χίτλερ δεν δίσταζε να είναι πραγματιστής αν το απαιτούσαν οι καταστάσεις. Το '36 ανέβαλε το αντισημιτικό πρόγραμμα του καθεστώτος του στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων στο Βερολίνο και κατά καιρούς επέτρεψε σε ορισμένους Εβραίους να γίνουν "επίτιμοι άρειοι". Ο Χίτλερ αποδείχτηκε ικανός πραγματιστής κυρίως σε οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Ενώ εμφανιζόταν αδιάλλακτος δημοσίως, είχε κρυφές συναντήσεις με επιχειρη- ματικούς και στρατιωτικούς ηγέτες και τους διαβεβαίωσε ότι θα σεβόταν την περιουσία και το κοινωνικό στάτους κβο. Επομένως, έγινε δεκτός από πολλούς συντηρητικούς ως το μικρότερο κακό, αναγκαίο για να κρατηθούν οι κομμουνιστές εκτός εξουσίας.

»Η συμμαχία του Χίτλερ με τους συντηρητικούς και η άρνησή του μιας "καφέ επανάστασης", με την οποία οι ναζί στρατιωτικοί θα δέχονταν προσοδοφόρες θέσεις στις επιχειρήσεις και στο στρατό δεν άρεσε καθόλου σε κάποια μέλη του Ναζιστικού Κόμματος, αλλά ο Χίτλερ συνέτριψε την ανεξαρτησία τους με τη δολοφονία του ηγέτη των Ταγμάτων Εφόδου Ερνεστ Ρομ τη "νύχτα των μεγάλων μαχαιριών", τον Ιούνιο του 1934».

Αναφέρετε στο βιβλίο ότι οι φασίστες αλλάζουν συχνά θέσεις χωρίς να νιώθουν την υποχρέωση να εξηγήσουν τους λόγους. Ποια είναι η διαφορά με τα δημοκρατικά κόμματα που υπόσχονται περισσότερα από αυτά που μπορούν να κάνουν ή με τα κομμουνιστικά καθεστώτα που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την υπόσχεσή τους για ισότητα; «Πιστεύω ότι υπάρχει μια πραγματική διαφορά. Μπορούμε να την εξηγήσουμε καλύτερα αν εξετάσουμε τον κύκλο ζωής των φασιστικών κινημάτων και κομμάτων. Συνήθως ξεκινούν ως κινήματα διαμαρτυρίας, υιοθετώντας ένα μεγάλο εύρος θεμάτων που ακούγονται αντικαθεστωτικά, ακόμη και επαναστατικά. Αν δεν υπήρχε η εθνικιστική δημαγωγία τους, θα μπορούσε κανείς να τα νομίσει για αριστερά κινήματα. Ακόμη και όταν τα κινήματα ριζώνουν πια ως λειτουργικά κόμματα, εξακολουθούν να ακούγονται αντικαθεστωτικά. Στη συνέχεια, καταλαμβάνουν την εξουσία με τη βοήθεια ενός κατεστημένου που φοβάται τους ακροαριστερούς περισσότερο από τους ακροδεξιούς. Εκεί πια βρίσκουν τρόπους συνύπαρξης με το κατεστημένο, επειδή χρειάζονται το στρατό και τους βιομηχάνους για να προετοιμαστούν για τους επιθετικούς τους πολέμους. Στους απογοητευμένους αρχικούς οπαδούς τους χρυσώνουν το χάπι με όνειρα εθνικής νίκης και κάθαρσης. Φαίνεται, λοιπόν, ότι αποτελεί μέρος της φύσης της φασιστικής εμπειρίας η υιοθέτηση και στη συνέχεια η προδοσία των κινημάτων διαμαρτυρίας».

Παίρνοντας αφορμή και από τη στάση της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς κατά της παγκοσμιοποίησης, ορισμένοι εμφανίζονται να πιστεύουν ότι η άκρα Αριστερά και ο φασισμός έχουν περισσότερα κοι- νά απ' ό,τι παραδέχονται. Εσείς τι πιστεύετε; «Οταν εξετάσει κανείς τι πραγματικά είπαν και κυρίως τι έκαναν οι φασίστες, αποδεικνύεται ότι ο υποτιθέμενος αντικαπιταλισμός του φασισμού δεν εναντιώνεται καθόλου στον καπιταλισμό, παρά μόνο σε μεγάλα πολυεθνικά συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι σοσιαλιστές δεν είναι αντίθετοι με την παγκοσμιοποίηση των θεσμών απόδοσης δικαιοσύνης ή με το δίκαιο εμπόριο.

»Αλλωστε, ο φασισμός πέτυχε όταν υποσχέθηκε την ήττα μιας Αριστεράς που φαινόταν να βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Ο αντισοσιαλισμός και ο αντιφιλελευθερισμός είναι οι λόγοι της ύπαρξής του».

Μερικοί προτιμούν να μιλούν για «ολοκληρωτισμό», περιλαμβάνοντας στον όρο αδιακρίτως και το φασισμό και το σταλινισμό. Είναι σωστή αυτή η προσέγγιση; «Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει τον όρο ολοκληρωτισμός επειδή τα μέσα υποταγής που χρησιμοποίησαν ο Χίτλερ και ο Στάλιν μοιάζουν πολύ. Για τα θύματα των δύο καθεστώτων, οι αστυνομικές υπερβάσεις και τα στρατόπεδα φαίνονται ίδια.

»Ομως, αν δει κανείς πιο προσεκτικά τα πράγματα, η έννοια του ολοκληρωτισμού κρύβει περισσότερα από όσα φανερώνει. Οι όροι είναι βάσιμοι όσο μας βοηθούν να καταλάβουμε τον κόσμο. Η έννοια του ολοκληρωτισμού δεν μας λέει τίποτα για το πώς τα φασιστικά κινήματα κατέκτησαν και άσκησαν την εξουσία - σε συμμαχία με τους συντηρητικούς. Αν δει κανείς προσεκτικά τις φασιστικές κυβερνήσεις που προέκυψαν, δεν ήταν μονολιθικές. Ηταν συμμαχίες των παραδοσιακών θεσμών και των ελίτ με τους νέους παράγοντες του φασιστικού κόμματος και με στρα- τιωτικούς που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους - οι φασίστες έτειναν να πάρουν το πάνω χέρι κάτω από την πίεση του ολοκληρωτικού πολέμου.

»Αντίθετα, ο Στάλιν κυβέρνησε μέσα από το κόμμα του, χωρίς να έχει να αντιμετωπίσει επιχειρηματίες, αριστοκράτες, επαγγελματίες δημόσιους υπαλλήλους, εκκλησίες ή αξιωματικούς με ανεξαρτησία σκέψης.

»Επί πλέον, ο Στάλιν και ο Χίτλερ ήταν κακοί με διαφορετικούς τρόπους. Ο Στάλιν ήταν υπεύθυνος για εκατομμύρια θανάτους που οφείλονταν σ' ένα αλόγιστο οικονομικό πείραμα, σε μετακινήσεις πληθυσμών και στον παρανοϊκό παροξυσμό της μεγάλης εκκαθάρισης. Αλλά οι εκατομμύρια θάνατοι του Χίτλερ προήλθαν αρχικά από τη συνειδητή επιλογή ενός επιθετικού πολέμου και στη συνέχεια από την απόφασή του να εξολοθρεύσει έναν ολόκληρο λαό, μαζί με τα γυναικόπαιδα και τον πολιτισμό του. Το μεγαλύτερο κακό ήταν αυτό που προκάλεσε ο Χίτλερ.

»Τέλος, συγκαλύπτοντας το μερίδιο των συντηρητικών στην επιτυχία του φασισμού, η έννοια του ολοκληρωτισμού χρησιμεύει ως άλλοθι για εκείνους τους συντηρητικούς που συνέδεσαν την τύχη τους με τους φασίστες και σήμερα προσποιούνται ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα εναντίον της ολοκληρωτικής δικτατορίας του Χίτλερ».

Είναι δίκαιο να πούμε ότι το μεγάλο κεφάλαιο, δηλαδή οι επιχειρηματίες και οι ιδιοκτήτες γης, προώθησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το φασισμό, ώστε να πολεμήσουν αυτό που έβλεπαν ως σοσιαλιστική απειλή; «Κατά τη γνώμη μου, οι επιχειρηματίες και οι ιδιοκτήτες γης στην Ιταλία, τη Γερμανία και αλλού θα προτιμούσαν τη δεκαετία του 1920 να συνεχιστεί το συντηρητικό καθεστώς της εποχής πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό δεν ήταν πια δυνατό μέσα στην αναταραχή που ακολούθησε τον πόλεμο - ιδίως μπροστά στο δεδομένο της Επανάστασης των Μπολσεβίκων στη Ρωσία και της ανόδου του κομμουνισμού στη δυτική Ευρώπη.

»Ηταν αναγκαίο, λοιπόν, να βρεθούν νέες τεχνικές κινητοποίησης της κοινής γνώμης γύρω από τον εθνικισμό, ώστε να απομακρυνθούν από τον κομμουνισμό οι εργάτες της γης και της βιομηχανίας. Επομένως, οι ηγέτες των επιχειρήσεων και της αγροτικής γης δέχτηκαν τελικά τους άξεστους φασίστες ως την καλύτερή τους άμυνα, με κάποια απροθυμία. Δεν προώθησαν το φασισμό, αλλά στο τέλος του έδωσαν κύρος και τον βοήθησαν να έρθει στην εξουσία».

Η γερμανική Αριστερά πώς αντιμετώπισε την άνοδο του ναζισμού; «Εκανε ένα μοιραίο λάθος. Οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές απέτυχαν να υποβαθμίσουν τις διαφορές τους και να συνεργαστούν για την ήττα του Χίτλερ. Οι κομμουνιστές πίστευαν ότι η επανάσταση απείχε μόλις ένα βήμα. Από αυτήν την οπτική, η υπεράσπιση της δημοκρατίας, όπως προσπαθούσαν να κάνουν οι σοσιαλιστές, αποτελούσε προδοσία της εργατικής τάξης - ήταν "σοσιαλφασισμός". Επί πλέον, οι κομμουνιστές πίστευαν ότι αν ο Χίτλερ ερχόταν στην εξουσία, θα ήταν για λίγο και θα επέσπευδε την επανάσταση. Εφτασαν στο σημείο να συνεργαστούν με τους ναζί σε πολλές περιπτώσεις - σε ένα δημοψήφισμα για την ανάκληση της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης της Πρωσίας το '31 και σε μια απεργία στις μεταφορές τον Νοέμβριο του '32. Ο Στάλιν αναγνώρισε αυτό το λάθος όταν άλλαξε πολιτική το 1935 και υποστήριξε ένα λαϊκό μέτωπο όλων των αντιφασιστικών δυνάμεων της Αριστεράς, του Κέντρου, ακόμη και της μετριοπαθούς Δεξιάς, εναντίον του ναζισμού».

Κάποιοι πιστεύουν ότι ο φασιστικός λόγος πρέπει να απαγορευτεί, άλλοι ότι η δημοκρατία πρέπει να προστατεύει την ελευθερία του λόγου ακόμη και των φασιστών. Εσείς τι πιστεύετε; «Πιστεύω ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διακηρύσσουν τα πιστεύω και τις αξίες τους, ακόμη και αν κάποιοι πολίτες διαφωνούν μαζί τους. Είμαι της άποψης ότι ακόμα και η άρνηση του Ολοκαυτώματος πρέπει να προστατεύεται από τη στιγμή που παραμένει δυνατή η λογική αντίκρουση αυτής της θεωρίας.

»Παραμένουν όμως κάποια είδη λόγου που πρέπει να τιμωρούνται - και τιμωρούνται στις περισσότερες κοινωνίες: η απερίφραστη συκοφαντία ανθρώπων και η ανοιχτή υποκίνηση σε διάπραξη εγκλημάτων μίσους. Αυτοί οι περιορισμοί στο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου μού φαίνονται θεμιτοί και αναγκαίοι, και βρίσκουν σίγουρα εφαρμογή σε πλευρές της φασιστικής θεωρίας».

Ανησυχείτε περισσότερο σήμερα για την παρουσία του φασισμού στη Δύση σε σχέση με έξι χρόνια πριν, όταν κυκλοφόρησε η «Ανατομία του φασισμού»; «Ανησυχώ ότι σήμερα, σε σχέση με το 2004, είναι πιο εμφανή τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά αισθήματα, καθώς και η απογοήτευση από τους δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς. Βλέπω μιαν ανοχή σε σκληρά μέτρα κατά των μεταναστών ή κατά των διαφωνούντων, που μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο βήμα προς μια νέα απολυταρχική μορφή διακυβέρνησης. Βλέπω, επίσης, να μεγαλώνει η αμφιβολία για την ικανότη- τα των εκλογικών θεσμών να εκλέξουν σοφούς ηγέτες και για την ικανότητα των δημοκρατικά εκλεγμένων σωμάτων να επιλέξουν σοφές πολιτικές. Μπορεί κανείς να ελπίζει ότι η οικονομική ανάκαμψη θα μετριάσει κάπως αυτήν την αμφιβολία. Στο μεταξύ, είναι απαραίτητο να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου με σθένος και επιμονή.

»Αυτό σημαίνει, στην πραγματικότητα, να ψηφίζουμε. Σημαίνει να συμμετέχουμε ενεργά στις προεκλογικές εκστρατείες. Σημαίνει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα για κάθε περίπτωση εθνικιστικής βίας και μεθοδευμένων περιορισμών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σημαίνει να εργαστούμε για να διατηρήσουμε άγρυπνο φρουρό την ελεύθερη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία, είτε διαδικτυακή είτε έντυπη. Σημαίνει να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης - κάτι που θα είχε κάνει τεράστια διαφορά στην Ιταλία το 1922 και στη Γερμανία το 1933».

Ποιος είναι ο Ρόμπερτ Πάξτον

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ (dimitrisangelidis@gmail.com)

*Γεννήθηκε στο Λέξινγκτον της Βιρτζίνια. Πήρε Μάστερ από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1961) και διδακτορικό από το Χάρβαρντ (1963). Σήμερα είναι επίτιμος καθηγητής Κοινωνικών Επιστημών στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Ζει στη Νέα Υόρκη.

*Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ιστορικούς της Ευρωπαϊκής Ιστορίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με εξειδίκευση στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής και στο φασισμό. Ηταν ο πρώτος που, ύστερα από μελέτη των γερμανικών αρχείων, υποστήριξε ότι η συνεργασία της γαλλικής κυβέρνησης του Βισί με τον Χίτλερ ήταν περισσότερο εκούσια, παρά αποτέλεσμα ναζιστικών πιέσεων, θέση που σήμερα δέχονται οι περισσότεροι ιστορικοί.

*Σημαντικότερο έργο του θεωρείται το βιβλίο του «Η Γαλλία του Βισί: Παλιά Φρουρά και Νέα Τάξη, 1940-1944», που αποτελεί βιβλίο αναφοράς για το θέμα. Στα έργα του περιλαμβάνονται επίσης: «Παρελάσεις και πολιτική στο Βισί» (1966), «Γαλλικός αγροτικός πληθυσμός: οι πρασινοχίτωνες του Ανρί Ντορζέρ και οι κρίσεις της γαλλικής Γεωργίας, 1929-1939» (1997) και «Ανατομία του φασισμού» (2004).

*Τον Απρίλιο του 2009 τιμήθηκε με το γαλλικό βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής. Είναι, επίσης, εκλεγμένο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Αναρτήθηκε από Gustave Flaubert

Στη θύελλα των διεθνών συζητήσεων με αφορμή την οικονομική κρίση και τις πολιτικές απεμπλοκής από αυτήν

Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, του Κώστα Βεργόπουλου

10:55 - Σάβ 23/10/2010, tvxsteam

Στη θύελλα των διεθνών συζητήσεων με αφορμή την οικονομική κρίση και τις πολιτικές απεμπλοκής από αυτήν, πολλές και ποικίλες φωνές παρεμβαίνουν· όμως, παραδόξως, οι λιγότερο ακουόμενες είναι αυτές που επαγγέλλονται, σε αντιδιαστολή με τις υπόλοιπες, την «αριστερή» προσέγγιση. Σήμερα, η Αριστερά απουσιάζει. Η αδυναμία «αριστερής» προσέγγισης εξηγεί το αντίστοιχο έλλειμμα πολιτικής αξιοπιστίας της.
Αυτοανακηρυγμένοι «μαρξιστές», στη χώρα μας όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, τοποθετούν αυθαίρετα, αδιάκριτα, ανώφελα όλους τους άλλους στον αυτό «αστικό» σάκο. Προσπαθώντας να πιστέψουν ότι η κρίση είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό και κατευθυνόμενη, ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχει λύση, ότι κάθε προσπάθεια εξόδου είναι καταδικασμένη, ενόσω δεν θέτει ζήτημα ανατροπής του καπιταλισμού. Ονοματολογία μέχρι καταχρήσεως: «ρεφορμιστές», «σοσιαλδημοκράτες», «κεϊνσιανοί», «νεο-κεϊνσιανοί», «μετα-κεϊνσιανοί», «καλετσκιανοί» και ούτω καθ' εξής. Ετικέτες που δεν συμβάλλουν στην κατανόηση των προτάσεων του καθενός, αλλά στη σύγχυση, σπίλωση, εξουδετέρωση. Παρόμοιες μέθοδοι απομονώνουν τους εμπνευστές τους, όχι τους μετέχοντες των συζητήσεων. Αυτό επιβεβαιώνεται με κάθε λαϊκή ετυμηγορία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.
Οι κοινωνικές δυνάμεις βρίσκονται σε αναβρασμό και αγανάκτηση, όμως αυτοί που φαντάζονται ότι τις εκπροσωπούν αδυνατούν να τις πείσουν. «Η θεωρία είναι γκρίζα, όμως το δέντρο της ζωής είναι πράσινο», επισήμαινε ο Καρλ Μαρξ. Σήμερα, κάποιοι που τον επικαλούνται, αντιστρέφουν την τάξη των χρωμάτων: «η κοινωνία βρίσκεται σε σύγχυση και αποπροσανατολισμό, η θεωρία παραμένει ξεκάθαρη και ακλόνητη». Ο Μαρξ εστήριξε τους λαϊκούς αγώνες, ακόμη και αν δεν συμφωνούσε με τον ιδεολογικό προσανατολισμό τους, όπως την Παρισινή Κομμούνα (1871), ενώ οι οπαδοί του την αποδοκίμαζαν. Αντιθέτως, κάποιοι υποθετικοί «οπαδοί» τού σήμερα, αντί να διδάσκονται από την τρέχουσα κοινωνική αφύπνιση, αξιώνουν να τη συνετίσουν, να την περιχαρακώσουν, να την ποδηγετήσουν. Ο Λένιν ετόνιζε ότι όποιος προσδοκά κοινωνική εξέγερση με καθαρότητα θεωρητικού σχήματος, δεν θα την αντικρίσει ποτέ. Η κοινωνική δυναμική εισβάλλει πάντα από απροσδόκητους δρόμους και μορφές. Η πραγματικότητα υπερβαίνει πάντα οιαδήποτε θεωρία. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα στη δεύτερη, όχι στην πρώτη.
Σήμερα, όπως το 1930, όσοι προτείνουν καταπολέμηση της ύφεσης μέσω επέκτασης των δημόσιων δαπανών προς άμεση πρόσληψη ανέργων και ανάκαμψη της οικονομίας, στηλιτεύονται, τελούν υπό αριστεροδεξιό κατηγορητήριο: όχι μόνον από φιλελεύθερους και συντηρητικούς κάθε απόχρωσης, αλλά και από υποθετικούς «μαρξιστές». Το δημόσιο έλλειμμα και χρέος αποδοκιμάζεται από αμφότερες τις πλευρές, διότι θεωρείται ότι μέσω αυτού πλουτίζουν όσοι τοποθετούν με τόκο χρήματα στα κρατικά ομόλογα. Παρασιωπάται έτσι ότι ο δημόσιος δανεισμός δεν μειώνει τη ρευστότητα της οικονομίας, εφόσον διοχετεύει στην οικονομία χρήμα, που διαφορετικά θα ελίμναζε στις αποταμιεύσεις. Εξασφαλίζονται έτσι κατά απόλυτη προτεραιότητα απασχόληση και εισόδημα σε ανέργους. Εξάλλου, εάν χρηματοδοτεί η κεντρική τράπεζα, παρακάμπτονται οι ιδιώτες δανειστές.
Ετερη γραμμή κατηγορητηρίου: η ενδεχόμενη ανάκαμψη της οικονομίας θα σημαίνει αναστήλωση και διαιώνιση του συστήματος που κατέρρευσε, ενώ αυτό πρέπει να αλλάξει. Ομως, ενόσω η οικονομία βρίσκεται κατάκοιτη και αδρανής, ουδεμία αλλαγή είναι δυνατή. Οι αλλαγές είναι εφικτές και σχετικά ανώδυνες, μόνον ενόσω το σύστημα παραμένει σε κίνηση, με αυξητικούς ρυθμούς και υψηλό δείκτη απασχόλησης. Αλλωστε, όταν οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται, αυτό δημιουργεί νέα οικονομική πραγματικότητα, με άξονα τον διευρυνόμενο ρόλο του κράτους στην οικονομία και κοινωνία.
Ετσι ακριβώς συνέβη το 1930: ο αυξημένος ρόλος του Δημοσίου με την πολιτική του Ρούζβελτ (1935) οδήγησε όχι μόνο στη διάσωση της απασχόλησης, αλλά και στο μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, με επέκταση κοινωνικών δαπανών. Ο,τι χτίζεται σε συνθήκες κρίσης δεν ξηλώνεται εύκολα στη συνέχεια και, μετά την κρίση, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν.
Ο φόβος ότι η ανάκαμψη μέσω δημόσιας δαπάνης θα αποκαταστήσει το παλαιό σύστημα, που σήμερα βρίσκεται σε κρίση, δεν ευσταθεί και είναι ιστορικά ατεκμηρίωτος. Ο τρόπος απεμπλοκής από την κρίση προσδιορίζει κάθε φορά και το νέο σύστημα μετά από αυτήν. Σήμερα το ΔΝΤ αποδίδει την κρίση δημόσιου ελλείμματος και χρέους των 20 πλουσιότερων οικονομιών στη μετάθεση προς το Δημόσιο της κρίσης ελλείμματος και χρέους του ιδιωτικού τομέα. Ομως, έξοδος από την κρίση προϋποθέτει τη μετατροπή του παθητικού ελλείμματος σε ενεργητικό. Αύξηση δημόσιων δαπανών δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην κρατισμό, εφόσον ακόμη και αυτοδιαχειριστικές μορφές προϋποθέτουν δημόσιο έλεγχο της ιδιωτικής ασυδοσίας.
Άρθρο του Κώστα Βεργόπουλου για την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 22/10/2010

Το πελατειακό κράτος και η Αριστερά

Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Ελευθεροτυπία, 17/07/2010

---

Μια ανάμνηση από τα μαθητικά μου χρόνια που ίσως σας θυμίσει κάτι: Οποτε αναγκαζόμουν να μελετήσω για τις εξετάσεις -την τελευταία στιγμή, ως συνήθως- ανακάλυπτα χίλια δυο πράγματα τα οποία έπρεπε οπωσδήποτε να κάνω, όπως ένα πολύ σημαντικό βιβλίο που όφειλα επιτέλους να διαβάσω ή εκείνη την ταινία για την οποία όλοι μιλούσαν κι εγώ δεν μπόρεσα ακόμα να δω.

Δηλαδή οτιδήποτε θα με απάλλασσε από το επαχθές καθήκον, αλλά με τη συνείδησή μου καθαρή.


Κάπως έτσι αντιδρά η Αριστερά όταν τίθεται θέμα πελατειακού, διεφθαρμένου, αναποτελεσματικού και σπάταλου κράτους. Φυσικά, λένε, είμαστε εναντίον. Προέχουν όμως άλλα. Γιατί αν εστιάσουμε εκεί την κριτική μας, θα την πληρώσουν οι μικροί και θα γλιτώσουν οι μεγάλοι κλέφτες, τα μεγάλα συμφέροντα. Κοντολογίς, υπάρχει πρόβλημα αλλά δεν είναι της παρούσης. Κι αυτό μου θυμίζει κάτι άλλο: το «στρίβειν διά του αρραβώνος». Δηλαδή γλιτώνουμε από κάτι που όντως δεν θέλουμε, αποδεχόμενοι στα λόγια μια ήπια εκδοχή του. Για να περάσει όμως η Αριστερά το εν λόγω μήνυμα, φρόντισε να καλλιεργήσει τρεις μύθους, οι οποίοι έχουν αποκτήσει την ακαμάχητη αίγλη του αυτονόητου.

Μύθος πρώτος: η διαφθορά στον δημόσιο τομέα και η λαμογιά στον ιδιωτικό είναι δύο διακριτές ασθένειες και για να πατάξουμε τη μία θα πρέπει να κάνουμε τα στραβά μάτια για την άλλη. Στην πραγματικότητα όμως τα δοχεία συγκοινωνούν. Κατά κανόνα οι μπάζες γίνονται με ανάμιξη ή ευθύνη του Δημοσίου. Τα τεράστια ποσά από τις προμήθειες για τα νοσοκομεία μπήκαν μόνο σε τσέπες ιδιωτών; Εκείνοι οι προκλητικοί μεγαλοφοροφυγάδες με τις παράνομες επαύλεις τους δεν λάδωσαν κάποιους στην εφορία ή την πολεοδομία; Και επιτέλους, γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε ποια από τις δύο κατηγορίες θα κυνηγήσουμε; Τι μας εμποδίζει να βάλουμε στο στόχαστρο και τους ιδιώτες που κλέβουν και τους διεφθαρμένους δημόσιους «λειτουργούς»;

Μύθος δεύτερος: για το πελατειακό κράτος δεν ευθύνεται η Αριστερά αλλά τα κόμματα εξουσίας, που διορίζουν αβέρτα στο Δημόσιο με αντάλλαγμα ψήφους. Ως εδώ η διάγνωση είναι απόλυτα ακριβής. Συμβαίνει όμως το εξής περίεργο και άκρως ελληνικό, το οποίο περνάει απαρατήρητο: Μόλις διοριστούν, η Αριστερά αναλαμβάνει την υπεράσπισή τους (με το βαθύ και «κοινωνικό» ΠΑΣΟΚ από κοντά). Δηλαδή οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης, οποιαδήποτε καταγγελία, προσκρούει στην αντίδραση της Αριστεράς με το σκεπτικό ότι βάλλεται ο δημόσιος τομέας και οι εργαζόμενοι. Γιατί, σύμφωνα με την πάγια άποψη των προοδευτικών δυνάμεων, εκεί που τελειώνει η κακή πλουτοκρατία, αρχίζει ο καλός λαός. (Στο σημείο αυτό, ο μακαρίτης ο Μαρξ αρχίζει να γυρίζει σαν σβούρα στον τάφο του).

Μύθος τρίτος (και φαρμακερός): Οποιος επικρίνει το Δημόσιο, το κάνει με απώτερο σκοπό την ιδιωτικοποίησή του. Χωρίς αμφιβολία, κάποιοι ή μάλλον πολλοί κάτι τέτοιο έχουν κατά νου. Το λένε μάλιστα και οι ίδιοι. Υπάρχει όμως και μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση: για να σωθεί το Δημόσιο στους χαλεπούς νεοφιλελεύθερους καιρούς μας, πρέπει να γίνει αυτό που υπόσχεται το όνομά του: ο χώρος όπου ανθεί η αίσθηση του κοινού αγαθού, της ανιδιοτέλειας και της κοινωνικής προσφοράς. Οχι ένα εκτροφείο διαφθοράς ή ένα μαγαζί που φροντίζει μόνο για τους δικούς του ανθρώπους. Δυστυχώς, η Αριστερά, ξεχνώντας το δίδαγμα της ιστορίας ότι ο δημόσιος τομέας πρώτα απαξιώνεται και μετά ιδιωτικοποιείται, αδυνατεί να καταλάβει ότι κανείς δεν βοηθάει τόσο πολύ τους νεοφιλελεύθερους όσο εκείνοι που ανέχονται τις αμαρτίες του Δημοσίου με την πρόφαση ότι υπερασπίζονται τους εργαζόμενους. (Εδώ ο Μαρξ ανεβάζει στροφές).

Αναρτήθηκε από Gustave Flaubert

. Είναι η εποχή που η λιτότητα μετονομάστηκε σε ευθύνη, συλλογική ευθύνη.

Στις παλιές πουτάνες και στους νέους δρόμους

Φύλλα στον καιρό

Ρωγμές, ρωγμές στις ζωές των ανθρώπων, λειμώνες ξεροί, η βάσκανος μοίρα εγκλωβισμένη στα παιχνίδια της εξουσίας, που ηγεμονεύει και αναπαράγει τη σαπίλα της. Στους άγριους δρόμους σύντροφοι είναι οι λεπροί, τα πρεζόνια, οι μετανάστες και οι παλιές πουτάνες. Δίπλα τους αυτοί που είχαν όνομα, θέση και εισόδημα. Σήμερα μια λέξη μαχαίρι: Άνεργοι.

Ο ακροβάτης περπατά πάνω από τον Έβρο. Στα όρια, πέρα από τα όρια, κάτω του γέφυρα τα νεκρά σώματα, τα ραμμένα στόματα και οι νάρκες. Στην Αθήνα οι μπάτσοι πουλάνε κι αγοράζουν αξιοπρέπεια και οι υπουργοί έγιναν εδώ και χρόνια dealers. Χυδαίοι πάντα φοράνε Gucci και χορεύουν σκυλάδικα σε πριβέ παραστάσεις. Η χώρα σε τιμή ευκαιρίας.

Πάντα σου έδινα κάτι όταν με πλήρωνες έλεγε η παλιά πουτάνα. Πάντα κάτι που έστω και για λίγο σου έδινε χαρά. Ένα κομμάτι από μένα.

Στην Ερμού μια κοπέλα γυμνή χορεύει βαλς με τον φαντασιακό εραστής της. Ο χειμώνας, τα κατεβασμένα στόρια και οι σαπισμένες πόρτες. Ένα τσιγάρο άφιλτρο αναζητά το ταίρι του, δυο χείλη ηδυπαθή στην απαγορευμένη ζώνη. Θα πεθάνετε γεμάτοι υγεία είπε η πρώην ρέκτης υπουργός με ύφος ηθικού τεύτονος. Το ότι αυξήθηκαν οι θάνατοι λόγω της κρίσης δεν αποτελεί αιτία απαγόρευσης της ανεργίας.

Στους κολασμένους δρόμους της υπαίθρου ζωές σαπισμένες και χωράφια ξερά. Η κοπέλα, πάντα γυμνή, φτάνει σ’ ένα σουβλατζίδικο επαρχιακής οδού. Παίζει ντραμς με τα ξυλάκια και ονειρεύεται τον Χέντριξ.

Βάσις φρουρά εκατονταρχία Πρεβέζης, εκεί στο μεγάλο λιμάνι∙ απειράριθμοι άνθρωποι γεμάτοι πειθαρχία σηκώνουν τόνους με εμπορεύματα. Δεν μιλούν, δεν γελούν, δεν ερωτεύονται. Στο μπουρδέλο η παλιά πουτάνα μονολογεί: το μόνο πρόστιμο ήταν το κορμί μου.

Στα παγωμένα σχολεία του μνημονίου γεννιούνται οι φωτιές του μέλλοντος. Στην εθνική οδό τρεις τσιγγάνοι χάνονται σ’ ένα χορό, σ’ ένα γιορτάσι φορτωμένο από τις αρχέγονες μνήμες, ξορκίζοντας το ρατσισμό.

Η κοπέλα χαϊδεύει γεμάτη περιέργεια το πέος ενός σφριγηλού εφήβου. Θέλει να δει τους χυμούς του να ποτίζουν την ξεραμένη γη. Ήχος και φως, ήχος και σκοτάδι, η μηχανή ξεχύνεται στην παραλιακή, στο δρόμο για τη Νέα Ορλεάνη, χαιρετά τους εργάτες μετάλλου, υποκλίνεται στους παζαρτζήδες που βαράνε τα νταούλια, σταματά πάνω στο ποίημα για τον μαύρο Χριστό, και γκαζώνει ακούγοντας στη διαπασών το The Wall.

Ο υπουργός βγαίνει στην αγορά και φωνάζει: Είμαι ψυχασθενής. Αμέσως ανταμείβεται η ειλικρίνεια από τον ευγενή πρωθυπουργό. Ο υπουργός αναβαθμίζεται. Εικόνες, σπασμένες εικόνες, κρύσταλλα που φέγγουν, κρύσταλλα που διαλύονται. Ο καθρέφτης. Η κοπέλα στέκεται μπροστά σ' έναν καθρέφτη, παρατηρεί μ' ενδιαφέρον το στήθος της. Λίγες σταγόνες αίμα, ένα ωραίο δωμάτιο, ένα πακέτο άφιλτρα Cittanes, όλα όσα χρειάζεται είναι εδώ. Ενοχή και προσευχή. Το δίπτυχο της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Οι αστυνομικοί μοιράζουν σταυρουδάκια και προσευχητάρια, μαζί και κάρτες ηλεκτρονικές. Είναι η εποχή που η λιτότητα μετονομάστηκε σε ευθύνη, συλλογική ευθύνη. Τα βαριά βήματα των ροπαλοφόρων ακούγονται στην άκρη της Σταδίου. Η παλιά πουτάνα χορεύει ζεμπέκικο πάνω στα σπασμένα γυαλιά. Η κοπέλα μαζεύει γκλομπς, ασπίδες, κράνη και τα στήνει έξω από την Βουλή. Πάνω τους βάζει μια σημαία. Η παλιά πουτάνα ρίχνει στο σωρό μαύρο ρούμι και ανάβει φωτιά. Ο χειμώνας έρχεται ευγενής. Αγκαλιάζει την παλιά πουτάνα, τους άνεργους, τους μετανάστες και τα πρεζόνια. Η κοπέλα κρατά σαν λαμπάδα τη φωτογραφική μηχανή.

Όλα τα όπλα μας, γενική απεργία, φώναξε ένας ρακένδυτος ευγενής στο συγκεντρωμένο πλήθος των απεργών.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΑΚΕΛΛΙΩΝ

Αναρτήθηκε από Αναγνώσεις

«Η κυβέρνηση αυτή παράγει με αξιοσημείωτη αναλγησία το κοινωνικό μίσος.

«Η κυβέρνηση αυτή παράγει με αξιοσημείωτη αναλγησία το κοινωνικό μίσος. Το μίσος κατά των δημοσίων υπαλλήλων, των γεωργών, των φοιτητών, των φορτηγατζήδων κι όλων των φυλών του Ισραήλ, προσπαθώντας να στρέφει τη μια τάξη εναντίον της άλλης, «να διαιρεί και να βασιλεύει».

Με φρικτές γενικεύσεις αυτή η κυβέρνηση σπρώχνει την κοινωνία σε έναν ατελεύτητον αλληλοσπαραγμό».  

Στάθης Ελευθεροτυπία 21-10-2010

Στο μίσος θα χαρίσω

τα πέταλα του αλόγου μου,
τη ναυτική μου φανέλα,
τα παπούτσια των εκδρομών,
τη μαραγκούδικη καρδιά μου
και καθετί που έμαθα να κάνω
και καθετί που με βοήθησε ν' αντέξω
καθετί που είχα καθαρό και γερό,
αδιάσπαστο κι αποδημητικό
κι έτσι να μάθει ο κόσμος πως
όποιος έχει δάσος και νερό
μπορεί να κόψει και να αρμενίσει
μπορεί να φύγει και να γυρίσει
μπορεί να πονέσει και ν' αγαπήσει
μπορεί να φοβάται και να δουλεύει,
μπορεί να ζει και να πεθαίνει
μπορεί να 'ναι απλός και σκοτεινός
μπορεί και δίχως αυτιά,
μπορεί ν' αντέξει στη δυστυχία,
μπορεί να περιμένει ένα λουλούδι
και τελικά μπορεί να υπάρχει
αν και δε δέχονται τη ζωή του
μερικοί πουτάνας γιοί...
Πάμπλο Νερούδα

Αυτή η κυβέρνηση κατάφερε με πολύ επιτυχία τους τελευταίους μήνες, να σπείρει τη διχόνοια, το φθόνο και το μίσος ανάμεσα στην κοινωνία. Να στρέψει τη μια κοινωνική και επαγγελματική ομάδα εναντίον της άλλης. Σαν τη κακιά πεθερά που σπέρνει ύπουλα τη διχόνοια ανάμεσα στις νυφάδες της. Ο ένας εργαζόμενος εναντίον του άλλου, γιατί παίρνει 100 ευρώ παραπάνω, γιατί είναι μόνιμος, γιατί διεκδικεί και ενοχλεί, γιατί είναι τεμπέλης, χαραμοφάης, φοροφυγάς κλπ, κλπ. Ο κοινωνικός ιστός τρύπιος, οι άνθρωποι ένας σωρός σκόρπια ξύλα που κείτονται καταγής. Ψάχνουμε να βρούμε τον εχθρό δίπλα μας, μέσα μας, στη δουλειά μας, στη γειτονιά, να τον καταδώσουμε γιατί καπνίζει ή γιατί κάνει ιδιαίτερα και δεν κόβει αποδείξεις.

Ένας ολόκληρος λαός παραπλανημένος απ’ τους ανήθικους κυβερνώντες  και τα φερέφωνά τους: τις ομιλούσες κεφαλές των δελτίων ειδήσεων και τις γλοιώδεις πένες των εφημερίδων.

Μοιάζει το κλίμα στη χώρα να’ ναι χειρότερο από το το μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής. Γιατί τότε η κοινωνία ήταν χωρισμένη στα δυο και αλληλοσπαρασόταν, ενώ τώρα είναι διαιρεμένη σε χίλια δυο κομμάτια και τρώει τις σάρκες της.

Και στο μεταξύ δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τον πραγματικό εχθρό που έχει εισβάλλει κι έχει αλώσει τη χώρα, το σπίτι μας, στρογγυλόκατσε στο σαλόνι μας και αδειάζει το ψυγείο μας. Δεν πήραμε χαμπάρι πως κοιμάται στο κρεβάτι μας. Αλλά όταν ανοίξουμε τα μάτια μας και συνειδητοποιήσουμε ποιος είναι ο εχθρός, θα είναι αργά. Γιατί θα γυρίσουμε μια μέρα στο σπίτι και θα βρούμε αλλαγμένες και τις κλειδαριές.

Δειλοί και στην αγάπη μας μα και στο μίσος πιο δειλοί
κι ανίσχυροι κι ασάλευτοι να ζούμε ανάμεσα τους,
να μας πληγώνουν και τα δυο και να μετράμε σιωπηλοί
στα παγωμένα δάχτυλα τους ίδιους μας θανάτους.
Εχθρούς να υποψιαζόμαστε παντού κ' οι ολόφωτοι ουρανοί
να ισκιώνονται απ' τον ίσκιο μας και, φεύγοντας κινδύνους,
να ζούμε μόνοι πλέκοντας για τους εχθρούς δημίου σκοινί
και να κρεμάμε εμείς εμάς αθώους, αντί για κείνους.

Γιάννης Ρίτσος